Τι κι αν o Ράφα Μιρ βίασε γυναίκα; Ο Άρης λέει «έλα μωρέ» και του κάνει συμβόλαιο
Λίγο κόντεξτ πριν πάμε παρακάτω: Στις 15 Ιουνίου 2026, διαβάζαμε για τον Ισπανό ποδοσφαιριστή Ράφα Μιρ, ο οποίος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 8,5 χρόνια φυλάκισης για υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης. Ούτε δύο μήνες μετά, διαβάζουμε πως ο Άρης (η ομάδα της Θεσσαλονίκης ντε) του δίνει λεφτά για να τον αποκτήσει για μία διετία. Και τα ελληνικά αθλητικά μίντια ΠΡΟΦΑΝΩΣ επικεντρώνοντια στον κλοιό που σφίγγει για τον Μορόν, αφήνοντας τη μικρούλα αλλά σημαντικούλα πληροφορία πως έχουμε να κάνουμε με καταδικασμένο βιαστή, να περάσει στα ψιλά.
Σε περίπτωση που ο Μιρ κριθεί ένοχος και σε δεύτερο βαθμό, ο Άρης λέει πως θα λύσει το συμβόλαιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τον Σεπτέμβρη του 2024, ο ποδοσφαιριστής συνελήφθη, καθώς γυναίκα τον είχε μηνύσει για βιασμό. Εκείνη ισχυριζόταν ότι είχε συναντηθεί με εκείνον, μία φίλη της κι έναν συμπαίκτη του σε ένα κλαμπ, κι αργότερα συνέχισαν στο σπίτι του ποδοσφαιριστή. Εκεί, κατά τα λεγόμενά της, την κακοποίησε σεξουαλικά στην πισίνα και σε μία από τις τουαλέτες. Τότε, ο δικηγόρος του δήλωνε πως η σεξουαλική συνεύρεση ήταν συναινετική. Και ο ίδιος κρίθηκε ένοχος σε πρώτο βαθμό.
Πέφτει κανείς από τα σύννεφα που ελάχιστοι γνωρίζουν τι έχει κάνει ο Μιρ; Που, για μία ακόμα φορά, αν είσαι άντρας και καλός στη δουλειά σου, ο κόσμος επικεντρώνεται σε αυτό και ξεπλένει την εγκληματική σου συμπεριφορά;
Όχι, είναι η απάντηση. Ο αθλητισμός έχει αποδείξει πολλές φορές ότι διαθέτει μια σχεδόν ανεξάντλητη ικανότητα να συγχωρεί τους άντρες -για τις αθλήτριες που καταγγέλλουν άντρες, βέβαια, η φάση αλλάζει. Θυμόμαστε όλ@ όταν ξέσπασε το ελληνικό #MeToo και καταξιωμένοι αθλητές έβγαιναν δημόσια και αμφισβητούσαν τις καταγγελίες εξίσου καταξιωμένων αθλητριών -έτσι δεν είναι;
Προχωράμε. Ο Μιρ δεν είναι ο πρώτος και, δυστυχώς, δεν θα είναι ο τελευταίος. Τα λέγαμε για τον Κόνορ ΜακΓκρέγκορ για προάλλες. Συνέχισε να αντιμετωπίζεται σαν ένας από τους μεγαλύτερους σταρ των μαχητικών αθλημάτων, ακόμα κι αφού κρίθηκε αστικά υπεύθυνος για τον βιασμό της Νικίτα Χαντ. Ο Τζίμι Φάλον τον υποδέχτηκε στην εκπομπή του σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, χαμογέλασε, αστειεύτηκε μαζί του και του έδωσε το βήμα που δίνεται στους αγαπημένους της ποπ κουλτούρας -όχι σε έναν άνθρωπο που έχει κριθεί υπεύθυνος για μια τόσο σοβαρή μορφή έμφυλης βίας.
Να πούμε για τον Ντάνι Άλβες; Παραμένει ένας από τους πιο δοξασμένους ποδοσφαιριστές της γενιάς του -άσχετο που καταδικάστηκε πρωτόδικα βιασμό, πέρασε χρόνο στη φυλακή και αποφυλακίστηκε με εγγύηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πίσω στον Μιρ. Αντί να συζητάμε ότι μια ελληνική ομάδα επενδύει σε έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε πρωτόδικα για σεξουαλική κακοποίηση, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν θα δημιουργηθεί πρόβλημα με τον Μορόν, αν θα δέσει με το σύστημα και αν ο Άρης έκανε καλή μεταγραφική κίνηση. Η καταδίκη, στην καλύτερη είναι μία παραγραφούλα στα άρθρα.
Τι είναι αυτό; Ξέπλυμα. Έτσι ακριβώς λειτουργεί: Η πληροφορία υπάρχει μπροστά μας και επιλέγουμε συλλογικά να τη μικρύνουμε. Να την κρύψουμε μέσα στην τελευταία παράγραφο. Να τη διατυπώσουμε τόσο ουδέτερα, ώστε να μην ενοχλεί κανέναν.
Πλυντήριο γίνεσαι από επιλογή, ε. Ως ομάδα, όταν αποφασίζεις ποιον θέλεις να φορά τη φανέλα σου. Ως μέσο ενημέρωσης, όταν αποφασίζεις τις πληροφορίες που θα κρύψεις. Ως φίλαθλος, όταν επαναλαμβάνεις ότι «εμένα με νοιάζει μόνο τι κάνει μέσα στο γήπεδο», λες και ένας άνθρωπος μπορεί να χωριστεί στα δύο: στον ποδοσφαιριστή που αξίζει χειροκρότημα και στον άντρα που καταδικάστηκε για σεξουαλική κακοποίηση.
Αυτό εννοούμε όταν μιλάμε για male privilege. Ότι για πολλές γυναίκες μία καταγγελία ή μια δίκη αρκεί για να στιγματιστούν για πάντα. Για πολλούς άντρες, όμως, ούτε η καταδίκη είναι αρκετή για να σταματήσει η καριέρα τους, αν είναι αρκετά καλοί στη δουλειά τους.
Και η έμφυλη βία κανονικοποιείται, και οι κακοποιητές συνεχίζουν κανονικά τις δουλίτσες τους, και τα θύματά τους μαθαίνουν πως το «να μιλάτε» δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου