Γαλήνη!... Άρωμα κρίνου!...Αισθάνθηκα νάμαι λευκός, ντυμένος
χιτώνα αγαλλιάσεως κι ανοίγω τα μάτια στο κάτοπτρο. Η Πελαγία!...
Τα μάτια της! Δεν μπορώ να τα κοιτάξω κατάματα!... Αγναντεύω.
Το πρόσωπο . "Σε περιμένω πάντα"... και χαμογελά, μου χαμογελά
κ' είναι όρθρος της Αναστάσεως, τότε στο προαύλιο της Αγίας Ματρόνας!...
Φως, άστρα λευκά επάνω και κάτω "δεύτε , λάβετε φως!" Ανάβω τη
λαμπάδα μου απ' τη δική της. Διασταύρωση των λαμπάδων, διασταύρωση
των ματιών, φως, ανέσπερο το φως που παίρνω από τα μάτια της.
"Αλλήλους περιπτυξώμεθα!", και η περίπτυξή μου κυρτώνεται στο κενό.
Στην καμπή του δρόμου παράμερα η αγκαλιά μου γέμισε άνοιξη, λευκότατη
φούστα και τα χείλη μου ψαύουν το αβρότατο στόμα.Θέλω να θλίψω
στο στήθος μου κάθε στήθος, να φιλήσω κάθε χέρι και στόμα κι ο όρθρος
χαμογελά, ραντίζει αναστάσιμα κρίνα. Η καμπάνα χτυπά "εορτή εορτών"
και τα βουνά αποκρίνονται κ' επάνω ο ουρανός "εορτή εορτών...".
Γιώργος Θέμελης,
(Έγκριτος φιλόλογος,
που δίδαξε και στο Πειραματικό Θεσσαλονίκης,
καλός ποιητής και κριτικός, από τους βασικούς
συνεργάτες του περιοδικού Κοχλίας)
[1900-1976], "Πολύπτυχο". Ιανός. Σελ. 115.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου