Δάφνη μου
Δάφνη μου πικροδάφνη, στο σοκάκι
το φτωχικό σε βλέπω που διαβαίνω΄
σε πνίγει η σκόνη, το άνθι σου ασπρισμένο
σαν άρρωστης κοπέλλας τ' αχειλάκι.
Σταλιά νερό, κι ούτε φαιδρό αεράκι
για σένα, κι ούτε φαιδρό αεράκι
για σένα, κι ούτε χέρι αγαπημένο΄
παράπονο δε λες... Βαστάς κρυμμένο,
το μυστικό της ζήσης, το φαρμάκι.
Μα μια φορά που ό,τι είχ' η αυγή χαράξει,
ως διάβαινα, μου φάνηκε πως είδα
στ' ανθάκια σου από μια δροσοσταλίδα.
Κι ήταν βαρύ κι ούτε ήθελε να στάξει,
κι ήταν θολό το δάκρυ των ματιώ σου,
και ντράπης που ΄χα ιδεί το μυστικό σου.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΘΑΙΟΣ
[Κλέανδρος Λάκων]
(1878-1955)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου