It was Christmas eve babe
In the drunk tank
An old man said to me: won't see another one
And then they sang a song
The rare old mountain dew
I turned my face away and dreamed about you
Got on a lucky one
Came in eighteen to one
I´ve got a feeling
This year´s for me and you
So happy Christmas
I love you baby
I can see a better time
Where all our dreams come true.
They got cars big as bars
They got rivers of gold
But the wind goes right through you
It´s no place for the old
When you first took my hand on a cold Christmas eve
You promised me broadway was waiting for me
You were handsome you were pretty
Queen of new york city when the band finished playing they yelled out for more
Sinatra was swinging all the drunks they were singing
We kissed on a corner
Then danced through the night.
And the boys from the NYPD choir were singing Galway Bay
And the bells were ringing out for Christmas day.
You´re a bum you´re a punk
You´re an old slut on junk
Lying there almost dead on a drip in that bed
You scumbag you maggot
You cheap lousy faggot
Happy Christmas your arse I pray god it´s our last.
And the boys of the NYPD choir's still singing Galway Bay
And the bells were ringing out
For Christmas day.
I could have been someone
Well so could anyone
You took my dreams from me
When I first found you
I kept them with me babe
I put them with my own
Can´t make it out alone
I´ve built my dreams around you
And the boys of the NYPD choir's still singing Galway Bay
And the bells are ringing out
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 31, 2020
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 30, 2020
Φαεινότερον λοιπόν ηλίου προς τι η σιωπή της Ευθυμίου. Της κάθε Ευθυμίου...
Η ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ είναι συμβολικά η χαρακτηριστική εκπρόσωπος όλων των νεοφιλελεύθερων αλλά και των "σοσιαλπροοδευτικών" διανοουμένων που πολέμησαν την Αριστερά με όλα τα μέσα και στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις την Δεξιά , προκειμένου να ξαναπάρει την εξουσία, κλείνοντας τα μάτια και ράβοντας το στόμα της για τις ευθύνες αυτής της παράταξης που συνέβαλαν στη χρεοκοπία της χώρας .
Πάμπολλοι είναι διανοούμενοι , στο διάστημα αυτό, που έπαιξαν έπαιξαν το ρόλο του ιδεολογικού πλυντηρίου που ξέπλυνε τα ανομήματα δύο κομμάτων (Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ) που επί δεκαετίες ταλάνιζαν τον τόπο , επιβάλλοντας ένα πελατειακό σύστημα διακυβέρνησης στηριγμένο στο ρουσφέτι και τη διαφθορά. Γι΄αυτό η χώρα κατέρρευσε με πάταγο εν μια νυκτί, γι΄αυτό χάσαμε τη γη κάτω απ΄τα ποδάρια μας και εξακολουθούμε σήμερα να πληρώνουμε ακριβά τα ανομήματά τους .
Όταν επί ΣΥΡΙΖΑ όλος αυτός ο εσμός της "πνευματικής ελίτ" ένιωσε να απομακρύνεται από τα κέντρα της εξουσίας , την οποία επί χρόνια λιβάνιζε και μέσω της οποίας σιτιζόταν και ο ίδιος στο πρυτανείο, θύμωσε πολύ και ξεκίνησε λυσσαλέο πόλεμο εναντίον της "αμόρφωτης και άξεστης" Αριστεράς, που, σαν τον χωριάτη , μπήκε με λερωμένα στιβάλια και χωρίς τρόπους στο ναό του αστισμού και προσέβαλε τα ιερά και τα όσια της ανεπίληπτης και καθαρής από μολυσματικούς "-ισμούς" κοινωνίας .Θυμηθείτε ενδεικτικά τον χολερικό Δημήτρη Δημητριάδη , που εξακολουθεί να θεωρεί τους Συριζαίους "βδελύγματα , φασίστες και μαφιόζους", τον Μανώλη Βασιλάκη του Athens Review of Books , που έχει ψύχωση με τον "σταλινικό Κοτζιά", τον "αριστερό" επίσης Πέτρο Μαρτινίδη, που έγραψε το ανεπανάληπτο «Αν δεν μεσολαβούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως πέθαινα νομίζοντας πως υπάρχει Αριστερά», προτού εκδώσει το υψιπετές αστυνομικό γονατογράφημα "ΣΥΡΡΙΖΑ" (με δύο "ρ" παρακαλώ) , τον εκδότη Πέτρο Παπασαραντόπουλο , που υπάρχει μόνο για να προωθεί βιβλία σαν του δημοσιογράφου Γιάννη Βλαστάρη, που εμπνεύστηκε το συγκλονιστικό εμετογράφημα "Ο έρωτας στα χρόνια του ΣΎΡΙΖΑ", πριν τον πάρει ο ευγνώμων Μητσοτάκης ως παρακοιμώμενο μυστικοσύμβουλό του, τον μονίμως σιτιζόμενο σε δημοσιογραφικά έντυπα της πλουτοκρατίας και νυν του Μαρινάκη Γιώργο Σκαμπαρδώνη , οποίος όπου βρεθεί και όπου σταθεί διακηρύσσει ευφυολογώντας ότι οι Συριζαίοι είναι σταλίνες , τρώνε τον αρακά με το...μαχαίρι και ευθύνονται για το μεγάλο σκάνδαλο της... Novartis, με το οποίο προσπάθησαν να εξοντώσουν (μέσω ΗΠΑ , προφανώς..., που έριξαν καμπάνα μόνο 300 εκατομμυρίων στην αγγελική εταιρεία , όταν αυτή παραδέχτηκε ότι λάδωνε το πολιτικό και ιατρικό σύμπαν στην Ελλάδα) μέσω... καπουτσίνων κουκουλοφόρων αξιοσέβαστους πολιτικούς, την διακεκριμένη βυζαντινολόγο και βασιλική "αριστερή" Αρβελέρ , που όταν δεν έγραφε ποιήματα-ύμνους για τον Μητσοτάκη , κατακεραύνωνε τους Συριζαίους διότι "πούλησαν" την Μακεδονία. Σταματώ εδώ, για να μην πάθω εγκεφαλικό.
Η κυρία Μαρία Ευθυμία στήριξε τον Μητσοτάκη όσο και όπως μπορούσε . Στο πρώτο κύμα μάλιστα της πανδημίας τον αποθέωσε . Έγραψε μάλιστα χαρακτηριστικά γι΄αυτόν και την κυβέρνησή του ότι, αντίθετα με τους Έλληνες του 21 που καυγάδιζαν μέχρι θανάτου , [........] υπό την ηγεσία του " οι επιστήμονές αποδείχθηκαν έτοιμοι να πάρουν τα ηνία της υπεύθυνης δράσης και
ενημέρωσης με γνώση, μέτρο, και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Οι γιατροί
και το νοσηλευτικό προσωπικό έλαμψαν και λάμπουν δουλεύοντας σιωπηλά
και αγόγγυστα, μερόνυχτα, σώζοντας ζωές- και μια κοινωνία ολόκληρη.
Μέσα από την πρόκληση του κορωνοϊού, η ελληνική κοινωνία μοιάζει να βρήκε (υπό την καθοδήγηση του "σοφού" ηγέτη της, όπως υπονοεί η αφελής κυρία) το πρόσωπο που διακόσια χρόνια τώρα επεδίωκε να διαμορφώσει. [...........]
Διαβάστε όλο το άρθρο:«Παρέμβαση της Μαρίας Ευθυμίου: Το 1821 και ο κορωνοϊός ...
Είμαι περίεργος αν όλα τα υμνητικά ληρήματα που εκτόξευε με περισσή αφέλεια ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ
ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ (18/3/2020) η προγονόπληκτη κυρία , γνωστό think tank της
αναθεωρητικής ιστοριογραφίας και υπερπροβλημένη περσόνα από τα
κυβερνητικά φερέφωνα, θα τολμούσε να τα πει τώρα, τη στιγμή δηλαδή που μετράμε χιλιάδες
νεκρούς , βιώνουμε το πιο σκληρό lock
down από όλα τα ευρωπαϊκά κράτη και τα δημοσιονομικά μας βρίσκονται στον
... (από)πατο .
Γιατί , λοιπόν , η λαμπρή ιστορική κεφαλή μας παραμένει άλαλη , γιατί κλείνει τα μάτια, γιατί παραμένει απαθής μπροστά στις τρεις αρνητικές πρωτιές της χώρας μας , τη μεγαλύτερη δηλαδή θνησιμότητα και από τις υπόλοιπες 52 χώρες, το χειρότερο lockdown με την μικρότερη κινητικότητα των πολιτών και μια από τις χειρότερες θέσεις ως προς την πρόβλεψη για το μέλλον της οικονομίας για το 2021*;
Τι θα μπορούσε, άραγε, να πει , όταν μέσα σε εννέα μήνες αποδείχθηκε ότι το πολιτικό της ίνδαλμα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας ανεπαρκέστατος, ένας "ανέμελος" πολιτικός που στηρίζεται από το πανίσχυρο μιντιακό σύστημα των είκοσι μεγαλοοικογενειών που διαφεντεύουν την Ελλάδα , για να κάνει τη βρόμικη δουλειά που του έχουν αναθέσει , να εκθεμελιώσει δηλαδή το κοινωνικό κράτος και να εκχωρήσει όλους τους δημόσιους θεσμούς στο ιδιωτικό κεφάλαιο;
Όλα τα νομοθετήματα που περνάει με καταιγιστικό τρόπο από τη Βουλή δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης και οι πραιτοριανοί του δε δίνουν δεκάρα για τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία, τα εργασιακά δικαιώματα, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα , το φυσικό περιβάλλον .
Εκεί που έπρεπε να βάλει πλάτη και να στηρίξει τους δοκιμαζόμενους στην πρώτη γραμμή μαχητές με τις λευκές μπλούζες κατά της πανδημίας , αυτός αρκέστηκε στα καλά λόγια, τα χτυπήματα στην πλάτη και στα χειροκροτήματα.Ούτε προσλήψεις ούτε αναβάθμιση των συνθηκών δουλειάς τους ούτε βελτίωση του μισθολογίου τους . Ο large σε παροχές προς μιντιάρχες , προμηθευτές και φίλους επιχειρηματίες πολιτικός αποδεικνύεται Σκρουτζ στην αναβάθμιση του ΕΣΥ.
Η Μαρία Ευθυμίου (όπως και οι υπόλοιποι διανοούμενοι, πλην ελαχίστων υπερφανατικών) είναι φυσικό να σωπαίνει , βιώνοντας την εθνική τραγωδία και βλέποντας τα αίσχη της δεξιάς μαφίας που κυβερνά τη χώρα . Αναρωτιέμαι αν η σιωπή της σημαίνει αμηχανία ή ντροπή. Ό,τι κι αν αυτή υποδηλώνει, από τη στιγμή που παραμένει σιωπή , αποτελεί απόδειξη πλέον συνενοχής. Φαεινότερον λοιπόν ηλίου προς τι η σιωπή της Ευθυμίου. Της κάθε Ευθυμίου...
*ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΕΔΩ
Τα Βιβλία της Καραντίνας- Τι διαβάσανε 100 συγγραφείς, δημοσιογράφοι και άλλοι...
Ο Αναγνώστης ζήτησε από φίλους του περιοδικού να μιλήσουν για τρία βιβλία που διάβασαν μέσα στην καραντίνα. Ανταποκρίθηκαν περίπου 100 συγγραφείς όλων των ειδών (παιδικού, πεζογραφικού, αστυνομικού, δοκιμιακού, μεταφρασμένου, ποιητικού βιβλίου κτλ), πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, κριτικοί λογοτεχνίας και καλλιτέχνες άλλων πεδίων (μουσικοί, σκηνοθέτες κ.ά). Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η λίστα που ακολουθεί και η οποία περιλαμβάνει 250-300 βιβλία αποτελεί και ένα είδος εμπειρικής έρευνας , του τύπου “τι διαβάζει το συνάφι”. Για μας στον Αναγνώστη λειτουργεί περισσότερο ως ένα μυστικό δίχτυ αλληλεγγύης. Ό,τι και να γίνει θα έχουμε πάντα τα βιβλία μας.
Καλή (καλύτερη τουλάχιστον ) χρονιά σε όλους!
ΑΓΑΘΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ (Νεοελληνική Φιλολογία, ΕΚΠΑ)
Ζωντανοί ίσκιοι της Μαίρης Μικέ (Gutenberg, Αθήνα 2020). Έντεκα μυθοπλαστικές διηγήσεις, έντεκα πρωτότυποι και γοητευτικοί διάλογοι με συγγραφείς, κείμενα και λογοτεχνικούς χαρακτήρες. Ευφυές και ουσιαστικό σχόλιο πάνω στη δύναμη της ανάγνωσης, της γραφής και της ανατροφοδότησης της λογοτεχνικής μνήμης. Τα καναρίνια του Θανάση Γαλανάκη (Σμίλη, Αθήνα 2019). Πρώτη ποιητική συλλογή ενός νέου, πολλά υποσχόμενου, δημιουργού. Χιούμορ, αυτοσαρκασμός, ευαισθησία, χλευασμός της πολιτικής ορθότητας, προβληματισμός πάνω στην ποίηση και την ομορφιά της καθημερινότητας. Μεταθανασία του Ηλία Στόφυλα (24 Γράμματα, Αθήνα 2020). Άλλη μια πρώτη ποιητική συλλογή που αφήνει πολλές ελπίδες. Ο έρωτας, ο θάνατος, ο κατακερματισμός της ανθρώπινης ύπαρξης, η ματαίωση, το τραύμα, δοσμένα με μεταφυσική φόρτιση και έντονη σωματικότητα.
ΑΖΑΡΙΑΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ (συγγραφέας αστυνομικών)
Πέντε συν τρία, Arne Dahl, Μεταίχμιο Πολυεπίπεδη πλοκή πολύπλοκη, παράλληλες ιστορίες που τρέχουν ταυτόχρονα, χρονικά ταξίδια πίσω στο παρελθόν και πάλι στο παρόν, αγαπημένες τεχνικές του συγγραφέα, αριστοτεχνικά σχεδιασμένες, κείμενο που απαιτεί ανάγνωση με αυστηρή προσήλωση και υψηλή ένταση. Εξαιρετικό δείγμα αστυνομικοκοινωνικού Nordic noir, που επιβεβαιώνει ότι ο Dahl ανήκει στην κορυφή των σύγχρονων Σκανδιναβών αστυνομικών συγγραφέων υψηλής ποιότητας, μαζί με τους Mankell, Larsson, Persson, εσχάτως τον Nesbo, και τους θρυλικούς πρωτοπόρους Sjowall και Wahloo. Το Βασίλειο,Jo Nesbo, Μεταίχμιο.Ο Nesbo αποδεικνύει ότι μπορεί να γράψει πολύ διαφορετικά από την εμπορική «τηλεοπτική οπτική» της καταιγιστικής δράσης, της σκοτεινής ατμόσφαιρας και των πολλαπλών ανατροπών. Ένα υποβλητικό, μεγαλοπρεπές μυθιστόρημα με αναφορές, που φτάνουν από αρχαία ελληνική τραγωδία και σκοτεινή, σκανδιναβική μυθολογία μέχρι Φρόυντ, το «Βασίλειο» συνεχίζει την κληρονομιά του εντυπωσιακού «Μάκβεθ» και πιστοποιεί την ένταξη του Nesbo στην ανώτατη ποιοτική ελίτ της σύγχρονης σκανδιναβικής σχολής. Τίποτα δεν χάνεται, Mehdi Cloe, Πόλις. Από τα πιο μαύρα, ζοφερά κοινωνικά νουάρ της εποχής, που θυμίζει ασπρόμαυρη ταινία και παραπέμπει στην πλούσια γαλλική παράδοση του είδους. Μια αδυσώπητη πάλη επιβίωσης στην τρομακτική σημερινή κοινωνία, ένας ανελέητος, καθημερινός αγώνας κάθε μοναχικού ατόμου απέναντι στην αυταρχική, εξουσιαστική κοινωνία. Κείμενο που καταφέρνει όχι μια, αλλά συνεχείς γροθιές στο στομάχι. Αληθινά σπαρακτικό.
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ (συγγραφέας)
Donald Ray Pollock, Πάντα ο διάβολος, (μετάφραση Βάσια Τζανακάρη, Εκδόσεις Μεταίχμιο). Το #1 ανάγνωσμα της χρονιάς για μένα (αν και το βιβλίο είναι επανέκδοση: πρωτοβγήκε το ’14 από το Μεταίχμιο και τώρα ξανακυκλοφόρησε λόγω της θαυμάσιας ταινίας στο Netflix, που ήδη είδα δύο φορές). Ένα γνήσιο Southern Gothic μυθιστόρημα, σκληρό σαν πέτρα, ενοχλητικό, λιτό όσο πρέπει, και ανατριχιαστικό με έναν ράθυμο τρόπο, έναν τρόπο που σε ξαφνιάζει. Σε έναν τόπο που γελάει με τις διακρίσεις τύπου «καλό και κακό», οι πραγματικοί κακοί ξεχωρίζουν σαν ένα σκιάχτρο μέσα σε ένα ξεραμένο χωράφι. Ken Follett, Και Εγένετο Εσπέρα και Εγένετο Πρωί (μετάφραση Μαρία Παπανδρέου, Εκδόσεις Bell). Ο συγγραφέας αυτός είναι μάγος, και τα βιβλία του υποδειγματικά. Και κάτι παραπάνω: οδηγοί δημιουργικής γραφής για κάποιον που ενδιαφέρεται να στήσει ένα πραγματικό ιστορικό μυθιστόρημα. Για όποιον δεν έχει ξαναδιαβάσει Follett, μία άριστη εισαγωγή. Θα κολλήσει. Κι όσο για την απάντηση στην υποθετική ερώτηση, «Μας ενδιαφέρει στ’ αλήθεια η Αγγλία τού 1000 μ.Χ.;», είναι αυτή: «Απολύτως».Stephen King, Το κοράκι, (μετάφραση Αντώνης Καλοκύρης, Εκδόσεις Κλειδάριθμος). Θα έβαζα αυτό που τελείωσα μόλις, το τελευταίο του Βασιλιά (τέσσερις απολαυστικές νουβέλες: «Μόνο αν μυρίζει αίμα», μετάφραση Έφη Τσιρώνη), αλλά αντ’ αυτού προτείνω —όχι για πρώτη φορά— το θηριώδες και «πανδημικό» αριστούργημά του, που ταιριάζει όσο κανένα άλλο (όχι του Κινγκ αλλά γενικώς) στον καιρό που ζούμε. Απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη, και την αφοσίωσή του, για αρκετές μέρες. Και του τις επιστρέφει στο εκατονταπλάσιο.
ΑΚΡΙΒΟΣ ΚΩΣΤΑΣ (συγγραφέας)
Καθώς δεν μπορούμε να μπούμε σε αεροπλάνα και βαπόρια, ταξιδεύουμε μέσ΄ από τις σελίδες των βιβλίων. Αφού απόλαυσε την “Εποχή της δωρεάς” και στη συνέχεια πεζοπόρησε “Ανάμεσα στα δάση και τα νερά”, γνωρίζοντας πως το ταξίδι είναι ένας “Ατέλειωτος δρόμος”, ο Πάτρικ Λι Φέρμορ οδοιπορεί στην Ελλάδα του ΄50 και γράφει τη δική του “Ρούμελη” (Μεταίχμιο). Όσα βλέπει και ακούει τον αφήνουν έκθαμβο: ο σαρακατσάνικος γάμος, το ζευγάρι παντόφλες του Μπάιρον στο Μεσολόγγι, η διήγηση ενός ηλικιωμένου επαίτη στα Κράβαρα… Μια φτωχή, παράδοξη όσο και σαγηνευτική χώρα. Στην ίδια δεκαετία μ΄ αυτή του Φέρμορ μα και στα χρόνια του ΄60 ανατρέχει λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο ανατολικά για να ανασυνθέσει την αγαπημένη του “Ιστανμπούλ” (Πατάκης) ο Ορχάν Παμούκ. Στα σοκάκια, τις λιθόστρωτες λεωφόρους, στα καμένα ξύλινα αρχοντικά, στις αφηγήσεις των παλαιότερων και τις φωτογραφίες του Αρά Γκιουλέρ ψάχνει να βρει τι τον πονάει, τι τον έχει σημαδέψει, τι τον πλάθει ως συγγραφέα. Παρόμοιας υφής είναι και το ταξίδι του Κλάουντιο Μάγκρις στον “Δούναβη” (Πόλις) – ένα βιβλίο που διαβάζεται ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να χάσει την αφηγηματική ή τη φιλοσοφική του αίγλη. Ένα στοχαστικό ταξίδι, μια διήγηση-ποταμός από έναν μεγάλο τεχνίτη της γραφής, στην αγωνία του να ανακαλύψει την ιστορία της κεντρικής Ευρώπης αλλά, προπάντων, τη γεωγραφία της προσωπικής του ταυτότητας
ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΟΥ ΒΕΝΕΤΙΑ (καθ. ΠΤΔΕ, ΑΠΘ)
Νίκος Δαββέτας, ΄Αντρες δίχως άντρες, Πατάκη, 2020. Πώς κτίζεται η ανδρική ταυτότητα; Η σχέση με τον πατέρα, η ιστορία και η πολιτική, η σεξουαλικότητα, η φιλία, η εξομολόγηση και η γραφή μπλέκονται αριστοτεχνικά για να μας φέρουν κοντά στον εύθραυστο, σκοτεινό κόσμο των ανδρών. Αλένα Μορνσταϊνοβα, Χάνα, μετ. Κώστας Τσίβος, Αλεξάνδρεια, 2020. Η λογοτεχνία για το Ολοκαύτωμα αριθμεί πολλά μυθιστορήματα. Κι όμως, πάντα υπάρχουν πλευρές αυτής της ασύλληπτης ανθρώπινης και ιστορικής εμπειρίας, τις οποίες νέοι, σε ηλικία, συγγραφείς, με την ευαισθησία τους, μπορούν και τις αποκαλύπτουν. Εδώ, μια επιπλέον ενδιαφέρουσα παράμετρος, η Τσεχία και το σοσιαλιστικό της καθεστώς ως συνθήκη στην οποία επέστρεψαν οι επιζώντες. Ελισάβετ Κοτζιά, Ελληνική πεζογραφία 1974 – 2010. Το μέτρο και τα σταθμά, Πόλις, 2020 . Ήρθε η ώρα να μελετηθεί, να ταξινομηθεί, να αξιολογηθεί η πεζογραφική παραγωγή των τελευταίων σαράντα χρόνων από κριτικούς που την παρακολούθησαν βήμα βήμα. Δυο χρόνια μετά το βιβλίο του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου, Η κίνηση του εκκρεμούς, η Ελισάβετ Κοτζιά φωτίζει το ίδιο τοπίο διαφορετικά και βάζει τη δική της προσωπική σφραγίδα στην κριτική αποτίμησή του. Σπάνια περίπτωση στην ιστορία των γραμμάτων μας να διαλέγονται έτσι δύο κριτικοί, προσφέροντας το έργο της ζωής τους, με τελικό αποδέκτη τον αναγνώστη και την ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ (γραφίστας)
Δεν βρήκα την καραντίνα μια ευκαιρία για διάβασμα. Συστηματικός αναγνώστης από τα δεκαπέντε μου, επιλέγω βιβλία με προσοχή και σπάνια εγκαταλείπω βιβλίο από τις πρώτες σελίδες του. Η καραντίνα μου, μισή επιβεβλημένη και άλλη μισή αποφασισμένη. Έφυγα από την Αθήνα τέλη Μάη και επέστρεψα μέσα Σεπτέμβρη. Ακολούθησα το χρόνο στη ροή του, διάβασα πολλά βιβλία, ενθουσιάστηκα, απόλαυσα και θαύμασα σκέψεις και ταλέντα και ξεχωρίζω τα βιβλία της Όλγκα Τοκάρτσουκ Το αρχέγονο και άλλοι καιροί και το Πλάνητες, επειδή κατάλαβα πως σε όλες τις εποχές γεννιούνται σπουδαίοι συγγραφείς. Αισθάνθηκα την συγκίνηση και την απόλαυση που είχα όταν πρωτοδιάβασα βιβλία του Μίλαν Κούντερα όπως Το αστείο και το Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης που από το 1982 το διαβάζω τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Τρίτο βιβλίο η αποκάλυψη του Iσαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ (βραβείο Νόμπελ 1978) μέσα από το μυθιστόρημα του Σώσα. Εκδοτικό θαύμα. Υποχρέωσή μου να αναφέρω τον ιδιαίτερο επίλογο των Σταύρου Ζουμπουλάκη και Μιχάλη Πάγκαλου. Ευχαριστώ τον μοναδικό τρόπο του Νικήτα Σινιόσογλου για την «ανάπλαση του βιώματος μιας περιπλάνησης σε μια οδό ταχείας κυκλοφορίας» στο βιβλίο του Λεωφόρος ΝΑΤΟ.
Τέλος απόλαυσα την ιδιαίτερη προσέγγιση του Χριστόφορου Κάσδαγλη στο μυθιστόρημα «μιας κατάληψης» με τον τίτλο 1983, τότε δηλαδή που συνέβη (και για όσους θέλουν να θυμούνται ακόμα).
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΜΑΡΙΑ (ποιήτρια)
Άννυ Πρού, «Άνθρωποι του δάσους», Εκδόσεις Καστανιώτη -2019, μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής. Η Άννυ Πρού είναι μια κορυφαία συγγραφέας της συγχρονης αμερικάνικης πεζογραφίας και μέσα από το μυθιστόρημα της «Άνθρωποι του δάσους», μας μεταφέρει στα τέλη του 17ου αιώνα για να γίνουμε μάρτυρες της προσπάθειας των Ευρωπαίων αποίκων να αποψιλώσουν τα δάση του Καναδα και να εκτοπίσουν τους αυτόχθονες από τα εδάφη του. Κέντρο ουσιαστικά της αφήγησης της είναι η καταστροφή των δασών και η απομάκρυνση από την φύση. Σημαντικό μυθιστόρημα, που πραγματεύεται ένα απο τα πιο ακανθώδη ζητήματα της εποχής μας: τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του σύγχρονου ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον. Cloé Mehdi, «Τίποτε δεν χάνεται», Εκδόσεις Πόλις – 2020, μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς. Ένα δυνατό αστυνομικό νουάρ μυθιστόρημα με έντονη κοινωνική χροιά. Η υπόθεση του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από την δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου αγοριού από έναν αστυνομικό. Η συγγραφέας αναδεικνύει ζητήματα που ταλανίζουν την κοινωνία της Γαλλιας, όπως ο ρατσισμός, η αστυνομικη βία, η φτώχεια και η έλλειψη πρόνοιας. Μέσα από το μυθιστόρημα της Mehdi ξετυλίγεται ένα σύγχρονο δυστοπικό τοπίο. Ντύλαν Τόμας, «Ποιήματα», Εκδόσεις Σοκόλη -2020, εισαγωγή – μετάφραση: Λύντια Στεφάνου. Μια αξιοσημείωτη έκδοση ποιημάτων του Ντύλαν Τόμας, η οποία περιλαμβάνει μια εκτενή και εμπεριστατωμένη εισαγωγή για το έργο και τον βίο του ποιητή, από την Λύντια Στεφάνου. Η εξαιρετική μετάφραση– αν και δύσκολο εγχείρημα, όπως σημειώνει η ίδια η μεταφράστρια στην εισαγωγή – επιτυγχάνει την ανάδειξη της ποίησης του Τόμας στις ποικίλες χροιές και διαστάσεις της.
ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ ΑΝΝΑ (ποιήτρια)
Παρήγορη και ελπιδοφόρα η παραλαβή βιβλίων στη διάρκεια της καραντίνας. Από όσα έλαβα και διάβασα, τον τελευταίο μήνα, -με τη σειρά που έφθασαν: Το κύκνειο άσμα του Αβραάμ Λεσπέρ, (εκδόσεις Μανδραγόρας) το πρώτο μυθιστόρημα του Σπύρου Μπρίκου μετά από δύο βιβλία διηγημάτων και μία εξ ημισείας συμμετοχή σε ποιητικό βιβλίο∙ γραφή ποιητική, συνειρμική σαν εσωτερικός μονόλογος ενός συλλογικού υποκειμένου που μετρά τα ιστορικά και προσωπικά τραύματα του τόπου και της εποχής, μια γραφή που αναμετράται συνεχώς με τα όρια και τις δυνατότητες του αφηγηματικού λόγου. Το Μην κλαις, αγαπημένη του Νίκου Μπακόλα, την πρώτη νουβέλα του γνωστού συγγραφέα που ξαναδιαβάζεται σήμερα φωτισμένη διαφορετικά, χάρη στην εισαγωγή του Αλέξη Ζήρα και τις Εκδόσεις Σοκόλη. Η αφήγηση του 30χρόνου τότε Μπακόλα δεν εστιάζει στην ευκολία της μελοδραματικής διάστασης μιας ερωτικής ιστορίας, αλλά σε κάτι οντολογικότερο, μια που οι ήρωές του «ενώνονται από την αίσθηση της ανημπόριας τους να ζήσουν αλλιώς, ανθρώπινα». Το Ταναϊς του Ιωσήφ Βεντούρα (εκδόσεις Νίκας) όπου συνεκδίδονται δύο παλαιότερα ποιητικά κείμενα: Ταναϊς (2001) και Κυκλώνιο (2009) σε ένα βιβλίο με Εισαγωγή και Επίμετρο κριτικών κειμένων. Ο ποιητικός λόγος, ελεγειακός, θρηνεί με έντονους λυρικούς απόηχους το εβραϊκό ολοκαύτωμα, δίνοντας διαχρονική διάσταση στο ιστορικό δράμα μέσα από την εμβάπτισή του στο προσωπικό βίωμα∙ ένα βιβλίο πολύπλευρα χρήσιμο.
ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ (δημοσιογράφος, συγγραφέας)
Σε αντίθεση με την πρώτη καραντίνα, στη διάρκεια της οποίας είχα βυθιστεί σε μεγάλης έκτασης κλασικά μυθιστορήματα, στη δεύτερη καραντίνα είχα διάθεση για περισσότερη ποικιλία.Πέρασα αξέχαστες ώρες με το πυκνό, γεμάτο συναρπαστικές πληροφορίες, ιστορικό αφήγημα της Βάνας Μπούσε «Η καθημερινή ζωή στην Ελλάδα του Οθωνα» (εκδ. Εστία). Είναι μια πλατιά τοιχογραφία της ζωής στην Ελλάδα από το 1830 ως το 1860, που περιγράφει μοναδικά τον τρόπο που μία προνεωτερική κοινωνία υιοθέτησε σταδιακά τους θεσμούς ενός δυτικόστροφου κράτους. Η Βάνα Μπούσε μας είχε χαρίσει προ ετών το δίτομο έργο με την αλληλογραφία της βασίλισσας Αμαλίας. Η μονογραφία του αρχιτέκτονα Ιωάννη Τραυλού από την Αγγελική Κόκκου (με την οποία υπήρξαν συνεργάτες) είναι η μύηση στο τεράστιας σημασίας έργο αυτού του αφανούς «εργάτη». Η περίπτωση του Τραυλού συνδέεται με πολλά σημαντικά ερευνητικά έργα της αρχαιολογίας στη χώρα μας αλλά ταυτίζεται περισσότερο με την Αρχαία Αγορά της Αθήνας και την Ελευσίνα («Ιωάννης Τραυλός. Η ζωή και το έργο του», εκδ. Καπόν).Παρακολουθώ επί χρόνια τον Κώστα Ακρίβο αλλά δεν είχα διαβάσει τη δική του βιογραφική εκδοχή για τον Στρατή Δούκα, που κυκλοφόρησε εκ νέου («Ιστορία ενός οδοιπόρου: Στρατής Δούκας», εκδ. Μεταίχμιο). Απόλαυσα την πυκνότητα, την επιθυμία για να φωτιστεί αυτός ο ιδιαίτερος συγγραφέας που μας είχε δώσει την συγκλονιστική «Ιστορία ενός αιχμαλώτου», το χάρισμα του Ακρίβου στην αφήγηση, το αίσθημα για τη γλώσσα…
ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΒΕΝΑ (δημοσιογράφος)
Κατ’ αρχάς, διάβασα επιτέλους με καθυστέρηση, το “Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά” του Λεονάρδο Παδούρα (Καστανιώτης), που το φοβόμουνα, νόμιζα ότι δεν θα το αντέξω, γιατί ο,τι έχει σχέση με σταλινισμό με διαλύει -το βρήκα αριστούργημα και απολύτως απαραίτητο ανάγνωσμα. Μετά, διάβασα το αμετάφραστο ακόμα, αλλά θα βγεί την άνοιξη από τον “Ικαρο”, βραβευμένο με Booker International μυθιστόρημα “Τhe Discomfort of Evening” της/του Marieke Lucas Rijneveld από την Ολλανδία, που με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο για την παιδική ηλικία, το ξύπνημα της σεξουαλικότητας, την εμπειρία του θανάτου και την οικογένεια γραμμένο με τόση ευφυία, σοκαριστική, αβάσταχτη αγριότητα και ,συγχρόνως, αθωότητα. Τετοια μυθιστορηματα γράφονται ένα κάθε είκοσι χρόνια. Ακολούθησε η συναρπαστική, βαθειά και απαιτητική μελέτη-βιογραφία του Τζουλιαν Μπαρνς “Ανδρας με κόκκινο μανδύα” (Μεταίχμιο), μην τρομάξετε με το πλούτο των αναφορών και επισημάνσεων του συγγραφέα για τέχνη, κοινωνία και επιστήμη στα χρόνια της Μπελ Εποκ σε Γαλλία και Αγγλία, γιατι σιγά-σιγα πολλά πρόσωπα αποκτουν σάρκα και οστά, με κορυφαίο, φυσικά, τον γαλλο γυναικολόγο Σάμιουελ Πότσι, που κάποτε μεσουρανουσε στο Παρίσι, τον ζωγράφισε ο Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ και ο Μπαρνς τον μετέτρεψε σε ήρωα για τη σημερινή Ευρώπη. Τέλος, νόμιζα ότι θα ξεπέρναγα τη τσαντίλα μου, που δεν έχω δει την ταινία του Λόουζι, διαβάζοντας τουλάχιστον το μυθιστόρημα “Ο μεσάζων” του Λ.Π. Χάρτλει (Καστανιώτης), που την ενέπνευσε. Ε, τώρα είναι που ψάχνω απεγνωσμένα να τη βρω.
ΓΕΩΡΓΟΣΤΑΘΗ ΕΛΕΝΗ (συγγραφέας παιδικού, επιμελήτρια εκδόσεων)
Τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους μυθιστορήματα -δύο σύγχρονα κι ένα κλασικό, τα δύο της πρόσφατης εκδοτικής παραγωγής, το ένα λίγο παλιότερο- ξεχώρισα από τα διαβάσματα της δεύτερης καραντίνας: Νάνιελ Κέλμαν, Η μέτρηση του κόσμου (μτφρ. Κώστας Κοσμάς, Εκδόσεις Καστανιώτη 2007): Η γνωριμία με δυο παράλληλους κι εκ διαμέτρου αντίθετους βίους, του Καρλ Φρίντριχ Γκάους και του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, μέσα από μια γοητευτική αφήγηση που βρίθει υπονομευτικής διάθεσης και υποδόριου χιούμορ – αλήθεια, ποιος είπε ότι οι παράλληλες ευθείες κάποτε δεν τέμνονται; Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ, Περί φυσικής της μελαγχολίας (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Εκδόσεις Ίκαρος 2018): Ένα μυθιστόρημα-χρονοκάψουλα, στο οποίο ο Γκοσποντίνοφ, μέσα από μια ευρηματική αξιοποίηση του μύθου, αναζητά διέξοδο από τον λαβύρινθο του παρελθόντος και χτίζει μια πραγματεία πάνω στη ζωή, στον θάνατο, στη μνήμη και, τελικά, στην ίδια τη διαδικασία της αφήγησης. Τσαρλς Ντίκενς, Ιστορία δύο Πόλεων (μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος, Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2020): Η προσωπική μοίρα έρμαιο της Ιστορίας στο Παρίσι της εποχής της Τρομοκρατίας, κι ένα παιχνίδι στημένο έτσι από τον μέγα αφηγητή ώστε η εικόνα του πλεκτού του στο τέλος να ανατρέπει κάθε αναγνωστική προσδοκία. Βουτιά στην καθαρόαιμη αφήγηση με πλοηγό το ενδιαφέρον επίμετρο του Τσέστερτον.
ΓΙΑΓΙΑΝΝΟΥ ΜΑΡΙΑ (συγγραφέας)
Όλγα Τοκάρτσουκ, «Πλάνητες» ,(μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Καστανιώτης 2020). Διαβάζεται σαν ευαίσθητη εγκυκλοπαίδεια των όψεων του ανθρώπινου Ταξιδιού. Το ταξίδι εδώ είναι κάτι ευρύτερο, χωρώντας τα πάντα, δίχως όμως να χάνει ποτέ την ειδοποιό του σημασία. Διηγήματα και τουριστικές καταγραφές συνθέτουν ένα σημαντικό λογοτεχνικό έργο, η πρωτοποριακή σύσταση του οποίου αποκαλύπτεται σταδιακά. Συνοδεύει σαν ανάμνηση από κάποιο σπάνιο ταξίδι. Θάνος Κάππας,«Πώς πάνε τα πράγματα», (Εστία, 2020).Επτά διηγήματα που συνδυάζουν τη λεπτή παρατηρητικότητα με την ολοκληρωτική ενσυναίσθηση, προικίζοντας με αυτοσυνέπεια τον λόγο των ηρώων κάθε ηλικίας και φύλου. Η ατμοσφαιρική μελαγχολία κάνει το κείμενο να δονείται μαλακά από ένα τσεχοφικό καρδιοχτύπι, χωρίς να απλώνει στις συνθήκες το θαμπό της πέπλο∙ αντιθέτως η νηφαλιότητα της πένας δίνει σ’ αυτά τα σπαράγματα ήττας και ύπαρξης μια καθησυχαστική διαφάνεια, μέσα από την οποία ο αναγνώστης βλέπει τη φθαρμένη και αγαπημένη καρδιά των πραγμάτων. Ντέιβιντ Σεντάρις, «Καλυψώ», .μετάφραση: Μυρσίνη Γκανά, Μελάνι, 2020). Δύο εικόνες σ’ αυτό το κελαρυστό βιβλίο χαράχτηκαν στη μνήμη μου. Διόλου τυχαίο ότι η μία είναι κωμική και η άλλη τραγική, ενώ και οι δύο εμπεριέχουν το αντίθετό τους. Ένα οικογενειακό δράμα κωμικής επιφάνειας, σπαρταράει από αξιοθαύμαστο θάρρος στην προσέγγιση του θανάτου, με γραφή που κρατάει σε ένταση τον αναγνώστη.
ΓΚΑΝΑ ΜΥΡΣΙΝΗ ( ποιήτρια, μεταφράστρια)
Η πρώτη καραντίνα, με την άνοιξη να πλησιάζει και το καλοκαίρι στη γωνία, δημιούργησε ένα κλίμα αισιόδοξης προσμονής, περισυλλογής και αναγνωστικής μανίας. Η δεύτερη με βρήκε κουρασμένη και με έλλειψη συγκέντρωσης, ωστόσο ακόμα κι έτσι υπήρξαν κάποια βιβλία που δεν μπορούσα ν’ αφήσω από τα χέρια μου. Το μυθιστόρημα «Αδελφικό», της Βάσιας Τζανακάρη (εκδόσεις Μεταίχμιο), επειδή είναι πραγματικά σύγχρονο, και μιλάει για τη γενιά που έζησε με πάθος και ένταση μια από τις λιγότερο «ηρωικές» δεκαετίες, αυτήν του ’90, τι σημαίνει να ανήκεις στους ανθρώπους που θεώρησαν ότι ο κόσμος άλλαξε τη μέρα που πέθανε ο Ντέιβιντ Μπόουι, τη ματαίωση που νιώθεις όταν ανακαλύπτεις την απάτη και την αναγκαιότητα της ενηλικίωσης. Τα ποιήματα του Άλντεν Νόουλαν, σε επιλογή και μετάφραση του Γιάννη Παλαβού, είναι έξυπνα, συγκινητικά, γεμάτα χιούμορ. Ειδικά τα ποιήματα ποιητικής που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι τόσο άμεσα και πυκνά, που το καθένα λειτουργεί από μόνο του σαν μάθημα δημιουργικής γραφής. Στην πολύ προσεγμένη μετάφραση του Γιάννη Παλαβού φαίνεται καθαρά η αγάπη και ο σεβασμός για το έργο του Νόουλαν. «Χαίρομαι που είμαι εδώ» (εκδόσεις Loggia).Τέλος, η νέα ποιητική συλλογή της Μαρίας Λαϊνά, «Ό, τι έγινε» (εκδόσεις Πατάκης) που υπενθυμίζει πόσο σπουδαία ποιήτρια είναι, σε τι βαθμό κατέχει την τέχνη της πύκνωσης, και με τι αμείλικτο τρόπο σε σημαδεύει κατευθείαν στα βαθύτερα σημεία.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΟΛΤΣΟΣ (συγγραφέας αστυνομικών)
Patricia Highsmith, “Η κραυγή της κουκουβάγιας”, Μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης (ΑΓΡΑ). Το κείμενο ανάμεσα στις γραμμές, οι κρυμμένες παράλληλες ιστορίες, η “ανορθόδοξη” προσέγγιση της Highsmith, στη δικαιοσύνη και τον θάνατο. Αργό, στατικό, υποφωτισμένο, στους αντίποδες ενός λογοτεχνικού blockbuster. Οι λάτρεις του αστυνομικού ψυχογραφήματος, σπεύσατε, παρά την περί του αντιθέτου άποψη της Highsmith, ότι η “Κραυγή” ήταν ένα από τα πιο αδύναμα βιβλία της. Georges Simenon, “Το χιόνι ήταν βρώμικο”, Μετάφραση Αργυρώς Μακάρωφ (ΑΓΡΑ). Βυθισμένο στον, κατά Simenon, ζόφο, με στοιχεία της Καφκικής “Δίκης” (1925) και του “Ξένου” του Camus (1942), όπου, και αν το παράλογο δεν πρωταγωνιστεί εδώ, είναι το κλειστόφοβο και το απειλητικό, που εξαίρονται. Ένα roman dur, από αυτά που επέτρεψαν στον André Zide να χαρακτηρίσει τον Simenon, ως “έναν ιδιοφυή μυθιστοριογράφο, τον πιο αληθινά μυθιστοριογράφο που έχουμε στη λογοτεχνία μας, σήμερα”. Gilles Vincent, “Αυτή η χώρα που τη δολοφονούν”, Μετάφραση, Γιάννης Καυκιάς (angelus novus).Στη “Χώρα”, ο Vincent στοχεύει στην κοινωνική αναταραχή που προκαλούν τα ανεξέλεγκτα κύματα μεταναστών και την κοινωνική αντίσταση σε αυτά, όπως παραφράζεται με την άνοδο των εθνικιστικών κινημάτων. Κινούμενος στο μεταίχμιο των Manchette/Fajardie και Izzo/ Attia, ο Vincent είναι εξίσου “πολεμικός”, με τους πρώτους και κοινωνικά δεικτικός, με τους δεύτερους.
ΓΛΥΝΙΑΔΑΚΗ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ (ποιήτρια)
Διάβασα με μεγάλη χαρά και δίχως σταματημό το «Κορίτσι, Γυναίκα, Άλλο» της Μπερναρντίν Εβαρίστο (Gutenberg). Φώτισε τις μέρες και τα βράδια μου με το ανατρεπτικό, έξυπνο χιούμορ του και την επιμονή του να πιστεύει και ν’ αγκαλιάζει με τρυφερότητα έναν κόσμο πολύχρωμο, μακριά από δυαδικότητες και ασπρόμαυρες διχόνοιες. Οι ρυθμοί ανέβηκαν κατά πολύ στο εντυπωσιακό «Οι Αργοναύτες» της Μάγκι Νέλσον (Αντίποδες) που το καταβρόχθισα τώρα, μέσα στις γιορτές: μια οικογένεια σαν ελάχιστες άλλες: ένας πατέρας τρανς, μία μητέρα που παλεύει με τη μητρότητα και τις λέξεις, με την αγάπη της για τον σύντροφό της και για το μωρό της, με την ανάγκη να κατανοήσει και να σπάσει τα δεσμά όλων των κατηγοριών. Μία γραφή εντελώς ελεύθερη, που δε χαρίζεται σε κανέναν. Και τέλος, το βιβλίο που διαβάζω τώρα: «Γη της Επαγγελίας» του Μπαράκ Ομπάμα (Αθενς Bookstore). Μου λείπει ο Μπαράκ. Μου λείπει γιατί εκπροσωπούσε ―στο ανώτατο και πιο σημαντικό πολιτικό αξίωμα του πλανήτη― ακριβώς αυτά που περιγράφουν τα δύο προηγούμενα βιβλία: την κατανόηση, την αποδοχή, την ιδεατή του Αμερική: «We hold this truth to be self-evident: that all men are created equal.» Τρία απολαυστικά αναγνώσματα- αντίδοτα στον κυνισμό, αγγελιοφόροι της ελπίδας για έναν νέο, πιο ανθρώπινο κόσμο.
ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (συγγραφέας)
“Ανάστροφα” του Ζορίς-Καρλ Ουισμάνς, μετάφραση Ρίτα Κολαϊτη, εκδόσεις Στερέωμα. Η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς. Ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1884 μεταφέρει τις νευρώσεις και τις εκκεντρικότητες ενός μοναδικού ήρωα, σε πολιτιστική και κοινωνική καραντίνα, ανατρέποντας τις συμβάσεις της ρεαλιστικής αφήγησης και αφήνοντας παρακαταθήκη για το μέλλον της λογοτεχνίας που δεν μπορεί να είναι εφησυχασμένη όταν έχει προσβληθεί από τέτοια κείμενα.
“Η αστυνομία της μνήμης” της Yôko Ogawa, Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Χίλντα Παπαδημητρίου. Άλλο ένα σκοτεινό, δυστοπικό αλλά και γοητευτικό μυθιστόρημα από μια συγγραφέα που δεν έπαψα να διαβάζω χρόνια τώρα. Έχει να κάνει με την απώλεια των πραγμάτων σε ένα νησί και την ανάγκη διαφύλαξης των λέξεων που τα χαρακτηρίζει και της μνήμης που τα συντηρεί κόντρα στον φόβο και στις ολοκληρωτικές συμπεριφορές. “Η επιστροφή του βαρόνου Βένκχαϊμ” του László Krasznahorkai, μετάφραση Μανουέλα Μπέρκι, εκδόσεις Πόλις, είναι η επιστροφή του ομώνυμου ήρωα από την Αργεντινή στην Ουγγαρία, στην γενέτειρά του και η κατάδυσή του σε έναν κόσμο ταραγμένο και παράλογο. Ο συγγραφέας ολοκληρώνει μια πολύ σημαντική τετραλογία και μέσα από μια απαιτητική αφήγηση κυριολεκτικά σε καθηλώνει. Σύγχρονη λογοτεχνία που συνομιλεί με την κεντροευρωπαϊκή παράδοση αλλά ταυτόχρονα καθίσταται και από μόνη της αρχετυπική.[.................]
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Τα Βιβλία της Καραντίνας- Τι διαβάσανε 100 συγγραφείς ...
Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει ο σύριζας!
Υπουργός ΠΡΟ- ΠΟ : "Κανονικά πρέπει να εμβολιαστούν τα Σώματα Ασφαλείας πρώτα , τα γενναία παιδιά μας που μαζεύουν από τους δρόμους τους αναρχοάπλυτους Συριζομαδουραίους..."
*******************************************************
Με ένα δηκτικό κείμενο η γνωστή δημοσιογράφος σχολιάζει με την ιδιαίτερη
γραφή της, τις πρωτοφανείς σκηνές με κυβερνητικούς παράγοντες και
υποπαράγοντες να φωτογραφίζονται εμβολιαζόμενοι ενώ μόλις έχουν πετάξει
από τη σειρά προτεραιότηατς ακόμα και υγειονομικούς. Παράλληλα στην
ανάρτησή της αναδημοσιεύει προηγούμενο άστοχο σχόλιο του Αρ. Δοξιάδη με
το οποίο επιχειρούσε να σπεκουλάρει επάνω στο γνωστό “τι θα γινόταν αν
κυβερνούσε σήμερα με την πανδημία ο ΣΥΡΙΖΑ” τρολάροντας μετά την άθλια
εικόνα χθες στο Σωτηρία με τις υπουργικές και κρατικές λιμουζίνες να
περιμένουν να πάρουν σειρά προσπερνώντας αυτούς που πραγματικά έχουν
ανάγκη να εμβολιαστούν: “Άγιο είχαμε…”
ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ:
Εμβολιάζουν τη Σάρα, την Μαρα, την αδελφή της Σάρας, τον κουμπάρο της Μάρας κι έναν πρώην γκόμενο της Σάρας χρυσό παιδί. Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει ο σύριζας.
Στο νοσοκομείο Σωτηρία πετάνε έξω τους υγειονομικούς και δίνουν τη σειρά τους στον κάθε ΝΔκράτη με πόστο. Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει ο σύριζας.
Εμβολιάζονται νεότατοι άνθρωποι υπουργοί, διοικητές, στρατιωτικοί ‘κλεβοντας’ έτσι την θέση νοσοκομειακών και ηλικιωμένων. Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει ο σύριζας.
Θα εμβολιαζόταν και η Μαρέβα Μητσοτάκη αλλά ο άλλος το μάζεψε πίσω μετά την κατακραυγή. Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει ο σύριζας.
Ποζάρουν στο φακό για να δώσουν το…καλό παράδειγμα. Και δεν καταλαβαίνουν πως καλό παράδειγμα θα έδιναν αν παραχωρούσαν τη σειρά τους σε κάποιον που έχει ανάγκη το εμβόλιο. Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει ο σύριζας.
Η πρωθυπουργός της Δανίας δηλώνει ότι ως νέος άνθρωπος θα περιμένει κανονικά τη σειρά της. Στη Γαλλία κανένας πολιτικός δεν εμβολιάστηκε, προηγήθηκαν υγειονομικοί, ηλικιωμένοι και οι έχοντες υποκείμενα νοσήματα. Στην Γερμανία, οι υπουργοί θα εμβολιαστούν στην κατηγορία χαμηλού ρίσκου, όταν έρθει η ώρα τους.
Άγιο είχαμε και δεν μάς κυβερνάει οσύριζας. Άγιο είχαμε και δεν είναι ο Ξανθός, ο Παππάς και ο Τζανακόπουλος στα πράγματα.
ΡΩΜΗ: ΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ
Μουσεία Βατικανού - Βικιπαίδεια
- 00:00:00 - ENTRATA ESTERNA AI MUSEI VATICANI - 00:00:40 - IL CORTILE DELLA PIGNA CON LA SFERA DI ARNALDO POMODORO - 00:01:59 - MUSEO PIO CLEMENTINO - CORTILE OTTAGONO - 00:02:30 - L' APOXYOMENOS ( COPIA MARMOREA ) - 00:09:45 - GRUPPO SCULTOREO DI LAOCOONTE E I SUOI FIGLI - 00:12:12 - SALA DEGLI ANIMALI - 00:14:49 - SALA DELLE MUSE - 00:15:25 - TORSO DEL BELVEDERE - 00:17:36 - SALA ROTONDA - 00:20:01 - STATUA DI ANTINOO (FAVORITO DELL'IMPERATORE ADRIANO) - 00:20:11 - STATUA IN BRONZO DI ERCOLE DEL TEATRO DI POMPEO - 00:21:27 - SALA A CROCE GRECA - 00:22:28 - SARCOFAGO IN PORFIDO ROSSO DI SANTA ELENA - 00:24:10 - SARCOFAGO IN PORFIDO ROSSO DI COSTANZA - 00:27:23 - STATUA DELLA BIGA - 00:28:43 - GALLERIA DEI CANDELABRI - 00:35:11 - GALLERIA DEGLI ARAZZI - 00:38:47 - SALA DELLE CARTE GEOGRAFICHE - 00:44:45 - SALA SOBIESKI - 00:47:09 - SALA DELL'IMMACOLATA - 00:53:59 - APPARTAMENTI DI RAFFAELLO: SALA DI COSTANTINO - 00:55:54 - APPARTAMENTI DI RAFFAELLO:STANZA DI ELIODORO - 00:59:36 - APPARTAMENTI DI RAFFAELLO:STANZA DELLA SEGNATURA - 01:03:29 - APPARTAMENTI DI RAFFAELLO: STANZA DELL'INCENDIO DI BORGO - 01:07:16 - APPARTAMENTO BORGIA E LE STANZE AFFRESCATE DAL PINTURICCHIO - 01:11:49 - CAPPELLA DI SAN PIETRO MARTIRE - 01:12:15 - MUSEO CON OGGETTISTICA SACRA E PROFANAΕΚ ΚΟΡΑΚΟΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗ ΤΟ "ΚΡΑ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ
Η ΑΣΧΕΤΗ ΣΑΡΑ ΚΑΙ Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΜΑΡΑ ΣΤΙΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ
(ενδεικτικές περιπτώσεις)
Μεταξύ των κομματικών επιλογών περιλαμβάνονται το μέλος της διοίκησης της ΟΝΝΕΔ από το 1998 έως το 2001 και γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς επί κυβερνήσεως Καραμανλή, Ελευθέριος Μπούλιας που αναλαμβάνει τη διοίκηση του ΓΝΑ Γεννηματάς, ο οποίος στο παρελθόν έχει διατελέσει αναπληρωτής διοικητής του νοσοκομείου Σωτηρία επί υπουργάις Αβραμόπουλου, καθώς και διοικητής του Ογκολογικού Νοσοκομείου Κηφισιάς «Οι Άγιοι Ανάργυροι», επί θητείας Γεωργιάδη. Το μέλος της ΝΔ και πρώην δήμαρχος Καρπενησίου, Καρατσίκης Δημήτριος, αναλαμβάνει το ΓΝ Καρπενησίου, ο αποτυχημένος υποψήφιος της ΝΔ στη Φθιώτιδα, Κατσικονούρης Δημήτριος, στο Πανεπιστημιακό ΓΝ Λάρισας, ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ Άρτας, Δημήτρης Σκανδάλης, διοικητής του ΓΝ Πρέβεζας, ενώ ο ομόλογός του πρόεδρος της ΝΟΔΕ Πρέβεζας, Βαγγέλης Ντάκουλας, αναμβάνει το Νοσοκομείο Άρτας.
Ακόμα, ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του βουλευτή Βασίλη Οικονόμου και πρώην τομεάρχης Υγείας της ΝΔ, Αδαμάντιος Γάκης, αναλαμβάνει θέση αναπληρωτή διοικητή στο Σισμανόγλειο – Αμαλία Φλέμινγκ, η διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του βουλευτή Γιώργου Βλάχου τοποθετείται αναπληρώτρια διοικήτρια του ΓΝΝΠ «ο Αγ. Παντελεημων-ΓΝΔΑ «η Αγ. Βαρβαρα», ο υποψήφιος δήμαρχος Καλαμάτας με τη ΝΔ, Παναγιώτης Γιαννόπουλος, αναπληρωτής διοικητής στο ΚΑΤ, ο διοικητής του Ευαγγελισμού επί θητείας Γεωργιάδη, Αναστάσιος Γρηγορόπουλος, αναλαμβάνει ξανά διοικητής, ενώ η φιλόλογος Μάγδα Γιαμουστάρη, του περιβάλλοντος Μπακογιάννη, αναλαμβάνει τη διοίκηση του ΓΝ Κομοτηνής. Σημειώνεται πως ο Γιώργος Μπέζος, διοικητής του νοσοκομείου Καλαμάτας, κατάφερε για ακόμα μία φορά να παραμείνει στη θέση του, παρά την αλλαγή κυβέρνησης.
Θέση διοικητού στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» έλαβε και η σύζυγος του δημοσιογράφου του ομίλου Μαρινάκη, Γιώργου Παπαχρήστου, η νηπιαγωγός Όλγα Μπαλαούρα, η οποία είχε διατελέσει διοικήτρια του ΓΝ Θείας Πρόνοιας «Η Παμμακάριστος», καθώς και του νοσοκομείου «Αγία Όλγα».
-Στη λίστα των ονομάτων υπάρχουν και δημοσιογράφοι
-Επίσης υπάρχουν πρόσωπα που είναι φίλοι του Κικίλια, στενοί συνεργάτες νυν υπουργών και εκλεγμένοι σε Δημοτικά Συμβούλια
-Ακόμη, υπάρχουν Διοικητές που ήταν υποψήφιοι σε εκλογές αλλά δεν εξελέγησαν
-Στο Νοσοκομείο Κιλκίς διορίστηκε ο γυμναστής Γιάννης Ανδρίτσος, πρώην προπονητής του Εδεσσαϊκού.
-Στο Ασκληπιείο» Βούλας ο μαθηματικός Ανδρέας Πλεμμένος, με εμπειρία στην εμπορία αγροτικών προϊόντων και ελαιολάδου.
-Στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» η νηπιαγωγός Όλγα Μπαλαούρα.
-Στο «Γ. Γεννηματάς» ο Ελευθέριος Μπούλιας, φυσικός, μετεωρολόγος.
Στο ΓΝΑ ΚΑΤ-ΕΚΑ τοποθετήθηκε ο Ιωάννης Ηλιόπουλος, αντιστράτηγος ε.α. και Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού
Στο ΓΝΑ “ΕΛΠΙΣ” ο Ιωάννης Κοτσαρίδης, Οικονομικός Αξκος αε από την ΣΣΑΣ
Στο ΓΝ Κεφαλληνίας ο απόστρατος αντιστράτηγος Φώτιος Μεσσάρης
Στο ΓΝ Ρόδου ο αντιστράτηγος ε.α. Γρηγόριος Ρουμάνης (είχε διατελέσει διοικητής της ΑΔΤΕ στη Ρόδο)
Στο ΓΝ Μυτιλήνης ο αντιστράτηγος ε.α. Γεώργιος Καμπούρης
Αναπληρωτής Διοικητής του ΓΝΑ Ελ. Βενιζέλου ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ διορίσθηκε ο Πρόεδρος της ΕΑΑΑ Αντιπτέραρχος Σπυρίδων Καββούρης
Η ΑΔΕΔΥ , Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΛΑΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΣ ΤΖΗΜ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της ΑΔΕΔΥ
Με αφορμή τις δηλώσεις του Άρη Πορτοσάλτε για περικοπή κατά 10% των μισθών των Δημοσίων Υπαλλήλων
Την περικοπή των μισθών των Δημοσίων Υπαλλήλων κατά 10% πρότεινε στην Κυβέρνηση στη χθεσινή (28/12/2020) πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ ο Άρης Πορτοσάλτε, προκειμένου να δοθεί δώρο Χριστουγέννων στους υγειονομικούς, αυτό που η Κυβέρνηση, τελικά, δεν έδωσε, παρά τα όσα διέρρεε το τελευταίο διάστημα.
Λειτουργώντας στο πλαίσιο του κοινωνικού αυτοματισμού ανέφερε ότι η Κυβέρνηση έχει, όντως, μειώσει τους μισθούς στον Ιδιωτικό Τομέα και για να κλείσει το «χάσμα» πρότεινε, ο κ. Πορτοσάλτε, όχι την αύξηση των μισθών στον Ιδιωτικό Τομέα, αλλά την περικοπή των μισθών στον Δημόσιο Τομέα!!!
Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. πληροφορεί τον κ. Πορτοσάλτε και όσους έχουν αντίστοιχες προτάσεις ότι ο Δημόσιος Τομέας τον οποίο απαξίωνε/αν όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι αυτός που κράτησε και κρατά τη χώρα όρθια στην περίοδο της πρωτόγνωρης πανδημίας:
- Οι υγειονομικοί στην πρώτη γραμμή της μάχης δίνουν, κυριολεκτικά, και τη ζωή τους για να προστατεύσουν τη Δημόσια Υγεία, παρά τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν από την έλλειψη προσωπικού.
- Οι εκπαιδευτικοί κρατούν ζωντανή την εκπαιδευτική διαδικασία, μέσω της τηλεδιάσκεψης, χωρίς καμιά επιμόρφωση και με δικά τους μέσα, στη συντριπτική πλειοψηφία.
- Οι υπάλληλοι των Δήμων εργάζονται νυχθημερόν για να εξυπηρετούν τους πολίτες και να κρατούν τις πόλεις καθαρές.
- Οι υπάλληλοι των Υπουργείων και όλων των φορέων του Δημοσίου είναι καθημερινά στο πόστο τους, προσφέροντας τον καλύτερο εαυτό τους για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, που προκύπτουν εξαιτίας της πανδημίας.
Αντί, λοιπόν, ο κ. Πορτοσάλτε να λειτουργεί ως «λαγός» της Κυβέρνησης και να προτείνει περικοπές για τους εργαζόμενους του Δημοσίου τον καλούμε να στηρίξει τα αιτήματά μας -μέσα από το σταθμό του, όπου μιλά μόνος του και χωρίς εκπροσώπους των εργαζομένων- για αύξηση των δαπανών για την Υγεία, την Παιδεία, για ένταξη των υγειονομικών στα ΒΑΕ, για χορήγηση δώρου Χριστουγέννων κλπ.
Τον καλούμε, επίσης, στο πλαίσιο της αξίας που έχουν οι συμβολικές κινήσεις για την κοινωνία μας, να περικόψει αυτοβούλως τις δικές του, υψηλότατες να υποθέσουμε, αποδοχές υπέρ του ΕΣΥ και των υγειονομικών.Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
ΑΔΕΔΥ κατά Πορτοσάλτε: «Λαγός της κυβέρνησης» - Αγωγή εναντίον Τζήμερου για προκλητική ανάρτηση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)