Πέμπτη, Ιανουαρίου 28, 2010
Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
[..........]
ΜΑΘΑΜΕ στο απύθμενο μπάχαλο, τίποτα δεν μας κάνει εντύπωση σ' αυτή την έρημη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ ως παρθένα δεν γνωρίζει τι εστί βερύκοκο. Η Νέα Δημοκρατία ανακαλύπτει στα γεράματα τα λαϊκά αιτήματα. Ο Καραμανλής μεγάθυμος ευχαριστεί τον κύριο Siemens, αλλά τάχα μου δεν τα παίρνει. Σε αντίθεση ο Τσουκάτος τα παίρνει μεν, αλλά τα δίνει αλλού. Το ΚΚΕ ανακαλεί στη μνήμη μας τον Στάλιν, γιατί όχι και τον Μπέρια; Ο μετανιωμένος Αλαβάνος ψάχνει ρόλο για εκδίκηση, ενώ οι Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ επαίρονται για το εγγύς μέλλον της επανάστασης. Και οι Χρυσαυγίτες πλέον δέρνουν απροκάλυπτα τον κόσμο, ξένους και αντιρατσιστές. Και μέσα σ' όλα έχουμε και τους Ευρωπαίους: «Δεν δουλεύετε πολύ», «χρωστάτε πολλά».
ΑΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ πίσω. Τότε μόνο θα δούμε το σήμερα και αυτό που μας επιφυλάσσει το αύριο, τότε θα αντιληφθούμε τι μας έφερε ίσαμε εδώ. Ο έκδηλος και αστείρευτος κομματικός λαϊκισμός της μεταπολίτευσης που συμπυκνώνεται στην αξέχαστη πρωθυπουργική οδηγία «Τσοβόλα δώσ' τα όλα». Η ατέλειωτη έπαρση, η μοναδική αλήθεια, ο άκρατος εγωισμός, το τέλος του αλτρουισμού, ακόμη και στη συζήτηση για τα επουσιώδη και τα δευτερεύοντα. Ο εύκολος πλουτισμός, η ακατανίκητη τάση για ρεμούλα, οι προμήθειες.
ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ του διαδρόμου ένα ανάλγητο κράτος που εχθρεύεται τον ορθολογισμό. Πλούσιοι πολιτικοί άνευ περιεχομένου να βυσσοδομούν εναντίον μας. Μια οπισθοδρομική Εκκλησία που αντιπαλεύει νυχθημερόν τα Φώτα, η ασύγγνωστη εμμονή των πολιτών στον δικομματισμό, η αδυναμία των μικρών να γίνουν μεγάλοι λόγω και της κενοδοξίας τους, οι παιδικές ασθένειες από τις οποίες ποτέ δεν θεραπευτήκαμε.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ συνέβαλε κυρίαρχα στην αποχαλίνωσή μας, 20 γεμάτα χρόνια ήταν αυτά.
Ας το έχει υπόψη της η συγκινητικά ήρεμη και χαριεστάτη κυρία Μπατζελή, όταν τίθεται αντιμέτωπη με τους ηλιοκαμένους αγρότες του Θεσσαλικού Κάμπου.
(Ελευθεροτυπία, 27/01/2010)
kardasis@econ.soc.uoc.gr
Τετάρτη, Ιανουαρίου 27, 2010
ΣΚΕΨΕΙΣ
Το μπαμπά μου τον λένε Συνασπισμόκαι τη μαμά μου Σύριζα.
Εμένα με λένε Αριστερούλα
και δεν τους αντέχω ! Είναι μεγάλοι εγωιστές!
Κάθε μέρα καυγαδίζουν
για το αν θα είναι ένα σώμα και μία ψυχή
ή δύο σώματα με δύο ψυχές.
Η κατάσταση πια έχει γίνει αφόρητη.
Φωνές , βρισιές, παράπονα και απειλές
αντηχούν μέσα στο σπίτι και δε μ' αφήνουν να ησυχάσω.
Εγώ λέω ότι οι γονείς μου δεν είναι σοβαροί άνθρωποι,
γι΄αυτό είναι καλύτερο να χωρίσουν τα τσανάκια τους.
Το θέμα είναι με ποιον θα πάω εγώ.
Σκέφτομαι να μην πάω με κανένα
και να μείνω με τη γιαγιά μου την Αριστερά,
που μπορεί να ΄χει την ηλικία της , αλλά είναι
πάντοτε αδέσμευτη και καθόλου κτητική.
ΤΙ ΤΡΑΒΑΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ!
Έλα , ρε Λάκη, άσε τις κοτσανομπούρδες
περί εκ φύσεως "επαναστατικής αγροτιάς",
διότι θα συμβεί και δεύτερη ολέθρια κατολίσθηση
στα Τέμπη και θα αποκοπεί οριστικώς
και αμετακλήτως η Ελλάδα στα δύο.
Έλα , ρε Λάκη , κόψε τις πονηρόβλαχες
αναφορές σου στον Αριστοφάνη ,
για να δικαιολογείς την εμετική χυδαιότητά σου
εναντίον όσων δε χωνεύεις. Αν ζούσε ο Αριστοφάνης,
θα σε έκανε με τα κρεμμυδάκια, βλέποντάς σε να
θεωρείς "σάτιρα" το να βάζει κωλοδάχτυλο
ο κοινοτικός ελεγκτής των οικονομικών μας
στο Γιώργο Παπανδρέου και αυτός να ουρλιάζει.
Μπορεί με αυτές τις "γυφτιές" να βγάζεις εύκολο
γέλιο από τους εθισμένους στη χυδαιότητα,
αλλά , παλικάρι μου, οι σοβαροί άνθρωποι
γνωρίζουν καλά ότι δεν είναι σάτιρα .
Γιατί η σάτιρα έχει στη φύση της το κιμπαρλίκι,
την αρχοντιά, την ανωτερότητα των ανιδιοτελών
ανθρώπων, που ό,τι πράττουν και ό,τι λένε
το κάνουν από τη διάθεσή τους να συμβάλουν
στην καλυτέρευση των κοινών, στην ηθικοποίηση
του δημόσιου βίου, η σάτιρα δεν είναι φτυσιές
και εμετοί ψυχωτικών ανθρώπων
κατά πάντων των μη αρεστών.
Λάκη, ο τόπος είναι μικρός και η διαδρομή
του καθενός γνωστή, πολύ περισσότερο η δική σου,
καθότι επιδίωξες να είσαι δημόσιο πρόσωπο.
Λίγη αιδώς είναι ένδειξη μιας στοιχειώδους
αυτογνωσίας εκ μέρους σου. Πάψε να παίζεις
εν ου παικτοίς τον εθνικό εισαγγελέα και περιορίσου
στη σάτιρα των ανθρώπινων τύπων
και των σπαρταριστών καταστάσεων που γεννά
η σχιζοφρενική ελληνική καθημερινότητα.
Προσγειώσου , Λάκη μου, στην πραγματικότητα,
δες την σύμφωνα με το μπόι σου κι όχι από
τα ουράνια, όπου σε έχει εκτοξεύσει το
υπερτροφικό Εγώ σου, θρεμμένο από το εύκολο χειροκρότημα
των αφηνιασμένων μικροαστών των τηλεοπτικών σειρών.
ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ
Wolfgang Amadeus Mozart(27 Ιανουαρίου 1756 – 1791)
σε μία από τις καλύτερες εκτελέσεις της από τη
Vienna Philharmonic Orchestra,
υπό τη διεύθυνση του James Levine.
"It was his bequest to mankind, his appeal to the ideals of humanity. His last work is not Tito or the Requiem; it is Die Zauberflöte. Into the Overture, which is anything but a Singspiel overture, he compressed the struggle and victory of mankind, using the symbolic means of polyphony; working out, laborious working out in the development section; struggle and triumph".
ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ
Το παιδί , όντε (=όταν) γεννάται,
σαν το πωρικό (=φρούτο) λογάται (=θεωρείται).
Εις τσι δέκα (=στα δέκα του χρόνια) μεγαλώνει
και τον κόσμο καμαρώνει΄
5 στσ΄είκοσ΄είναι γλεντιστής
και καλός ξεφαντωτής΄
στσι τριάντα ΄ν΄(= είναι) αντρειωμένος
κι εις τον κόσμο ξακουσμένος΄
στσι σαράντ΄αθεί (=ανθεί) και δένει
10 και το σπίτιν ανασταίνει΄
στσι πενήντα για βουλή (= σκέψη),
αν έχει κεφαλή καλή΄
εις τσ΄εξήντα καμπουρώνει,
τα ραβδιάν του συμμαζώνει΄
15 στσ΄εβδομήντα γέρνεται
κι ορνιθοτυφλαίνεται΄
στσ΄ογδοήντα δε φελά (=αξίζει),
μόνο το ψωμί χαλά΄
στσ΄ενενήντα τη ζωήν του,
20 την βαριούντ΄ οι εδικοί του:
"Θε μου, κι έπαρέ τονε,
γοργοξέβγαλέ τονε (=οδήγησέ τον στην έξοδο, θανάτωσέ τον),
να μην φτάξει τσ΄εκατό,
για δεν τόνε βαστούμε (= αντέχουμε) μπλιο (=περισσότερο)".
του A. Jeannarakis "Άσματα Κρητικά...". Λειψία 1859.
2
2. THE SEVEN AGES OF MAN
All the world's a stage,
And all the men and women merely players;
They have their exits and their entrances,
And one man in his time plays many parts,
His acts being seven ages. At first, the infant,
Mewling and puking in the nurse's arms.
Then the whining schoolboy, with his satchel
And shining morning face, creeping like snail
Unwillingly to school. And then the lover,
Sighing like furnace, with a woeful ballad
Made to his mistress' eyebrow. Then a soldier,
Full of strange oaths and bearded like the pard,
Jealous in honour, sudden and quick in quarrel,
Seeking the bubble reputation
Even in the canon's mouth. And then the justice,
In fair round belly with good capon lined,
With eyes severe and beard of formal cut,
Full of wise saws and modern instances;
And so he plays his part. The sixth age shifts
Into the lean and slippered pantaloon
With spectacles on nose and pouch on side;
His youthful hose, well saved, a world too wide
For his shrunk shank, and his big manly voice,
Turning again toward childish treble, pipes
And whistles in his sound. Last scene of all,
That ends this strange eventful history,
Is second childishness and mere oblivion,
Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything.
William Shakespeare, As You Like It, Πρ. 2. 7. Στ. 139-167
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Οι παλαιότεροι καλά σου τα ΄λεγαν , μα συ δεν είχες ώτα,
στο κόμμα αυτό που έμπλεξες σ' αλλάξανε τα φώτα.
Πορείες, πλάνα και πλακάτ για τα ιδανικά,
στο τέλος σαν το ζήτουλα γυρεύεις δανεικά.
Πολιτική, πολιτική, είσαι μεγάλη πρέζα,
χασίκλες κάνεις τα παιδιά και τα ξαπλώνεις τέζα.
Και βλέπεις τα χρονάκια σου δεντράκια ξεραμένα,
λαχτάρες , πόθοι , όνειρα, λουλούδια μαραμένα .
Αυτά που έχασες ζητάς, μα δεν τα παίρνεις πίσω,
στις τσέπες είναι αλλονών , αναρωτιέσαι "πώς θα ζήσω;".
Πολιτική, πολιτική, που μας το παίζεις μάνα,
μας στύβεις , μας παραπετάς , ξετσίπωτη πουτάνα.
Αλάθητοι ινστρούχτορες , αυθέντες γραμματείς,
αυτοί πάντ΄ αγορεύουνε κι εσύ χειροκροτείς.
Όλο καθήκοντα και πλάνα για νέες εξορμήσεις,
δεμένος απ΄το ποδάρι σαν βόδι τον τροχό γυρίζεις.
Χαιρέτα τήν Πολιτική, στο διάβολο και άσ΄την πίσω,
πες : "Όσο μου απομένει, ελεύθερος θέλω να ζήσω!".
Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Ο Ηρακλής ήταν ένας ή περισσότεροι; Πότε έζησε και ποια πορεία ακολούθησε για να πραγματοποιήσει τους δώδεκα άθλους του; Είναι αποκύημα της φαντασίας των ανθρώπων αυτός και η πλούσια δράση του;
Ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ηλίας Μαριολάκος μελετώντας εδώ και χρόνια τις φυσικογεωλογικές αναφορές των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων (Ομηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Πλάτωνας, Στράβωνας, Διόδωρος Σικελιώτης, Παυσανίας, Πλίνιος κ.ά.) ανασυνθέτει την ταυτότητα του Ηρακλή και τη μακρά πορεία του από την Πελοπόννησο, την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, την Ιβηρική Χερσόνησο μέχρι την Ισλανδία, τη Γριλανδία, τον Εύξεινο Πόντο και την επάνοδό του στην Ελλάδα.
Ο Ηρακλής είναι ο πιο γνωστός ήρωας παγκοσμίως. Το όνομά του έχει 25 εκατομμύρια αναφορές, άρα έχει τεράστια απήχηση ακόμη και σήμερα. Οι άθλοι του παραπέμπουν σε μεγάλα υδραυλικά έργα και στην αναζήτηση μεταλλευμάτων σε πολύ μακρινές περιοχές.
Ο Ηρακλής ξεκίνησε από τη Θήβα και η δραστηριότητά του τοποθετείται στην Πελοπόννησο κατά τον 13ο αι. π.Χ., δηλαδή 100 χρόνια πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, όπως ανέφερε χθες ο κ. Μαριολάκος μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με θέμα: «Γεωμυθολογική προσέγγιση των άθλων και των άλλων έργων του Ηρακλή».
Οι άθλοι και τα έργα του μπορούν να χωριστούν σε υδραυλικού και μεταλλευτικού περιεχομένου, ενώ ο ίδιος ο ήρωας σήμερα θα ήταν ένας προικισμένος υδραυλικός μηχανικός, σύμφωνα με τον κ. Μαριολάκο.
- Υδραυλικού περιεχομένου είναι οι άθλοι: Λερναία Υδρα, Στυμφαλίδες Ορνιθες, η Κόπρος του Αυγείου (τον καθάρισε στρέφοντας τα νερά του Πηνειού και του Αλφειού προς τους στάβλους), ενώ του αποδίδονται πολλά αντιπλημμυρικά και αποστραγγιστικά έργα, όπως τα αυλάκια και τα αναχώματα στις όχθες του Αχελώου, η αύλακα της Μαντίνειας, η αντιπλημμυρική προστασία της Τίρυνθας, η επισκευή ρήγματος στον Νείλο ποταμό που είχε δημιουργηθεί λόγω μεγάλων βροχοπτώσεων κ.ά.
- Μεταλλευτικού περιεχομένου είναι οι άθλοι: τα βόδια του Γηρυόνη, που τοποθετούνται στην Ιβηρική Χερσόνησο, και τα Μήλα των Εσπερίδων (τα χρυσά μήλα που πρόσφερε η Γαία όταν παντρεύτηκε ο Δίας την Ηρα, ο Ηρακλής πήγε να βρει στον κήπο των θεών, στα πιο δυτικά σύνορα της γης, κοντά στη Λιβύη). Ο Στράβωνας και ο Πλούταρχος αναφέρουν ότι έφθασε ώς εκεί (σ' ένα νησί στη δυτική άκρη του Ωκεανού, αφού πάλεψε με τα κύματα) ουσιαστικά για να αξιοποιήσει τον ορυκτό πλούτο (χρυσό, άργυρο, κασίτερο).
Ο Ηρακλής, που ενδιαφερόταν για χρυσάφι, συμμετείχε βεβαίως και στο μυθικό ταξίδι του Ιάσονα προς την Κολχίδα, αλλά εγκατέλειψε την Αργώ και τους Αργοναύτες και η πιθανή πορεία του είναι: Κρήτη, Λιβύη (όπου μάχεται με τον Ανταίο), Ταγγέρη, Γιβραλτάρ (όπου τοποθετούνται οι Ηράκλειες Στήλες), Ιβηρική Χερσόνησος, Γάδειρα. Μετά την Ιβηρική Χερσόνησο και αφού παρέδωσε τη βασιλεία των Ιβήρων στους αρίστους, όπως αναφέρεται, ιδρύει την πόλη Αλίσια, τη σημερινή Alice st Reine στη Βουργουνδία.
Προς τι όμως όλη αυτή η περιπλάνηση στη Γαλατία; Γιατί η περιοχή είναι ένα σημαντικότατο πέρασμα. Κοντά στην Αλίσια περνούν τέσσερις ποταμοί: Σηκουάνας, Ροδανός, Λίγηρας και Γαρούνας και ο ήρωάς μας ενδιαφερόταν για χρυσό. Δεν είναι τυχαίο ότι σ'αυτή την ίδια περιοχή συγκρούστηκαν αιώνες μετά και οι Ρωμαίοι με τους Γαλάτες.
Ο Ηρακλής διέσχισε ποταμούς, ωκεανούς και έφθασε ώς τη μεγάλη ήπειρο, την Ωγυγία, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στα «Ηθικά» του. Περιγράφεται ως ένα νησί που βρίσκεται μακριά στη θάλασσα και απέχει δρόμο πέντε ημερών από τη Βρετανία. Υπάρχει ένας κόλπος, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, που περικλείεται από μία χερσόνησο, η οποία βρίσκεται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με την Κασπία Θάλασσα. Εξω από τη χερσόνησο αυτή υπάρχουν πολλά θαλάσσια ρεύματα και η περιοχή είναι πυκνή και γεώδης. Ποια είναι αυτή η περιοχή; «Πιθανόν η Ισλανδία ή η Γριλανδία», απαντάει ο κ. Μαριολάκος, ενώ δεν αποκλείει και την απίθανη θεωρία ότι πρόκειται για την Αμερική.
Πιθανή ταυτότητα του ήρωα της ελληνικής μυθολογίας:
Ονομα: Ηρακλής, επώνυμο: Θηβαίος, όνομα πατρός: Ζευς, μητέρας: Αλκμήνη, τόπος γέννησης: Θήβα, τόπος διαμονής: Θήβα, Αργος, χρονολογία: 1250 π.Χ.(;), επάγγελμα: PhD Υδραυλικός μηχανικός, πολεμιστής, εκδούσα αρχή: Εθν. Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών με την υπογραφή του καθηγητή Ηλία Μαριολάκου.
Τρίτη, Ιανουαρίου 26, 2010
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ
1. Βρέφος περιεργαζόταν με απορία το φύλο του
και αναρωτιόταν σε τι του χρησίμευε.
2. Στα δώδεκα, εξερευνώντας το σώμα του ,
ανακάλυψε τη χρησιμότητα του φύλου του.
Στα κλικ των ονείρων του εμφανιζόταν επίμονα
η συμμαθήτριά του Λιλίκα με τη μορφή της Αλίκης
στη χώρα των θαυμάτων.
3. Στα δεκαοχτώ του , δοκίμασε για πρώτη φορά το υπέροχο μέλι
από την κερήθρα κάποιας που του συστήθηκε ως Αλίκη,
αλλά στην πραγματικότητα ήταν η αιώνια Εύα.
Από τότε έγινε φανατικός
δοκιμαστής μελιού από πολλές Αλίκες- Εύες.
4. Φτάνοντας στα τριάντα, κουράστηκε να μαζεύει ξένο μέλι
κι αποφάσισε να αποκτήσει τη δική του κυψέλη.
Έκτοτε γευτόταν το μέλι της μίας και μοναδικής του Αλίκης .
και ακολουθούσε ευλαβικά την έβδομη εντολή:
Ου μελιττεύσεις!
5. Πατώντας όμως στα σαράντα, άρχισε να μην
του αρέσει το μέλι της σιτεμένης Αλίκης του και ονειρευόταν
επισκέψεις σε κυψέλες με πολλές φρέσκιες Εύες.
6. Στα εξήντα του, διαπίστωσε έντρομος
ότι το φύλο του
δε συγκινιόταν εύκολα κάθε φορά που
δοκίμαζε το μέλι των διαφόρων Ευών.
Επισκέφθηκε επειγόντως τον διάσημο μελιττολόγο
Ασκητή , ο οποίος αποφάνθηκε σιβυλλικώς:
"Είπατε τω βασιλεί χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά.
Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνιν,
ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ."
και τον συμβούλευσε να ασχοληθεί
με τα μπαλάκια του γκολφ ή του μπιλιάρδου.
7. Στα εβδομήντα , άρχισε να φιλοσοφεί
σχετικώς με τη χρησιμότητα του φύλου του,
τις ώρες που τάιζε τα περιστέρια του πάρκου.
8. Στα ογδόντα του, κοιτώντας ένα δένδρο,διαπίστωσε απαρηγόρητος ότι
ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΖΩΗΣ
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΥΛΛΑ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ.
ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΦΤΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ
John Waterhouse : " Ο Ύλας και οι νύμφες " (1896)ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ
ήδη μοι βιότου σχιζόμεναι σελίδες΄
ήδη και λευκαί με κατασπείρουσιν έθειραι,
Ξανθίππη, συνετοί άγγελοι ηλικίης.
αλλ' έτι μοι ψαλμός τε λάλος κώμοί τε μέλονται,
και πυρ απλήστω τύφετ' ενί κραδίη.
αυτήν αλλά τάχιστα κορωνίδα γράψατε , Μούσαι,
ταύτην ημετέρης, δεσπότιδες, μανίης.
Παλατινή Ανθολογία, 11.41.
***
Μια ανάσα πριν απ' τα τριάντα εφτά μου χρόνια
κι άρχισαν να σχίζονται οι σελίδες της ζωής μου.
Άφθονες είναι πια , Ξανθίππη,οι άσπρες τρίχες
στο κεφάλι μου, οι αγγελιαφόροι της φρόνιμης ηλικίας.
Όμως εγώ ακόμα νοιάζομαι για τον ήχο των μουσικών οργάνων
και τα γλεντοκόπια και η φωτιά καλά κρατεί στην άπληστη καρδιά μου.
Στην τρέλα μου αυτή βάλτε ένα γρήγορο τέλος, κραταιές μου Μούσες!
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
και σεις οι χαμογέροντες, χαρείτε τα παιδιά σας.
Έτσ΄είναι τούτος ο ντουνιάς, ο ψεύτικος ο κόσμος.
Σαν τ΄όνειρο που είδα χτες, κοντά να ξημερώσει:
5 Σ΄αυτόν τον κόσμο που ΄μαστε, άλλοι τον είχαν πρώτα,
σε μας τον παραδώκανε κι άλλοι τον καρτερούνε.
Καλότυχά είναι τα βουνά, ποτέ τους δε γερνάνε,
το καλοκαίρι πράσινα και το χειμώνα χιόνι.