Και οι Ρώσοι διαθέτουν χιούμορ

Το δαμάσκηνο που... γελάει...

Τα μαθηματικά της ανέχειας

 *************************

Η στατιστική της καθημερινότητας

Του Παντελή Μπουκάλα

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 3/12/13

Τα εμπειρικά μαθηματικά της ανέχειας, που τα γνωρίζει κανείς άριστα για το σπίτι του και τα πληροφορείται καταλεπτώς για τους γνωρίμους του, συνήθως δεν γίνονται απολύτως πιστευτά. Οι ακροατές τους, πρωτίστως οι επίσημοι, άρα και κατά τεκμήριο υπεύθυνοι, εικάζουν (ή είναι βέβαιοι) πως οι αριθμοί «πειράχτηκαν» από τα συναισθήματα· ότι δηλαδή υπάρχει ένας βαθμός υπερβολής, αυτοϋποτίμησης, μελοδράματος. Και θεωρώντας την εικασία τους αυτή ισότιμη της αληθείας, ησυχάζουν και επαναπαύονται. Και βρίσκουν έτσι το περιθώριο να δηλώνουν ότι «βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ», «περάσαμε τον κάβο» και λοιπά μεταφορικά, που ωστόσο αδυνατούν να μεταφέρουν την πραγματικότητα στην ήπειρο της ευδαιμονίας.

Αντίθετα, τα μαθηματικά της ανέχειας που διερευνά, τεκμηριώνει και γνωστοποιεί η ΕΛΣΤΑΤ δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθούν και να καταδικαστούν σαν παράγωγα συναισθηματικής υπερβολής και αυτοεκδραμάτισης. Ο επίσημος οργανισμός συνδυάζει σε ενιαία εικόνα τις σκόρπιες προσωπικές ιστορίες και τους δίνει μια όσο το δυνατόν αυστηρότερη μαθηματική υπόσταση, που λειτουργεί ταυτόχρονα σαν ουδέτερη καταγραφή, κατεπείγουσα προειδοποίηση και ερινύα. Βάσει αυτών των ποσοτικών στοιχείων άλλωστε καταρτίζονται προγράμματα, εθνικά και ευρωπαϊκά, και εκπονούνται πολιτικές στρατηγικές, κρατικές ή κομματικές. Βάσει αυτών η χώρα ζητάει ή δεν ζητάει από τους εταίρους να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη που θεσμικώς οφείλουν ή λέει στους πιστωτές πως «οι αντοχές τελείωσαν».

Οταν λοιπόν η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι το 2012 βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας το 23,1% του πληθυσμού (914.873 νοικοκυριά, συγκροτούμενα από 2.535.700 άτομα – ή πρόσωπα;), δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθεί αυτό το αποφενακιστικό και σφόδρα απογοητευτικό ποσοστό, που παρέχει μία επιπλέον αλγεινή και ανεπιθύμητη πανευρωπαϊκή πρωτιά. Και δεν είναι καθόλου εύλογη η επιμονή στις ψευδαισθήσεις περί «αναστροφής του κλίματος», που ακούγονται τερπνές πλην η παρηγορητική τους ισχύς σκοντάφτει πάνω στο κατώφλι της φτώχειας και θρυμματίζεται. Ενα κατώφλι που μεταφράζεται σε 5.708 ευρώ ετησίως ανά άτομο. Ούτε τόσα λοιπόν δεν εσόδευαν το 2011 πάνω από 900.000 νοικοκυριά, στα οποία, κατά τη σημείωση της ΕΛΣΤΑΤ, «δεν περιλαμβάνονται οι πληθυσμιακές ομάδες που κατά τεκμήριο είναι φτωχές, όπως άστεγοι, άτομα σε ιδρύματα, παράνομοι οικονομικοί μετανάστες, Ρομά κ.λπ.» «Κ.λπ.»;

Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι αν επιλεγεί διαφορετικός δείκτης (ο «κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού»), το ποσοστό ανέρχεται βέβαια στο 34,6% του πληθυσμού, επιτέλους όμως παύουμε να είμαστε πρώτοι, αφού προπορεύονται Βουλγαρία και Λεττονία. Ή να πει ότι το 2011 το αφήσαμε πίσω μας και έκτοτε πήραμε τα πάνω μας. Οσοι μη μιζερολάγνοι, πολύ θα θέλαμε να πιστέψουμε, μήπως και υποστυλωθεί το φρόνημά μας, ότι ναι, οι θυσίες μας έπιασαν ήδη τόπο. Αλλά αρκεί ένας τίτλος από την πρώτη σελίδα της κυριακάτικης «Καθημερινής» για να βεβαιώσει ότι τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι βαρύτερα από τα περσινά και τα προπέρσινα: «Ενα εκατομμύριο εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι». Οι οποίοι, τυπικά, και άνεργοι δεν είναι και μακριά από το κατώφλι της φτώχειας βρίσκονται. Ή μήπως ανήκουν στους «κ.λπ.»;

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΧΡΗΣΤΟΥ

 Σόλωνα: «Υποθήκη προς Αθηναίους»

ούτω δημόσιον κακόν έρχεται οίκαδ’ εκάστωι,
αύλειοι δ’ έτ’ έχειν ουκ εθέλουσι θύραι,
υψηλόν δ’ υπέρ έρκος υπέρθυρεν, εύρε δε πάντως,
ει και τις φεύγων εν μυχώι ήι θαλάμου.
Ταύτα διδάξαι θυμός Αθηναίοις με κελεύει,
ως κακά πλείστα πόλει Δυσνομίη παρέχει.
Ευνομίη δ’ εύκοσμα και άρτια πάντ’ αποφαίνει,
και θαμά τοις αδίκοις αμφιτίθησι πέδας.
Τραχέα λειαίνει, παύει κόρον, ύβριν αμαυροί,
αυαίνει δ’ άτης άνθεα φυόμενα,
ευθύνει δε δίκας σκολιάς, υπερήφανά τ’ έργα
πραύνει. Παύει δ’ έργα διχοστασίης,
Παύει δ’ αργαλέης έριδος χόλον, έστι δ’ υπ’ αυτής
πάντα κατ’ ανθρώπους άρτια και πινυτά.
*****************
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 Έτσι μια δημόσια συμφορά πηγαίνει στο σπίτι κάθε πολίτη ξεχωριστά. Και οι αυλόπορτες  δεν μπορούν πια να τη συγκρατήσουν, αλλά αυτή συνήθως πηδά πάνω από τον περίβολο και βρίσκει οπωσδήποτε κάποιον, ακόμα κι αν, προσπαθώντας αυτός να αποφύγει το κακό, καταφεύγει στο βάθος των δωματίων.

Αυτά με προτρέπει η ψυχή μου να διδάξω στους Αθηναίους,ότι η κακή διοίκηση προκαλεί πάρα πολλές συμφορές στην πόλη. Ενώ η χρηστή διοίκηση όλα τα αναδεικνύει ταιριαστά και αρμονικά, και συγχρόνως δένει με χειροπέδες τους αδικοπραγούντες. Τις τραχύτητες τις εξομαλύνει, παύει την πλεονεξία, ταπεινώνει την αλαζονεία, ξηραίνει τα άνθη της άτης, μόλις αυτά εμφανισθούν, επανορθώνει στρεψοδικίες και καταπραϋνει πράξεις αλαζονείας,
 παύει την εμφύλια έριδα. Παύει την οργή από την ολέθρια έριδα και είναι κάτω απ’ αυτήν τα πάντα στους ανθρώπους αρμονικά και συνετά.

Ενώ ο κόσμος καίγονταν 
το εξάμηνο χανόταν,
ο Θεοδόσης φλέγονταν.
θεατρικώς μαινόταν .

Θοδόση, κάτσε φρόνιμα
και πιάσε το τιμόνι,
άσε το κοιλοπόνημα
και μη φουσκώνεις σα παγόνι.

Τραγούδια που άφησαν εποχή

Ο καλός χιουμορίστας που ξυπνά μέσα μας το αβίαστο γέλιο

Ένας δαιμόνιος Κεφαλονίτης

Μαρίνος Χαρμπούρης, Μηχανικός

Ο Μαρίνος Χαρμπούρης γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1729. Παρότι η οικογένειά του ήθελε να σπουδάσει γιατρός ή δικηγόρος, εκείνος σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του αυστριακού στρατού της Μαρίας-Θηρεσίας και με τη βοήθεια του στρατηγού του ρωσικού πυροβολικού Πέτρου Μελισσηνού, έγινε αξιωματικός στο Σώμα Μηχανικών της Αικατερίνης της Μεγάλης ως υπασπιστής του στρατηγού M. De Betzky, αρμόδιου για την κατασκευή δημόσιων κτιρίων.



Η μεγαλύτερη και εντυπωσιακότερη επιτυχία του Χαρμπούρη ήταν η λύση που έδωσε στο πρόβλημα της μεταφοράς από τη Φινλανδία στην Πετρούπολη του τεράστιου βράχου, ο οποίος αποτέλεσε τη βάση του έφιππου αγάλματος του Μεγάλου Πέτρου. Ο Χαρμπούρης απορρίπτοντας όλες τις ως τότε μεθόδους, εμπνεύστηκε και δημιούργησε ένα δικό του σύστημα μεταφοράς του βράχου δια ξηράς και δια θαλάσσης. Η απόσταση της μεταφοράς ήταν 20 χιλιόμετρα. Η επιχείρηση ξεκίνησε το 1768 και ο βράχος έφτασε στη θέση του στις 22 Σεπτεμβρίου 1770 στην οποία βρίσκεται έως σήμερα. Αξιοσημείωτο ήταν ότι παρά τους απρόοπτους κινδύνους που θα μπορούσε να κρύβει μια τέτοια επιχείρηση, δε χάθηκε κατά την εκτέλεσή της ούτε μία ανθρώπινη ζωή. Η δεξιότητα και αποτελεσματικότητα με την οποία διεξήγαγε τη δύσκολη αυτή αποστολή ο Χαρμπούρης, εδραίωσε τη θέση του στο ρωσικό στρατό και τον προήγαγε σε διευθυντή της σχολής των αξιωματικών με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Παντρεύτηκε την Έλενα, κόρη του Γεωργίου Χρυσοσκουλέου, υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας και απέκτησαν τη Σοφία και τον Τζιόρτζιο. Το 1777 μετά το θάνατο της γυναίκας του, αποφάσισε να φύγει από τη Ρωσία μαζί με τα παιδιά του. Το πλοίο στο οποίο επέβαιναν όμως, ναυάγησε στη Βαλτική, και όχι μόνο χάθηκαν όλα του τα υπάρχοντα, αλλά πνίγηκε και ο εντεκάχρονος γιος του. Έφτασε συντετριμμένος στο Παρίσι, όπου φιλοξενήθηκε από το μεγαλύτερο αδερφό του. Εκεί έγραψε ένα βιβλίο για την άρση και τη μεταφορά του βράχου (Παρίσι 1777).
Εν τω μεταξύ, γνώρισε μια Γαλλίδα εταίρα την οποία παντρεύτηκε, παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς του. Ανήσυχο πνεύμα, έκανε μια νέα αρχή στα 50 του χρόνια, σπουδάζοντας αγρονομία και συνδέθηκε φιλικά μ’ ένα Γάλλο αγρονόμο με το όνομα Bandu.
Το 1779 επέστρεψε στην Κεφαλονιά μαζί με τη σύζυγό του και τον Bandu. Ύστερα από αίτησή του προς τις Βενετσιάνικες Αρχές, του παραχωρήθηκαν εκτάσεις στην ελώδη περιοχή του Λιβαδιού, τις οποίες αποξήρανε με πρωτοποριακές μεθόδους. Προς μεγάλη έκπληξη των ντόπιων άρχισε να καλλιεργεί λουλάκι, βαμβάκι και ζαχαροκάλαμο, με μεγάλη επιτυχία. Στις 19 Απριλίου του 1782, οι Μανιάτες εργάτες τους οποίους είχε προσλάβει στα κτήματά του δολοφόνησαν τον ίδιο, τον Bandu και όλο το υπηρετικό προσωπικό του, με κίνητρο τη ληστεία. Έτσι άδοξα τελείωσε η ζωή του μεγάλου και ιδιοφυούς αυτού Κεφαλονίτη μηχανικού.
Το κατόρθωμα του Χαρμπούρη έκανε εκείνη την εποχή το γύρο της Ευρώπης και έγινε θρυλική αφήγηση, γράφτηκαν γι’ αυτό βιβλία και δόθηκαν διαλέξεις. Στην Ελλάδα παρέμενε ουσιαστικά άγνωστος ως το 2003 οπότε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας και η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας συναποφάσισαν να τιμήσουν τον πρωτοπόρο Έλληνα μηχανικό και να θυμίσουν στους νεότερους το κατόρθωμά του οργανώνοντας σχετική έκθεση στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.
Για μια αναλυτική παρουσίαση του Μαρίνου Χαρμπούρη και του τεχνικού του επιτεύγματος μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό αφιέρωμα της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας Το Ρεπόρτο:
Πηγή: http://www.kefalonia.net.gr/el/Reporto-news.asp?ID=735

Το θράσος του Καραμανλή

Γιώργος Καρελιάς

 Πηγή: protagon.gr,2/12/2013

Το θράσος του Καραμανλή

Photo: Π. Τζάμαρος @fosphotos.com

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε που επέλεξε να παραδώσει την εξουσία, για να γλιτώσει ο ίδιος και να φορτώσει σε άλλους την οικονομική καταστροφή που ερχόταν. Και τα τέσσερα αυτά χρόνια παρέμεινε σιωπηλός. Ούτε μια ομιλία στη Βουλή, ούτε μια συνέντευξη, ούτε καν μια απλή δήλωση. Για τίποτα. Κατά καιρούς ορισμένοι βουλευτές και άλλοι στενοί συνεργάτες του μεταφέρουν κάποια «οργή» του ή κάποια «επιθυμία» του. Αλλά ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αφού ο ίδιος σιωπά. Η σιωπή του είναι αιδήμων ή προκλητική; Μάλλον και τα δύο.
Ο Κώστας Καραμανλής- περί αυτού ο λόγος, για όσους δεν το κατάλαβαν αμέσως- δεν έχει πει ούτε λέξη, επειδή αισθάνεται ντροπή ή ενοχή(ή και τα δύο). Έτσι θα έπρεπε. Ο νεότερος πρωθυπουργός στη νεότερη ελληνική ιστορία έκανε ό,τι (δεν) έπρεπε, για να οδηγήσει την ελληνική οικονομία στο χείλος της χρεοκοπίας. Τι να πει, λοιπόν; Κανονικά θα έπρεπε να απολογηθεί και να ζητήσει συγγνώμη. Έστω να δώσει κάποιες εξηγήσεις.
Τίποτα απ’ όλα αυτά. Από το κυριακάτικο «Βήμα» μάθαμε ότι «απειλεί» πώς στις επόμενες εκλογές δεν θα δεχθεί να είναι ξανά υποψήφιος, εφόσον είναι υποψήφιος της ΝΔ και ο Γιάννης Στουρνάρας. Γιατί; Επειδή-λέει- ο υπουργός Οικονομικών έχει χαρακτηρίσει «καταστροφική» την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του στη διετία 2008-2009.
Μπορεί να αποφεύγει να μιλάει και να βάζει άλλους να τα λένε εκ μέρους του, αλλά για την περίπτωση Στουρνάρα δεν πρέπει να υπάρχουν αμφιβολίες. Φαίνεται καθαρά από τα όσα λένε κατά καιρούς γι’ αυτόν ορισμένα τέως πρωτοπαλίκαρα του καραμανλισμού, βουλευτές και μη. Με πρόσχημα διάφορα οικονομικά μέτρα, στοχοποιούν τον «κακό» Στουρνάρα, αλλά αποφεύγουν επιμελώς τον «καλό» Σαμαρά. Κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν ότι όσα κάνει ο Στουρνάρας τα κάνει σε συνεννόηση, δηλαδή με την έγκριση, του Σαμαρά. Αν ήταν αλλιώς, θα είχε πάρει πόδι.
Αλήθεια, τι είχε πει ο Στουρνάρας για την πολιτική Καραμανλή, που τάχα δεν συμφωνεί ο Σαμαράς; Εντάξει, ο νυν πρωθυπουργός δεν μπορεί να πει ότι, εξαιτίας της καταστροφικής διετίας 2008-2009, το έλλειμμα εκτοξεύθηκε στο 15%. Το αποδέχτηκε στην πράξη. Ο Προϋπολογισμός της πρώτης κυβέρνησής του συντάχθηκε με βάση αυτήν την παραδοχή. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, όταν αυτό έχει αποδεχθεί και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή;
Εντάξει, ο Σαμαράς δεν μπορεί να πει δημόσια αυτά που έχει πει ο Στουρνάρας. Αρχηγός καραμανλικού κόμματος είναι, υπουργός του Καραμανλή ήταν και ο ίδιος. Πώς να παραδεχθεί ότι και ο ίδιος έχει μερίδιο ευθύνης για την καταστροφική διετία; Όμως, τώρα πια το έχει αναγνωρίσει. Εμπράκτως. Γι’ αυτό η σημερινή «απειλή» του Καραμανλή ότι δεν θα είναι υποψήφιος, αν στο ίδιο ψηφοδέλτιο είναι και ο Στουρνάρας, είναι προκλητική. Έτσι κι αλλιώς η παρουσία του στα βουλευτικά έδρανα απαρατήρητη περνάει. Όλοι οι άλλοι ζώντες πρώην πρωθυπουργοί (ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης, ο Παπανδρέου) κατά καιρούς μιλάνε. Έτσι όλοι -είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν μαζί τους- έχουν την ευκαιρία να σχολιάσουν και να αντικρούσουν τις απόψεις τους. Μοναδικός απών ο Καραμανλής. Αφού έτσι έχει επιλέξει, τι τις θέλει τις διαρροές και τις «απειλές»; Για να δίνει ρόλο σε ορισμένους πρώην «φρουρούς» του; Για να δηλώνει «παρών», ενώ είναι απών; Για να πλήξει τον Σαμαρά μέσω Στουρνάρα;
Η στάση του είναι προκλητική. Και απαράδεκτη για κάποιον που οι πολίτες ανέδειξαν δυο φορές στην πρωθυπουργία.

ΕΓΕΡΘΗΤΟ,ΡΕ!

 *********************

«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Η Καθημερινή, 1/12/2013

 Δεν ξέρω ποιος υπήρξε ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης στον οποίον ο Ηλίας Παναγιώταρος –αυτός δυστυχώς ξέρω ποιος είναι– απέδωσε τη ρήση «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Να υποθέσω πως είναι ένα ιστορικό υβρίδιο που γεννήθηκε από τον συνδυασμό του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη;
 Στα διανοητικά υψίπεδα των Ελλήνων εθνικιστών όλα είναι δυνατά, θα μου πείτε, ακόμη και η εθνεγερσία με ολίγη από Βυζάντιο και μπόλικη σάλτσα σπαρτιατικού μέλανος ζωμού. Ελάτε τώρα. Ενα μικρό ιστορικό λαθάκι έκανε ο άνθρωπος κι εμείς οι κακεντρεχείς το κάνουμε θέμα. Λες και τα υπόλοιπα μέλη του Κοινοβουλίου μας υποφέρουν από το φορτίο των ιστορικών γνώσεων που κουβαλούν στη φαιά ουσία τους. 
 Αφορμή για το σημερινό σημείωμα ήταν οι αντιδράσεις αναγνωστών στο προηγούμενο σημείωμα για τη Χρυσή Αυγή και τη σχέση με την ιδεολογία που κυκλοφορεί στα ευαγή ιδρύματα της νύχτας, τα αποκαλούμενα «σκυλάδικα». Διότι εκεί διεπίστωσα πως οποιαδήποτε απαξιωτική αναφορά στο κόμμα που υποστηρίζουν πνευματικά μεγέθη όπως ο Νότης Σφακιανάκης ο Α΄ στην πραγματικότητα εκλαμβάνεται ως περιφρόνηση στους 500.000 ολοστρόγγυλους ψηφοφόρους της οι οποίοι, όπως με προειδοποίησε κάποιος αναγνώστης, οσονούπω θα γίνουν ένα εκατομμύριο και πού είσαι ακόμη. Κοινώς ελέγχομαι για αντιδημοκρατική και ελιτίστικη νοοτροπία ακόμη και από όσους πιστεύουν ότι η δημοκρατία είναι χρήσιμη μόνον γιατί τους δίνει τα μέσα ώστε μια μέρα να επιβάλουν τη δική τους καθαρότητα, κοινώς να την ανατρέψουν. 
 Δεν χρειάζεται εδώ να εκθέσω την ουσιαστική αντίφαση του επιχειρήματος. Διότι αν θίγονται οι 500.000 που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή όταν τους λες πως στην ουσία μεταφέρουν στην πολιτική σκηνή την ιδεολογία του σκυλάδικου με ολίγη εθνικιστική και ιδιαζόντως ανιστόρητη επένδυση, τότε τι να πουν οι ψηφοφόροι της Ν.Δ., άνω του εκατομμυρίου, όταν οι χρυσαυγίτες αποκαλούν τους πολιτικούς τους εκπροσώπους λαμόγια. Ουδείς εκών κακός που έλεγε και ο μακαρίτης ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου.
 Αυτού του είδους την πολιτική κολοκυθιά τα παιδιά του ιστορικού ερέβους την βρήκαν στημένη και ετοιμοπαράδοτη. Στη δημοκρατία ο λαός έχει πάντα δίκιο, ο λαός στη δημοκρατία ταυτίζεται πάντα με την πλειοψηφία, άρα, να μαζευτούμε να κάνουμε κάναν λαό της προκοπής, όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο και μετά, με όλη μας την άνεση μπορούμε να καταγγέλλουμε τον λαϊκισμό των άλλων. Αν, ο μη γένοιτο, το ρεύμα συμπαθείας προς τον κύριο Κασιδιάρη και τους ομοίους του γίνει μια μέρα πλειοψηφικό, και αν, μετά τις εκλογές του Μαΐου, τους δούμε να εκπροσωπούν ένα τμήμα του ελληνικού λαού στο ευρωκοινοβούλιο, αυτό θα μας φτάνει για να υποχρεωθούμε να σεβαστούμε τις απόψεις τις δικές τους και των ψηφοφόρων τους; 
Μιας που μιλάμε για σκυλάδικα θυμάμαι τον κ. Στυλιανίδη, ο οποίος μόλις είχε αναλάβει να σώσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα είχε δηλώσει πως αν η πλειοψηφία των παιδιών αποφασίσει να συνεχίσει τις καταλήψεις τότε αυτός, ως υπουργός Παιδείας, θα είναι αναγκασμένος να σεβαστεί την απόφαση των παιδιών. Κι αν η πλειοψηφία των παιδιών αποφασίσει να πηδήξουν όλα τα παιδάκια μαζί από τον έκτο όροφο για να αυτοκτονήσουν τότε πάλι θα τα σεβαστεί; Κι αν αποφασίσουν ότι όλα πρέπει να φουμάρουν τσιγαριλίκι πριν μπουν στο μάθημα των Αρχαίων πάλι θα τα σεβαστεί; Μήπως, δηλαδή, η αρχή της πλειοψηφίας αναφέρεται σε ορισμένες αρχές οι οποίες βρίσκονται εκτός της αρχής της πλειοψηφίας; 
Και πότε είχε δίκιο η πλειοψηφία στην εκκλησία του δήμου; Οταν αποφάσισε να πάει ο στόλος και να σφάξει όλους τους κατοίκους της Μυτιλήνης, ή μήπως την επομένη όταν μετάνιωσε και άλλαξε την απόφασή της; 
Εν κατακλείδι και για να μην παρεξηγηθώ. Εάν για τη λειτουργία της δημοκρατίας έφτανε η αρχή της πλειοψηφίας, το αραία αραία καμιά σαρανταρέα, τότε δεν θα χρειαζόταν καν ο πολιτικός λόγος. Θα ψηφίζαμε όλοι κάθε τόσο, όπως περνούν εξετάσεις οι φοιτητές χωρίς να κάνουν μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Και επειδή ο πολιτικός λόγος πάσχει από βαρυτάτης μορφής αναιμία ως ύστατο επιχείρημα με το οποίο επιχειρείται η κάλυψη του κενού του είναι η αρχή της πλειοψηφίας, η οποία στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής εκφράζεται και διά βοής. Οσο περισσότερο φωνάζουμε και όσο περισσότερο τα σπάμε τόσο περισσότεροι φαινόμαστε, ή γινόμαστε. 
Η δημοκρατία, σε αντίθεση με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, δεν στηρίζεται σε ιδεολογικές κατασκευές οι οποίες έχουν διευθετήσει οριστικά και διά παντός το δίκαιο και το άδικο. Είναι μια συνθήκη η οποία υποχρεώνει τις κοινωνίες να αναζητούν το δίκαιο και το άδικο. Δυστυχώς η ιστορική κόπωση της έχει δώσει ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Και είναι ακριβώς η εξασθένηση του πειραματικού της χαρακτήρα και η μετάλλαξή της σε ιδεολογική κατασκευή που την κάνει να μοιάζει με βαρετή και γερασμένη ντίβα στην ήπειρο όπου γεννήθηκε, πέθανε και αναγεννήθηκε.

1η Δεκεμβρίου 1083: γέννηση της Άννας Κομνηνής

 Άννα Κομνηνή - Βικιπαίδεια

  p.1.1 Ῥέων ὁ χρόνος ἀκάθεκτα καὶ ἀεί τι κινούμενος παρασύρει καὶ παραφέρει πάντα τὰ ἐν γενέσει καὶ ἐς βυθὸν ἀφανείας καταποντοῖ ὅπου μὲν οὐκ ἄξια λόγου πράγματα, ὅπου δὲ μεγάλα τε καὶ ἄξια μνήμης, καὶ τά τε ἄδηλα φύων κατὰ τὴν τραγῳδίαν καὶ τὰ φανέντα ἀποκρυπτόμενος. Ἀλλ' ὅ γε λόγος ὁ τῆς ἱστορίας ἔρυμα καρτερώτατον γίνεται τῷ τοῦ χρόνου ῥεύματι καὶ ἵστησι τρόπον τινὰ τὴν ἀκάθεκτον τούτου ῥοὴν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ γινόμενα πάντα, ὁπόσα ὑπερείληφε, ξυνέχει καὶ περισφίγγει καὶ οὐκ ἐᾷ διολισθαίνειν εἰς λήθης βυθούς. p.1.2 Ταῦτα δὲ διεγνωκυῖα ἐγὼ Ἄννα, θυγάτηρ μὲν τῶν βασιλέων Ἀλεξίου καὶ Εἰρήνης, πορφύρας τιθήνημά τε καὶ γέννημα, οὐ γραμμάτων οὐκ ἄμοιρος, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἑλληνίζειν ἐς ἄκρον ἐσπουδακυῖα καὶ ῥητορικῆς οὐκ ἀμελετήτως ἔχουσα καὶ τὰς Ἀριστοτελικὰς τέχνας εὖ ἀναλεξαμένη καὶ τοὺς Πλάτωνος διαλόγους καὶ τὸν νοῦν ἀπὸ τῆς τετρακτύος τῶν μαθημάτων πυκάσασα (δεῖ γὰρ ἐξορχεῖσθαι ταῦτα, καὶ οὐ περιαυτολογία τὸ πρᾶγμα, ὅσα ἡ φύσις καὶ ἡ περὶ τὰς ἐπιστήμας σπουδὴ δέδωκε καὶ ὁ Θεὸς ἄνωθεν ἐπεβράβευσε καὶ ὁ καιρὸς συνεισήνεγκε) βούλομαι διὰ τῆσδέ μου τῆς γραφῆς τὰς πράξεις ἀφηγήσασθαι τοὐμοῦ πατρὸς οὐκ ἀξίας σιγῇ παραδοθῆναι οὐδὲ τῷ ῥεύματι τοῦ χρόνου παρασυρῆναι καθάπερ εἰς πέλαγος ἀμνημοσύνης, ὅσας τε τῶν σκήπτρων ἐπειλημμένος κατεπράξατο καὶ ὅσας πρὸ τοῦ διαδήματος ἔδρασεν ἑτέροις βασιλεῦσιν ὑπηρετούμενος.

 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Ακάθεκτος κυλάει ο χρόνος και στην αέναη κίνησή του παρασύρει και παραλλάζει τα πάντα και τα καταποντίζει στο βυθό της αφάνειας. Πότε πράγματα ασήμαντα και πότε μεγάλα και αξιομνημόνευτα και, όπως λέει ο τραγικός ποιητής, φέρνει στο φως τα άδηλα και κρύβει τα φανερά. Αλλά ο λόγος της ιστορίας γίνεται φράγμα πανίσχυρο για το ρεύμα του χρόνου και σταματάει κατά κάποιον τρόπο την ακάθεκτη ροή του κι απ' όσα συμβαίνουν στο κύλισμά του, συγκρατεί και περισφίγγει όλα όσα επιπλέουν και δεν τ' αφήνει να ξεγλιστρήσουν σε λήθης βυθούς. Αυτή τη διαπίστωση έχω κάμει εγώ, η Άννα, κόρη των βασιλέων Αλεξίου και Ειρήνης, πορφυρογέννητη και πορφυροθρεμμένη, όχι άμοιρη γραμμάτων, αλλά με σοβαρότατη σπουδή...  

 Αλεξιάς, πρόλογος, μετάφραση Α. Σιδέρη.

 **************************

Κ.Π. Καβάφης

                                                                Άννα Κομνηνή

Στον πρόλογο της Aλεξιάδος της θρηνεί,

για την χηρεία της η Άννα Κομνηνή.

Εις ίλιγγον είν’ η ψυχή της. «Και

ρείθροις δακρύων», μας λέγει, «περιτέγγω

τους οφθαλμούς..... Φευ των κυμάτων» της ζωής της,

«φευ των επαναστάσεων». Την καίει η οδύνη

«μέχρις οστέων και μυελών και μερισμού ψυχής».

Όμως η αλήθεια μοιάζει που μια λύπη μόνην

καιρίαν εγνώρισεν η φίλαρχη γυναίκα·

έναν καϋμό βαθύ μονάχα είχε

(κι ας μην τ’ ομολογεί) η αγέρωχη αυτή Γραικιά,

που δεν κατάφερε, μ’ όλην την δεξιότητά της,

την Βασιλείαν ν’ αποκτήσει· μα την πήρε

σχεδόν μέσ’ απ’ τα χέρια της ο προπετής Ιωάννης.

Όταν χτυπούν τα κύματα στα φιλιστρίνια

Δέλεαρ

Όταν χτυπούν τα κύματα στα φιλιστρίνια
Του βαποριού που ταξιδεύει στις Ινδίες
Μένει σιωπηλή στην κουπαστή του
Κοιτάζοντας τα κύματα μια νέα
Ενώ θωπεύει τους μαστούς της ο μνηστήρ
Μελλοντικός εξηγητής της γλώσσας των νουφάρων
Στους μυστικούς διαδρόμους της Σιγκαπούρης
Παρά τα δόκανα των ντόπιων και τους θρύλους
Νυχτερινών πουλιών και πρωινών εφημερίδων.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Πού κρύβουν τα λεφτά που έκλεψαν...

Λεφτά υπάρχουν! Απλώς κρύβονται...

  Βαγγέλης Καλκατζάκος*

To ποσό, αρχικά, σε εξοργίζει, μετά σε βάζει σε σκέψεις. Ένα τρισεκατομμύριο ευρώ είναι η ετήσια φοροδιαφυγή στις 27 χώρες της Ε.Ε., σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τα χρήματα αυτά ισοδυναμούν με πέντε φορές το ελληνικό Α.Ε.Π. και θα ήταν αρκετά για να σώσουν εξήντα φορές την κυπριακή οικονομία! Την ώρα, μάλιστα, που οι Ευρωπαίοι καλούνται να κάνουν και άλλες θυσίες, όταν 26 εκατομμύρια από αυτούς είναι άνεργοι, με την Ελλάδα να έχει χάσει 500.000 θέσεις εργασίας, στον ιδιωτικό τομέα, την περίοδο 2008-2012.

Η τεράστια έρευνα για τους φορολογικούς παραδείσους, που διεξήγαγε η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων, αποκαλύπτει στους πολίτες τους μηχανισμούς της φοροδιαφυγής που χρησιμοποιούν οι πλούσιοι φοροφυγάδες, ανάμεσά τους δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι. Οι ειδικοί υπολογιζουν γύρω στις 14.000 τις υπεράκτιες εταιρείες ελληνικών συμφερόντων, πέρυσι το Δημόσιο έβαλε στο ταμείο του μόλις 345.000 ευρώ από τέτοιες εταιρείες. Στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους έχουν εντοπιστεί, μέχρι στιγμής, 107 ελληνικές οφσόρ, οι 103 είναι άγνωστες στο υπουργείο Οικονομικών. Το φαινόμενο αναπτύχθηκε με την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν και είδαν το φως της δημοσιότητας τα πρώτα μεγάλα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα στις ευρωπαϊκές χώρες. Τότε πληροφορηθήκαμε για πρώτη φορά ότι υπάρχουν χώρες -κυρίως στην Καραϊβική- όπου οι οικονομικά ευκατάστατοι μπορούν να βάλουν εκεί τα λεφτά τους χωρίς να ανησυχούν για ενοχλητικούς φορολογικούς ελέγχους.

Οι φορολογικοί παράδεισοι επέστρεψαν στα πρωτοσέλιδα με την τραπεζική κρίση στην Κύπρο αφού οι Ευρωπαίοι βίωσαν τις επιπτώσεις από την έλλειψη φορολογικής εναρμόνισης των χωρών-μελών της Ε.Ε. Αυτή η έλλειψη έδωσε τη δυνατότητα σε χώρες, όπως η Κύπρος και η Ιρλανδία, να αναπτυχθούν μέσω μίας ευνοϊκής φορολογικής πολιτικής, παραπάνω απ’ όσο άντεχε η δομή της οικονομίας τους και ενθάρρυνε μαζικές μεταφορές κεφαλαίων μακριά από τα υπουργεία Οικονομικών των κρατών στα οποία δημιουργήθηκαν. Πρόκειται για έναν επικίνδυνο φορολογικό ανταγωνισμό που απειλεί την ενότητα της Ε.Ε. καθώς πολλά κράτη-μέλη προχωρούν στον δύσκολο δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Κάθε φορά που επανέρχεται στο προσκήνιο η ιδέα της ευρωπαϊκής φορολογικής εναρμόνισης, γρήγορα αποδεικνύεται ότι οι πραγματικοί φίλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι, τελικά, πάρα πολλοί. Ακόμα και "ομάδα δράσης" δημιουργήθηκε από τον Ευρωπαίο Επίτροπο για θέματα φορολογίας, Algirdas Šemeta, το 2010. Η αντίσταση όμως από ορισμένα κράτη φαντάζει ανυπέρβλητο εμπόδιο: ο φορολογικός μοχλός είναι ένα από τα τελευταία στοιχεία της οικονομικής πολιτικής που είναι στην αποκλειστική τους ευχέρεια και δεν φαίνονται έτοιμα να παραιτηθούν από αυτό το δικαίωμα. Το αποτέλεσμα είναι η οικονομία τους να αιμορραγεί καθώς, κάθε χρόνο, δισεκατομμύρια ευρώ «φεύγουν» για άλλες πολιτείες.

Η εναρμονισμένη φορολογία δεν είναι αρκετή για να μπει ένα τέλος στις χρυσές δουλειές των φορολογικών παραδείσων. Θα πρέπει να συνοδεύεται από μια «επιθετική» πολιτική έναντι των ευρωπαϊκών τραπεζών που προωθούν τη «μετανάστευση» του πλούτου σε υπεράκτιες φορο-οάσεις και από διμερείς συμφωνίες με τις χώρες όπου βρίσκουν καταφύγιο τα αφορολόγητα χρήματα. Οι ΗΠΑ του Ομπάμα έχουν, ήδη, κηρύξει τον πόλεμο, με τον νόμο FACTA, στις τράπεζες που βοηθούν αμερικανούς φορολογουμένους να κρύβουν σε αλλοδαπούς λογαριασμούς αδήλωτα εισοδήματα, χωρίς να πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν. Στην Ευρώπη, ωστόσο, οι εκρηκτικές αποκαλύψεις για πολιτικούς και χρηματοδότες τους, που εμπλέκονται στην έρευνα Offshore Leaks, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

*Ο Βαγγέλης Καλκατζάκος είναι δημοσιογράφος
Πηγή: Protagon.gr , 11/4/2013

Με τον πρωινό καφέ και την εφημερίδα της Κυριακής

George Frederic Haendel (1685 - 1759) - Italian cantatas (HWV 99, 145, 170) 

- Magdalena Kožená 
- Les musiciens du Louvre.
Marc Minkowski : Delirio amoroso (99).
 La Lucrezia (145).
 Tra le fiamme (170).

Μπροστά στο τσουνάμι που έρχεται...

Στρεβλώσεις της ελληνικής αγοράς κατά τον ΟΟΣΑ: η απαγόρευση πρόσμιξη γίδινου και αγελαδινού γάλακτος – και τα ιχθυέλαια

 ΛΙΠΗ-ΕΛΑΙΑ-ΙΧΘΥΕΛΑΙΑ

Ένας ειδικός  αναλυτής  (βλ. την ιδιότητά του, αναλυτικά, στο τέλος του άρθρου) αναλύει τις 37 προτάσεις του ΟΟΣΑ για την άρση των στρεβλώσεων της ελληνικής αγοράς 

 του Στρ. Μπουλαλάκη
Πηγή: Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής, 1/12/2013

Από τον “Ριζοσπάστη”, 1.1.1944 (λεπτομέρεια)

Πρώτα διάβασα τον τίτλο: «Έκθεση ΟΟΣΑ: 37 προτάσεις  για την άρση στρεβλώσεων στην αγορά». Μετά, τις δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης: «Είµαστε αποφασισµένοι να υιοθετήσουµε τη συντριπτική πλειοψηφία των προτάσεων, διότι θεωρούµε ότι ένας µεγάλος αριθµός από αυτές θα έχει θετική επίπτωση στην αγορά και στους καταναλωτές».

Αμέσως μετά, άρχισα να διαβάζω τις προτάσεις:

«* Να καταργηθεί η διάταξη που καθορίζει ότι η διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 5 ημέρες

* Να καταργηθεί η διάταξη που ορίζει ότι το γιαούρτι παρασκευάζεται μόνο από 100% γάλα και μαγιά

* Να αρθούν οι περιορισμοί στις προσμίξεις γάλακτος [σήμερα] επιτρέπεται μόνο η πρόσμιξη γίδινου με πρόβειο).

* Να αρθούν οι περιορισμοί σε βρώσιμα λίπη, ώστε να μπορούν να διατίθενται και στο υπαίθριο εμπόριο.

* Να επιτραπούν οι εισαγωγές ιχθυελαίων χωρίς την έγκριση του Γενικού Χημείου του Κράτους.

* Να αρθεί η απαγόρευση της πώλησης προϊόντων πρόσμειξης ελαιολάδου με άλλα έλαια.

* Να επιτραπεί να συσκευάζεται το μηλόξιδο και σε συσκευασίες άνω του λίτρου.

* Να καταργηθεί η διάταξη που ορίζει ότι στα κρεοπωλεία, μεταξύ καταστήματος λιανικής πώλησης και εργαστηρίου, απαιτείται διαχωρισμός με εγκατάσταση πόρτας». (βλ. Τα Νέα, 28.11.2013)

Ακολουθούν πολλές προτάσεις: η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, η κατάργηση των περιορισμών για την ίδρυση mall και καινούργιων ξενοδοχείων σε κορεσμένες περιοχές, η ίδρυση φαρμακείων από μη φαρμακοποιούς, άρση των περιοριστικών διατάξεων για δραστηριότητες  σε τουριστικές ακτές κ.ο.κ. Ένας καινούργιος θαυμαστός κόσμος, που χρειάζεται ασφαλώς σοβαρή και συνολική ανάλυση.

Αν στάθηκα στις προσμίξεις, τα ιχθυέλαια και τα βρώσιμα λίπη το έκανα για δυο λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι μπορώ να φανταστώ, πώς, παρά τις καταστροφικές της συνέπειες, η αλόγιστη ίδρυση ξενοδοχείων μπορεί να ενταχθεί σε μια κερδοσκοπική αναπτυξιακή προοπτική· αδυνατώ όμως πλήρως να φανταστώ πώς εντάσσεται σε μια τέτοια προοπτική η πρόσμιξη γίδινου και όνειου γάλακτος ή η εισαγωγή ιχθυελαίων. Η μόνη συνέπεια που διαβλέπω είναι η υποβάθμιση της ποιότητας προς όφελος γαλακτοβιομηχανιών, εμπόρων λιπών, ελαίων, ιχθυελαίων κ.ο.κ.

Συνέχεια ανάγνωσης →