Κυριακή, Φεβρουαρίου 23, 2025

Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη: αξέχαστη!

Δυο λόγια για τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη (μια συνεργασία του Αθεόφοβου)

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ

23 Φεβρουαρίου, 2025

Το σημερινό άρθρο, συνεργασία που προέρχεται από τον φίλο μας τον Αθεόφοβο, είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη (1898-1977), την οποία μόνο παρεμπιπτόντως έχουμε αναφέρει στο ιστολόγιο -έτσι καλύπτεται ένα κενό.

Ο Αθεόφοβος αφηγείται την προσωπική γνωριμία της μητέρας του με την ποιήτρια και εισφέρει δυο χειρόγραφα ποιήματά της, που εικάζει ότι είναι αθησαύριστα.

Αν, από όσα διαβάσετε, σας γεννηθεί η επιθυμία να μάθετε περισσότερα για το έργο της Σοφίας Μαυροειδή-Παπαδάκη, σας παραπέμπω στον πλουσιότατο ιστότοπο που έχει δημιουργήσει ο γιος της, Αντώνης Παπαδάκης, στον οποίο λινκάρει και ο Αθεόφοβος. Μια καλή εισαγωγή είναι, νομίζω, το άρθρο που έχει γράψει η φίλη μου Αθηνά Βογιατζόγλου, καθηγήτρια στο πανεπ. Ιωαννίνων. Από εκεί και η φωτογραφία της ποιήτριας.

Χωρίς άλλα εισαγωγικά, το άρθρο του Αθεόφοβου:

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΔΥΟ ΝΕΑΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ

Όπως γράφω εδώ την Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη (1898-1977) δεν είχα την τύχη να την γνωρίσω, αλλά προσωπικά αισθάνομαι ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για την αγάπη στα γράμματα αλλά και τις αρχές που είχε εμφυσήσει στην μάνα μου που την είχε καθηγήτρια.

Η Μαυροειδή Παπαδάκη, εκπαιδευτικός, ποιήτρια, πεζογράφος και δοκιμιογράφος ,που για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι αυτή που είχε γράψει το 1944 τον ύμνο του ΕΛΑΣ, γνώρισε στην μητέρα μου την Γαλάτεια Καζαντζάκη, και την Έλλη Αλεξίου. Την Έλλη Αλεξίου, με την οποία η μητέρα μου είχε κρατήσει επαφή, είχα την τύχη να την γνωρίσω προσωπικά και εγώ, λίγο πριν πεθάνει και σχετικά έχω γράψει εδώ .

Την είχε καλέσει για τσάι ένα απόγευμα η μητέρα μου που την γνώριζε, όπως και τον αδελφό της Λευτέρη από παλιά, κατά πάσα πιθανότητα μέσω της Σοφίας Μαυροειδή Παπαδάκη η οποία της έκανε προπολεμικά μαθήματα στο σπίτι . Η μάνα μου, επειδή την θεωρούσαν φιλάσθενη σαν παιδί, εκτός από τις δύο τελευταίες τάξεις του τότε Λυκείου που πήγε στο Παρθεναγωγείο Χίλ , ήταν κατ΄οίκον διδαχθείσα. Το ίδιο σχολείο είχε τελειώσει και η μεγαλύτερη αδελφή της Αθηνά.
Ήμουνα πολύ μικρός όταν μαζί της, στο Ηράκλειο της Κρήτης είχαμε επισκεφτεί τον αδελφό της Αλεξίου, αλλά το μόνο που θυμάμαι ήταν τον θαυμασμό που είχε από τότε για αυτόν και για όλη της παρέα της Γαλάτειας. (Σχετικά για τον Λευτέρη Αλεξίου γράφω εδώ)