Δευτέρα, Ιανουαρίου 02, 2012

ΟΠΟΥ ΑΝΕΣΤΙΟΙ ΚΑΙ ΠΕΝΗΤΕΣ , ΕΚΕΙ ΚΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ ...

 [Photo: Οι Φίλοι των Αστέγων του Πεδίου Άρεως μοιράζουν φαγητό σε άστεγους]


Βάλετε , παρακαλώ, στη θέση των δύστυχων αρχαίων Πλαταιέων,
που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους  και έχασαν τα πάντα,
πάμπολλους από τους σύγχρονους Έλληνες, που ανατράπηκε 
μέσα σε δύο χρόνια η ζωή τους και έχασαν το βιος τους ή
αναγκάστηκαν να εκπατριστούν για να επιβιώσουν.
Θα διαπιστώσετε στο απόσπασμα που αναρτούμε πόσο
επίκαιρος είναι ο αρχαίος λόγος, αφού αναφέρεται σε κοινά 
βιώματα που δοκιμάζουν οι άνθρωποι  σε διαφορετικές εποχές,
έστω κι  αν οι ιστορικές συνθήκες που τα γέννησαν ήταν διαφορετικές
 
[46] τνας γρ ν μν εροι τις δυστυχεστρους, οτινες κα
πλεως κα χρας κα χρημτων ν μι στερηθντες μρ,
πντων τν ναγκαων μοως νδεες ντες λται κα
πτωχο καθσταμεν, ποροντες ποι τραπμεθα, κα
πσας τς οκσεις δυσχερανοντες. ν τε γρ δυστυχο-
ντας καταλβωμεν, λγομεν ναγκαζμενοι πρς τος
οκεοις κακος κα τν λλοτρων κοινωνεν· [47] ν θ’ ς
ε πρττοντας λθωμεν, τι χαλεπτερον χομεν, ο τας
κενων φθονοντες εποραις, λλ μλλον ν τος τν
πλας γαθος τς μετρας ατν συμφορς καθορντες,
φ’ ας μες οδεμαν μραν δακρυτ διγομεν λλ πεν-
θοντες τν πατρδα κα θρηνοντες τν μεταβολν τν
γεγενημνην παντα τν χρνον διατελομεν. [48] τνα
γρ μς οεσθε γνμην χειν ρντας κα τος γονας
ατν ναξως γηροτροφουμνους κα τος παδας οκ
π τας λπσιν ας ποιησμεθα παιδευομνους, λλ
πολλος μν μικρν νεκα συμβολαων δουλεοντας, λ-
λους δ’ π θητεαν ἰόντας, τος δ’ πως καστοι δνανται
τ καθ’ μραν ποριζομνους, πρεπς κα τος τν προγ-
νων ργοις κα τας ατν λικαις κα τος φρονμασιν
τος μετροις; [
[47] ν θς ε πρττοντας λθωμεν, τι χαλεπτερον χομεν,
ο τας κενων φθονοντες εποραις, λλ μλλον ν τος τν
πλας γαθος τς μετρας ατν συμφορς καθορντες,
φας μες οδεμαν μραν δακρυτ διγομεν λλ πεν-
θοντες τν πατρδα κα θρηνοντες τν μεταβολν τν
γεγενημνην παντα τν χρνον διατελομεν. [48] τνα
γρ μς οεσθε γνμην χειν ρντας κα τος γονας
ατν ναξως γηροτροφουμνους κα τος παδας οκ
π τας λπσιν ας ποιησμεθα παιδευομνους, λλ
πολλος μν μικρν νεκα συμβολαων δουλεοντας, λ-
λους δπ θητεαν ἰόντας, τος δπως καστοι δνανται
τ καθμραν ποριζομνους, πρεπς κα τος τν προγ-
νων ργοις κα τας ατν λικαις κα τος φρονμασιν
τος μετροις; [49] δ πντων λγιστον, ταν τις δ
χωριζομνους πλλλων μ μνον πολτας π πολι-
τν, λλ κα γυνακας πνδρν κα θυγατρας π
μητρων κα πσαν τν συγγνειαν διαλυομνην, πολ-
λος τν μετρων πολιτν δι τν ποραν συμββηκεν·
γρ κοινς βος πολωλς δας τς λπδας καστον
μν χειν πεποηκεν. [50] ομαι δμς οδ τς λλας
ασχνας γνοεν τς δι πεναν κα φυγν γιγνομνας,
ς μες τ μν διανοίᾳ χαλεπτερον τν λλων φρομεν,
τ δ λγ παραλεπομεν, ασχυνμενοι λαν κριβς τς
μετρας ατν τυχας ξετζειν.

Ισοκράτους , Πλαταϊκός,  

ΟΠΟΥ ΑΝΕΣΤΙΟΙ ΚΑΙ ΠΕΝΗΤΕΣ ,
ΕΚΕΙ ΚΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ ...

Υπάρχει κανείς  πιο δυστυχισμένος από εμάς, από μας που χάσαμε μέσα σε μια μέρα και την πόλη και τη χώρα και την περιουσία μας, στερηθήκαμε επίσης όλα τα βασικά για την επιβίωσή μας  και έχουμε καταντήσει να περιπλανιώμαστε και να ζητιανεύουμε, χωρίς να γνωρίζουμε πού να καταφύγουμε και νιώθοντας πίκρα σε κάθε τόπο διαμονής μας; Γιατί αν βρίσκουμε (ανθρώπους) δυστυχισμένους, πονούμε κι εμείς  , αφού αναγκαζόμαστε εκτός από τις δικές μας δυστυχίες να συμμεριζόμαστε και τις ξένες΄αν πάλι έρθουμε σε ευτυχισμένους, η πίκρα μας είναι μεγαλύτερη, όχι επειδή ζηλεύουμε  την ευτυχία τους, αλλά επειδή στα αγαθά των συνανθρώπων μας διακρίνουμε καθαρότερα τις δικές μας συμφορές. Αυτές είναι που μας κάνουν να μην  περνούμε ούτε μία μέρα χωρίς δάκρυα, αλλά  πενθούμε ακατάπαυστα για την πατρίδα μας και θρηνούμε για τη μεταστροφή της τύχης στη ζωή μας.
Τι νομίζετε πως νιώθουμε, όταν βλέπουμε να περνούν δυστυχισμένα γηρατειά, και τα παιδιά μας να μεγαλώνουν διαψεύδοντας τις ελπίδες που κάναμε κάποτε γι΄αυτά και να  γίνονται δούλοι εξ αιτίας μικροδανείων ή να πηγαίνουν υπηρέτες, κι   άλλα πάλι να βγάζουν το καθημερινό τους ψωμί όπως μπορούν, με τρόπο δηλαδή απαράδεκτο και για τα έργα των προγόνων τους και για την ηλικία τους αλλά και για  την αξιοπρέπειά μας ; Αυτό όμως που είναι πραγματικά ανυπόφορο είναι το να βλέπει  κανείς να χωρίζονται όχι μόνο πολίτες από τους συμπολίτες τους , αλλά και γυναίκες απ' τους άνδρες τους και κορίτσια απ' τις μητέρες τους, και να διαλύονται όλοι οι συγγενικοί δεσμοί, όπως συνέβη σε πολλούς απ' τους συμπολίτες μας λόγω της δυστυχίας (που μας βρήκε). Χάθηκε πια η κοινή ζωή (που μας ένωνε) και τώρα καθένας μοναχά  στον εαυτό του  στηρίζει τις ελπίδες του. Νομίζω  ότι δε σας διαφεύγουν και οι  άλλες ταπεινώσεις που συνδέονται με τη φτώχεια και την εξορία, αισθήματα ταπείνωσης  που για μας μετρούν   βαρύτερα  απ΄ό,τι τα νιώθουν οι άλλοι, αλλά αποφεύγουμε να τα αναφέρουμε  στις συζητήσεις μας, γιατί ντρεπόμαστε να εκθέτουμε αναλυτικά  τις ατυχίες μας .

[Μετάφραση: Gerontakos]

Δεν υπάρχουν σχόλια: