Η (ΗΡΩΪΚΗ) ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ (1782- 23 Απριλίου 1827)

"[...] Ο Καραϊσκάκης , ει και αφ΄εσπέρας έκειτο εξ αδιαθεσίας, ης μάλλον ειπείν
ασθενείας, ως πάσχων πάντοτε εκ του ήπατος και διαλειπόντων πυρετών, άμα
ακούσας τους πυρετούς, αγνοών τα γινόμενα, έδραμεν έφιππος προς εκείνο το
μέρος, συνοδευόμενος υπό πολλών ιππέων, ίνα παύση το άτακτον τούτο κίνημα.

Μη περιορισθείς δε μακρόθεν να διατάξη ό,τι απητείτο προς παύσιν της συμπλοκής
ταύτης, προσήλθε και ούτος εντός αυτής της συμπλοκής μάλλον ίνα καταδιώξη
τους εχθρούς εκ του πεδίου ή να διατάξη τους συμπλακέντας Έλληνας στρατιώτας
να υποχωρήσωσιν εις τας θέσεις των. Διό οι μετ' αυτού ιππείς και οι παρακολουθούντες αυτόν, εν οις και ο Νικηταράς, ανεμίχθησαν εις τον μικρόν αγώνα τούτον, ιθυνόμενον αυτοπροσώπως υπ' αυτού, μαχομένου και τούτου μέχρις ού ηνάγκασε τους εχθρούς να υποχωρήσωσι μετά μεγίστης ζημίας των, καταδιωκομένους υπ' αυτού του Καραϊσκάκη μέχρι των θέσεών των , ότε σφαίρα τουφεκίου βληθείσα εκ του προειρημένου εχθρικού πυροβόλου επλήγωσεν αυτόν.

Αλλ΄ούτος εις ουδένα ομολογήσας τούτο, επανήγαγε τους συμπλακέντας εις τας θέσεις των, είτα δ' επανήλθε μετά των συνοδευσάντων αυτόν εις την σκηνήν του΄τότε όμως αισθανθείς το άλγος της πληγής του και μη δυνάμενος να αφιππεύση, προσεκάλεσεν ευθύς τους παρ' αυτώ, οίτινες κατεβίβασαν αυτόν εκ του ίππου και εναπέθηκαν εις την σκηνήν αυτού. [...]

Αφού ο Καραϊσκάκης κατεκλίθη εν τη σκηνή του, πάραυτα ο ιατρός του στρατοπέδου επισκεφθείς και ψηλαφήσας αυτόν εύρεν ότι η πληγή ήτο καιρία και θανάσιμος,ως προσβαλούσα τον δεξιόν βουβώνα, μη ομολογήσας δε τούτο είπεν εις αυτόν ότι έχει χρείαν αναπαύσεως μακράν του στρατοπέδου΄διό οι οικείοι του μετήγαγον αυτόν εις τι των εν Πειραιεί πολεμικών Ελληνικών πλοίων, εν ω διέμενεν ο Τζωρτζ, και κατέκλιναν αυτόν επί του καταστρώματος[...].

Παρηγορών δε πάντας τους προσερχομένους προς επίσκεψιν αυτού είπεν ότι
δεν πρέπει να κλαίωσι και να λυπ΄βμται , διότι η τύχη του εν πολέμω στρατιώτου
είναι τοιαύτη΄ότι πρέπει να ομονοώσι και να εργάζωνται προς απολύτρωσιν
της πατρίδος [...], είπεν δε ότι ότι ουδεμίαν περιουσίαν αφίνων , ως δαπανήσας
παν ό,τι εκτήσατο χάριν της Πατρίδος, προς αυτήν την Πατρίδα, ένεκα της οποίας
ηγωνίσθη και αποθνήσκει, συνιστά θερμώς τα τέκνα του.
Καθ΄όλην την θλιβεράν νύκτα ταύτην του θανάτου αυτού διετήρει σώας τας φρένας
και τον λόγον τον ζωηρόν προς άπαντας, καίπερ πάσχων υπό δριμυτάτων πόνων,
περί δε τον όρθρον της 23ης Απριλίου 1827 παρέδωκε το πνεύμα εν Κυρίω μετά
μεγίστης αταραξίας και ψυχικής γαλήνης, ημέραν του ονόματος αυτού, καλουμένου
Γεωργίου.[...]"

Απόσπασμα από το βιβλίο
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΝ
ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΜΑΧΩΝ ΥΠΟ ΧΡΗΣΤΟΥ Σ. Ε. ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
[Συνταγματάρχου και Φαλαγγάρχου Αθηνών],
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1874