Γνωστοί και άγνωστοι αποστασιοποιημένοι δηλώνουν με άνεση ”καταδικάζουμε κάθε μορφή βίας”, μα πάντα κατηγορούν την αντίθετη πλευρά

 

Είχε τέρατα με παράξενες στολές που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές

ΜΥΡΤΩ ΤΟΥΛΑ 

 

parallaximag.gr 

6-8 λεπτά

---

Επτά το πρωί συναντώ συνάδελφο στην πλατεία Αριστοτέλους για να αναχωρήσουμε, για το 1ο και 2ο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης. Σκοτεινιά και συννεφιά, φτάνουμε στα σχολεία, η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Ενωμένοι φοιτητές κολλημένοι στον απέναντι τοίχο του σχολείου διαδηλώνουν κατά του φασισμού, με μία φωνή ‘‘Έξω οι φασίστες απ’ τα σχολεία”. Σε αυτό το σημείο αξίζει να σχολιάσω πως δεν με ενδιαφέρει από ποια πολιτική πλευρά προέρχονται, με ενδιαφέρει το ότι βρίσκονται εκεί για να προστατέψουν παιδιά που ζουν την απόλυτη γκετoπoίηση ενός σχολείου.

Μαθητές, μαυροντυμένοι με fullface και γυαλιά ηλίου, βωμολοχούν προς εκείνους και φωνάζουν ”ποιους είπατε φασίστες, ρε κομμούνια;”. Παιδιά, 15 χρονών που κρύβουν στο πρόσωπο τους πυρήνες από το θεριό που πιστέψαμε όλοι πως εξοντώθηκε πριν έναν χρόνο στην λήξη της ιστορικής δίκης της γνωστής εγκληματικής οργάνωσης. Μερικοί εξ αυτών εξωσχολικοί, εμψυχώνουν τα μυαλά που δέχονται ερεθίσματα της ακροδεξιάς, που υιοθετούν τον διχασμό, που δρουν με την βία γιατί δεν έχουν μάθει άλλο τρόπο. Ακούγονται φράσεις: ”Αναρχοάπλυτοι, μαλλιάδες,  πάτε κάντε μπάνιο ρε.” Και ήρεμα θα ρωτήσω ποιο 15χρονο σκέφτεται με αυτό το σκεπτικό; Ποιο 15χρονο παιδί χρησιμοποιεί την λέξη ”αναρχοάπλυτοι;” Ένα flashback έρχεται εκείνη τη στιγμή στο μυαλό μου, πέρσι τέτοια εποχή πήρα συνέντευξη σε ένα πρώην μέλος της Χ.Α. που μου είπε, ”μας ερέθιζαν το μυαλό και μας πόρωναν, για τους αριστερούς ήταν οι βασικοί μας εχθροί, το κόκκινο πανί. Τους δέρναμε συνέχεια.”

Το κουδούνι χτυπά, μαθητές και εξωσχολικοί μπαίνουν στο κτίριο, καθηγητές και διευθυντές στέκονται στις πύλες και ”σκανάρουν” πρόσωπα, μα είναι αδύνατο να αντιληφθούν τους εξωσχολικούς, αφού μερικοί από εκείνους πηδούν τα κάγκελα και εισέρχονται εντός του σχολικού συγκροτήματος.

Άλλοι συσπειρώνονται στο τέλος του πεζόδρομου Αλκιβιάδη, και φωνάζουν: ”Θα χυθεί αίμα το απόγευμα” προς το μέρος των φοιτητών. Χτυπά το πρώτο κουδούνι για το διάλειμμα, στεκόμαστε στα κάγκελα του σχολείου και ξάφνου ένας κάδος σκουπιδιών από τάξη ”σκάει” μπροστά μας και πλήθος των μαυροντυμένων εξέρχεται με ορμή και μίσος από το σχολείο, σκαρφαλώνει στα κάγκελα και πετά για αρχή αντικείμενα προς το μέρος των φοιτητών και το δικό μας, ακολουθεί λιθοβολισμός, και αποκορύφωμα οι μολότοφ. Αυτοσχέδιες, που περιέχουν μπαταρίες εκσφενδονίζονται μέσα από το σχολείο, η αστυνομία κάνει ρίψη δακρυγόνων οι φοιτητές διαλύονται προς το τέλος του δρόμου, με δάκρυα στα μάτια βήχοντας. 

Και αυτό το ξεκαθαρίζω διότι είδα μία στάση από πολλούς στα social media που έλεγαν πως οι φοιτητές επιτέθηκαν. Γνωστοί και άγνωστοι αποστασιοποιημένοι που δηλώνουν με άνεση ”καταδικάζουμε κάθε μορφή βίας” , μα πάντα κατηγορούν την αντίθετη πλευρά.

Οι μαυροφορεμένοι μπαίνουν και πάλι εντός του κτιρίου, παιδιά στέκονται στα παράθυρα και κοιτούν. Το μάθημα παρόλα αυτά συνεχίζεται κανονικά, μέχρι να χτυπήσει το δεύτερο κουδούνι και να ακολουθήσουν τα ίδια. Γονείς ενημερώνονται από τα Μέσα και έρχονται να παραλάβουν τα παιδιά τους, εντωμεταξύ εντός των σχολείων συμβαίνει η απόλυτη κόλαση.

Εκείνοι τραμπουκίζουν και χτυπούν εκπροσώπους του 15μελούς, βγαίνουν δυο κορίτσια κλαμένα σε κατάσταση κρίσης πανικού, τρέμοντας και πέφτουν πάνω στους γονείς τους. Μία κοπέλα πρόσφυγας, μουσουλμάνα λέει στην μητέρα της κλαίγοντας, ”το σκηνικό αυτό μου θύμισε εκείνα που ζήσαμε στην πατρίδα μας πριν έρθουμε εδώ.” Μία άλλη μαθήτρια καταγγέλλει πως φοβάται να σχολάσει. Οι καταγγελίες είναι αυτές που με πάγωσαν. Να γνωρίζεις πως στο σχολείο σου καθημερινά έρχεσαι αντιμέτωπος με τέρατα και θηρία των άκρων που κυκλοφορούν με σουγιάδες και μαχαίρια και σε απειλούν. Τί να εξηγήσεις σε αυτά τα παιδιά;

Τι μπορείς να τους πεις. Εδώ καλά – καλά δεν μπορώ να ελέγξω εγώ τις σκέψεις μου, να δώσω εξηγήσεις εγώ στον εαυτό μου, να σας περιγράψω τι έζησα σήμερα, τι να πεις στα παιδιά της ευαίσθητης ηλικίας των 15. Πώς να μην φοβηθούν να μιλήσουν, πώς να γνωρίζουν όπως λένε τί θα ξημερώσει την επόμενη μέρα, τι να τους περιγράψεις για τον φασισμό, και την πυροδότηση του;

Δεν πρόκειται για επεισόδια, πρόκειται για οργανωμένες εγκληματικές επιθέσεις δίχως τέλος που λαμβάνουν χώρα στις Δυτικές συνοικίες της πόλης μου και όχι μόνο της δικής μου. Ναζιστικοί χαιρετισμοί, ανακοινώσεις Χρυσής Αυγής που υπερασπίζεται τους μαθητές, καταγγελίες μαθητών περί οργανωμένου κινήματος φασιστών αυτή είναι η κατάσταση των τελευταίων δυο ημερών ή και όχι μόνο δυο ημερών, διότι σήμερα άκουσα πολλά εκεί.

Μαζεύονται και παίζουν ξύλο για να λύσουν διαφωνίες, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. Τα παιδιά που λειτουργούν με τις σκέψεις ανωτέρων και φουντώνουν με τις κατευθύνσεις της βίας. Τα παιδιά που κυκλοφορούν με μαχαίρια και σουγιάδες. Αλλά παραμένουν παιδιά, υποχείρια ακροδεξιών οργανώσεων που εύχομαι κάποια στιγμή να ξυπνήσουν και να τρέξουν να σωθούν.

Και φυσικά σε αυτό το σημείο θα θέσω την σκέψη μου πρέπει να είσαι Δεξιός ή Αριστερός για να καταδικάσεις τον φασισμό; Eιδικά όταν το αυγό της ακροδεξιάς εξαπλώνεται πια στη νεότερη γενιά, δεν χωρά ούτε σκέψη. Είσαι με αυτούς που παλεύουν για την δημοκρατία δεν είσαι με την πλευρά των τεράτων με παράξενες στολές που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ’ στις σκιές όπως είπε ο Παύλος σε ένα του τραγούδι.

Υπάρχει μία τεράστια χιλιομετρική απόσταση ανάμεσα στον Πειραιά και στην Σταυρούπολη, το κοινό όμως των γενικών δυτικών συνοικιών είναι η απόλυτη εγκατάλειψη και τα γκέτο που δημιουργούνται σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης. Οι οικογένειες που περιθωριοποιούν ότι τους φαίνεται κόκκινο πανί, και περνούν τα βρώμικα ερεθίσματα τους στα παιδιά και στην πραγματικότητα μεγαλώνουν τους επόμενους που μάλλον θα καταλήξουν και αυτοί στην φυλακή σαν μέλη εγκληματικής οργάνωσης. Αυτή είναι η κατάσταση, δεν είναι τα επεισόδια που λαμβάνουν χώρα στα σχολεία, είναι όλα εκείνα που κρύβονται από πίσω, που δεν πρόκειται να εξασθενήσουν, αντ’ αυτού θα δυναμώνουν, αν δεν σταθούμε κατάματα απέναντι τους, όπως κάναμε την ημέρα που σκοτώθηκε ο Παύλος και ο Σαχζάτ Λουκμάν.

Υ.Γ. Δεν θα ξεπεράσω ποτέ την εικόνα των 15χρονων μαυροντυμένων τραμπούκων ΠΑΙΔΙΩΝ, με μαχαίρια, καδρόνια και μολότοφ ανά χείρας. Θα με πονάει και θα με σοκάρει για πάντα το ίδιο.

Υ.Γ. 2 Το σκηνικό πολέμου και άκρας βιαιότητας έλαβε χώρα δίπλα σε δημοτικό σχολείο, το οποίο φυσικά και εκκενώθηκε. Σ΄ αυτά τα μικρά παιδιά, όταν έπεσαν οι μολότοφ, τι πρέπει να εξηγήσουμε;

"Νόμιζα ότι σε δύο ώρες θα είμαι σπίτι μου και έμεινα επτά μήνες άδικα στη φυλακή"

 

Ο «Ινδιάνος» στο documentonews.gr: "Νόμιζα ότι σε δύο ώρες θα είμαι σπίτι μου και έμεινα επτά μήνες άδικα στη φυλακή"

Δανάη Κισκήρα - Μπαρτσώκα, Βαγγέλης Τριάντης, Μάριος Αραβαντινός, Βασίλης Ανδριανόπουλος

01.10.2021 |

Ο ορισμός του εξιλαστήριου θύματος. Αυτό είναι ο Αλέξανδρος Μ. ο επονομαζόμενος «Ινδιάνος», ο οποίος ενοχοποιήθηκε εσκεμμένα παρά τα μηδαμινά στοιχεία εναντίον του, προκειμένου να αποτελέσει μία γρήγορη «επιτυχία» του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη αλλά και να πιστωθεί θετικά στον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος στις 9 Μαρτίου είχε σπεύσει να κάνει διάγγελμα σχετικά με τα επεισόδια της Νέας Σμύρνης.

Μία ΕΛ.ΑΣ. που εκμεταλλεύτηκε έναν ψυχικά ασθενή άνθρωπο – τον πρώην κουνιάδο του Αλέξανδρου Μ. – και τον έχρισε αξιόπιστο μάρτυρα έτσι ώστε να στήσει το αφήγημά της. Μάλιστα βάφτισε τον 30χρονο «Ινδιάνο» και άφησε να διαρρεύσει πως είναι γνωστός χούλιγκαν με αυτό το ψευδώνυμο. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν ήταν αλήθεια.

«Η σύλληψη έγινε τρεις μέρες μετά τη διαδήλωση στη Ν. Σμύρνη. Η ζωή μου ήταν δουλειά σπίτι και καμία μπάλα, μπάσκετ. Δεν ασχολιόμουν ούτε με πορείες, ούτε τίποτα. Γήπεδο μια φορά είχα πάει πριν κάποια χρόνια. Εκείνη τη μέρα είχα πάει στη δουλειά και όταν σχόλασα με περίμεναν αστυνομικοί έξω από το κτίριο. Με είχαν ειδοποιήσει ότι κάποιοι με ζήτησαν αλλά δεν ήξερα ποιοι.  Μόλις βγήκα έξω με ρώτησαν πως με λένε, τους είπα το όνομά μου και μου είπαν έλα μέσα. Μου φόρεσαν χειροπέδες χωρίς να μου πουν καν γιατί με συλλαμβάνουν. Τους ρώτησα και δεν μου απαντούσαν. Με πήγαν στη ΓΑΔΑ κι εκεί μου τα είπαν όλα. Ότι ήμουν στη Ν. Σμύρνη. Εγώ στη Ν. Σμύρνη; Τι δουλειά έχω εκεί; Δεν έχω καμία σχέση. Μόλις το άκουσα αυτό τρελάθηκα», λέει σε συνέντευξή του στο Documento ο Αλέξανδρος Μ. εξηγώντας τον παραλογισμό της σύλληψής του.

Ο ίδιος αναφερόμενος στους αστυνομικούς που τον υποδέχτηκαν στη ΓΑΔΑ – εκτός από αυτούς που τον συνέλαβαν και του ανακοίνωσαν για τι κατηγορείται – λέει πως από την πρώτη στιγμή όλοι ήξεραν ότι είναι αθώος. «Μόλις πήγα στη ΓΑΔΑ με είδαν  και έβαλαν τα γέλια. Τους ρώτησα γιατί και μου είπαν ‘Εσύ είσαι ο Ινδιάνος που λένε; Δεν είσαι εσύ, έχουν κάνει λάθος και γι’ αυτό γελάμε’».

Την ίδια αντίδραση είχαν και οι υπόλοιποι συλληφθέντες που βρίσκονταν στο κρατητήριο όταν τους ανακοίνωσε γιατί κατηγορείται.

«Εγώ μέχρι τότε πίστευα ότι θα καταλάβουν το λάθος τους και σε κανένα δίωρο θα φύγω. Τελικά πέρασαν επτά μήνες. Επτά μήνες στη φυλακή άδικα. Δεν ξέρω τι μπορεί να έγινε και τι μπορεί να σκέφτηκαν αλήθεια. Άκουσαν τον γαμπρό μου; Ήθελαν απλά να βάλουν μέσα κάποιον. Πίστευα ότι θα βγω αλλά πέρασαν τόσοι μήνες. Δεν το πίστευα. Πιάνουν όποιον να ναι, για να πουν απλά ότι έκαναν τη δουλειά τους, και είναι άδικο», συμπληρώνει.

Ο Αλέξανδρος έχασε επτά μήνες από τη ζωή του. Επτά μήνες, αντί να βρίσκεται στο σπίτι του κοντά στην οικογένειά του, κοιμόταν σε ένα κρεβάτι γεμάτο κοριούς στις υπερπληθείς φυλακές Τρικάλων, μόνος ανάμεσα σε αγνώστους.

«Στην αρχή μέσα στη φυλακή ήμουν πολύ χάλια. Η ψυχολογία μου είχε πέσει πάρα πολύ τους πρώτους 3 μήνες δεν έβγαινα καν από το κελί. Μου έλεγαν άλλοι κρατούμενοι να βγω λίγο έξω και δεν έβγαινα. Σκεφτόμουν όλα αυτά και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί μου το κάνουν αυτό. Η αδικία είναι τεράστια. Είχα και θυμό, αλλά η στεναχώρια ήταν πολύ μεγαλύτερη. Μετά σιγά σιγά άρχισα να πατάω στα πόδια μου δεν γινόταν αλλιώς έπρεπε να επιβιώσω. Δεν έχασα την ελπίδα μου, ήξερα ότι είμαι αθώος», λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει:

«Όταν έφτασα στα Τρίκαλα και με είδαν οι υπάλληλοι και οι κρατούμενοι όλοι έλεγαν ότι είναι μία στημένη υπόθεση. Όλοι έλεγαν ότι ξέρουν ότι δεν είμαι ένοχος. Η αστυνομία έπρεπε να βρει έναν ένοχο και βρήκε εμένα. Εγώ θέλω απλά την ησυχία μου. Είμαι ήρεμος άνθρωπος. Είχα θυμώσει αλλά πιο μεγάλη ήταν η στεναχώρια για την αδικία. Αυτοί οι επτά μήνες μου φάνηκαν σαν δύο χρόνια».

Ο Αλέξανδρος, όπως υποστηρίζει, δεν έχει απασχολήσει ποτέ ξανά τις αρχές και ένιωσε με τον χειρότερο τρόπο την κρατική εξουσία να αυθαιρετεί εις βάρος του. Εις βάρος ενός νέου ανθρώπου που ακριβώς επειδή είχε πίστη στα όργανα και τις λειτουργίες του κράτους στην αρχή δεν σκέφτηκε ότι θα αδικηθεί.

«Όταν μου ανακοίνωσαν ότι προφυλακίζομαι είπα ότι είναι άδικο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Φυσικά και φοβάμαι πια ότι το δικαστήριο μπορεί και να με καταδικάσει, από τη στιγμή που με έβαλαν μέσα την πρώτη φορά χωρίς στοιχεία, πώς να πιστέψω ότι η αδικία δεν θα συνεχιστεί; Όταν έμαθα ότι αποφυλακίζομαι ένιωσα ανακούφιση. Θέλω να γίνει το δικαστήριο να τελειώνει όλο αυτό. Τα αδέλφια μου έκλαιγαν μόλις με είδαν η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Είμαστε πέντε αδέλφια οι γονείς μας δεν ζουν, ήταν πολύ δύσκολο και για αυτούς».

Όσον αναφορά τον γαμπρό του, τον μάρτυρα – φαρσέρ, που οι αστυνομικοί βασίστηκαν στην κατάθεσή του, τον άνθρωπο που σε συνέντευξή του στο Documento τον περασμένο Απρίλιο, είχε παραδεχτεί πως η ΕΛ.ΑΣ. τον ανάγκασε να ενοχοποιήσει τον Αλέξανδρο, ο ίδιος λέει πως όταν χώρισε με την αδελφή του τον είχε απειλήσει.

«Όταν χώρισε η αδελφή μου με τον άνθρωπο που με κατήγγειλε, είχε έρθει από το σπίτι και του είπα ευγενικά να φύγει, τότε αυτός μου είπε ‘εσένα θα σε φτιάξω’».

Ο Αλέξανδρος σήμερα αναπνέει ελεύθερα, θα κοιμηθεί σπίτι του και θα κάνει μπάνιο ό,τι ώρα θέλει χωρίς να φοβάται ότι θα του κόψουν το νερό. Ο Αλέξανδρος από σήμερα μπορεί να ονειρεύεται ξανά. Δεν έχει αθωωθεί ακόμα, αλλά δεν χάνει την ελπίδα του. Σήμερα ο Αλέξανδρος χαμογελάει ξανά.

Ρίτσαρντ Άβερτον (1923- 1η Οκτωβρίου 2004): ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα

 

Φωτογραφία - Ο υπέροχος ασπρόμαυρος κόσμος του Ρίτσαρντ Άβεντον

eretikos.gr

 

Ο Ρίτσαρντ Άβεντον απέρριψε το τυποποιημένο στιλ των ακίνητων, παγωμένων στον χρόνο εικόνων της συμβατικής φωτογραφίας μόδας. Αντ΄ αυτού, ο ενθουσιώδης νεαρός φωτογράφος που βρισκόταν πάντα σε εγρήγορση, ζωντάνεψε τα μοντέλα του και, το πιο σημαντικό, έδειξε την ανθρώπινη πλευρά τους, τα ελαττώματά τους, την αλήθεια τους. Έγινε πιο γνωστός, ωστόσο, για τα ασπρόμαυρα και συχνά μεγάλου μεγέθους πορτρέτα είτε διασημοτήτων είτε αγνώστων, που αποτελούν μελέτη της ψυχής και του ανθρώπινου σώματος.

Ο Μπόμπ Ντίλαν στη Νέα Υόρκη – Φεβρουάριος 1965. Εικόνα: Ρίτσαρντ Άβεντον

Μεταξύ του εμπορικού του έργου που έκανε ως φωτογράφος μόδας και των πρωτοποριακών εικαστικών εικόνων, το εύρος και η δημιουργικότητα του Άβεντον τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα. Οι φωτογραφίες του, σύμφωνα με τους New York Times, “καθόρισαν την εικόνα του στυλ, της ομορφιάς και του πολιτισμού της Αμερικής” από τη δεκαετία του 1950. Δημιούργησε καινοτόμα περιβάλλοντα συλλαμβάνοντας οπτικά συλλεκτικές, αξέχαστες εικόνες που άλλαξαν την πορεία του αμερικανικού πολιτισμού.

Η Μέρλιν Μονρό φωτογραφημένη από τον Ρίτσαρντ Άβεντον το 1958

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, ο Ρίτσαρντ Άβεντον, για την οικογένεια και τους φίλους του “Ντικ”, ήταν γιος των Ρώσων-Εβραίων Τζέικομπ και Άννα Άβεντον. Η επαφή του με τη μόδα και τη φωτογραφία ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία. Δεδομένου ότι ο πατέρας του είχε ένα κατάστημα γυναικείων ενδυμάτων στην 5η Λεωφόρο, ήταν συχνά παρών όταν εκπρόσωποι από φημισμένα περιοδικά μόδας, όπως το Harper’s Bazaar, το Vanity Fair και το Vogue τούς επισκέπτονταν κάθε μήνα για να συζητήσουν για την υψηλή ραπτική.

Όταν ο Ρίτσαρντ Άβεντον φωτογράφισε την Όντρεϊ Χέπμπορν το 1967

•Το ύφος της φωτογραφίας μόδας του Άβεντον έφερε μια αναζωογονητική, ανθρωπιστική ποιότητα, καθώς ο καλλιτέχνης συνειδητοποίησε ότι η φωτογραφία μόδας δεν αφορούσε απλώς την πώληση ενός προϊόντος αλλά το γενικό πνεύμα της εικόνας που ήθελε ο θεατής / καταναλωτής.

Ο Τζορτζ Χάρισον φωτογραφημένος από τον Ρίτσαρντ Άβεντον το 1967

Ο Άβεντον κυριάρχησε στην προσωπογραφία τόσο με τα θέματά του όσο και με την τεχνική του ικανότητα και την αισθητική του. Η συνήθης πρακτική του ήταν να δημιουργήσει μια οικειότητα μεταξύ του ίδιου και του φωτογραφιζόμενου. Τα βαθιά ειλικρινά, συναισθηματικά πορτρέτα του, συχνά σε μεγάλο μέγεθος, συνέβαλαν στην αναδιαμόρφωση της φωτογραφίας ως εκφραστικής τέχνης.

Η Μπριζίτ Μπαρντό μέσα από το φακό του Ρίτσαρντ Άβεντον (1959)

Τα πορτρέτα του είναι συχνά ενοχλητικά προκαλώντας ανησυχία. Τα θέματα καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της σύνθεσης, μερικές φορές ακόμη υπερβαίνουν και το πλαίσιο. Τα κοντινά του δεν δίνουν μονό τις λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών ατελειών, αλλά κάνουν τον θεατή να αισθάνεται σαν να εισβάλλει στον ιδιωτικό, προσωπικό χώρο του φωτογραφιζόμενου. Επιπλέον, το τυπικό λευκό φόντο στο έργο του Άβεντον δεν προσφέρει κανένα πλαίσιο. Δεν υπάρχει καμία ιστορία, μόνο το πρόσωπο και το σώμα του φωτογραφιζόμενου. Τα ασπρόμαυρα πορτρέτα του δεν αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο πέρα από την αλήθεια. Κατά την άποψη του Άβεντον, το χρώμα δημιουργεί μια ανεπιθύμητη απόσπαση της προσοχής από την ειλικρινή θέαση του αντικειμένου της φωτογράφησης.

Τα λιτά πορτρέτα του εξερεύνησαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων όπως η σεξουαλικότητα, η βία και ο θάνατος. Οι εικόνες, είτε διασημοτήτων είτε παγκόσμιων ηγετών ή εκκεντρικών προσωπικοτήτων, αποκάλυπταν την εσωτερική ζωή των πρωταγωνιστών των εικόνων του, όπως αυτή αποτυπωνόταν από την εξωτερική τους εμφάνιση. Η άμεση, σχεδόν αδίστακτη προσέγγιση του Άβεντον στα πορτρέτα άνοιξε τον δρόμο για τη συχνά ενοχλητική ασπρόμαυρη, “ψευδο-ντοκιμαντέρ φωτογραφία” ανθρώπων που ζούσαν στο περιθώριο από τη φωτογράφο και φίλη του, Νταϊάν Άρμπους, αλλά και για την εξερεύνηση της πανκ κουλτούρας από τη φωτογράφο Ναν Γκόλντιν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 , ή τις φωτογραφίες του Χερμπ Ριτς που κινούνται στα όρια μεταξύ μόδας και καλών τεχνών.

 

Ο Ρίτσαρντ Άβεντον

Richard Avedon - Wikipedia

The Richard Avedon Foundation

Περιοδικό "χάρτης"- Τεύχος #34 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2021

 χάρτης, 34

Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό Λόγου & Τέχνης ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2021

Σελίδες: Μίκης Θεοδωράκης (Γράφουν: Κώστας Γουλιάμος, Αγαθή Δημητρούκα, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, Σωτήρης Κακίσης, Διονύσης Καρατζάς, Γιάννης Κοντός, Γιώργος Μονεμβασίτης, Γιώργος Μουλουδάκης, Γιώργος Χουλιάρας) Κι ένα ηχητικό ντοκουμέντο: Μίκης Θεοδωράκης, «Το Ελληνικό Έθνος και το χρέος μας απέναντι στους αγωνιστές του ‘21». Ζωντανή ηχογράφηση 25/5/2000

Το τεύχος αυτό περιλαμβάνει ποίηση και πεζογραφία με νέους και παλαιότερους συνεργάτες: Πάνος Δρακόπουλος, Ισίδωρος Ζουργός, Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ήλια Καλφάκη, Ζωή Καραπατάκη, Πάνος Κεραμεύς, Μαρίνα Μανιακούρα, Εύη Μαραζοπούλου, Ξενοφών Μαυραγάνης, Αντώνης Μπαλασόπουλος, Χαρίκλεια Πανουτσοπούλου, Λουκάς Παπαδημητρίου, Ειρήνη Σκούρα, Πέτρος Φωκιανός, Ιωάννα Χρονοπούλου Στα Στίγματα: Νάνσυ Αγγελή, Δημήτρης Κυριακόπουλος, Ερβέ Λε Τελιέ (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης),  Άγγελος Πεφάνης, Βασίλης Σγούτας, Γιώργος Χουλιάρας Στις στήλες των τακτικών Χαρτογράφων: Δημοσθένης Αγραφιώτης, Χάρης Βλαβιανός, Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, Τάκης Γραμμένος, Αγαθή Δημητρούκα, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Βαγγέλης Λιβιεράτος, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιάννης Πάσχος, Σάκης Σερέφας, Νικήτας Σινιόσογλου, Μίλτος Φραγκόπουλος και Γιώργος Χουλιάρας. Μεταφράσεις: Ο Παναγιώτης Αρβανίτης μεταφράζει ποιήματα του Μεξικανού Νταβίδ Ουέρτα, η Αγγελική Κοκκίνη Ρενέ Σαρ, ο Βασίλης Παπαγεωργίου την Λουτσία Στούπιτσα από την Σλοβενία και η Ρένα Χατχούτ ένα «αστυνομικό» διήγημα της Ρεγγίνας Χατχούτ. Ένα Δοκίμιο του Γιώργου Δήμου περί Κίρκεγκορ και παρουσίαση από τον Αχιλλέα Παναγιωτάκη της αλληλογραφίας Τσίρκα-Ντελέζ   Βιβλιοκρισίες από την Φωτεινή Βασιλοπούλου, τον Γιώργο Μαρκόπουλο, τον Μιχάλη Μοδινό, τον Βασίλη Παπαγεωργίου, την Πηνελόπη Παπαϊωάννου και την Εύη Σέμπου.   Πυξίδες: η Ιωάννα Λιούτσια συνδέει την Λιλίκα Νάκου με τον Ναζίμ Χικμετ • Ο Γιάννης Πάσχος ψαρεύει γαλλοθρεμμένες ζαργάνες • Ο Ανδρέας Τσάκας συγκεντρώνει, μεταφράζει και σχολιάζει ενδιαφέρουσες επιστολές γνωστών καλλιτεχνών που αναφέρονται σε θέματα άσχετα με την Τέχνη τους (εδώ: Μια επιστολή του Προυστ περί γειτονικών θορύβων) • Στη σειρά «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας» της Αγαθής Δημητρούκα παρουσιάζονται μια ποιήτρια από την Κούβα κι ένας ποιητής από την Κόστα Ρίκα • Στη «Μικρή Κλίμακα» η Δ.Ι. Χριστοδούλου αγκαλιάζεται περιπαθώς με τέσσερεις συγγραφείς: Ευθυμία Γιώσα, Δήμητρα Κολλιάκου, Αμάντα Μιχαλοπούλου και Χρήστο Οικονόμου. Ο Γιάννης Ευσταθιάδης, στα «Ηχηρά παρόμοια», παρουσιάζει Ιταλούς ποιητές: Ακούγονται οι φωνές των Salvatore Quasimodo, Umberto Saba, Sandro Penna και του Pier Paolo Pasolini.   Στις Διερευνήσεις, Η Άννα Κουππάνου συνομιλεί με την Κύπρια συγγραφέα Νάσια Διονυσίου. Επίσης, ο Νίκος Πρατσίνης προκαλεί γνωστούς μεταφραστές σε Δευτερολογίες» σε σχέση με αυτά που κατέθεσαν στον τόμο «Πολίτες της Βαβυλωνίας»: (Μαρία Γυπαράκη, Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Μαρίνα Κουνεζή, Έλενα Νούσια, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Μελίνα Παναγιωτίδου, Μαρία Παπαδήμα, Βιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ, Μίλτος Φραγκόπουλος).   • Στο Θέατρο: Ο Αστέρης Κούτουλας καταθέτει το Μανιφέστο της «Ρευστής Σκηνογραφίας». Οι ιστορίες στις οποίες βασίστηκε ο Σαίξπηρ συνεχίζονται με το δεύτερο και τελευταίο μέρος της νουβέλας του Μπάρναμπι Ρίτσι που αποτέλεσε την πηγή της «Δωδέκατης νύχτας» (μετάφραση Εμμανουέλα Κοντογιώργου, πρόλογος Ανδρέας Στάικος). • Στον Κινηματογράφο ο Γιάννης Σμοΐλης ξαναβλέπει το «Κάποτε στην Αμερική» του Σέρτζιο Λεόνε. • Στο Κόμιξ, ο Άρης Μαλανδράκης περιγράφει τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο από την οπτική των σκιτσογράφων ένθεν και ένθεν.   • Στη Μουσική, ο Πάρις Κωνσταντινίδης παρουσιάζει την «Ρευστή σκηνογραφία» του Αστέρη Κούτουλα.   • Τέλος, ο Μανόλης Κορρές,  εξετάζει τη Φωτογραφία ως διαχρονικό ζήτημα τεκμηρίωσης. • Στο «Χαρτάκι»: η Μαρία Διαμαντοπούλου θυμάται μια παράξενη θεία, η Άννα Μπαλτατζή παρουσιάζει κενά από το δημοτικό, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με την Όλγα Αναστασιάδου συνυπογράφουν ένα υποβρύχιο παραμύθι και η Έλενα Παπαδάκη καταγράφει τις ταχυδακτυλουργίες ενός ατυχούς. • Στα Τεχνάσματα, ο Άρις Γεωργίου «φωτογραφίζει» ρηματικά μια διαδρομή με το τρένο· η Αγγελική Μαρίνου έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με το τέρας του Λαβυρίνθου· ο Νίκος Πρατσίνης στιχουργεί σε φθινοπωρινό οίστρο· η Ελευθερία Τελειώνη κατονομάζει συναισθηματικά ένα δέντρο.

Στις 15 Οκτωβρίου θα αναρτηθεί το αφιέρωμα στον συγγραφέα Γιάννη Πάνου (επιμ.: Αριστοτέλης Σαϊνης, φιλόλογος-κριτικός)

ΗΜΕΡΙΔΑ : Ο Νίκος Εγγονόπουλος και η Επανάσταση του 1821

 

 ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟ

Το link για να παρακολουθήσετε την ημερίδα:

https://teams.microsoft.com/l/meetup-join/19%3arE42sxcZu5AnKOnfjT47NT6le94rSmVM57XFTF5oHaw1%40thread.tacv2/1632740469747?context=%7b%22Tid%22%3a%22faab4f7a-99c8-4a31-b791-50812fa15afc%22%2c%22Oid%22%3a%22b87ce8eb-e3fd-4a74-9c02-1dec8c9e45b6%22%7d

****************************** 

 

Ανθούλα Δανιήλ: Κώστας Βούλγαρης: «Ο Κολοκοτρώνης ωραίος σαν Μπολιβάρ» (diastixo.gr)

 

Σωτήρης Παστάκας: «Οι λέξεις είναι το παγκόσμιο κρυπτο-νόμισμα που δανειζόμαστε ο ένας από τον άλλον»

 

 

 

συνέντευξη στην Στέλλα Τενεκετζή (*)

 oanagnostis.gr

Ήρθα σε επαφή με τον Σωτήρη Παστάκα λόγω της ενασχόλησής μου με το λεξιλόγιο μέσα από το εγχείρημα «2016 Πρωτοσέλιδα».

Ποιητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, πεζογράφος, δάσκαλος βιωματικής γραφής, ανθολόγος. Πρόσφατα χρίστηκε εθνικός συντονιστής στην Ελλάδα από το Παγκόσμιο Ποιητικό Κίνημα (WPM, World Poetry Movement-Movimiento Poético Mundial).

Γεννημένος το 1954 στη Λάρισα, μέχρι σήμερα, έχει εκδώσει μεταφράσεις ιταλικής ποίησης, δοκίμια, διηγήματα και 17 ποιητικές συλλογές. Σπούδασε Ιατρική στη Ρώμη και για 30 χρόνια εργάσθηκε ως ψυχίατρος στην Αθήνα. Έχει μεταφραστεί σε 16 γλώσσες και επανειλημμένα έχει διαβάσει ποιήματά του σε  διεθνή φεστιβάλ ποίησης. Το 2021 ήταν επίσημος προσκεκλημένος στο 31^ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Μεδεγίν, στην Κολομβία. Τρεις ποιητικές συλλογές του κυκλοφορούν στην Ιταλία, όπου απέσπασε το Βραβείο Nord Sud το 2016, μία στις ΗΠΑ και η προσωπική του ανθολογία σε μετάφραση του José Antonio Moreno Jurado (2021),  στην Ισπανία.

Το 2019 ολοκλήρωσε τη δωρεά της βιβλιοθήκης του στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ραψάνης όπου θα φιλοξενηθεί και το προσωπικό του αρχείο. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1994. Σύντομα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του με τις ιστορίες από την άσκηση του επαγγέλματός του «Ο Δόκτωρ Ψ ανάμεσα στους άλλους» από τις εκδόσεις Κέδρος.

 

Πέρα από λήμματα του λεξικού και έξω από το περιχαρακωμένο γλωσσικό εργαστήριο, τι είναι οι λέξεις;

Οι λέξεις ήταν το μέσο επικοινωνίας του ανθρώπινου είδους, πριν αντικατασταθούν από τα εμότζι, τα τζιφ, τα αυτοκόλλητα και τα ουάου. Ελάχιστοι πλέον ασχολούνται μαζί τους και τις καλλιεργούν σαν χόμπι, όπως άλλοι ασχολούνται με το πλέξιμο, την κηπουρική και το ψάρεμα.

Πώς διαλέγει τις λέξεις του ο ποιητής;

Ανάλογα με την αξία του. Μπορώ να ξεχωρίσω αμέσως τον ποιητή που δεν διαθέτει αισθητικό κριτήριο, από τον τρόπο που βάζει τις λέξεις στη σειρά. Οι λέξεις του κλωτσάνε μεταξύ τους, και μου πέφτουν σαν γροθιές στο στομάχι. Στους καλούς ποιητές διακρίνεις μια φιλότιμη προσπάθεια να δημιουργήσουν κάποια αρμονία, αν και κάποιες λέξεις θα μπορούσαν να παραλειφθούν ή να αντικατασταθούν από άλλες. Στους μεγάλους δεν μπορείς να αλλάξεις ούτε μια λέξη, ούτε ένα κόμμα από το ποίημα.

Με δεδομένο ότι είναι δύσκολο να προσδιορίσει το εγώ –όπως είναι αδύνατο να δει την ίδια του τη μύτη αν δεν έχει καθρέπτη- μήπως μπορεί να κάνει καθρέπτη τις λέξεις που χρησιμοποιεί για να αυτοπροσδιοριστεί;

Το υποσυνείδητο είναι η γλώσσα, μάθαμε από το Λακάν. Η γλώσσα που  χρησιμοποιεί ο καθένας μας, τον καθορίζει. Η χρήση της γλώσσας αποκαλύπτει και το ασυνείδητό μας.

Πόσο δικές του όμως είναι οι λέξεις του ποιητή;

 Οι λέξεις είναι το παγκόσμιο κρυπτο-νόμισμα που δανειζόμαστε ο ένας από τον άλλον. Κάποιοι αποδίδουν τόκο και ξεπληρώνουν τα δάνεια, κι άλλοι μένουν υπο-χρεωμένοι για πάντα με αυτά που τους δόθηκαν.

Σε κάθε περίπτωση έχει στα αυτιά τις πρώτες λέξεις της μάνας του. Ύστερα, τις λέξεις του πατέρα. Αν έχει κατανοήσει αρχικά τον εαυτό μέσα από τις λέξεις του πρώτου περιβάλλοντος, μήπως κατ’ αναλογία εμπλουτίζει στη συνέχεια το εγώ με τις λέξεις του δημόσιου χώρου;

Ο ποιητής πρέπει να συχνάζει σε λαϊκές αγορές, καφενεία, γήπεδα, και να μπαίνει σε λεωφορεία, να χρησιμοποιεί τις αστικές συγκοινωνίες και να συχνάζει σε εμποροπανηγύρεις και πανηγύρια. Πρέπει να ακούει καθημερινά τη γλώσσα όπως αυτή διαμορφώνεται στα χείλη των ανθρώπων της. Η συμβουλή που μου έδωσε ο Φίλιππος Βλάχος ήταν να επιστρέψω αμέσως στην Ελλάδα εφ’ όσον ήθελα να γράψω. Την ίδια συμβουλή δίνω σε όλους τους ποιητές που βιοπορίζονται εις την ξένη.

Κι αν είναι τόσο οργανική η σχέση του ποιητή με το (λεκτικό) περιβάλλον του, υπάρχει τρόπος να σταθεί ακέραιος απέναντι στην όποια λεκτική προπαγάνδα;

Ο Γιάννης Βαρβέρης παρ’ ότι του Διπλωματικού Σώματος δεν απομακρύνθηκε ούτε μέρα από την Αθήνα. Θα μπορούσε να είχε γυρίσει και ταξιδέψει ανά την Υφήλιο, αλλά προτίμησε να μην εγκαταλείψει την Αθήνα, για να μην απομακρυνθεί από το λεκτικό του περιβάλλον. Ο Αργύρης Χιόνης παραιτήθηκε από τη θέση του στην ΕΕ για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να μείνει ακέραιος ο ποιητής. Όσο πιο διάτρητος είναι από τη γλώσσα, τόσο καλύτερα ποιήματα θα γράψει.

Ασχολούμαστε με τον ποιητή γιατί, επίσημα, ασχολείται με τις λέξεις. Τι διαφορά έχουν οι λέξεις που εμψυχώνουν αυτό που αποκαλούμε ποιητικό έργο από εκείνες που χρησιμοποιούμε όλοι στην καθημερινή ζωή;

Στο ποιητικό έργο οι λέξεις κάνουν έρωτα μεταξύ τους. Το έψιλον αγκαλιάζει το λάμδα, το πι γδύνει το κάπα, το άλφα το ρο και πάει λέγοντας. Στην καθημερινή ζωή μόνον οι ερωτευμένοι μιλούν τη γλώσσα των ποιητών και αντιστρόφως. Μόνον ο ερωτευμένος ποιητής είναι ικανός να μάς παραδώσει ποιητικό έργο.

Τι θα γίνει αν ασχοληθούμε με το προσωπικό μας λεξιλόγιο όπως ασχολούμαστε με το λεξιλόγιο του ποιητή; Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά είναι ένας τρόπος να κατανοήσουμε τον εαυτό και τον κόσμο που μας περιβάλλει;

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποστούμε τα μαρτύρια του ποιητή, εν προκειμένω. Πασχίζει εκείνος: για να μας δώσει τα λογάκια που θα χρειαστούμε εμείς οι υπόλοιποι στην καθημερινότητά μας. Να μας δείξει διαφορετικά τον κόσμο που μας περιβάλει, να κατανοήσουμε τον εαυτό μας μέσα από τα γραφτά του. Αν γινόμασταν όλοι ποιητές ποιος θα έβγαζε μεροκάματο, ποιος θα πλήρωνε τις δόσεις, ποιος θα δούλευε τα χωράφια;

Θα μπορούσε το καθημερινό λεξιλόγιο να συμβάλει στην «εφαρμογή» της ανθρωπιάς;

Το καθημερινό μας λεξιλόγιο περιορίζεται στις 150 με 200 λέξεις το πολύ. Μέσα σ’ αυτές είναι και το «ευχαριστώ» και το «συγγνώμη» και το «σ ’αγαπώ». Αυτές οι τρεις λέξεις αρκούν να κάνουν τη ζωή μας ανθρώπινη. Δεν νομίζω πως χρειάζονται περισσότερες.

Διαμορφώνουμε το περιβάλλον μας ή μας διαμορφώνει;

Ως νομάδας δέχθηκα ελάχιστη επίδραση από το περιβάλλον. Πήγα για σπουδές στην Ιταλία πριν κλείσω καλά-καλά τα δεκαοκτώ μου χρόνια. Αν έμενα στη Λάρισα, σίγουρα η ανάπτυξή μου θα είχε επηρεασθεί βαθύτατα από τον κάμπο. Οι μετανάστες διαμορφώνουν το δικό τους περιβάλλον πάντα. Έτσι όταν γύρισα επέλεξα την Αθήνα ως τόπο διαμονής μου. Εκεί με την ηλεκτρονική επιθεώρηση ποιητικής τέχνης «Ποιείν» διαμόρφωσα το νέο ποιητικό σκηνικό στην Ελλάδα από το 2001 έως το 2010, το πιο επιδραστικό από όλα τα ηλεκτρονικά περιοδικά. Έφτασαν μάλιστα να του αποδίδουν και «θεσμικό» χαρακτήρα. Με την επιστροφή μου στη Λάρισα, το 2013, διαμόρφωσα το νέο λογοτεχνικό πρόσωπο της πόλης με την ίδρυση του Πανθεσσαλικού Φεστιβάλ Ποίησης και ακολούθως με το λογοτεχνικό περιοδικό «Θράκα». Είμαι, όπως καταλαβαίνετε, ο πλέον πολέμιος της θέσης πως δεν μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου επειδή είμαι θύμα του περιβάλλοντος, της μάνας μου της κυβέρνησης και του παππά που με βάφτισε. Σας ευχαριστώ πολύ.

 

 

(*)  Με την αναγγελία του δημοψηφίσματoς, την 27^η  Ιουνίου του 2015, και την υπόθεση ότι ο δημόσιος χώρος διαμορφώνεται από τον δημόσιο λόγο  η Στέλλα Τενεκετζή άρχισε να καταγράφει το λεξιλόγιο των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων. Μια διαδικασία που συνέχισε για 488 ημέρες. Τον Ιανουάριο του 2016 άρχισε με τις λέξεις των πρωτοσέλιδων να γράφει ποιήματα. Οι ερωτήσεις της συνέντευξης προκύπτουν από το σημειωματάριο του εγχειρήματος. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε: https://www.facebook.com/protoselida2016

Διαδικτυακό Σεμινάριο του ΚΕΓ: Η αξιοποίηση γλωσσικών πόρων της Εθνικής Υποδομής CLARIN:EL

 

Διαδικτυακό Σεμινάριο του ΚΕΓ: Η αξιοποίηση γλωσσικών πόρων της Εθνικής Υποδομής CLARIN:EL στη διδασκαλία μαθημάτων νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (με έμφαση στο Λύκειο) (4/10/21)

Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας και το πρόγραμμα «Απολλωνίς ΑΠΘ» συνδιοργανώνουν σεμινάριο με θέμα:

Η αξιοποίηση γλωσσικών πόρων της Εθνικής Υποδομής CLARIN:EL στη διδασκαλία μαθημάτων νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (με έμφαση στο Λύκειο)

Το σεμινάριο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς φιλολόγους που διδάσκουν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση αλλά και σε άλλες μορφές και δομές εκπαίδευσης, αν και δίνει έμφαση στο Λύκειο.

Θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά τη Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2021, ώρες 19:00-21:30, μέσω πλατφόρμας webex.

Σκοπός του σεμιναρίου είναι να γνωρίσουν οι συμμετέχοντες την Εθνική Υποδομή Γλωσσικών Πόρων και Τεχνολογιών CLARIN:EL και να διερευνήσουν τους τρόπους αξιοποίησης των πόρων και των εργαλείων της στο διδακτικό τους έργο.

Όποια/όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να λάβει βεβαίωση συμμετοχής ακολουθώντας τη διαδικασία που θα υποδειχθεί λίγο πριν την ολοκλήρωση του σεμιναρίου.

Η συμμετοχή είναι δωρεάν.

Σύνδεσμος συμμετοχής: https://greek-language.webex.com/meet/centre

Το σεμινάριο πραγματοποιείται στο πλαίσιο του έργου «Απολλωνίς».

Τι είναι το «Απολλωνίς»;
Η ΑΠΟΛΛΩΝΙΣ είναι η εθνική υποδομή που υποστηρίζει και προωθεί τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες και τέχνες, και τη γλωσσική τεχνολογία και καινοτομία στην Ελλάδα. Εντάσσεται στη Δράση «Ενίσχυση των Υποδομών Έρευνας και Καινοτομίας» και χρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία» στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ 2014-2020, με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης).

Τι είναι το CLARIN:EL;
Το CLARIN:EL είναι η εθνική Υποδομή Γλωσσικών πόρων και Τεχνολογιών στην Ελλάδα. Αποστολή του είναι η συλλογή, η τεκμηρίωση, η συντήρηση και ο διαμοιρασμός ψηφιακών γλωσσικών πόρων, εργαλείων γλωσσικής τεχνολογίας καθώς και πιστοποιημένων διαδικτυακών υπηρεσιών γλωσσικής επεξεργασίας υποστηρίζοντας τους ερευνητές, ακαδημαϊκούς, φοιτητές, επαγγελματίες στον τομέα της γλώσσας, πολίτες-επιστήμονες και το ευρύ κοινό που δραστηριοποιούνται στους τομείς των Γλωσσικών Σπουδών, των Ψηφιακών Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, της Γλωσσικής Τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης, της Πληροφορικής, των Γνωστικών Επιστημών, κλπ.
Η Υποδομή CLARIN:EL συμμετέχει στον Εθνικό Οδικό Χάρτη Ερευνητικών Υποδομών και είναι το ελληνικό σκέλος της Ευρωπαϊκής Υποδομής CLARIN ERIC.

Δείτε το Δελτίο Τύπου και στο συνημμένο

Συνημμένα

Δελτίο τύπου (pdf, 316KB)

ΗΛΙΟΥ ΦΑΕΙΝΟΤΕΡΟΝ ΑΘΩΟΣ !...ΕΠΤΑ ΟΜΩΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ;

Μετά από 200 μέρες στη φυλακή, αποφυλακίζεται ο “Ινδιάνος”! Σε φιάσκο οδηγούνται οι “συλλήψεις” για την επίθεση στον αστυνομικό στη Ν.Σμύρνη

thefaq.gr

Την άμεση αποφυλάκιση του συλληφθέντα με το ψευδώνυμο «Ινδιάνος» από την ΕΛ.ΑΣ. για την απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος του αστυνομικού στις 9 Μαρτίου στη Νέα Σμύρνη αποφάσισε το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, μετά από σύμφωνη γνώμη της Εισαγγελίας Αθηνών, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Βασίλη Λαμπρόπουλου στο in.gr.

Το ρεπορτάζ κάνει λόγο για “αναφορές για ανεπαρκή στοιχεία που οδήγησαν στην σύλληψη του” καθώς και για αμφισβητούμενη κατάθεση «αυτόπτη» μάρτυρα, με τον οποίο είχε ενδοοικογενειακές προστριβές ο συλληφθείς και για άλλοθι που παρουσίασε ο “Ινδιάνος” ότι την ώρα των επεισοδίων στην Νέα Σμύρνη αυτός αθλούνταν σε μικρό γήπεδο μπάσκετ στην Ελευσίνα.

Όπως σημείωσε ο συνήγορος υπεράσπισης του 30χρονου «Ινδιάνου» κ. Παύλος Σαράκης «η ελληνική Δικαιοσύνη και συγκεκριμένα το Δικαστικό Συμβούλιο Αθηνών δικαίωσε τις νομικές μας προσπάθειες να αφεθεί ελεύθερος ένας αθώος συμπολίτης μας, που δόλια κατηγορήθηκε από τον συγγενή του, για την εγκληματική πράξη εις βάρος του αστυνομικού στην Ν. Σμύρνη. Εδώ και επτά μήνες ουδέν έτερο ενοχοποιητικό στοιχείο προέκυψε από την ανακριτική έρευνα εις βάρος του εντολέα μας. Αντιθέτως τεκμηριώθηκαν πλήρως οι ισχυρισμοί του, ότι όχι μόνον δεν συμμετείχε στην εγκληματική ενέργεια κατά του αστυνομικού, αλλά εκείνη τη στιγμή έπαιζε μπάσκετ με τους φίλους του στην Ελευσίνα».

Υπενθυμίζεται ότι είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες εισαγγελικές προτάσεις για αποφυλάκισή του “Ινδιάνου”, που παρέμενε προφυλακισμένος από τις 14 Μαρτίου κατηγορούμενος για απόπειρα ανθρωποκτονίας για την επίθεση στον αστυνομικό μετά τη μεγάλη πορεία κατά της αστυνομικής βίας στις 9 Μαρτίου.

Χαρακτηριστικό είναι ότι στην εισαγγελική πρόταση της 1ης Σεπτεμβρίου για απελευθέρωση του, προς το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Χριστιάνα Φραγκιά ανέφερε ότι «δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να δικαιολογεί τη συνέχιση της κράτησης του», ενώ χαρακτήριζε το συγγενικό του πρόσωπο που είχε δώσει την ενοχοποιητική κατάθεση «εντελώς αναξιόπιστο» που «φάσκει και αντιφάσκει». Για τους αστυνομικούς υποστήριζε ότι εδώ και 5 και πλέον μήνες δεν έχουν εισφέρει κανένα «επιβαρυντικό στοιχείο για τον κατηγορούμενο», ενώ η σύλληψη του έγινε με βάση μία «αυταπόδεικτα πλέον αναξιόπιστη κατάθεση».

Γυναίκες και Επανάσταση του 21: Α. Ταμπάκη, Ε. Αγγελομάτη-Τσουγγαράκη

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ  ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 21

 

7η εκδήλωση στο πλαίσιο της σειράς ομιλιών και διαλέξεων "1821-2021: 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση",  του Πανεπιστημίου Κύπρου.

 Θέματα: Η ανάδυση της γυναικείας λογιοσύνης * Ηρωίδες και θύματα: Οι γυναίκες στην Ελληνική Επανάσταση 

 

 Ομιλήτριες: Άννα Ταμπάκη (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών), Ελένη Αγγελομάτη-Τσουγγαράκη (Ιόνιο Πανεπιστήμιο)

Το Ποίημα της ημέρας : Γιώργος Σεφέρης, "Η λυπημένη"

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

 

Η Λυπημένη



Στην πέτρα της υπομονής

κάθισες προς το βράδυ

με του ματιού σου το μαυράδι

δείχνοντας πως πονείς•



κι είχες στα χείλια τη γραμμή

που είναι γυμνή και τρέμει

σαν η ψυχή γίνεται ανέμη

και δέουνται οι λυγμοί•



κι είχες στο νου σου το σκοπό

που ξεκινά το δάκρυ

κι ήσουν κορμί που από την άκρη

γυρίζει στον καρπό•



μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός

δε βόγκηξε κι εγίνη

το νόημα που στον κόσμο δίνει

έναστρος ουρανός.

Συλλογὴ «Ποιήματα» 20η έκδοση, ΙΚΑΡΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ,


ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ

Μουσική: Νίκος Πλάτανος



Τραγούδι: Μελίνα Κανά

Το Χάρβαρντ τιμά την 50η επέτειο θανάτου του Γιώργου Σεφέρη

Η Έδρα Ελληνικών Σπουδών «Γιώργος Σεφέρης» στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ τιμά την 50η επέτειο του θανάτου του πρώτου Έλληνα ποιητή που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ με την διαδικτυακή εκδήλωση «George Seferis among the Asphodels» («Ο Γιώργος Σεφέρης ανάμεσα στους ασφόδελους») στις 30 Σεπτεμβρίου, η οποία διοργανώνεται σε συνεργασία με το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Βοστώνη.

Λεπτομέρειες για την εκδήλωση, η οποία περιλαμβάνει ομιλία του Καθηγητή Παναγιώτη Ροϊλού και παρουσίαση ποιημάτων των Σεφέρη και Σέιμους Χίνι από Πανεπιστημιακούς και φοιτητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, αναρτώνται στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://moderngreek.classics.fas.harvard.edu/boston-area-modern-greek-calendar?trumbaEmbed=view%3devent%26eventid%3d155813213

Ο πανέμορφος χώρος του Ρωμαϊκού υδραγωγείου στη Νικόπολης μας προσκαλεί για μια γοητευτική εκδρομή

Ρωμαϊκό Υδραγωγείο Νικόπολης: Επίσκεψη σε ένα μοναδικό και σπουδαίο έργο αρχαίας τεχνολογίας (ΒΙΝΤΕΟ & ΦΩΤΟ)

Θένια Μυλωθρίδου

4-5 λεπτά

thes.gr

---

Ταξιδεύοντας στην Ηπειρο και στο Νομό Πρέβεζας δεν υπάρχει περίπτωση να μην επισκεφθείτε το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο της Αρχαίας Νικόπολης.

Οι καμάρες από το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο Νικόπολης θα ξεπροβάλλουν μπροστά σας καθώς θα διασχίζεται το βόρειο άκρο της κοιλάδας του Λούρου, κοντά στο χωριό Αγ. Γεώργιος του νομού Πρεβέζης, βόρεια της Φιλιππιάδας.

Η εικόνα που θα αντικρίσετε θα σας αφήσει άφωνους… Οι πανύψηλες πεσσοστοιχίες, η φύση και τα παγωμένα πεντακάθαρα νερά δημιουργούν ένα εντυπωσιακό τοπίο, μοναδικής ομορφιάς και τεράστιας ιστορικής αξίας.

Σκεφθείτε πως πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο αρχαίας τεχνολογίας, που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. και μετέφερε πόσιμο νερό σε απόσταση 50 χιλιομέτρων, από τις πηγές του ποταμού Λούρου στη Νικόπολη.

Το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο της Αρχαίας Νικόπολης, η ιστορία και η κατασκευή του

Το ρωμαϊκό υδραγωγείο κατασκευάστηκε μετά την ίδρυση της Νικόπολης από τον Οκταβιανό-Αύγουστο (1ος αι. π.Χ. – 1ος αι. μ.Χ.) σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, ενώ νεότεροι μελετητες θωρούν πιθανή την κατασκευή του επί Αδριανού (2ο αι. μ.Χ.). Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός φρόντισε για τη συντήρησή του, ενώ μετά τα μέσα του 5ου αι. μ.Χ. δε φαίνεται να συνέχισε τη λειτουργία του.

Οι Ρωμαίοι αρχιτέκτονες, για να αντιμετωπίσουν την υψομετρική διαφορά (περίπου 80 μέτρων) που υπάρχει ανάμεσα στις πηγές του ποταμού και τη Νικόπολη κατασκεύασαν τον αγωγό με κλίση προς τη θάλασσα. Ο αγωγός περνούσε από το λόφο Κοκκινόπηλο και διέσχιζε πλαγιές λόφων, ποταμούς και πεδιάδες.

Για να παρακάμψουν την ανάγλυφη διαμόρφωση του εδάφους χρησιμοποίησαν τρεις τρόπους για την κατασκευή του: α) τη δημιουργία αύλακα κατά μήκος της πλαγιάς των λόφων με τοξωτή στεγανοποιημένη κάλυψη και τετράγωνα ανοίγματα εξαερισμού, β) τη διάνοιξη σήραγγας στην περιοχή του Κοκκινόπηλου με πυργοειδή ανοίγματα εξαερισμού, γ) κατασκευή πεσσοστοιχιών με εναέριους σκεπαστούς αυλακοσωλήνες, που γεφύρωναν τα τμήματα μεταξύ των λόφων και οδηγούσαν το νερό στις δεξαμενές της Νικόπολης.

Στην αρχή του δικτύου, ο αγωγός βρίσκεται πάνω σε δύο γέφυρες, τις οποίες στήριζαν πεσσοί, μεταφέροντάς τον στην απέναντι όχθη του ποταμού. Από εκεί με λαξευτή σήραγγα, δια μέσου των λόφων, βγαίνει στην πεδιάδα του Θεσπρωτικού και κατευθύνεται νότια, περνώντας δίπλα από το χωριό Στεφάνη. Έπειτα παρακάμπτει το χωριό του Ζαλόγγου, διέρχεται κοντά από το χωριό Αρχάγγελος και από εκεί στηριζόμενος σε πεσσοστοιχίες καταλήγει στο Νυμφαίον (κεντρική δεξαμενή της πόλης).

Μέρη του υδραγωγείου σώζονται σε αρκετά σημεία της διαδρομής του, όπως στον Άγιο Γεώργιο, στην κοινότητα Ριζοβουνίου και στην κοινότητα Αρχαγγέλου. Επίσης στην περιοχή της Νικόπολης, εντοπίστηκαν 14 πεσσοί από την πεσσοστοιχία του.

Το μεγαλειώδες αυτό έργο, με μήκος 45-50 χλμ., αποτελείται από εναλλασσόμενα συστήματα εναέριου υδραγωγείου με αψίδες, από σήραγγα στο βουνό, δίπλα στο σύγχρονο φράγμα της ΔΕΗ, και επίγεια συστήματα αυλακοσωλήνων.

Κατά τις πλέον αισιόδοξες απόψεις, υπολογίζεται ότι η κατασκευή του Ρωμαϊκού Υδραγωγείου Νικοπόλεως να κράτησε περί τα τριάντα χρόνια και συνεπώς πρέπει να παραδόθηκε σε χρήση την περίοδο που γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, ενώ κατά τις πλέον απαισιόδοξες απόψεις, πρέπει να αποπερατώθηκε στο δεύτερο ήμισυ του 2ου μ.Χ. αιώνα (150-200 μ.Χ.). Δυστυχώς δεν είναι διαθέσιμα γραπτά κείμενα σχετικά με το μεγαλειώδες αυτό έργο.

Πηγή ιστορικών στοιχείων: Wikipedia.o

96χρονη ναζί το έσκασε την μέρα της δίκης της!Κατηγορείται για συνέργεια σε 10.000 δολοφονίες κρατουμένων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης!

 

1. Γερμανία /Γερμανία / 96χρονη ναζί το έσκασε την μέρα της δίκης της! Έφυγε με ταξί από τον οίκο ευγηρίας όπου ζούσε. Η πρώην γραμματέας στρατοπέδου συγκέντρωσης κατηγορείται για συνέργεια σε 10.000 δολοφονίες

Αυγή Newsroom

 

Η πρώην γραμματέας του στρατοπέδου συγκέντρωσης Ίρμγκαρντ Φούερχνερ γύρω στο 1944.

«Η κατηγορούμενη έχει διαφύγει και  εναντίον της έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης», δήλωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου του Ίτσεχο στη βόρεια Γερμανία, όπου θα δικαζόταν για συνέργεια στον φόνο περισσότερων από 10.000 ανθρώπων.

Η 96χρονη, όπως ανακοίνωσε η εκπρόσωπος του δικαστηρίου Φρεντερίκε Μίλχοφερ, έφυγε από τον οίκο ευγηρίας όπου διαμένει με ταξί.

Ακόμη κι αν η κατηγορούμενη συλληφθεί, θα πρέπει να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις για να εξακριβωθεί ότι μπορεί να δικαστεί.

 

Η Ίρμγκραντ Φούρχνερ, που ζει σε οίκο ευγηρίας στο Αμβούργο, ήταν την εποχή των γεγονότων 18 με 19 ετών. Κατηγορείται ότι συμμετείχε στον φόνο κρατουμένων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ, στην Πολωνία, όπου εργαζόταν ως δακτυλογράφος και γραμματέας του διοικητή του στρατοπέδου, του Πάουλ Βέρνερ Πόπε, από τον Ιούνιο του 1943 ως τον Απρίλιο του 1945.

Σε αυτό το στρατόπεδο, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Γκντανσκ, φονεύθηκαν συνολικά 65.000 άνθρωποι «Εβραίοι κρατούμενοι, μέλη της πολωνικής αντίστασης και Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου», σύμφωνα με την εισαγγελία.

Έπειτα από μια μακρά διαδικασία, η γερμανική δικαιοσύνη έκρινε τον Φεβρουάριο ότι η 96χρονη είναι σε θέση να παρουσιαστεί ενώπιον δικαστηρίου, παρά την ηλικία της.

Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να δικαστεί ένας εκατοντάχρονος πρώην φύλακας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σαξενχάουζεν, κοντά στο Βερολίνο. Μέχρι στιγμής δεν έχουν δικαστεί ποτέ ξανά στη Γερμανία τόσο ηλικιωμένοι πρώην ναζί.

Εξήντα έξι χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η γερμανική δικαιοσύνη εξακολουθεί να αναζητεί πρώην εγκληματίες ναζί που είναι ακόμη ζωντανοί.

Οκτώ υποθέσεις που αφορούν πρώην εργαζομένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ και Ράβενσμπρουκ εξετάζονται από διάφορα δικαστήρια αυτή την περίοδο, όπως ανακοίνωσε το Κεντρικό Γραφείο Διερεύνησης Εγκλημάτων του Εθνικοσοσιαλισμού.

Τα τελευταία χρόνια πολλές υποθέσεις εγκαταλείφθηκαν λόγω του θανάτου των κατηγορουμένων ή την ανικανότητά τους να εμφανιστούν ενώπιον της δικαιοσύνης λόγω γήρατος.

Τα τελευταία δέκα χρόνια στη Γερμανία έχουν καταδικαστεί τέσσερις πρώην φύλακες των στρατοπέδων συγκέντρωσης του Σομπιμπόρ, του Άουσβιτς και του Στούτχοφ, όμως πολύ λίγες γυναίκες που συμμετείχαν στη ναζιστική μηχανή έχουν παρουσιαστεί ενώπιον της δικαιοσύνης, σύμφωνα με τους ιστορικούς.

Πέρυσι πέθανε στη διάρκεια της δίκης της μια άλλη γραμματέας του στρατοπέδου Στούτχοφ. Εξάλλου το δικαστήριο του Νόιρουπίν, κοντά στο Βερολίνο, εξετάζει αυτή την περίοδο την υπόθεση μιας άλλης γυναίκας που εργαζόταν στο στρατόπεδο Ράβενσμπουργκ.

Περίπου 4.000 γυναίκες εργάζονταν ως φύλακες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σύμφωνα με τους ιστορικούς, όμως πολύ λίγες δικάστηκαν μετά το τέλος του πολέμου.

***************************

2. Εντοπίστηκε η 96χρονη φυγόδικη, κατηγορούμενη για εγκλήματα των ναζί

Θεσσαλονίκη : από το κατηχητικό και τις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις έως του "μακεδονομάχους" και αντεμβολιαστές συνωμοσιολόγους...

Νέες μυρωδιές σαπίλας…

anatropinews.gr 

3-4 λεπτά

---

“Είδα το παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σαν νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούρια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε πριν ξαναμυρίσει”, έλεγε ο Μπέρτολ Μπρέχτ. Αυτό που βλέπουμε να έρχεται πίσω από τα κάγκελα του ΕΠΑΛ Σταυρούπολης είναι το παλιό με “νέες μυρωδιές σαπίλας”, μόλις ένα χρόνο από την μεγάλη νίκη της Δημοκρατίας με την καταδίκη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Η Μάγδα Φύσσα είπε πει τότε πως ο πόλεμος με την φασισμό δεν τελείωσε και το τόνισε ξανά πριν λίγο καιρό στην επέτειο της δολοφονίας τους Παύλου. Ελάχιστοι την άκουσαν.

Κάτι “μπρεχτικό” είχε επισημάνει πριν τρία χρόνια ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης του πανεπιστημίου Μακεδονία Νίκος Μαραντζίδης. Λίγο καιρό μετά τη δολοφονική επίθεση ακροδεξιών στον πρώην δήμαρχο της πόλης Γιάννη Μπουτάρη.

“...η βαθιά Θεσσαλονίκη θέλει να κλαψουρίζει μόνο για τα ελληνικά σύμβολα της και τους νεκρούς που αναγνωρίζει για δικούς της. Αυτή να παριστάνει πάντα και μόνο το θύμα, ποτέ τον θύτη. Αυτή η βαθιά Θεσσαλονίκη για αυτό μισεί τον Μπουτάρη, γιατί δεν την αφήνει ήσυχη να βολεύεται στο θυματοποιημένο ναρκισσισμό και στα ψέματα της…Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη στην οποία κάνει ό,τι θέλει το κατηχητικό και οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. Βρωμοκοπάει ακόμη στρατώνες και χωροφυλακή, είχε πει ο δικός μας ο Νίκος Παπάζογλου πριν καμιά δεκαριά χρόνια σε μια συνέντευξη. Αυτή η Θεσσαλονίκη, λοιπόν, του κατηχητικού και των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων βρωμοκοπάει μια σάπια ιστορία καλά κρυμμένη στο σκοτεινό κελάρι, κρυμμένη όχι για να πεθάνει, αλλά για να συνεχίσει να υπάρχει ανάμεσα μας, έστω και ως ζόμπι, για να μας στοιχειώνει.”.

“Βρωμοκοπάει μια σάπια ιστορία καλά κρυμμένη στο σκοτεινό κελάρι, όχι για να πεθάνει αλλά για να συνεχίζει να υπάρχει ανάμεσά μας, έστω και ως ζόμπι για να μας στοιχειώνει”. Λάθος;

Δεν είναι φυσικά μόνο η “βαθιά Θεσσαλονίκη”. Το “βαθύ” και σκοτεινό υπάρχει τριγύρω και εμφανίζεται με εκφάνσεις συχνά “αθώες” που δεν τυγχάνουν της προσοχής μας αλλά υποδόρια κυλάει στις φλέβες μας. Υπάρχει κι αλλού. Από τους “Μακεδονομάχους”, μέχρι τους “αυτόχθονες ιθαγενείς” αντιεμβολιαστές συνωμοσιολόγους.

Εκείνο που τρέφει και συντηρεί το τέρας είναι η ανοχή μας και η επιμονή ορισμένων αντί να καταδικάζουν το “βαθύ” να το αντισταθμίζουν και να το εξημερώνουν με τη γνωστή θεωρία των δύο άκρων. Είναι, πράγματι, “άκρο” οι αντιφασίστες και οι μαθητές και φοιτητές της ΚΝΕ που ως επί το πλείστον ήταν έξω από το σχολείο της Σταυρούπολης; Αντισταθμίζουν τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των εισβολέων στη σχολική ζωή, τις σιδερογροθιές και τις μολότοφ;

Κάποιοι κυβερνώντες και αρκετοί δημοσιολογούντες υιοθετούν ξανά την εξοικείωση με την φασιστική άβυσσο, η οποία παρέμεινε εκεί έξω να γλείφει τις πληγές της μετά την φυλάκιση της εγκληματικής οργάνωσης και να αναζητά νέα πεδία σύγκρουσης. Στη Σταυρούπολη μπήκε στο σχολείο, αύριο, πιθανώς, και σε άλλα σχολεία και μεθαύριο θα διεκδικήσει άμβωνες ημιεπίσημους ακόμα και “θεσμικούς”.