Πόπη Τσαπανίδου: «η πρώτη μεγάλη έξοδος του Αλέξη Τσίπρα από τα κομματικά τείχη του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ!

 

Πόπη Τσαπανίδου: Γοητεία

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Η γοητεία στην επιλογή της Πόπης Τσαπανίδου ως εκπροσώπου Τύπου, είναι η πρώτη μεγάλη έξοδος του Αλέξη Τσίπρα από τα κομματικά τείχη του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτική ασκείται δια του λόγου – πριν γίνει πράξη. Είναι διατύπωση ιδεών και αποστολή μηνυμάτων. Με μια λέξη: επικοινωνία. Άλλως δεν υπάρχει.

Η σειρά δεν αλλάζει: πρώτα η πολιτική και μετά η επικοινωνία. Η επικοινωνιακή διάσταση της πολιτικής είναι συστατικό στοιχείο της. Ιδιότητα του συνόλου της και την ακολουθεί αδιάκοπα.

Από αυτή την άποψη η επικοινωνία περιέχεται στην πολιτική. Αυτό καθιστά καταλύτη την προσωποποίηση του πολιτικού φορτίου δια της επικοινωνιακής τεχνικής.

Οτιδήποτε εκτίθεται στον δημόσιο χώρο περιέχει την επικοινωνία του. Ιδίως τα πρόσωπα. Ακόμη περισσότερο όταν απευθύνονται στο εκλογικό σώμα, ως αγγελιαφόροι όσων εκπροσωπεί ένα κόμμα.

Εκτός από τη μεταφορά πολιτικών θέσεων, η ταυτότητα της δημόσιας παρουσίας τους, αναδύει τη βούληση του κόμματος να μετακινήσει τα πράγματα από το ένα σημείο στο άλλο.

Στο κοινοβουλευτικό πλαίσιο της Δημοκρατίας, αυτό εξελίσσεται ως αέναη αναμέτρηση με άλλους, που κάνουν το ίδιο στο πολιτικό στερέωμα.

Από τότε που υπάρχει η πολιτική, αναπτύσσεται με τον ανταγωνισμό. Είναι αναμέτρηση με κάποιους που έχουν τις δικές τους ιδέες, τις δικές τους επιδιώξεις, τη δική τους απήχηση.

Είναι μια σύγκρουση. Υπάρχουν σύμμαχοι και εχθροί, χαρακώματα και μέτωπα. Κερδισμένες και χαμένες μάχες. Πρόσωπα που εκπέμπουν γοητεία ή προκαλούν αποστροφή.

Η γοητεία στην επικοινωνία δεν είναι όπως στα σινερομάτζα – υπόθεση ελκυστικής εμφάνισης. Είναι σύνθετη έννοια και περιέχει περισσότερα από τη φυσική παρουσία.

Ο επικοινωνιακός εκπρόσωπος είναι πολιτικός εκπρόσωπος. Η παρουσία του προκαλεί επικοινωνιακά κύματα που μεταφέρουν την πολιτική αντίληψη που υπηρετεί.

Η προσωποποίηση της πολιτικής ενός κόμματος είναι νόμισμα με δυο όψεις: από τη μια πλευρά έχει τη μορφή του επικεφαλής του και από την άλλη του εκπροσώπου του.

Ό,τι είναι για τον αρχηγό του κόμματος στη Βουλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, είναι στο πόντιουμ της ενημέρωσης ο «πορτ- παρόλ».

Η δημόσια παρουσία του παράγει την επικοινωνία του και δεν παράγεται από αυτή. Ο λόγος, το πνεύμα, η αισθητική, η φωτογένεια, η κουλτούρα, διασταυρώνονται με το κύρος, την πειστικότητα, τα επιχειρήματα και παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα.

Θετικό ή αρνητικό – και σε σύγκριση με τον «ανταγωνισμό» στην πολιτική αγορά.

Εκτός από το αδιάκοπο πινγκ-πονγκ με τον άγριο κόσμο των ΜΜΕ, ο εκπρόσωπος Τύπου σηματοδοτεί το περιεχόμενο κάθε κομματικού σύμπαντος:

– Αντιλήψεις, κατανόηση της συγκυρίας, προσανατολισμοί, ύφος και ήθος, επάρκεια, επαγγελματισμό και κυρίως τη γεωμετρία του κόμματος στη σχέση του με την κοινωνία.

Είναι παράθυρο που φέρνει φως στο, ενίοτε θαμπό, δωμάτιο της κομματικής περιχαράκωσης -και γι΄ αυτό πρέπει να είναι μονίμως ανοιχτό.

Η γοητεία στην επιλογή της Πόπης Τσαπανιδου ως εκπροσώπου Τύπου, είναι η πρώτη μεγάλη έξοδος του Αλέξη Τσίπρα από τα κομματικά τείχη του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ.

AΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR

Κάντε ησυχία!...

 

Κάντε ησυχία επειδή το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, που στιγματίζει ως αντισημίτες όσους καταγγέλλουν το καθεστώς απαρτχάιντ σε Δυτική Όχθη & Αν. Ιερουσαλήμ & τις καθημερινές θηριωδίες των Ισραηλινών εναντίον των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα εδάφη και την ηρωική Γάζα, ...κοιμάται! pic.twitter.com/tBJNYdf9jp

— Leonidas Vatikiotis (@LeonidasV) December 30, 2022

ΕΡΕΥΝΑ : datajournalists.co.uk α=> Τα 6+1 κόλπα με τις τιμές στα σούπερ μάρκετ

 

Οι datajournalists.co.uk αποκαλύπτουν τα 6+1 κόλπα με τις τιμές στα σούπερ μάρκετ

- Αποκαλυπτικές μαρτυρίες για τους τρόπους με τους οποίους ανεβάζουν από κοινού τις τιμές.

 

 

30/12/2022

• Τιμολόγηση με υψηλή τιμή και μετά εικονικές εκπτώσεις
• Άλλη τιμή στα ράφια άλλη στο ταμείο
• Το κόλπο με τις μεζούρες
• Πώς τα 10 μέτρα γίνονται 8 και τα 100 φύλλα 80
• Τέσσερα λίτρα στην ετικέτα, τρία στη συσκευασία
• Οι κρυφές αυξήσεις με τη μείωση βάρους
• Και οι ανεκπαίδευτοι ελεγκτικοί μηχανισμοί

Πού μας οδήγησε η έρευνα:

• «Διορθωτικό τιμών», πως στα φρέσκα προϊόντα τα καρτελάκια αλλάζουν ακόμη και τρεις φορές την ημέρα!
• Το παιχνίδι με τις προσφορές που έχει έναν νικητή, τα σούπερ μάρκετ
• Η άτυπη συμφωνία των τριών μεγάλων αλυσίδων
• Το σούπερ μάρκετ καθορίζει τη διαμόρφωση των τιμών από το χωράφι έως το ράφι
• Άλμα τιμών τον Σεπτέμβριο. Σπάνε κάθε ρεκόρ οι τζίροι ανά αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Το 2021 έφτασε συνολικά στα 10,1 δισ. ευρώ, πόσο ίσο με το 1/20ο του ΑΕΠ. Συνεχίστηκε το ράλι και εντός του 2022. 31% η αύξηση των πωλήσεων από το 2016
• Νέες ανατιμήσεις πάνω από 10% με τη νέα χρονιά
• Ποια είδη είχαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις το 2022
• Σοβαρές καταγγελίες κατά της κυβέρνησης από τον πρόεδρο κρεοπωλών στους Data Journalists,για χτυπήματα κάτω από την μέση και για “παιδιά και αποπαίδια”

Διαβάστε όλη την έρευνα ΕΔΩ 

Ο Αναρχικός Τραπεζίτης, Fernando Pessoa | Kριτική-Ανάλυση- Audiobook

Διαβα.Ζουμε : "Ο Αναρχικός Τραπεζίτης", του Fernando Pessoa

Χρυσα Λυκου

provocateur.gr6–8 λεπτά

---

Το να πιστέψεις ότι μπορείς να προσεγγίσεις τον Fernando Pessoa σε ένα άρθρο γνώμης, είναι μια μεγαλεπήβολη προσδοκία που το πιθανότερο είναι να απογοητευτείς. Εδώ, θα σας εκμυστηρευτώ το μπερδεμένο μου συναίσθημα όταν έκλεισα τον “Αναρχικό Τραπεζίτη”, τον επέστρεψα στη βιβλιοθήκη μου και σχεδόν άκουσα τον ποιητή και συγγραφέα να γελάει. Τι γελάς μωρέ;

Δεν πρόκειται για ένα πολιτικό εγχειρίδιο αλλά για μια διαλεκτική σάτιρα που κυκλοφόρησε σε μια όχι ήρεμη ιστορική στιγμή για την Πορτογαλία. Αποκορύφωμα αποτέλεσε το πραξικόπημα του Antonio de Oliveira Salazar, το 1936. Ο Pessoa, έβλεπε την κυριαρχία των θεσμών πάνω στον άνθρωπο και αυτό τον θύμωνε.

"Ο άνθρωπος με τις μάσκες" όπως τον αποκαλούν, συνδυάζει δύο οξύμωρες αρχικά ιδιότητες για να εκφράσει τον κοινωνικό προβληματισμό του. Μέσα από "Σωκρατικούς διαλόγους", προσπαθεί ως τραπεζίτης να πείσει τον συνομιλητή του ότι η αναρχία, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη είναι πραγματοποιήσιμη, μόνο σε ατομικό επίπεδο. 

• Share Photo
• Enlarge Photo

Για τον “Αναρχικό Τραπεζίτη”, η ελευθερία είναι το κυριότερο αγαθό στη ζωή του ανθρώπου. Παρόλα αυτά, η ισότητα σε μια κοινωνία ατόμων με διαφορετικά νοητικά και κοινωνικά επίπεδα, μπορεί να επιβληθεί μόνο με βίαιες μεθόδους. Μια αδιάκοπη μάχη, ανάμεσα στην δικτατορία του προλεταριάτου και του καπιταλιστικού πολυκομματισμού, χρήζουν νικητή την πολυφωνική μπουρζουαζία ως το λιγότερο κακό. Σκέφτομαι διαρκώς, ποια εικόνα φέρνουμε στο μυαλό μας, όταν μιλάμε για αναρχία και αναρχικούς. Φέρνω στο μυαλό μου πέτρες, φωτιές και σπασμένα τζάμια. Διαπιστώνω, οτι έχουμε πει πολλά και έχουμε διαβάσει λίγα, σχετικά με αυτό το θέμα και διαιωνίζουμε μια κατασκευασμένη από άλλους πραγματικότητα. Μάλλον για αυτό τα βρήκα μπαστούνια τώρα, με ένα τραπεζίτη που δηλώνει αναρχικός!

Ο τρόπος για να κατακτήσει αυτήν την ελευθερία ο άνθρωπος, είναι να υποτάξει τις κοινωνικές επινοήσεις. Αναρχικός για τον Pessoa, δεν είναι μία έννοια αόριστη που εκπροσωπεί κάτι άναρχα δομημένο ως σκέψη για να επιφέρει το χάος. Είναι μία συμφωνία, που διέπεται από τη διάφανη απαλλαγή από τις λεγόμενες κοινωνικές επινοήσεις που προσφέρουν εξάρτηση και ασκούν αρνητική επιρροή στην λειτουργία του ανθρώπου, στο πλαίσιο της κοινωνίας.

• Share Photo
• Enlarge Photo

Δεν τον ενδιαφέρουν οι συλλογικές λύσεις, αλλά οι ατομικές. Ο συγγραφέας, χρησιμοποιεί τη  λογική του, αφενός για να ανατρέψει τις καθιερωμένες δοξασίες και αφετέρου για να δημιουργήσει με την εκκεντρική σκέψη και την προκλητική συλλογιστική του, τον δικό του αιρετικό δρόμο προς την ελευθερία. Αναρωτιέμαι, τι είναι ελευθερία για τον καθένα από εμάς, πόσο επιλογή μας είναι και πώς τη διεκδικούμε; Όλοι θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, αλλα πώς μοιάζει ένας τέτοιος άνθρωπος;

"Ένας γεννιέται γιος εκατομμυριούχου. Από την κούνια προστατευμένος ενάντια σε ατυχία που το χρήμα μπορεί να αποτρέψει ή να μετριάσει. Άλλος γεννιέται μέσα στη μιζέρια. Ένα στόμα στα πολλά που έχει να θρέψει μια οικογένεια. Ένας γεννιέται Κόμης, Μαρκήσιος και έχει τον σεβασμό όλων οτιδήποτε κι αν κάνει. Άλλος γεννιέται σαν εμένα και πρέπει να διασχίσει στενό μονοπάτι για να του φέρονται ως ανθρώπινο ον".

Η συστηματική ανάπτυξη της αναρχικής σκέψης είναι ένα σχετικά πρόσφατο δημιούργημα διαφόρων στοχαστών του 18^ου, 19^ου και 20^ου αιώνα. Στις τάξεις των αναρχικών μπορούμε να συναντήσουμε άτομα με συντηρητική σκέψη, ιδιαίτερα στο χώρο της οικονομίας. Πρόκειται για υπερασπιστές της ελεύθερης αγοράς και της ιδιωτικής περιουσίας, χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις. Εκφραστές της υπήρξαν, ο William Godwin και ο Henry Thoreau και σίγουρα έχουν ενδιαφέρον να διαβαστούν και να αξιολογηθούν.

Από αριστερά τώρα, είναι οι υπέρμαχοι της ριζοσπαστικής επαναστατικής αναρχίας, της κοινοκτημοσύνης. Μια αυτορρυθμιζόμενη κοινωνία, με ισότητα και αδερφοσύνη. Εδώ έχουμε τον Bakunin και τον Kropotkin. Σαν φοιτήτρια τους διάβασα ξανά και ξανά. Πίστεψα σε αντίθεση με τον Pessoa, οτι οι ομάδες είναι πιο ισχυρές απο τις μονάδες. Ακόμα το πιστεύω, μόνο που τώρα ξέρω οτι δεν θα υπάρξουν οι πολιτείες που ονειρεύτηκα και ας συνεχίζω να τις φέρνω στο μυαλό μου.

• 
  
• 
  

• Share Photo
• Enlarge Photo

Ο τραπεζίτης του Pessoa, θεωρώντας το χρήμα σαν την μεγαλύτερη κοινωνική επινόηση, αποφασίζει να κερδίσει όσο πιο πολύ χρήμα μπορεί, ώστε να μην τον αφορά πια και να οδηγηθεί τελικά στην ελευθερία.  To έκανε λοιπόν με κάθε μέσο. Μάλλον έτσι γίνονταν ανά τους αιώνες τα πολλά λεφτά. Με κάθε μέσο και κόστος! Κατάφερε να γίνει λοιπόν τόσο πλούσιος, ώστε ελευθερώθηκε από το χρήμα! Ο τραπεζίτης, ισχυρίζεται ότι έτσι απέκτησε την κοινωνική ελευθερία, το στόχο δηλαδή του αναρχισμού. Ίσως όταν μεγαλώσω να το καταλάβω αυτό του το κατόρθωμα. Ίσως βρεθεί κάποιο ζωντανό παράδειγμα που θα με πείσει, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβει. Ίσως πάλι όχι..

• Share Photo
• Enlarge Photo

Ο Pessoa, ήταν λογοτέχνης και μπορεί να κριθεί για το λογοτεχνικό του έργο. Όχι για την περιεκτικότητα του έργου του, σε αναρχικές ιδέες.  Όταν πεθάνει σε ηλικία σαράντα επτά ετών, θα βρεθεί στο σπίτι του ένα μπαούλο με 27.453 χειρόγραφα, από τα οποία ένα μεγάλο μέρος ακόμη δεν έχει μελετηθεί. Αυτός ήταν ο Pessoa, ένας ογκόλιθος της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας που εγκαινίασε "την εποχή της υποψίας".  Το βιβλίο αυτό, είμαι σίγουρη οτι θα το αναζητήσω ξανά και ξανά. Να γοητεύομαι και να απογοητεύομαι απο μια κοινωνία, που δεν ξεχνά να κυριαρχεί πάνω σε όσους δεν μπόρεσαν να της βγάλουν γλώσσα. Και δε θα τους κρίνω για αυτό..

Χαρακτηριστικά έλεγε:

"Να μην είσαι τίποτα, για να μπορείς να γίνεις τα πάντα"

Και συμπλήρωνε:

 "Να τα σβήνεις όλα πάνω στον πίνακα μέρα με τη μέρα, να γίνεσαι καινούργιος κάθε αυγή, το συναίσθημά σου να είναι πάντα παρθένο- ιδού, ιδού το μόνο που αξίζει τον κόπο να είσαι, ή να έχεις, για να είσαι ή να έχεις αυτό το ατελές που είμαστε όλοι"

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΜΗΝΩΑΣ, σε μετάφραση ΕΝΣΤΟΝ ΡΕΪΣ ΜΕΪΡΑ. Το βρίσκεις εδώ.

Χρύσα Λύκου

Έρχομαι από το γυναικοκρατούμενο Πάντειο, στο ανδροκρατούμενο Provocateur για να μάθω να μαγειρεύω με τρία υλικά. Σπουδάζω δραματοθεραπεία και μπορώ να διαβάζω τα άρθρα μου στη νοηματική. Δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες, μόνο στον Beckett και στον Hemingway. Φλερτάρω το αντίθετο φύλο με την ατάκα: «Τι ψηφίζεις;» και βαριέμαι να μη διαφωνώ. Στο avatar είμαι ομορφότερη.

• Χρύσα Λύκου
• ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ

*************

Φερνάντο Πεσσόα (1888-1937) - Βικιπαίδεια

**************

*Ο Αναρχικός Τραπεζίτης του Fernando Pessoa | Στο Πατάρι του Gutenberg

Η Μαρία Παπαδήμα, μεταφράστρια του Φερνάντο Πεσσόα συνομιλεί με τον Δημήτρη Φύσσα με αφορμή τον Αναρχικό Τραπεζίτη του Fernando Pessoa στο Πατάρι του Gutenberg.

 

*************

Ο Αναρχικός Τραπεζίτης, Fernando Pessoa | Audiobook

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, "Τα συχαρίκια" - | Πρωτοχρονιάτικο Διήγημα

 

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ*

Τα συχαρίκια

Τρεῖς χαρὲς εἶχε τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἡ κυρα-Γαλάτσαινα τοῦ Κασσανδριανοῦ, χήρα τοῦ μακαρίτου ὁμωνύμου πλοιάρχου, ἀποθανόντος πρό τινων ἐτῶν πτωχοῦ μετὰ πολλὰς ἐπιχειρήσεις. Ἡ πρώτη ἦτο ὅτι εἶχε ἀρραβωνίσει πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν τὴν κόρην της, τὴν Μυρσούδα, μὲ καλὸν γαμβρόν, τὸν Βασίλην τὸν Μπόνον. Ἡ δευτέρα ἦτο ὅτι, σήμερον πρωτοχρονιάν, ἑώρταζε τὴν ἑορτὴν τοῦ ὀνόματός του ὁ ἴδιος ὁ γαμβρός της. Ἡ τρίτη ἦτο ὅτι ἔμελλον νὰ τελεσθῶσι τὴν ἑσπέραν τῆς αὐτῆς ἡμέρας τὰ «ἐμβατίκια» τοῦ γαμβροῦ εἰς τὴν οἰκίαν της.

Ἡ ἰδέα τῆς κυρα-Γαλάτσαινας ἦτον νὰ εἶχον τελεσθῆ τὰ «μβατίκια» ἀφ’ ἑσπέρας, τὴν νύκτα τοῦ παλαιοῦ χρόνου πρὸς τὴν ἀνατολὴν τοῦ νέου, ὅπως θὰ ἦτο πρέπον. Ἀλλὰ τὰ συμπεθερικὰ ἐπέμειναν ν’ ἀναβληθῶσι τὰ μβατίκια διὰ τὴν νύκτα τῆς ἑορτῆς πρὸς τὴν 2 Ἰανουαρίου. Οἱ λογαριασμοί, βλέπετε, τῶν συγγενῶν τοῦ γαμβροῦ δὲν συμφωνοῦν καθ’ ὅλα τὰ μέρη πάντοτε μὲ τοὺς λογαριασμοὺς τῆς μητρὸς τῆς νύμφης. Ὁ λογαριασμὸς τῆς κυρα-Γαλάτσαινας ἔλεγεν ὅτι, ἂν ἐτελοῦντο τὰ μβατίκια ἀφ’ ἑσπέρας τῆς παραμονῆς, μεθ’ ὃ ὁ γαμβρὸς θὰ ἦτο, κατὰ τὸ ἔθος, ἐλεύθερος νὰ ἐπισκέπτηται δὶς καὶ τρὶς τῆς ἡμέρας τὴν ἀρραβωνιστικήν του εἰς τὴν οἰκίαν της (ἠμποροῦσε, μάλιστα, ἂν ἦτον ἀδιάκριτος, καὶ νὰ τὸ στρώσῃ «κόττα πίττα» εἰς τὸ σπίτι τῆς νύμφης), ἡ μήτηρ τῆς νύμφης θὰ ἐγλύτωνεν ἀπὸ κάμποσα γλυκύσματα καὶ δῶρα, τὰ ὁποῖα ἦτον ὑπόχρεως νὰ κουβαλήσῃ εἰς τὰς οἰκίας τῶν συμπεθερικῶν. Ἐν πρώτοις, αὐτὴ ἡ ἑορτὴ τοῦ ὀνόματος τοῦ γαμβροῦ θὰ ἤγετο εἰς τὴν οἰκίαν τῆς νύμφης. Δὲν θὰ ἦτο τότε ἡ κυρα-Γαλάτσαινα ὑποχρεωμένη νὰ κουβαλήσῃ ὁλόκληρον μέγα σινίον μπακλαβᾶ εἰς τὴν οἰκίαν τῆς συμπεθέρας της, ἄλλα μεγάλα ταψία ἀπὸ ζαχαροχαμαλιὰ καὶ ἄλλα τραγήματα εἰς τὰς οἰκίας τῶν ἀδελφῶν καὶ τῶν θείων τοῦ γαμβροῦ, καὶ συγχρόνως νὰ κερνᾷ αὐτὴ ὅλην τὴν ἡμέραν εἰς τὴν οἰκίαν της, διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ ὀνόματος, καὶ πάλιν τὴν ἑσπέραν νὰ ἔχῃ ἄλλα μεγάλα βάσανα, δοκιμαστήρια καὶ ἀκροσφαλῆ, εἰς τὴν οἰκίαν της, ὅπου θὰ ἐτελοῦντο τὰ μβατίκια.

Ἀλλ’ ὁ λογαριασμὸς τῶν συμπεθερικῶν ἔλεγεν ὅτι δὲν ἦτον πρέπον νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν μητέρα του ὁ γαμβρός, νὰ ἑορτάσῃ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς του, πρὶν στεφανωθῇ ἀκόμη, εἰς τὴν οἰκίαν τῆς νύμφης. Τοῦ χρόνου, ὅτε θὰ ἐστεφανώνετο, ἂς ἑορτάσῃ εἰς τὴν οἰκίαν τῆς νύμφης, τὴν ὁποίαν θὰ ἔπαιρνεν αὕτη προῖκα, μὲ γειά της καὶ μὲ χαρά της. Ἀλλ’ ἐφέτος διὰ τελευταίαν φοράν, ἂς μείνῃ ἀκόμη πλησίον τῆς μητρός του. Θὰ ἦτο σκάνδαλον νὰ ἔφευγε.

Τὰ χαμαλιὰ «τὰ κρυφὰ» τὰ εἶχαν φάγει ἤδη οἱ συμπέθεροι ὅλοι – ὅσον τοὺς ἐπέτρεψε νὰ φάγουν ὁ ἴδιος ὁ γαμβρός. Διότι αὐτὸς ὁ γαμβρός, ὁ Βασίλης ὁ Μπόνος, ἅμα εἶδε τὸ ὡραῖον γανωμένον καὶ στίλβον σινίον γεμᾶτον ἀπὸ εὐώδη καὶ προκλητικά, λευκὰ καὶ ροδοκοκκινισμένα χαμαλιά, ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν ζώνην τὸν λάζον του, μακρὰν μάχαιραν τὴν ὁποίαν ἔφερε πάντοτε εἰς τὴν μέσην, καὶ καρφώσας διὰ μιᾶς τέσσαρα ἢ πέντε χαμαλιά, ἤρχισε νὰ τὰ καταβροχθίζῃ, κόπτων αὐτὰ μὲ τοὺς προσθίους ὀδόντας, ἁλωνίζων μὲ τὴν γλῶσσαν, καὶ παραπέμπων ἀμέσως εἰς τὸν οὐρανίσκον, χωρὶς νὰ τὰ μασᾷ μὲ τοὺς τραπεζίτας του.

Αἱ ἀδελφαί του καὶ οἱ γαμβροί του τὸν ἐπέπληξαν δι’ αὐτό, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἐνόει τὰς παρατηρήσεις των. Αὐτὸς δὲν ἦτο ὁ γαμβρός; Δική του δὲν ἦτον ἡ νύμφη; Δικά του καὶ τὰ προικιά. Δικά του καὶ τὰ χαμαλιά, καὶ ὅλοι οἱ μπακλαβάδες καὶ ὅλα. Τὰ χαμαλιὰ μάλιστα τοιαύτην εἶχον συμβολικὴν ἔννοιαν. Διατί τὰ ἔλεγαν χαμαλιά; Ἐσήμαιναν τὰ ἄλλα χαϊμαλιά, τὰ περίαπτα. Ἦσαν φυλαχτικά, τὰ ὁποῖα τοῦ ἔστελνεν ἡ πενθερά του, διὰ νὰ μὴν τὸν ἰδῇ κακὸ μάτι, μὴν τύχῃ καὶ τὸν ἀβασκάνῃ κανείς.

Ἀλλὰ τὰ κρυφὰ χαμαλιὰ δὲν θὰ ἤρκουν, καὶ ἂν ἐπέτρεπεν ὁ γαμβρὸς νὰ τὰ φάγωσιν ὅλα οἱ συγγενεῖς. Τώρα, μὲ τὰ μβατίκια, ἦτον καιρὸς διὰ τὰ ἄλλα δῶρα τὰ ἐπίσημα. Καὶ τὰ συμπεθερικὰ δὲν θὰ ἐταιριάζοντο ποτέ, ἐὰν ἡ συμπεθέρα ἤθελε νὰ τοὺς τὸ «πάῃ καπότο», οἰκονομοῦσα μὲ τρόπον νὰ ἐγίνοντο τὰ μβατίκια ἀφ’ ἑσπέρας, διὰ νὰ δικαιολογηθῇ ὅτι δὲν θὰ ἐκουβαλοῦσε νέα πράγματα εἰς τὰς πέντε ἢ ἓξ οἰκίας τῶν στενωτέρων συγγενῶν τοῦ γαμβροῦ της, τοῦ Βασίλη.

Ἄλλως, τὰ φανερά, τὰ ἐπίσημα, ἐπήγαιναν μαζὶ μὲ τὰ μβατίκια, τὰ ὁποῖα ἦσαν, αὐτὸ τοῦτο, φανέρωσις καὶ ἐπισημοποίησις τοῦ ἀρραβῶνος, καὶ τὰ κρυφὰ οὐδὲν ἄλλο ἦσαν, εἰμὴ ἀναγκαῖον ἐφόδιον καὶ συμπλήρωμα τῆς τελετῆς τοῦ ἀρραβῶνος, τῆς νυκτὸς ἐκείνης, καθ’ ἣν εἶχε κατορθωθῆ τέλος, μετὰ πολλὰ βάσανα, «νὰ δέσουν πανδρειές».

⁂

Ὤ! αὐτὲς οἱ πανδρειές! Πόσα φαρμάκια τὴν εἶχαν ποτίσει τὴν κυρα-Γαλάτσαινα, καὶ πῶς τῆς εἶχαν «ψήσει τὸ ψάρι στὰ χείλη». Κατόπιν ἀπὸ τὴν πρώτην προξενιάν, μετὰ πολλὰ λόγια καὶ «μαναφούκια» καὶ σκάνδαλα, ὕστερον ἀπὸ πολλὰ ψὶ-ψὶ καὶ πολλὲς ἀβανιὲς καὶ κατηγορίες, ἀφοῦ ραδιοῦργα γύναια ἔβαζαν στὰ λόγια τὸν γαμβρὸν καὶ τὲς συμπεθέρες καὶ ἔψαλλαν πολλὰ ἀνάποδα ἐγκώμια ἐναντίον τῆς πενθερᾶς καὶ τῆς νύμφης, κατωρθώθη τέλος νὰ ὁρισθῇ ἡ ἑσπέρα τοῦ Σαββάτου, τῆς δευτέρας ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων, διὰ νὰ «δέσουν πανδρειές». Ἡ κυρα-Γαλάτσαινα ἐφύλαττεν ἄκραν μυστικότητα, ἀλλ’ ὅλη ἡ γειτονιὰ τὸ ἤξευρε, σχεδὸν σίγουρα. Εἰς τοὺς μαχαλάδες, καταλάβατε, εἰς τοὺς μικροὺς τόπους, ἡ μία γειτόνισσα εἶναι κατάσκοπος τῆς ἄλλης γειτόνισσας. Οἱ τοῖχοι ἀκροῶνται, τὰ παράθυρα βλέπουν, αἱ θύραι μυρίζονται, οἱ «πετεινοὶ» τῶν καπνοδόχων σείουν τὰς λοφιὰς μὲ τοιοῦτον τρόπον ὡς νὰ κατανεύουν τάχα ὅτι ἐνόησαν.

Τὴν ἑσπέραν τοῦ Σαββάτου, ἤναψεν ἡ κυρα-Γαλάτσαινα τὸ μέγα ὀκτάγωνον φανάρι, φανάρι καραβίσιο, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ εἶχε καράβι ὁ μακαρίτης ὁ ἄνδρας της. Εἶχον συνέλθει εἰς τὴν οἰκίαν της ὁ ἀδελφός της ὁ γερο-Λάζος, καὶ ἡ κυρα-Λάζαινα ἡ νύμφη της, καὶ ἡ Μπόζαινα ἡ ἀδελφή της, καὶ ὁ Μπόζας ὁ γαμβρός της. Οἱ τέσσαρες, καὶ αὐτή, ὅλοι πέντε, ἔκαμαν τρεῖς σταυρούς, κ’ ἐξεκίνησαν εἰς τὸ σκότος τῆς νυκτός.

Ἐὰν δὲν ἦσαν πέντε θὰ ἦσαν τρεῖς ἢ ἑπτὰ ἢ ἐννέα. Μονὸς ἀριθμὸς πρέπει νὰ εἶναι οἱ συγγενεῖς τῆς νύμφης, ὅσοι θὰ ὑπάγουν ν’ ἀνταλλάξουν ἀρραβῶνα εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ γαμβροῦ, ὄχι ποτὲ ζυγὸς ἀριθμός. Ἀγνοῶ τὸν λόγον, καὶ πολλοὶ τὸν ἀγνοοῦσι, κατὰ τὸν στίχον τοῦ ἀειμνήστου Παπαρρηγοπούλου.

Ἔκαμνε ψῦχος καὶ ἦτο ἐλαφρὰ χιονιά. Ἐπροπορεύετο ὁ Μπόζας κρατῶν τὸ φανάρι, δευτέρα ἤρχετο ἡ κυρα-Γαλάτσαινα φέρουσα τὸν δίσκον μὲ τὰ γλυκά, πέντε κοῦπες τὸ ὅλον, ἀπὸ κυδώνιον καὶ μύγδαλον καὶ μαστίχαν. Τρίτος ἤρχετο ὁ γερο-Λάζος, κατόπιν ἡ Λαζίτσα ἡ σύζυγός του, καὶ τελευταία ἡ Μπόζαινα.

Ἦτο δεκάτη ὥρα, καὶ ἦτο ἐλπὶς ὅτι εἶχον ἀποκοιμηθῆ ὅλοι οἱ γείτονες. Ἀλλὰ μόλις κατέβησαν εἰς τὸ σοκάκι, καὶ πάραυτα ἠκούσθη ἐλαφρὸς τριγμὸς παραθύρου ὑπανοιγομένου. Ἡ γειτόνισσα ἡ Μαριὼ ἡ Μπαλωματοὺ ὑπώπτευε δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ὅτι ἔμελλε τὴν ἑσπέραν ἐκείνην νὰ γίνῃ ὁ ἀρραβὼν τῆς Μυρσούδας τῆς κυρα-Γαλάτσαινας. Αἱ ὑποψίαι της ἐκρατύνθησαν πολὺ ὅταν, ἀφοῦ ἐνύκτωσεν, ἤκουσε καὶ ᾐσθάνθη τὸν γερο-Λάζον μὲ τὴν συμβίαν του, καὶ τὸν Μπόζαν μὲ τὴν φαμίλιαν του, ἀνερχομένους εἰς τὴν οἰκίαν τῆς χήρας τοῦ Κασσανδριανοῦ. Ἐπιθυμοῦσα νὰ βεβαιωθῇ, δὲν ἐπλάγιασε, μόνον ἔμεινεν ἕως τὰς δέκα παραμονεύουσα, ἑωσοῦ εἶδε τὰ πέντε ἄτομα μὲ τὸ φανάρι ἐξερχόμενα εἰς νυκτερινὴν ἐκδρομήν. Τότε δὲν τῆς ἔμεινε πλέον ἀμφιβολία, καὶ τὴν ἐπιοῦσαν, ἐνῷ ὁ γαμβρὸς θὰ ἐτραγάνιζε, καρφώνων μὲ τὴν μακρὰν μάχαιράν του, τὰ κρυφὰ τὰ χαμαλιά, αὐτὴ θὰ διηγεῖτο τὸ πρᾶγμα εἰς ὅλην τὴν γειτονιάν.

⁂

Τὸ σπίτι τῆς Μπόναινας ἦτο ἀρκετὰ μακρὰν κατὰ τὰς διαστάσεις τοῦ χωρίου καὶ κατὰ τὸ μέτρον μὲ τὸ ὁποῖον ἐμετροῦσαν τὰς ἀποστάσεις οἱ νησιῶται, ἀπεῖχε δηλαδὴ περὶ τὰ διακόσια βήματα. Ἀφοῦ παρῆλθον πολλὰς οἰκίας σκοτεινὰς καὶ ἡσύχους, κατὰ τὸ φαινόμενον, ἀλλὰ τῶν ὁποίων τὰ παράθυρα ἔτριξαν ἅμα τῇ προσεγγίσει των, καθὼς εἶχε τρίξει καὶ τὸ παράθυρον τῆς Μαριῶς τῆς Μπαλωματοῦς, οἱ πέντε ἀντιπρόσωποι τῆς μνηστῆς ἔφθασαν εἰς ἓν στενὸν καὶ δυσῶδες σοκάκι, καὶ ἅμα εἰσῆλθον ἐκεῖ, εἶδον μέγαν λύχνον νὰ φέγγῃ ἀπὸ μέσα, ἀπὸ τὸ γυαλὶ ἑνὸς παραθύρου ἔχοντος ἀνοικτὰ τὰ παραθυρόφυλλα. Ἐκεῖ ἦτο τὸ σπίτι τοῦ γαμβροῦ καὶ τοὺς ἐπερίμεναν.

Ἀνέβησαν εἰς τὴν οἰκίαν τῆς Μπόναινας, ὅπου εὐθὺς ἤνοιξεν ἡ θύρα, καὶ εἰσῆλθον, πρῶτος ὁ Μπόζας, κρατῶν τὸ φανάριον, διὰ νὰ εἶναι καλορρίζικον τὸ ἀνδρόγυνον, νὰ κάμνῃ ὅλο γυιούς, δευτέρα ἡ Λαζίτσα, ἡ νύμφη τῆς Γαλάτσαινας, ἥτις εἶχε λάβει τὰ γλυκὰ εἰς τὰς χεῖράς της τώρα, διὰ νὰ ἔχῃ ὅλο γλύκες καὶ χαρὲς τὸ ἀνδρόγυνον. Αὕτη, ἡ Λαζίτσα, πολὺ νεωτέρα τοῦ ἀνδρός της, συνέβαινε νὰ ἔχῃ ἀμφοτέρους τοὺς γονεῖς της ζῶντας, καὶ δι’ αὐτὸ ἐπροτιμήθη νὰ κρατήσῃ τὰ γλυκά, διὰ νὰ ἔχῃ πολλὴν ζωὴν τὸ ἀνδρόγυνον. Τρίτος εἰσῆλθεν ὁ γερο-Λάζος, διὰ νὰ γεράσῃ τὸ ἀνδρόγυνον. Τετάρτη εἰσῆλθεν ἡ Μπόζαινα «ἀνδρογυνάρικα» διὰ νὰ δείξῃ τὴν ἁρμονίαν τῶν δύο φύλων. Πέμπτη καὶ τελευταία εἰσῆλθεν ἡ πενθερά, διὰ νὰ δείξῃ τὴν ὑπακοὴν καὶ τὴν ὑποταγὴν τῆς νύμφης εἰς τὸν γαμβρόν.

Ἡ κυρα-Μπόναινα δὲν εἶχε παραλείψει νὰ βάλῃ «ἕνα τσεκούρι ἀνάποδα», ἀλλ’ εἰς μέρος κρυφόν, ὅπου νὰ μὴ φαίνεται, ὑποκάτω εἰς τὸν καναπέν. Τοῦτο ἐσήμαινεν ὅτι, ἂν ὑπῆρχε καὶ καμμία βασκανία, δὲν ἔπρεπε νὰ τολμήσῃ νὰ βγῇ εἰς τὸ φανερὸν καὶ νὰ ἐνεργήσῃ. Μετὰ τὸ «καλῶς ἤρθατε» καὶ τὸ «καλῶς σᾶς ηὕραμε», ἡ κυρα-Λάζαινα ἀπέθεσε τὸν δίσκον μὲ τὰ γλυκὰ ἐπὶ τῆς ἑτοίμης τραπέζης, καὶ ὅλοι ἐκάθισαν μὲ τὸ «καλῶς ἀνταμωθήκαμε». Μετ’ ὀλίγα λεπτὰ τῆς ὥρας ὅλοι ἐσηκώθησαν ὄρθιοι, καὶ ὁ γαμβρός, ὑψηλὸς ξανθὸς νέος, φορῶν τὰ κυριακάτικα, ἀφοῦ ἔκαμε τρεῖς σταυροὺς ἐνώπιον τοῦ εἰκονοστασίου τῆς οἰκίας, προσελθὼν εἰς τὴν κυρα-Γαλάτσαιναν, ἔβαλε μετάνοιαν καὶ τῆς ἠσπάσθη τὴν χεῖρα, ἐγχειρίζων ἅμα αὐτῇ μέγα μεταξωτὸν μανδήλιον χρωματιστόν, εἰς μίαν γωνίαν τοῦ ὁποίου ἦσαν κομποδεμένα γυναικεῖον δακτυλίδιον καὶ ἕνδεκα χρυσᾶ φλωρία. Συγχρόνως ἡ Γαλάτσαινα τὸν ἠσπάσθη εἰς τὴν παρειάν, καὶ τοῦ ἐφόρεσεν εἰς τὸν δάκτυλον τῆς ἀριστερᾶς δακτυλίδιον, τὸ ὁποῖον εἶχε φέρει μαζί της.

Ἀκολούθως, ὁ Βασίλης ὁ Μπόνος ἐπλησίασεν ἕνα ἕκαστον τῶν ἄλλων τεσσάρων συγγενῶν τῆς μνηστῆς, καὶ ἀσπαζόμενος τὴν δεξιάν των, τοὺς ἐφίλευσεν ἀνὰ ἓν φλωρίον τρύπιον, μὲ κόκκινην ταινίαν δεμένον, ἢ ἀνὰ μίαν λίραν γαλλικὴν ἢ τουρκικήν. Τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ὑπῆρχον ἀκόμη εἰς χεῖρας τοῦ πτωχοῦ λαοῦ φλωρία καὶ λίραι.

Ἔλαβον ὅλοι γλυκὸν καὶ ἔπιον μαστίχαν ἢ ροσόλιον, εὐχηθέντες τὰ «καλορρίζικα» καὶ τὰ «τίμια στέφανα». Εἶτα ἐστρώθησαν εἰς τὸ δεῖπνο, καὶ οἱ ἄνδρες ἔφαγαν καλά, αἱ δὲ γυναῖκες ἐγεύθησαν μὲ ἄκρα χείλη. Καὶ εἶτα ἐτέθησαν εἰς ἐνέργειαν δύο μεγάλαι φιάλαι οἴνου. Καὶ ὁ μπαρμπα-Λάζος καὶ ὁ Μπόζας ἔπιναν γερά, κ’ ἐπλήθυναν τὰς εὐχὰς καὶ τὰ συγχαρητήρια, κ’ ἐτραγουδοῦσαν:

Σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα νὰ μὴ ραΐσῃ
κι ὁ νοικοκύρης τοῦ σπιτιοῦ χίλια χρόνια νὰ ζήσῃ.

Εἰς τοῦτο ἐκ μέρους τοῦ γαμβροῦ ἀπήντησαν διὰ τοῦ ἄλλου:

Χίλια καλῶς ὡρίσατε, φίλοι μ’ ἀγαπημένοι,
κι ἀπὸ καιροῦ χαρούμενοι καὶ καλοκαρδισμένοι.

Ἀκμαία ἦτο ἡ εὐθυμία, καὶ ὑπῆρχεν ἑκατέρωθεν καλὴ διάθεσις, μόνον ἓν κακὸν σημεῖον ἐφάνη, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ὅλους νὰ μελαγχολήσουν. Ὁ γερο-Λάζος, ὅταν ἔπινε, συνήθιζε νὰ ὁμιλῇ μὲ πολλὰς χειρονομίας. Ἕνεκα τοῦ ἐλαττώματος τούτου ἀνέτρεψεν ἀπροσέκτως τὸν μέγαν λύχνον, ἐπὶ τῆς τραπέζης τοῦ δείπνου. Ὁ λύχνος ἔσβησεν, ἡ δὲ συντροφία θὰ ἔμενεν εἰς τὰ σκοτεινά, ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ κανδήλιον τὸ καῖον ἐνώπιον τῶν ἁγίων εἰκόνων, ὡς καὶ δύο κηρία ἀναμμένα ἐπὶ τῆς ἑστίας.

Διὰ νὰ μετριάσῃ τὴν κακὴν ἐντύπωσιν, ὁ γερο-Λάζος ὑπεσχέθη νὰ βαπτίσῃ αὐτὸς τὸ πρῶτον παιδίον, τὸ ὁποῖον θὰ ἐγεννᾶτο ἐκ τοῦ συνοικεσίου, καὶ νὰ εἶναι καὶ γυιός. Ἀφοῦ εἶχε χύσει τὸ λάδι, εἶπεν, αὐτὸς τὸ ἔβλεπε καλὸν σημεῖον, διότι λάδι θὰ ἔχυνε καὶ εἰς τὴν βάπτισιν τοῦ παιδίου.

Τὴν ἰδίαν στιγμὴν ἐκρούσθη ἡ θύρα τῆς οἰκίας.

⁂

Ὁ μικρὸς υἱὸς τῆς Γαλάτσαινας, παιδίον ἐννέα ἐτῶν, ὁ Χρῆστος, εἶχε γελασθῆ μὲ χίλια ψεύματα τὴν ἑσπέραν ὑπὸ τῆς μητρός του, ὅτι ὁ ἀρραβὼν θ’ ἀνεβάλλετο διὰ τὸ ἄλλο Σάββατον. Εἶχεν ἀποκοιμηθῆ, ἀφοῦ ἔφαγε πολλὰ γλυκὰ καὶ ἔλαβεν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ φάγῃ περισσότερα τὴν ἐπαύριον. Εἶχε τὴν ἀπαίτησιν νὰ εἶναι καὶ αὐτὸς εἷς ἐκ τῶν ἀνδρῶν, ὅσοι θὰ ἐπήγαιναν νὰ «δέσουν τὶς πανδρειὲς» εἰς τοῦ γαμβροῦ τὸ σπίτι. Ἡ μήτηρ του, τοῦ τὸ ὑπεσχέθη κατ’ ἀρχάς, ἐλπίζουσα ὅτι θὰ ἦσαν ἑπτὰ τοὐλάχιστον οἱ συγγενεῖς, ὅσοι θὰ πήγαιναν διὰ τὴν ὑπόθεσιν. Ἀλλ’ ἀφοῦ οἱ συγγενεῖς τοῦ γαμβροῦ, οἵτινες ἐκανόνιζον τὰ τοιαῦτα, παρήγγειλαν ὅτι ὁ ἀριθμὸς ὡρίσθη εἰς πέντε, ἡ Γαλάτσαινα, μὴ δυναμένη ν’ ἀφήσῃ ἀπ’ ἔξω ἄλλους ἡλικιωμένους συγγενεῖς, εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην ν’ ἀποκλείσῃ τὸν ἀνήλικον υἱόν της.

Ὁ μικρὸς ἀπεκοιμήθῃ, ἀναμασῶν τὰ τόσα γλυκὰ καὶ τὰς ὑποσχέσεις, ἐνωρίς, πρὶν ἔλθωσιν ἀκόμη εἰς τὴν οἰκίαν τὰ δύο συγγενικὰ ἀνδρόγυνα. Ἀλλὰ περὶ τὸ μεσονύκτιον, ἀφοῦ ἐχόρτασε τὸν ὕπνον, ἐξύπνησε καὶ βλέπει τὴν ἀδελφήν του, ἡμιπλαγιασμένην παρὰ τὴν ἑστίαν, βλέπουσαν ρεμβωδῶς τὸ φθίνον πῦρ καὶ μελετῶσαν τὴν ἰδέαν τοῦ γάμου. Ἡ Μυρσούδα δὲν εἶχεν ὕπνον, καὶ οἱ λογισμοί της καὶ τὰ ξυπνητὰ ὄνειρά της, τὰ ὁποῖα ἐπλησίαζαν νὰ γίνουν πράγματα, ἐπετοῦσαν πρὸς τὴν οἰκίαν ἐκείνην τοῦ ἀρραβωνιαστικοῦ της, ὅπου εὑρίσκοντο τώρα ἡ μήτηρ της καὶ οἱ θεῖοι καὶ αἱ θεῖαί της. Διότι εἶναι κάτι τι παράξενον, βλέπεις, νὰ πανδρευθῇ ἄνθρωπος. Πρέπει νὰ καμαρώνῃς καὶ νὰ δαγκώνῃς τὰ χείλη σου, νὰ μὴ γελᾷς. Ἀπὸ τὸ σπίτι ἔξω δὲν βγαίνεις, ἀλλὰ μόλις θὰ προβάλῃς εἰς τὸ παράθυρον διὰ νὰ ποτίσῃς τὴν γάστραν μὲ τὰ λουλούδια, μόλις θὰ φανῇς εἰς τὸν ἐξώστην διὰ νὰ γεμίσῃς τὸ κανάτι νερὸ ἀπὸ τὴν στάμνα, εὐθὺς ὁ κόσμος, δηλαδὴ οἱ γειτόνισσες, σοῦ φωνάζουν: «Μὲ τς γειές, Μυρσούδα!» Τότε τί νὰ πῇς; Νὰ κάμῃς τὸν κωφόν; Θὰ σοῦ τὸ φωνάξουν δυνατώτερα. Νὰ εἰπῇς «φχαριστῶ»; Θ’ ἀνοίξῃς τὸ στόμα σου, καὶ σὰν τὸ ἀνοίξῃς θὰ γελάσῃς χωρὶς νὰ θέλῃς. Ὅσο καὶ νὰ καμαρώνῃς, θὰ χαμογελάσῃς, δὲν μπορεῖς. Εἶναι κάτι τι παράξενον, βλέπεις, νὰ πανδρευθῇ ἄνθρωπος.

Εἶδε λοιπὸν ὁ μικρὸς τὴν Μυρσούδαν νὰ ρεμβάζῃ, καὶ τὴν θέσιν τῆς μητρός του τὴν βλέπει κενήν. Τινάζει τότε τὸ πάπλωμα, πετιέται ἀπάνω, καὶ βάζει τὲς φωνές. Ποῦ εἶναι ἡ μάννα; Ἐπῆγαν νὰ δέσουν τὶς πανδρειές, κι αὐτὸν τὸν ἐγέλασαν μὲς στὰ μάτια. Ἡ ἀδελφή του δὲν ἠξεύρει πῶς νὰ εἰπῇ ψεύματα μὲ πιθανότητα. «Γουρούνα, βρωμούσα!» Τὴν πιάνει ἀπὸ τὰ μαλλιά. Τῆς τὰ τραβᾷ δυνατά. Τὴν θανατώνει ἀπὸ τὸν πόνον. Κλαίει ἐκείνη καὶ δοκιμάζει νὰ κρατήσῃ τὰ χέρια του. Ἐπὶ τέλους ἐπικαλεῖται ἓν ψεῦμα εἰς βοήθειάν της.

Ἡ μητέρα ἐπῆγε στην ἐκκλησία. Θὰ γίνῃ πάλιν σήμερα, τὴν Κυριακήν, νύκτα βαθιὰ ἡ λειτουργία, καθὼς προχθὲς τὰ Χριστούγεννα.

Εἶναι τώρα τρεῖς ἀπ’ τὰ μεσάνυκτα. Δὲν τὸν ἐξύπνησε διὰ νὰ μὴ τὸν κρυώσῃ. Ἀλλὰ τώρα-τώρα θὰ φέξῃ, καὶ θὰ πάγῃ κι αὐτὸς στὴν ἐκκλησία.

Ὁ μικρὸς ἐκόντευσε νὰ πιστεύσῃ. Ἀλλά, κατὰ συγκυρίαν, βλέπει ἐκεῖ, ὑποκάτω ἀπ’ τὰ εἰκονίσματα ἐπὶ μικροῦ τραπεζίου, τὴν προσφοράν, ποὺ εἶχεν ἡ μητέρα του ἀπὸ προχθὲς φυλαγμένην, διὰ νὰ τὴν προσφέρῃ σήμερον εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ἡ προσφορὰ ἦτο ἐκεῖ τυλιγμένη εἰς λευκὸν προσόψιον. Ἂν ἡ μητέρα ἐπήγαινε στὴν ἐκκλησία, θὰ ἔπαιρνε τὴν προσφορὰν μαζί της.

― Τὴν ἐξέχασ’ ἡ μητέρα τὴν προσφορά, ἐδοκίμασε νὰ ἰσχυρισθῇ ἡ Μυρσούδα.

― Ψέματα λές. Γουρούνα, γουρούνα!

Κ’ ἔκαμε πάλι νὰ τὴν ἁρπάξῃ ἀπὸ τὰ μαλλιά.

Ἡ Μυρσούδα ἔδεσε σφιγκτὰ τὸ λευκὸν τουλουπάνι της, καὶ τὸ κατεβίβασεν ἕως τὰ ὀφρύδια, διὰ νὰ προφυλάξῃ τὰ ὡραῖα καστανὰ μαλλιά της.

― Ἡ προσφορά, ἐπανέλαβεν ἡ Μυρσούδα, συγκεντροῦσα ὅλην τὴν γυναικείαν λογικὴν εἰς τὸν νοῦν της, ἡ προσφορὰ ἔγινε γιὰ τὴν ἡμέραν ποὺ θὰ δέσουν τὶς πανδρειές. Ἀφοῦ ἀπομείναμε αὐτὸ τὸ Σάββατο, τώρα τὴν προσφορὰ θὰ τὴν φᾶμε μεῖς, κ’ ἡ μητέρα θὰ ζυμώσῃ ἄλλη τὸ ἄλλο Σάββατο, γιὰ νὰ τὴν πάῃ στὴν ἐκκλησία, γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ δέσουν τὶς πανδρειές.

― Ψέματα, δὲ μὲ γελᾷς! γουρούνα!

Εἶχεν ἐξασθενήσει πολύ, καὶ ἴσως θὰ ἐπείθετο. Ἀλλὰ τότε ἐνθυμήθη ὅτι ἀφ’ ἑσπέρας ὑπῆρχεν ἐπάνω εἰς τὸ ἴδιον τραπέζι μέγας δίσκος, καὶ ὁ δίσκος αὐτὸς ἔλειπε τώρα ἀπ’ ἐκεῖ. Ἐκ τούτου ὁδηγούμενος, ἐκοίταξεν ἐπάνω εἰς τὸ ράφι, καὶ εἶδεν ὅτι ἔλειπαν ἀπ’ ἐκεῖ αἱ πέντε ἢ ἓξ κοῦπες τοῦ γλυκοῦ, ὁποὺ ὑπῆρχαν τὸ βράδυ.

Τότε ὁ μικρὸς ἔβαλεν ἀγρίαν κραυγήν, καὶ ἥρπασε τὰ δύο κλώνια ἢ τὰ ἄκρα τοῦ κεφαλοδέσμου τῆς ἀδελφῆς του, προσπαθῶν νὰ τὴν ξεμανδηλώσῃ.

― Ψεύτρα! γουρούνα! πῆγαν νὰ δέσουν τὶς πανδρειές.

Ὁ μικρὸς ἐφόρεσε τὸ ἔνδυμά του, κ’ ἐζήτησε νὰ φύγῃ. Ἤθελε νὰ ὑπάγῃ καὶ αὐτὸς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ γαμβροῦ. Ἐν τῇ παραφορᾷ του δὲν ἐφοβεῖτο πλέον οὔτε τοὺς σκαλικαντζάρους, οὔτε τὰ φαντάσματα.

Ἡ ἀδελφή του κλαίει, φοβεῖται νὰ μείνῃ μοναχή της. Ὁ μικρὸς δὲν τὴν ἀκούει, ἀνοίγει τὴν θύραν, ἐξέρχεται. Ἐκείνη τρέχει κατόπιν του. Ἐκεῖνος γυρίζει.

― Ἄναψέ μου τὸ φανάρι, τώρα εὐθύς, γιατὶ…

Καὶ τὴν ἐφοβέριζε μὲ τὸν γρόνθον.

― Τὸ φανάρι τὸ ἐπῆρε ἡ μητέρα. Κάτσε, παιδάκι μ’, ποῦ θὰ πᾷς; Τώρα, ὅπου εἶναι θὰ ’ρθοῦνε πίσω.

Τοῦ ἔλεγε πολλά, ἀλλ’ ἐκεῖνος ἐπέμενεν. Ἴσως ἐπὶ τέλους ὁ φόβος τῶν σκαλικαντζάρων, θὰ τὸν ἔκαμνε νὰ γυρίσῃ πίσω, ἀφοῦ ἔκαμνεν ὀλίγα βήματα εἰς τὸν δρόμον, ἀλλὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἠκούσθη φωνή, κάτω ἀπὸ τὸν ἐξώστην.

⁂

― Τί ἔχετε, θὰ πῶ; ἔλεγεν ἡ φωνή.

― Θεια-Χρυσῆ, δὲν ἀκοῦς; εἶπεν ἡ Μυρσούδα. Θέλει νὰ πάῃ στὶς πανδρειές.

Ἡ θεια-Χρυσῆ ἦτο πτωχὴ καὶ ἔρημη χήρα, κατοικοῦσα εἰς μικρὸν θάλαμον, εἰς τὸ ἰσόγειον τῆς οἰκίας. Ἤξευρε τὰ περὶ τοῦ ἀρραβῶνος, καὶ ἠγάπα τὴν κόρην καὶ τὴν μητέρα της. Ἦτο δὲ μακρινὴ συγγενὴς τοῦ γαμβροῦ.

― Γιά νὰ σοῦ πῶ, παιδί μου Μυρσούδα, εἶπεν· ἦρθε κανένας ἀπ’ τὸ σπίτι τοῦ γαμβροῦ νὰ σοῦ πάρῃ τὰ σ’χαρίκια;

― Ὄχι.

― Πῶς ξέχασαν οἱ μουρλοί! Γιά νὰ σοῦ πῶ, ἔχω ἐγὼ ἕνα μικρὸ φαναράκι, τώρα τὸ ἀνάφτω, καὶ νὰ πᾶμε μαζὶ μὲ τὸ Χρῆστο, καὶ νὰ ’ρθῶ πίσω νὰ σ’ πάρω τὰ σ’χαρίκια. Κλειδώσου μὲς στὸ σπίτι καὶ μὴ φοβᾶσαι.

⁂

Ἔκρουσαν τὴν θύραν τῆς οἰκίας τῆς Μπόναινας. Ὁ Χρῆστος ἔγινε δεκτός, διότι ἀφοῦ ἐδέθησαν πλέον οἱ ἀρραβῶνες, ἦτο πλέον ἀδιάφορον ἂν ἤρχοντο καὶ ἄλλοι, περιττοὶ ἢ ἄρτιοι.

Ἐφίλησαν τὴν θεια-Χρυσῆ, ἥτις τοὺς συνεχάρη πρώτη, καὶ ἐπανελθοῦσα μόνη μετ’ ὀλίγα λεπτά, ἐπῆρε τὰ συχαρίκια τῆς Μυρσούδας, ἥτις τὴν «ἀσήμωσεν», ἤτοι τῆς ἔδωκεν ἀργυροῦν νόμισμα.

Ἡ ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Βασιλείου ἑωρτάσθη καλῶς εἰς τὰς οἰκίας τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης συμπεθέρας. Ἡ Μυρσούδα δὲν ἐπρόφθανε νὰ φτιάνῃ φουσκάκια (ἢ λοκμάδες) ἀπὸ πρωίας μέχρι μεσημβρίας. Ἡ κυρα-Γαλάτσαινα δὲν ἐπρόφθανε νὰ φιλεύῃ ὅλον τὸν κόσμον φουσκάκια, χαμαλιά, στραγάλια, γλυκὸ καὶ μεγάλες σταφίδες ἀπὸ ραζακὶ σταφύλι. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἐπισκέπτας ἤρχοντο δὶς καὶ τρίς, λέγοντες ὅτι ἡ πρώτη φορὰ ἦτο διὰ τὸν ἀρραβῶνα, ἡ δευτέρα διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ γαμβροῦ καὶ ἡ τρίτη διὰ τὰ «μβατίκια». Τὰ «μβατίκια» διεξήχθησαν λαμπρῶς. Ἔρραναν τὸν γαμβρὸν μὲ κοφέτα καὶ μὲ ὀρύζιον, μέγα συμπόσιον παρετέθη, καὶ ὁ γερο-Λάζος, ὅστις ἐπρόσεχε πλέον εἰς τὰς χειρονομίας του, ἔκαμε τόσον κέφι, ὥστε μεταξὺ δύο τραγουδιῶν ἑκάστοτε δὲν ἔπαυε νὰ φωνάζῃ:

― Ἂς φέξῃ!

*Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911) - Βικιπαίδεια

Γιατί χάνω βάρος αλλά η κοιλιά… παραμένει;

 

Χάνω βάρος, αλλά η κοιλιά… παραμένει – Αυτός είναι ο λόγος

Όσοι και όσες έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να χάσουν βάρος, είτε επιτυχημένα είτε αποτυχημένα, μπορούν να το επιβεβαιώσουν: το να χάσεις τα παχάκια στην περιοχή της κοιλιάς είναι το πιο δύσκολο σκέλος της όλης διαδικασίας.

Γιατί ωστόσο συμβαίνει αυτό; Οι παρακάτω λόγοι είναι οι βασικότεροι:

Η έλλειψη μαγνησίου

Το ανθρώπινο σώμα απαιτεί μαγνήσιο για περισσότερες από 300 χημικές αντιδράσεις, μια εκ των οποίων είναι η διατήρηση του καρδιακού ρυθμού και της ρύθμισης των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Ταυτόχρονα, βοηθάει στην απώλεια βάρους και την απώλεια λίπους στην περιοχή της κοιλιάς.

Γυμνάζεσαι μόνο με αερόβιες ασκήσεις

Οι αερόβιες ασκήσεις είναι βασικός τρόπος γυμναστικής για όσους προσπαθούν να αδυνατίσουν. Το ζήτημα είναι πως αν και οι αερόβιες ασκήσεις σε βοηθάνε να χάσεις κάποια κιλά αρχικά, εν συνεχεία ο μεταβολισμός προσαρμόζεται και παύεις να καις θερμίδες. Ξεκίνα ασκήσεις με βάρη και ασκήσεις ενδυνάμωσης άμεσα.

Ο λίγος ύπνος

Είναι αποδεδειγμένο με πολλαπλούς τρόπους και όσο και αν υποτιμάται συχνά πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπόψιν: το να μην κοιμάσαι καλά έχει κακές συνέπειες στο σωματικό βάρος, καθώς σε αυτή την περίπτωση δύσκολα χάνεις κιλά.

Τρως πολύ αλάτι

Η υπερβολική κατανάλωση αλατιού προκαλεί κατακράτηση νερού. Είναι ενδεικτικό πως σχεδόν το 90% των Αμερικανών καταναλώνουν περισσότερο από τη συνιστώμενη ποσότητα αλατιού, η οποία είναι 2.300 mg νατρίου την ημέρα: καθόλου απίθανο κάτι τέτοιο να ισχύει και για εσένα. Ωστόσο, είναι πάντα πιθανό να καταναλώνεις περισσότερο νάτριο από το απαιτούμενο μέσω άλλων πηγών όπως οι σάλτσες, τα αλλαντικά και τα τυριά. Μειώστε αυτές τις τροφές.
Διαβάστε επίσης: Το σπλαγχνικό λίπος είναι πιο ευάλωτο στη γυμναστική παρά στη δίαιτα!

Πηγή: Runnfun.gr

Μετά τον "άθλο" της διάλυσης του ΕΣΥ, τώρα εξαφανίζουν και τα φάρμακα

 

Αφού διέλυσαν το ΕΣΥ, άφησαν τη χώρα χωρίς φάρμακα!

Ακόμα ένα επίτευγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη μετά τη διάλυση του ΕΣΥ και τους χιλιάδες θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί στην πανδημία.

Το Editorial  της σημερινής Αυγής

 

Την περίοδο 2012-2015, όταν το σύστημα που οδήγησε στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια τη χώρα ξόρκιζε τον… δαίμονα του ΣΥΡΙΖΑ, κόμματα, μέσα ενημέρωσης και λοιποί διαμορφωτές της κοινής γνώμης επιστράτευσαν επιχειρήματα για την προπαγάνδα τους από τα πιο μαύρα χρόνια της εθνικοφροσύνης: Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα σας πάρουν τα σπίτια, θα χάσουμε τα λεφτά μας, θα βγούμε από το ευρώ και την Ε.Ε., δεν θα έχουμε φάρμακα και τρόφιμα στα ράφια, θα ψωνίζουμε με δελτίο, θα πεθάνουμε από το κρύο και άλλα λιγότερο ή περισσότερο ευφάνταστα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο κέρδισε τις εκλογές, αλλά κυβέρνησε αφήνοντας την οικονομία πιο νοικοκυρεμένη από ποτέ, ενίσχυσε την εργασία, τη δημόσια Υγεία και έβγαλε τη χώρα από τη θηλιά των Μνημονίων. Σήμερα η Ν.Δ., που εξελέγη με τη σημαία του φιλελευθερισμού, της ανάπτυξης, της Ευρώπης, έχει οδηγήσει την Ελλάδα στο σκοτάδι και στην παρακμή, τους πολίτες στη φτώχεια και στην απελπισία.

Αφού κυβέρνησαν τριάμισι χρόνια, αφήνουν πίσω κάθε λογής pass -ελληνιστί "δελτία"-, εισοδήματα που εξαφανίζονται, ρεκόρ ακρίβειας παντού, στην ενέργεια, στα καύσιμα, στα τρόφιμα, πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και ως κερασάκι έρχονται να προστεθούν τα άδεια ράφια στα φαρμακεία.

Το Μέγαρο Μαξίμου και ο Θάνος Πλεύρης έκλεισαν τα αυτιά στις προειδοποιήσεις γιατρών και φαρμακοποιών, εμμένοντας στην εγκληματική νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία πως η αγορά αυτορρυθμίζεται. Όπως έπραξαν σε όλα τα πεδία, άνοιξαν τον δρόμο στην κερδοσκοπία, στις πλάτες, βέβαια, των πολιτών και των φαρμακοποιών. Το ίδιο δεν έκαναν, άλλωστε, στην ενέργεια και στις τιμές των προϊόντων;

Και τώρα τρέχουν να πάρουν μέτρα μετά Χριστόν, να στήσουν επικοινωνιακά σόου, να πουλήσουν τζάμπα μαγκιά και να επιρρίψουν την ευθύνη… στον παγκόσμιο παράγοντα. Στο μεταξύ, στα ράφια των φαρμακείων οι ελλείψεις θυμίζουν εμπόλεμη κατάσταση.

Γονείς δεν βρίσκουν σιρόπι για τα παιδιά τους, ενώ μετακινούνται στους διπλανούς δήμους για ένα κουτί αντιπυρετικά. Ασθενείς με πιο σοβαρές παθήσεις κινδυνεύουν να χάσουν τις θεραπείες τους. Ακόμα ένα επίτευγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη μετά τη διάλυση του ΕΣΥ και τους χιλιάδες θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί στην πανδημία.

Κάθε μέρα που περνάει είναι σε βάρος της κοινωνίας. Μας αξίζει και μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα. Αρκεί να φύγουν.

 

 

" Είπατε τίποτα για την αφεντιά μου, ρε άπλυτα κουμμούνια; Για όλα φταίνε οι Ζαίοι φαρμακέμποροι, που στέλνουν τα φάρμακα του λαού στο εξωτερικό, για να πλήξουν την κυβέρνηση"

GERMANIA ANNO ZERO/ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΤΟΣ ΜΗΔΕΝ (1948): Η ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΡΟΣΕΛΙΝΙ

 

GERMANIA ANNO ZERO/ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΤΟΣ ΜΗΔΕΝ (1948)

 

Γερμανία 1947 . Μία συνηθισμένη  γερμανική οικογένεια προσπαθεί να επιβιώσει στο κατεστραμμένο Βερολίνο του μεταπολέμου. Ο πατέρας είναι άρρωστος κι ανίκανος να φέρει τροφή, ο μεγάλος γιος κρύβεται από την αστυνομία επειδή ήταν ναζί και η κόρη προσφέρει ελάχιστα περνώντας τον χρόνο της στα κλαμπ. 

Μόνο ο μικρός, 12χρονος, Έντμουντ είναι που περιδιαβαίνει τους δρόμους αναζητώντας κάποια εργασία για να σώσει την οικογένεια του από την πείνα.

 Όμως, στον δρόμο του θα βρεθεί ο παλιός του δάσκαλος και θα τον μπερδέψει με τους φασιστικούς του λόγους, κάνοντας τον να φτάσει στο αδιανόητο. 

 

 Σκηνοθέτης: Roberto Rossellini
Ηθοποιοί: Edmund Moeschke, Ernst Pittschau, Ingetraud Hinze

Γερμανία έτος μηδέν - Βικιπαίδεια

Γερμανία Έτος Μηδέν» του Ρομπέρτο Ροσελίνι - TVXS

Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος: δύο πολύτιμες φωτογραφικές προσκτήσεις

 

Μηνιαίο Δελτίο Προσκτήσεων, 7 Ιανουάριος 2023

1. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

Εκατόν δώδεκα χρόνια από τον θάνατο του Παπαδιαμάντη (2 Ιανουαρίου 1911), η Εθνική Βιβλιοθήκη προσθέτει στο παπαδιαμαντικό αρχείο της ένα από τα λίγα σωζόμενα αντίτυπα της φωτογραφίας που του τράβηξε, το 1906, ο Παύλος Νιρβάνας στη Δεξαμενή. Τη φωτογράφιση την έχει διηγηθεί ο ίδιος ο Νιρβάνας στο περ. Παναθήναια (τόμ. ΙΓ΄, 15 Οκτωβρίου 1906). Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα: 

«Έξαφνα εγύρισε και είδε την μηχανήν. 

- Τι είν’ αυτό; ερώτησε με ανησυχίαν. Ιατρικά εργαλεία;

- Όχι, όχι.

- Μήπως είναι κόδακ, όπως λένε;

Ευρήκα την ευκαιρίαν να υποκλέψω την συγκατάθεσίν του, να του την ζητήσω ως χάριν. Εφάνη καμπτόμενος, ηθέλησε να μου φανή φιλόφρων. 

- Η φιλία ενίκησε το… ζορμπαλήκι, μου είπε μ’ ένα χαμόγελον παιδικόν. 

Είχα ήδη σταθή εμπρός του κ’ έσυρα δυο-τρεις φορές το μικρόν ελατήριον. Δεν άλλαξε θέσιν, την χαρακτηριστικήν ασκητικήν θέσιν, με τα χέρια πλεγμένα εμπρός. Με το κεφάλι σκυμμένον, με τα μάτια βασιλευμένα, ειρηνικά υπό τα μισόκλειστα βλέφαρα. Μία ευγένεια ασύλληπτος εχύνετο εις το πρόσωπόν του από το φως της δυούσης ημέρας. Δεν είχαν περάσει ολίγα δευτερόλεπτα κ’ εφαίνετο βιαστικός, ανήσυχος να τελειώνωμεν. 

- Nous excitons la curiosité du public… μου είπε με άπταιστον γαλλικήν προφοράν. 

Ήτον η πρώτη φορά που ήκουα τον Παπαδιαμάντην να ομιλή γαλλικά.

Το ‘‘κοινόν’’ του μικρού καφενείου εφαίνετο να μη μαντεύη τίποτε». 

 

Ο Βασίλειος Δ. Κυριαζόπουλος («Οι φωτογραφίες του Παπαδιαμάντη», περ. Διαγώνιος, τχ. 14, Μάιος-Αύγουστος 1976, σ. 105-109) έδειξε ότι πράγματι ο Νιρβάνας εκείνη τη μέρα τράβηξε, για λόγους ασφαλείας, δυο τρεις φωτογραφίες, όπως αποδεικνύεται από τις μικρές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα σωζόμενα αντίτυπα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσα τυπώματα έκανε ο Νιρβάνας από το αρνητικό και ποιοι ήταν οι παραλήπτες τους. Το συγκεκριμένο αντίτυπο που έρχεται στην ΕΒΕ το είχε χαρίσει, κατά πάσα βεβαιότητα, ο ίδιος ο Νιρβάνας στον φίλο του ποιητή Λάμπρο Πορφύρα, ο οποίος το χάρισε στον πρωτοξάδελφό του Δημήτρη Πικιώνη (οι μανάδες τους ήταν αδελφές). Η κόρη και η εγγονή του Πικιώνη, Αγνή Πικιώνη και Ντόρα Ρόκου-Πικιώνη, δωρίζουν σήμερα τη φωτογραφία στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στη μνήμη του Δημήτρη και της Αλεξάνδρας Πικιώνη. Ας δεχτούν και από τη θέση αυτή τις πιο θερμές ευχαριστίες μας.


2. Εμμανουήλ Ροΐδης

Η φωτογραφία είναι άγνωστη και αδημοσίευτη. Ανήκει στον φίλο της ΕΒΕ Ν. Π. Παΐσιο, και τον ευχαριστούμε θερμά άλλη μια φορά και για αυτή τη δωρεά του. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σε φωτογραφείο της Αθήνας.

                                            ***

Οι αντίπαλοι, κοσμοθεωρητικά, Παπαδιαμάντης και Ροΐδης συναντήθηκαν μία φορά στην Εφημερίδα του Κορομηλά χάρη στον Ντοστογιέφσκι. Έχει αναγγελθεί η δημοσίευση σε συνέχειες του μυθιστορήματος Το έγκλημα και η τιμωρία, που θα αρχίσει στις 14 Απριλίου 1889, και την προτεραία ο Ροΐδης δημοσιεύει κείμενό του για να μας «ειπή […] οποίας αξίας είναι ο Δοστογέφσκη και οποίον είναι το αριστούργημά του Το έγκλημα και η τιμωρία». Η δημοσίευση της ανώνυμης μετάφρασης θα ολοκληρωθεί την 1η Αυγούστου 1889 (106 πεντάστηλες επιφυλλίδες). Η μετάφραση αυτή του Παπαδιαμάντη θα εκδοθεί για πρώτη φορά, μαζί με τον Πρόλογο του Ροΐδη, σε επιμέλεια της Ευγενίας Μακρυγιάννη, έναν αιώνα αργότερα: Θ. Δοστογέφσκη, Το έγκλημα και τιμωρία, Ιδεόγραμμα, Αθήνα 1992. Απρόβλεπτα γεγονότα και συμπτώσεις οδήγησαν τους δύο συγγραφείς σε νέα συνάντηση, με τη δωρεά, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή, των φωτογραφικών πορτραίτων τους στην ΕΒΕ. 

Σταύρος Ζουμπουλάκης
Πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου
της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος

Remedios Varo Uranga: σουρεαλισμός εμποτισμένος από τον μυστικισμό , τη μαγεία και την αλχημεία

• Remedios Varo (1908-1963) - Wikipedia

  Remedios Varo Paintings & Artwork Gallery in Chronological order ...

  Remedios Varo - 112 artworks - painting - WikiArt

Μάνος Χατζιδάκις - ΤΙΟ ΤΙΞ,(Οι κύκνοι) - Γιώργος Μούτσιος

"Οι κύκνοι" (Τιο Τιξ) από τους "Όρνιθες" του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν, μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, μετάφραση Βασίλη Ρώτα, σκηνικά - κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη και χορογραφία Ζουζού Νικολούδη.
Η παράσταση ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης στην το 1959.

Οι Όρνιθες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάσθηκε το 414 π.Χ. στα Διονύσια, χαρίζοντας στον δημιουργό της το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε τους «Όρνιθες» απογοητευμένος από την τροπή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με το μεγάλο αυτό έργο, ο Αριστοφάνης βρίσκει την ευκαιρία να διακωμωδήσει τους συκοφάντες και τους κόλακες του δήμου, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα. Το έργο πραγματεύεται τη φυγή δυο ανθρώπων από την τυραννία του κόσμου στο βασίλειο του παραμυθιού και συνενώνει την πιο τολμηρή φαντασία με την πιο ανάερη ποίηση.

Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία : Γιώργος Μούτσιος

Έτσι δα οι κύκνοι.
-Τιο τιο τιο τιξ
Με σύμφωνον αχό-τιο τιξ
ύμνον υφάναν στον Απόλλωνα
-Τιο τιο τιο τιξ.
Παίζοντας με τα φτερά τους
καθιστοί στην όχθη του Έβρου.
-Τιο τιο τιο τιξ.
Πέρασε η βοή το άσπρο σύννεφο
και φωλιάσαν τα πουλιά
κι ημερώσανε τ'αγρίμια
και φωλιάσαν τα πουλιά
σβήσανε τα κύματα
στη γαλήνια νύχτα.
-Τιο τιο τιο τιξ.
Και θαμπώσαν οι θεοί
και τραγούδησαν μαζί
με τις Μούσες και τις Χάρες
πάνω στο γλυκό σκοπό.
-Τιο τιο τιο τιξ.-Τιο τιο τιο τιξ
Με σύμφωνον αχό-τιο τιξ
ύμνον υφάναν στον Απόλλωνα
-Τιο τιο τιο τιξ.
Παίζοντας με τα φτερά τους
καθιστοί στην όχθη του Έβρου.
-Τιο τιο τιο τιξ.
Πέρασε η βοή το άσπρο σύννεφο
και φωλιάσαν τα πουλιά
κι ημερώσανε τ'αγρίμια
και φωλιάσαν τα πουλιά
σβήσανε τα κύματα
στη γαλήνια νύχτα.
-Τιο τιο τιο τιξ.
Και θαμπώσαν οι θεοί
και τραγούδησαν μαζί
με τις Μούσες και τις Χάρες
πάνω στο γλυκό σκοπό.
-Τιο τιο τιο τιξ.

Προκόπης Παυλόπουλος: Πολιτικός «φαρισαϊσμός» και επιχείρηση ελέγχου της νομιμότητας του Συντάγματος στο ζήτημα των υποκλοπών

Προκόπης Παυλόπουλος: Ο Αριστόβουλος Μάνεσης για τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων

7–9 λεπτά

---

"Η σκέψη του Αριστόβουλου Μάνεση -του, αναμφισβήτητα, κορυφαίου Έλληνα "θεράποντος" του Συνταγματικού Δικαίου κατά τον 20ό αιώνα- αναφορικά με τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων εντάσσεται στο ευρύτερο πεδίο των θεωρητικών του απόψεων ως προς την εν γένει θεσμική και πολιτική θέση και λειτουργία του Συντάγματος εντός του πλαισίου της Φιλελεύθερης Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, ανέφερε ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ακαδημαϊκός και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ κ. Προκόπιος Παυλόπουλος κατά την εισαγωγική του τοποθέτηση στο Συνέδριο για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Αριστόβουλου Μάνεση (Ενότητα IV, "Ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων: Παλαιά προβλήματα και επίκαιροι προβληματισμοί", 18.12.2022), με τίτλο "Επισημάνσεις για τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων στην σκέψη του Αριστόβουλου Μάνεση".

Ο Προκόπης Παυλόπουλος επεσήμανε ότι «τίθεται σε άμεση θεσμική διακινδύνευση η ίδια η κανονιστική υπόσταση του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος του απορρήτου των επικοινωνιών», φέρνοντας ως παράδειγμα της επιχείρησης διάβρωσης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη νομοθετική παρέμβαση για την λειτουργία της ΕΥΠ ιδίως ως προς τις «νόμιμες» επισυνδέσεις, με την επίκληση κυρίως λόγων εθνικής ασφάλειας.

"Για την ακρίβεια, ο Αριστόβουλος Μάνεσης υποστήριξε, δίχως ευκαιριακές διακυμάνσεις που θα μπορούσαν να θέσουν σε 'διακινδύνευση'  την παροιμιώδη επιστημονική του συνέπεια, ότι ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων οφείλει ν’ αποτελεί, για τον ερμηνευτή και εφαρμοστή των συνταγματικών ρυθμίσεων, τον 'ιδανικό' μηχανισμό ελέγχου του αν και κατά πόσον οι νομοθετικώς θεσπισμένοι κανόνες δικαίου δεν εκφεύγουν των ορίων των κανονιστικών δεδομένων του Συντάγματος, ως 'Θεμελιώδους Νόμου' που συνιστά, ταυτοχρόνως, την βάση αλλά και την κορυφή της όλης ιεραρχίας των εκάστοτε ισχυουσών διατάξεων, οι οποίες συνθέτουν τον κορμό της Έννομης Τάξης", ανέφερε ο κ. Παυλόπουλος και πρόσθεσε: "Προς αυτή την κατεύθυνση ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων οφείλει, κατά τον Αριστόβουλο Μάνεση, να επικεντρώνεται πρωτίστως στην θωράκιση των συνταγματικώς κατοχυρωμένων Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με την προσθήκη ότι την συνταγματική τους κατοχύρωση ενισχύει ουσιωδώς και το περί δικαιωμάτων νομικό πλαίσιο του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.  

Για τον Αριστόβουλο Μάνεση η υιοθέτηση ενός τέτοιου θεωρητικού προσανατολισμού εμφανίζεται ως σχεδόν αυτονόητη, δοθέντος ότι η Φιλελεύθερη Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία νοείται, οιονεί εκ φύσεως, ως σύνολο εγγυήσεων υπέρ της Ελευθερίας, υφ’ όλες της  τις εκφάνσεις, και, επέκεινα, ως σύνολο εγγυήσεων των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μέσω των οποίων η Ελευθερία, ως έννοια θεσμικού "γένους", ασκείται στην πράξη.

Εν τέλει, κατά τον Αριστόβουλο Μάνεση ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων οφείλει να εκδηλώνεται, εν πάση περιπτώσει, ως θεσμική και πολιτική διεργασία εντεταγμένη στον κανονιστικό χώρο του εγγυητικού -υπέρ της Ελευθερίας και, κατ’ αποτέλεσμα, των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου- ρόλου του Συντάγματος. Ρόλου, ο οποίος ανταποκρίνεται πλήρως στην θεσμική και πολιτική υφή της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, ως συστήματος πολιτειακής και πολιτικής οργάνωσης που είναι προορισμένο, "εκ καταγωγής" να εγγυάται την Ελευθερία.  Οι διαχρονικές θέσεις του Αριστόβουλου Μάνεση για την θεσμική και πολιτική ιδιοσυστασία του Συντάγματος ως "κορωνίδας" της Έννομης Τάξης και, επέκεινα, οι θέσεις του για την αντίστοιχη ιδιοσυστασία του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων κυρίως εκ μέρους του Δικαστή, διαμορφώθηκαν ως ένα είδος επιστημονικής αλλά και πολιτικής του απάντησης -ο Αριστόβουλος Μάνεσης υπήρξε, καθ’ όλη την δημόσια διαδρομή του, πριν απ’ όλα Πολίτης- στην διαρκώς εντεινόμενη τάση ιδίως της Εκτελεστικής Εξουσίας να επιβάλλει, δι’ ίδιον λογαριασμόν, ως θεσμικώς θεμιτή, αν όχι και "επιβεβλημένη", μια μορφή ελέγχου της νομιμότητας του Συντάγματος.

Αυτό το, καταφανώς διαβρωτικό για την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία αλλά και για την εγγυητική λειτουργία του Συντάγματος κυρίως υπέρ των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, φαινόμενο άρχισε να εντείνεται κατά την δεκαετία του ’80 και μετέπειτα. Δηλαδή όταν πλέον κατέστη εμφανές το προς όφελος της Εκτελεστικής Εξουσίας οιονεί "μονοπώλιο" της ανάληψης της νομοθετικής πρωτοβουλίας. Την τάση αυτή ενίσχυσε, δυστυχώς, και η στάση ορισμένων εκπροσώπων της Νομικής Επιστημονικής Κοινότητας, οι οποίοι "συνηγόρησαν" -και εξακολουθούν να "συνηγορούν"– προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης και ορισμένων εκ των περί αναθεώρησης διατάξεων του άρθρου 110 του Συντάγματος, έτσι ώστε να "μετριασθεί" ο αυστηρός χαρακτήρας του.  Διότι τι άλλο φανερώνει μια τέτοια "συνηγορία", εκτός από το ότι πρέπει να καθίσταται εφικτή η όσο το  δυνατό συχνότερη αναθεώρηση των αναθεωρητέων διατάξεων του Συντάγματος επειδή, δήθεν, η θεσμοθετημένη αυστηρότητά του δεν του επιτρέπει να παρακολουθήσει, με την απαιτούμενη ρυθμιστική αποτελεσματικότητα, την εξέλιξη της κοινωνικοοικονομικής του "υποδομής", διότι, και πάλι δήθεν, τ’ ερμηνευτικά "εργαλεία" που έχει ο Δικαστής στην διάθεσή του, κατά τα ανωτέρω, δεν του επιτρέπουν να εμπεδώσει θεσμικώς την σταθερή κανονιστική επάρκεια του Συντάγματος;

Το ίδιο ως άνω φαινόμενο παρατηρούμε και σήμερα, εκδηλούμενο στο φάσμα μιας σειράς Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα της νομοθετικής παρέμβασης για την λειτουργία της ΕΥΠ, ιδίως ως προς τις "νόμιμες" επισυνδέσεις, με την επίκληση κυρίως λόγων εθνικής ασφάλειας.

Κατά την νομοθετική αυτή παρέμβαση επιχειρήθηκε -και εξακολουθεί να επιχειρείται- μια προσπάθεια της Εκτελεστικής Εξουσίας να ερμηνεύσει τις διατάξεις του άρθρου 19 του Συντάγματος -κατ’ εξοχήν δε τις διατάξεις περί αρμοδιοτήτων της ΑΔΑΕ- κατά τρόπο σύμφωνο με τις διατάξεις οι οποίες θεσπίσθηκαν μέσω αυτής! Με αποτέλεσμα να τίθεται σε άμεση θεσμική διακινδύνευση η ίδια η κανονιστική υπόσταση του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος σχετικά με το απόρρητο των επικοινωνιών. Αυτονοήτως, και σε όλους αυτούς δίνουν την δέουσα απάντηση οι θέσεις του Αριστόβουλου Μάνεση περί των βασικών θεσμικών "συντεταγμένων" της πεμπτουσίας του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων.  

Εν κατακλείδι δε ο Αριστόβουλος Μάνεσης, μέσω των προαναφερόμενων θέσεών του ως προς το μείζον αυτό ζήτημα για την υπεράσπιση του εγγυητικού ρόλου του Συντάγματος, "απογυμνώνει" την νομική υστεροβουλία  αλλά και νομική άγνοια τόσο των σύγχρονων "Σαδδουκαίων", που επιδίδονται σ’ έναν καταφώρως ανεδαφικό, οιονεί "παλαιοημερολογητικό", ερμηνευτικό "αγώνα" έναντι των διατάξεων του Συντάγματος και της εφαρμογής του στην πράξη, "αποθεώνοντας" την σημασία της γραμματικής του, σχεδόν αποκλειστικώς, ερμηνείας.  Όσο και των σύγχρονων "Φαρισαίων" οι οποίοι, ακολουθώντας τα βήματα των βιβλικών "διδασκάλων" τους για την ανεπάρκεια της γραπτής "Τορά" και την ανάγκη υποκατάστασής της μέσω της προφορικής, υπερασπίζονται, κατά περίπτωση και κατά το πολιτικό δοκούν, την ρυθμιστική "ανανέωση" του Συντάγματος μέσω των διατάξεων του κοινού νόμου! Ταυτοχρόνως δε και την, αναλόγως των περιστάσεων, δήθεν ρυθμιστική "ενδυνάμωση" του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων με την προσφυγή σε θεσμικώς και πολιτικώς "επιτηδευμένες" μεθόδους που καταλήγουν, υποδορίως, στην υιοθέτηση μορφών ελέγχου όχι της συνταγματικότητας των νόμων αλλά της νομιμότητας του Συντάγματος."
 

FLIX.gr: Πάμε σινεμά; Όλες οι ταινίες που παίζονται σε όλη την Ελλάδα

 

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Πάμε σινεμά; Όλες οι ταινίες που παίζονται σε όλη την Ελλάδα Όλες οι νέες κυκλοφορίες της εβδομάδας και οι ταινίες που συνεχίζονται στις αίθουσες όλης της Ελλάδας, στον κινηματογραφικό οδηγό του Flix.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2022 Flix Top Ten - 2022 Τις δέκα τελευταίες μέρες του χρόνου, το Flix ψηφίζει τη δεκάδα με τις καλύτερες ταινίες του 2022.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2022 Το «Streaming vs. Αίθουσες» είναι ψευδοδίλημμα ή ο πόλεμος των κόσμων; Το Flix διαλέγει τις 22 στιγμές που δεν θα ξεχάσουμε, για καλό ή για κακό, από το 2022. Σήμερα, ευτυχώς, δεν βρίσκουμε οριστική απάντηση στο δίπολο των κινηματογραφικών ημερών μας.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2022 Top Flix 2022: Οι ελληνικές ταινίες της χρονιάς Στο Flix παραμένουμε αδιαπραγμάτευτα ερωτευμένοι με το σινεμά μας. Και φέτος μας άρεσαν πολλές ελληνικές ταινίες. Πολύ.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Στη Σκιά του Καραβάτζιο του Μικέλε Πλασίντο H ζωή και το έργο του Καραβάτζιο σε μια βιογραφία που παίζει με το φως και τις συμβάσεις, αλλά και τα κλισέ του είδους.

BEST OF 2022 H Ανασκόπηση του 2022 με τον τρόπο του Flix Το Flix διαλέγει τις 22 στιγμές που δεν θα ξεχάσουμε, για καλό ή για κακό, από το 2022.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Η Ιστορία μιας Μυθιστοριογράφου του Χονγκ Σανγκ-σου Ακόμη μια διακριτική αλλά με τον τρόπο της συνταρακτική μικρή ιστορία ζωής και τέχνης από τον Χονγκ Σανγκ-σου. Αργυρή Αρκτος - Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στη Berlinale 2022.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕ STREAMING Glass Onion: Στα Μαχαίρια του Ράιαν Τζόνσον H πρώτη φορά ήταν καλύτερη. Η δεύτερη, όμως, είναι μεγαλύτερη, πιο «πλούσια», πιο διασκεδαστική, πιο παραδομένη στο fun και διαθέτει έξτρα μπόνους τα (αν και ανεκμετάλλευτα) νερά του Αιγαίου. [H ταινία προβάλλεται από τις 23 Δεκεμβρίου στο Netflix]

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Αλέν Μπεργκαλά: «Τετράδια» στα θρανία To Flix κουβεντιάζει με τον κορυφαίο «εκπαιδευτικό» της τέχνης του σινεμά, με αφορμή την παρουσία του στο 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους.

BEST OF 2022 Flix Top Ten 2022: Ψηφίστε την καλύτερη ταινία της χρονιάς Παραδοσιακά, λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος, τo Flix σας προ(σ)καλεί να ψηφίσετε τις καλύτερες ταινίες του 2022 και σας χαρίζει σινεμά για όλο το 2023.