Τα «Νούμερα» του Φοίβου Δεληβοριά: μια τρελή βουτιά στον σουρεαλισμό

Τα «Νούμερα» του Φοίβου Δεληβοριά είναι μια τρελή βουτιά στον σουρεαλισμό (review) - 20/20 Magazine

ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ

mag.gr

 7-9 λεπτά

---

Τα «Νούμερα» του Φοίβου Δεληβοριά είναι μια τρελή βουτιά στον σουρεαλισμό (review)

Εν αναμονή του δεύτερου επεισοδίου της νέας σειράς της ΕΡΤ με καλεσμένη τη Νατάσσα Μποφίλιου την ερχόμενη Παρασκευή 23/9, ο Ματθαίος Λεωνίδας  έγραψε τις εντυπώσεις του για όλα όσα είδαμε στην πρεμιέρα.

Είναι πλέον τόσο σπάνιες οι φορές που παρακολουθώ τηλεόραση, που φέτος βρέθηκα να αδημονώ μήνες για τον Σεπτέμβριο και την πρεμιέρα της νέας σειράς μυθοπλασίας που φέρνει ο Φοίβος Δεληβοριάς στην ΕΡΤ με τίτλο «Τα Νούμερα». Μια σουρεαλιστική μουσική κωμωδία 24 επεισοδίων που δημιούργησε ο ίδιος μαζί με τον Σπύρο Κρίμπαλη και θα περιλαμβάνει από ζωντανή μουσική και χορό, μέχρι σάτιρα, stand-up comedy, ξεχωριστούς καλεσμένους σε ρόλους-έκπληξη, αλλά και πολλή από τη μαγεία που έχουμε ανάγκη από μια τέτοια παραγωγή. Κινηματογραφική εικόνα, έξυπνες ατάκες, μουσικές με στίγμα. Οι Παρασκευές μας ομορφαίνουν.

Η ιστορία ακολουθεί τον Φοίβο Δεληβοριά, έναν 45χρονο τραγουδοποιό, που γνώρισε την επιτυχία στη δεκαετία του ’90, τώρα όμως η ζωή του δεν πηγαίνει και τόσο καλά. Η γυναίκα του τον έχει παρατήσει για τον Mr. Perfect, η 10χρονη κόρη του τον εμπαίζει, οι συνάδελφοί του στο χώρο τον απαξιώνουν. Το μόνο καλό που του συμβαίνει είναι πως το νέο παιδικό του τραγούδι με τίτλο «Το κροκοδειλάκι» γίνεται σουξέ και πετυχαίνει εκατομμύρια προβολές στο διαδίκτυο. Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να προσπαθήσει να έρθει πιο κοντά στο όνειρό του: να ανοίξει στην Αθήνα έναν καλλιτεχνικό χώρο-αναψυκτήριο όπου θα αναβιώσει το θέαμα ποικιλιών, το βαριετέ, όπως το είχε πετύχει κάποτε ο Αττίκ με την περίφημη «Μάντρα» του.

Αρωγός σε αυτό το όνειρο που μοιάζει με παλινόρθωση, ουτοπία, καλλιτεχνική λόξα και ματαιοδοξία, είναι ένας λαϊκός παραγωγός, που βρίσκεται στο δρόμο του και θα πιστέψει στην πρότασή του για τα καλλιτεχνικά νούμερα. Ωστόσο, ο απροσδόκητος θάνατος του παραγωγού Σάκκαρη φέρνει στη θέση του τον γιο του, Τζόναθαν, ο οποίος, έχοντας σπουδάσει στο εξωτερικό, τα μόνα νούμερα που βλέπει είναι αυτά που δηλώνουν επιτυχία και προέρχονται από new age μαρκετινίστικους σχεδιασμούς και αναλύσεις SWOT. Έτσι, ο Φοίβος θα επανδρώσει μια ομάδα από αταίριαστους καλλιτέχνες και misfits: έναν εμμονικό ηθοποιό-μίμο, έναν μισάνθρωπο stand-up κωμικό, μια νεαρή σερβιτόρα που τραγουδάει, μια φεμινίστρια χορεύτρια μπουρλέσκ, έναν βουβό μάγο.

Θα μας παρουσιάσει, λοιπόν, τα «Νούμερά» του, κάθε επεισόδιο των οποίων θα περιλαμβάνει και τη συμμετοχή ενός ιδιαίτερου καλεσμένου, και άλλοτε με νοσταλγική διάθεση, άλλοτε με μουσική, ο σουρεαλισμός θα προσπερνά την πραγματικότητα. Παρακολουθώ τον πιλότο στο κινητό μου, στραβοξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι και στις σκηνές που περνούν μπροστά στα μάτια μου βλέπω έναν αστικό χαμαιλέοντα, τον Φοίβο Δεληβοριά, να έχει πια γνωρίσει τη μαζική απήχηση που του πρέπει και να υποδύεται μια εντελώς πιθανή εκδοχή του εαυτού του σχολιάζοντας τα διαδραματιζόμενα με (αυτο)σαρκαστικές ατάκες, ενώ οι γύρω του τον σιγοντάρουν με το πολύτιμο ταλέντο τους.

Το επεισόδιο φτάνει γύρω στη μέση. Πομπή κηδείας. Οι παρευρισκόμενοι ξεπροβοδίζουν τον νεκρό τραγουδώντας το «Είμαι ανεβασμένος» του Αντύπα, προεξάρχοντος του ίδιου του λαϊκού τραγουδιστή. Αναρωτιέμαι ποιος διάολος είδε αυτό το πράγμα στο όνειρό του και αποφάσισε να το κάνει τηλεόραση. Ή τη Λένα Ουζουνίδου να εκστομίζει την επική φράση «Μου ‘χεις πρήξει τον πάπαρο». Και με παίρνουν τα γέλια. Μετά σκέφτομαι πως δεν μπορείς να αρνηθείς ότι το αστείο είναι αστείο. Και ότι το καλογραμμένο σενάριο είναι ένα καλογραμμένο σενάριο. Ακόμα κι αν η άποψή σου για το πόσο προοδευτική ή συγκλονιστική μπορεί να είναι μια τηλεοπτική σειρά εξαρτάται από τη ζωή που κάνεις, τον κύκλο των ανθρώπων γύρω σου, την τηλεόραση, το σινεμά, την τέχνη που απολαμβάνεις.

Κι όμως, διόλου «εξωκείμενο» και ανευλαβές δεν είναι το δημιούργημα που σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Καραντινάκης. Ίσα ίσα. Τα πρόσωπα δεν έχουν κανένα κόμπλεξ. Περιγελούν τον εαυτό τους, περιγελούν την πραγματικότητα κι αυτό είναι απολύτως αποδεκτό. Δεν ξέρω αν τα «Νούμερα» αποτελούν μια κάποια αναχώρηση για την ελληνική τηλεόραση, αυτές οι εκφράσεις είναι πλέον ξεπερασμένες και επικίνδυνες, ιδίως για ανθρώπους που ως επί το πλείστον εμπιστεύεσαι. Παρατηρώ, όμως, πως ακόμη κι αν δεν απευθύνεται στον μέσο θεατή, είναι προς τιμήν της σειράς που έχει καταφέρει ήδη πολλούς να θέλουν να δουν πώς πραγματικά θα εξελιχθούν τα συγκεκριμένα νούμερα. Δείτε τα, λοιπόν, και εφοδιαστείτε με το χρηστικό τους χιούμορ, γιατί οι μέρες που έρχονται απαιτούν τη διατήρηση λίγων ακόμη ανεκφύλιστων κυττάρων.

 

Ευρώπη: Το λίκνο της βαρβαρότητας/ Μαρκ Μαζάουερ , «Σκοτεινή ήπειρος. Ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας».

 

Ευρώπη: Το λίκνο της βαρβαρότητας

18-23 λεπτά

---

Το έχω ξαναανεβάσει και το ανεβάζω πάλι, οι εκλογές στην Ιταλία, στη Σουηδία και η άνοδος της φασιστοειδούς ακροδεξιάς σε διάφορες χώρες της Ευρώπης κάνουν αυτό το βιβλίο απαραίτητο για την κατανόηση της Ευρωπαϊκής ιστορίας, του φασισμού και του ναζισμού.

Του

Zen Zist | Facebook

Όποιος φαντάζεται ακόμη την ιστορία της Ευρώπης σαν το θρίαμβο του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας θα πρέπει να διαβάσει αυτή τη ζοφερή επισκόπηση της Ευρώπης του εικοστού αιώνα ως λίκνου της βαρβαρότητας.

Eric Hobsbawm.

Ο Μαρκ Μαζάουερ είναι αρκετά γνωστός στο ελληνικό κοινό, ώστε να μη χρειάζεται κάποιες ιδιαίτερες συστάσεις.

Και είναι γνωστός λόγω μιας ιδιαίτερης σχέσης που διατηρεί με την Ελλάδα και που δεν είναι απλώς η σχέση του Βορειοευρωπαίου διανοούμενου με τον ήλιο και τη θάλασσα. Θα περιοριστώ, λοιπόν, στο να θυμίσω ότι τα δύο πρώτα βιβλία του, «Η Ελλάδα και η μεσοπολεμική οικονομική κρίση», που στηριζόταν στη διδακτορική διατριβή του και ακόμη, «Η Ελλάδα του Χίτλερ», αποτέλεσαν σημαντική συμβολή στην ιστορία της χώρας μας.

Το πρώτο πρόκειται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά, το δεύτερο έχει ήδη κυκλοφορήσει με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Πέρα όμως από την αυστηρά επιστημονική του εργασία, ο Μαζάουερ συχνά γράφει στον αγγλικό Τύπο για ελληνικά θέματα, προκαλώντας μάλιστα και αρκετές αντιδράσεις για τις απόψεις που διατυπώνει.

Παράλληλα, ο Μαζάουερ πέρασε αρκετά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Princeton, καταλαμβάνοντας μια θέση την οποία χρηματοδοτούσε το Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του εν λόγω Πανεπιστημίου και προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στο πρόγραμμα αυτό, ενώ σήμερα είναι καθηγητής στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου κι εκεί εργάζεται για την ανάπτυξη των νεοελληνικών σπουδών.

Τέλος, είχε από παλιά ένα σχέδιο για τη συγγραφή μιας Ιστορίας της Νεότερης και Σύγχρονης Ελλάδας, σχέδιο του οποίου η πραγματοποίηση θα ικανοποιούσε μια σημαντική ανάγκη στην αγγλική βιβλιογραφία, ώς έναν βαθμό όμως και στην ελληνική.

Από την άποψη αυτή δεν είναι λάθος να υποστηρίξει κάποιος ότι συνεχίζει μια παράδοση Άγγλων ιστορικών και κατά δεύτερο λόγο ανθρωπολόγων, που είχαν δείξει ιδιαίτερο και χωρίς αμφιβολία ενεργό ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα.

Ωστόσο, ο Μαζάουερ διαφοροποιείται σε σχέση με τους περισσότερους εξ αυτών, αν όχι με όλους.

Από πολύ νωρίς επιδίωξε να αποφύγει τις πολύ αυστηρές εξειδικεύσεις σε γεωγραφικούς τομείς αλλά και σε γνωστικά αντικείμενα, όπως θα συνέβαινε αν η Ελλάδα συγκέντρωνε το αποκλειστικό του ενδιαφέρον.

Κάτι τέτοιο θα ήταν οπωσδήποτε εμπόδιο για μια διεθνή σταδιοδρομία.

Δεν δίστασε, λοιπόν, να ξεφύγει από την πεπατημένη και να κάνει «παράτολμα» ανοίγματα σε τομείς όπως τα Βαλκάνια και η Ευρωπαϊκή Ιστορία, που πολύ συχνά χρειάζονται μεγάλη προσπάθεια και πολλά χρόνια δουλειά, προκειμένου να μπορέσει κάποιος να αισθανθεί ότι τους ελέγχει ικανοποιητικά.

Και τα αποτελέσματα ήταν κάτι περισσότερο από επιτυχημένα.

Αυτό, δε, το λέω όχι ως προσωπική κι επομένως εντελώς υποκειμενική άποψη, αλλά με βάση τις βιβλιοκρισίες που έχουν δημοσιευτεί στο διεθνή επιστημονικό και μη Τύπο.

Χρησιμοποίησα μόλις προηγουμένως την έκφραση «παράτολμα ανοίγματα» και εξήγησα ότι ο κίνδυνος βρίσκεται στην ενασχόληση με αντικείμενα που είτε απαιτούν κάποιες πολύ εξειδικευμένες γνώσεις είτε αφορούν γνωστικά πεδία τα οποία έχουν δουλευτεί τόσο πολύ και από τόσο μεγάλα ονόματα ιστορικών, ώστε οι πιθανότητες να αποβούν οι συγκρίσεις υπέρ σου είναι εξαιρετικά μικρές.

Το σκόπελο αυτό, πάντως, ο Μαζάουερ τον ξεπέρασε εύκολα και με επιτυχία.

Ωστόσο, στη λέξη παράτολμος θα δώσω κι ένα άλλο περιεχόμενο και το δικαίωμα αυτό μου το δίνει ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει ο Μαζάουερ το αντικείμενό του.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι ενδεικτικός του τι ακριβώς εννοώ: «Σκοτεινή ήπειρος.

Ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας».

Και το μότο του Γιόζεφ Ροτ, το οποίο βρίσκεται στην αρχή της εισαγωγής του βιβλίου, προσδιορίζει ακόμη περισσότερο και τις διαθέσεις, αλλά κυρίως τις προθέσεις του συγγραφέα: «Γιατί λοιπόν τα ευρωπαϊκά κράτη διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να διαδίδουν τον πολιτισμό και τους καλούς τρόπους σε άλλες ηπείρους;

Γιατί όχι στην ίδια την Ευρώπη;»

Σήμερα, λοιπόν, που εμείς στην Ελλάδα δηλώνουμε ενθουσιασμένοι με τον πλήρη εξευρωπαϊσμό μας, ό,τι και αν σημαίνει αυτό, μέσω της συμμετοχής της χώρας μας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, ο Μαζάουερ έρχεται να μας καλλιεργήσει τις επιφυλάξεις και να υποδαυλίσει όποιους ενδοιασμούς έχουμε ακόμη.

Ας διευκρινίσω ευθύς εξαρχής ότι δεν πρόκειται για ένα αντι-ευρωπαϊκό βιβλίο, για ένα βιβλίο που αρνείται ή κάνει πολεμική στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σε καμία περίπτωση.

Αντιθέτως, ο Μαζάουερ αντιμετωπίζει την Ευρώπη με συμπάθεια και προσπαθεί να την κατανοήσει.

Ωστόσο, η Ευρώπη του Μαζάουερ δεν είναι η Ευρώπη που έχουμε συνηθίσει να αναγνωρίζουμε στα βιβλία της Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

Με διαφορετικά λόγια, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την Ευρώπη του φωτός, του πολιτισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας.

Σε μιαν αντίληψη, η οποία θυμίζει τις αμερικανικές απόψεις του Μεσοπολέμου και της αμέσως μεταπολεμικής περιόδου για την Ευρώπη, η τελευταία γίνεται ο χώρος των σκληρών κρατικών ανταγωνισμών, των πολέμων και του φανατισμού, του εθνικισμού και των εθνικών εκκαθαρίσεων, των κοινωνικών διχασμών και των φυλετικών διακρίσεων, της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πιο ακραία μάλιστα εκδοχή της, της αμφισβήτησης και της άρνησης της δημοκρατίας, η οποία έφτασε στην Ευρώπη ακριβώς να πάρει τις πιο βασανιστικές εκφράσεις, όπως ο φασισμός, ο ναζισμός και ο σταλινισμός.

Κατά την προσωπική μου άποψη, η Ευρώπη του Μαζάουερ, «Η σκοτεινή ήπειρος» όπως την ονομάζει, είναι μια Ευρώπη πολύ πιο κοντά στην ιστορική πραγματικότητα, παρά οι Ευρώπες των κλασικών εγχειριδίων Ευρωπαϊκής Ιστορίας, πολύ δε περισσότερο των πολιτικών.

Γιατί είναι μια Ευρώπη που δεν αγνοεί τον εαυτό της και κυρίως το παρελθόν της, αλλά το παραδέχεται και το δηλώνει ανοιχτά.

Και το παρελθόν της Ευρώπης δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι άσπιλο, όπως δεν υπήρξε ποτέ άσπιλο το παρελθόν καμιάς ανθρώπινης συγκέντρωσης.

Μόνο που στη λογική του πολιτισμικού, και όχι μόνον, ιμπεριαλισμού αυτό το παρελθόν συνηθίζεται να λησμονείται, να παραβλέπεται ή να ερμηνεύεται πολύ συχνά ως παρέκκλιση από έναν κανόνα, προκειμένου να σωθούν τα προσχήματα.

Ο ναζισμός, αν πάρω αυτό το ακραίο μεν, αλλά και τυπικό συνάμα παράδειγμα, δεν ήταν το έργο ενός ανθρώπου, όπως πολύ συχνά αναφέρεται, αντιθέτως, ήταν το έργο μιας κοινωνίας, μιας κοινωνίας καθ όλα ευρωπαϊκής, πρωτοπόρας μάλιστα στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πνεύματος.

Αν αναζητήσει κάποιος έναν συνεκτικό ιστό, μια βασική πλοκή στη «Σκοτεινή ήπειρο» θα τη βρει εύκολα και θα τη βρει στον αγώνα μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού.

Ο Μαζάουερ διαφοροποιείται ρητά στο σημείο αυτό από έναν εξέχοντα Άγγλο μαρξιστή ιστορικό, τον Ερικ Χομπσμπάουμ, ο οποίος στο βιβλίο του «Η Εποχή των άκρων» προσπαθεί να συγκροτήσει την αφήγησή του πάνω στον αγώνα μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνισμού.

Ο Μαζάουερ δεν βρίσκει ότι το βάρος αυτής της πόλωσης για την Ευρωπαϊκή Ιστορία είναι τόσο σημαντικό όσο πιστεύει ο Χομπσμπάουμ.

______________________ 

ΠΑΛΑΙΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΣΟ ΠΟΤΕ  ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚ ΜΑΖΑΟΥΕΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ 

 

Η διάλεξη του φημισμένου Ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ στο Αμερικανικό
Κολλέγιο Ελλάδας στις 12 Φεβρουαρίου 2013, για την άνοδο των
πολιτικών άκρων σε εποχές κρίσης. Η εκδήλωση είχε μεταδοθεί
διαδικτυακά από το kathimerini.gr.

Ποιοι ωφελούνται από το σαμποτάζ στους North Stream 1 & 2 ;

 

Τα σενάρια για το σαμποτάζ στον Nord Stream - Εγινε με δύτες ή με drones;

10-12 λεπτά

---

Το σενάριο των τυχαίων ταυτόχρονων βλαβών φαίνεται σήμερα να παραμερίζεται. Όμως η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε παραμένει άγνωστη, όπως και ο υποτιθέμενος δράστης.

Μια ζώνη που επιτηρείται 

Οι τρεις διαρροές, που έχουν εντοπισθεί από τη Δευτέρα, βρίσκονται στη Βαλτική θάλασσα, στα ανοικτά του νησιού Μπόρνχολμ της Δανίας, ανάμεσα στη νότια Σουηδία και την Πολωνία. Μια ζώνη η οποία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες υπό επιτήρηση.

“Στο παρελθόν, η ΕΣΣΔ στάθμευε υποβρύχια κατασκόπους με ειδικές δυνατότητες στα θαλάσσια βάθη”, υπενθυμίζει στο Twitter ο ανεξάρτητος στρατιωτικός αναλυτής Χ. Ι. Σάτον.

Έκτοτε οι χώρες της Βαλτικής πέρασαν στην πλευρά του ΝΑΤΟ. Όμως οι διαρροές σημειώθηκαν στα διεθνή ύδατα, όπου όλοι μπορούν να κυκλοφορούν.

“Σήμερα το ρωσικό πολεμικό ναυτικό διαθέτει τον μεγαλύτερο στόλο υποβρυχίων κατασκόπων στον κόσμο. Έχουν τη βάση τους στην Αρκτική. Θα ήταν ικανά να προκαλέσουν ζημιά σε έναν αγωγό στη Βαλτική”, διαβεβαιώνει ο Χ. Ι. Σάτον.

Ο ίδιος όμως θεωρεί το σενάριο αυτό “απίθανο”.

Ένα περίπλοκο σαμποτάζ

Η επιχείρηση απαιτεί επέμβαση σε βάθος 70 μέτρων. “Είναι κάτι μεγάλο. Η πρόκληση ζημιών σε δύο αγωγούς αερίου στο βυθό της θάλασσας είναι ένα σημαντικό γεγονός, συνεπώς είναι πιθανό ο δράστης να είναι ένα κράτος”, σημειώνει ο Λάιον Χιρθ, καθηγητής στο Hertie School του Βερολίνου, βάζοντας έμμεσα στην άκρη το ενδεχόμενο μιας τρομοκρατικής ή εγκληματικής ενέργειας.

Όμως ένας ικανός στρατός ξέρει να το κάνει. Η ζώνη είναι “τέλεια προσαρμοσμένη για υποβρύχια τσέπης”, εξηγεί στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας υψηλόβαθμος γάλλος στρατιωτικός αξιωματούχος προσθέτοντας πως υπάρχει είτε η επιλογή της αποστολής στρατιωτικών δυτών για να τοποθετήσουν εκρηκτικά είτε αυτή της κινητής νάρκης ή του υποβρύχιου drone.

“Το drone φεύγει από ένα υποβρύχιο, το οποίο μπορεί να παραμείνει σε απόσταση ναυτικών μιλίων από το σημείο που είναι στόχος. Αφήνει το drone-νάρκη που μεταφέρει, το οποίο πλέει με ταχύτητα περίπου δέκα κόμβων, κοντά στο βυθό”, εξηγεί. “Ο στόχος είναι σταθερός, οπότε το πράγμα δεν είναι πολύ περίπλοκο”.

Αντιθέτως η επιλογή της τορπίλης, η οποία είναι περισσότερο χρήσιμη μάλλον σε κινητό στόχο, είναι σύμφωνα με τον ίδιο λιγότερο πιθανή.

Η έκρηξη “αντιστοιχούσε σε εκατοντάδες κιλά TNT”, διευκρινίζει. Το νορβηγικό ινστιτούτο σεισμολογίας NORSAR, ειδικευμένο στον εντοποισμό σεισμών και πυρηνικών εκρήξεων, υπολογίζει τη δεύτερη έκρηξη στα 700 κιλά.

Επιχείρηση χωρίς ανάληψη ευθύνης 

Οι κυβερνήσεις δείχνουν τη Μόσχα, η οποία από την πλευρά της δεν αποκλείει “καμιά υπόθεση” και θυμίζει πως το αέριο που διαρρέει από τους αγωγούς της ανήκει.

“Η θάλασσα της Βαλτικής είναι περιορισμένη και όχι πολύ βαθιά και σχεδόν κάθε κίνηση παρακολουθείται από τα παράκτια κράτη και τα πολεμικά πλοία τους”, λέει ο Γιούλιαν Πάβλακ του πανεπιστημίου Χέλμουτ Σμιτ του Αμβούργου. “Πολεμικά πλοία και υποβρύχια είναι ικανά να αναπτύξουν εκεί στα κρυφά δύτες” καθώς και τηλεκατευθυνόμενα υποθαλάσσια οχήματα.

Όμως τίποτε δεν είναι αδύνατο για ένα στρατό εκπαιδευμένο στην τέχνη των μυστικών επιχειρήσεων.

“Αυτό αποκαλείται ειδική ναυτική επιχείρηση. Δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά γίνεται”, συνοψίζει η γαλλική στρατιωτική πηγή. “Αυτό που έγινε μοιάζει με κάτι καλά συντονισμένο και καλά προετοιμασμένο”.

Θα χρειαστεί ίσως χρόνος για να προβάλει με αξιόπιστο τρόπο η αλήθεια. Ορισμένοι αναλυτές παρατηρούν σχετικά μ’ αυτό ότι η σύγχυση ωφελεί πολλούς από τους παράγοντες στην περιοχή.

Μα ποιος λοιπόν; 

“Μένει να μάθουμε ποιος έχει την πατρότητα της επιχείρησης”, προσθέτει αυτή η στρατιωτική πηγή. “Άλλες χώρες έχουν συμφέρον ο ‘σωλήνας’ να μην μπορέσει να λειτουργήσει ποτέ”.

Εκ των πραγμάτων, οι αντίπαλοι του Nord Stream 2 είναι πολυάριθμοι εδώ και χρόνια, με πρώτες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 7 Φεβρουαρίου, λίγο πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο αμερικανός πρέοδρος Τζο Μπάιντεν είχε αναφερθεί στο ενδεχόμενο “να του βάλει τέλος”. Ερωτηθείς για τη μέθοδο που θα χρησιμοποιούσε για μια υποδομή που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των γερμανών συμμάχων του, είχε απαντήσει: “σας το υπόσχομαι, θα είμαστε ικανοί να το κάνουμε”. Εδώ και 24 ώρες, το σχετικό βίντεο κυκλοφορεί ευρύτατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χθες, Τρίτη, εξάλλου, η Πολωνία, η Νορβηγία και η Δανία εγκαινίασαν ένα στρατηγικής σημασίας αγωγό αερίου ο οποίος θα επιτρέψει στους Πολωνούς και τους Ευρωπαίους να εξαρτώνται λιγότερο από τις παραδόσεις της Μόσχας. “Η εποχή της ρωσικής κυριαρχίας στον τομέα του αερίου τελειώνει”, δήλωσε κατά τα εγκαίνια του αγωγού ο πολωνός πρωθυπουργός Ματέους Μοραβιέτσκι.

Σ’ αυτό το στάδιο, δύο πράγματα είναι βέβαια: κατ’ αρχάς, το γεγονός συνδέεται με τον πόλεμο στην Ουκρανία. “Η ναυτική διοίκηση του ΝΑΤΟ και τα συμμαχικά πολεμικά πλοία προετοιμάζονται για υβριδικές δράσεις, που περιλαμβάνουν σαμποτάζ κρίσιμης σημασίας υποδομών, στο περιθώριο του κύριου στόχου της συλλογικής άμυνας”, διαβεβαιώνει ο Γιούλιαν Πάβλακ.

Στη συνέχεια, αυτό δημιουργεί επιπλέον αστάθεια στην ευρωπαϊκή οικονομία. “Είναι μια βίαιη υπενθύμιση του ευάλωτου χαρακτήρα της ενεργειακής υποδομής μας”, εκτιμά ο Λάιον Χιρθ.

Ο ίδιος προκρίνει το ενδεχόμενο δράστης να είναι η Ρωσία. “Αν είναι αλήθεια, είναι αρκετά ανησυχητικό. Αυτό σημαίνει πως η Ρωσία (…) στέλνει το πιο ξεκάθαρο σήμα που μπορεί, πως δεν θα παραδίδει πλέον αέριο στο εγγύς μέλλον”.

Όποιοι κι αν είναι, αυτοί που επιτέθηκαν στον Nord Stream κάνουν επίσης κατανοητό ότι θα μπορούσαν να πλήξουν και άλλες ενεργειακές υποδομές οι οποίες εξυπηρετούν μια Ευρώπη που διψά για αέριο και πετρέλαιο.

Ζαχάροβα: “Να απαντήσει ο Μπάιντεν αν βρίσκονται οι ΗΠΑ πίσω από τις διαρροές του Nord Stream”

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν πρέπει να απαντήσει αν οι ΗΠΑ βρίσκονται πίσω από τις διαρροές που εντοπίστηκαν στους αγωγούς Nord Stream στη Βαλτική Θάλασσα, απαίτησε σήμερα η Ρωσία, με το Κρεμλίνο να επισημαίνει “τα τεράστια κέρδη” που αποκομίζουν αμερικανικές εταιρείες από αυτό το συμβάν στις αγορές.

“Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στο ερώτημα εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν πράξη την απειλή τους”, ανέφερε στο Telegram η εκπρόσωπος της ρωσικής διπλωματίας Μαρία Ζαχάροβα, αναφερόμενη σε δήλωση του Μπάιντεν στις αρχές Φεβρουαρίου ότι η Ουάσινγκτον θα “έβαζε τέλος” στον Nord Stream 2 αν η Μόσχα επενέβαινε στρατιωτικά στην Ουκρανία.

“Αν η Ρωσία εισβάλει (στην Ουκρανία), τότε δεν θα υπάρχει πλέον Nord Stream 2”, δήλωσε ο Τζο Μπάιντεν στις 7 Φεβρουαρίου, δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη της ρωσικής εισβολής.

Σήμερα, η Ζαχάροβα τόνισε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος “πρέπει να είναι υπεύθυνος για τα λόγια του”. “Η Ευρώπη πρέπει να μάθει την αλήθεια”, πρόσθεσε, ενώ τα αίτια των διαρροών που εντοπίστηκαν στους Nord Stream 1 και 2 είναι ακόμη άγνωστα.

Νωρίτερα σήμερα, το Κρεμλίνο ισχυρίστηκε ότι είναι “βλακώδεις και παράλογες” οι υποψίες ότι η Ρωσία βρίσκεται πίσω από τις διαρροές, αφού το Κίεβο κατήγγειλε “μια προσχεδιασμένη τρομοκρατική επίθεση” από τη Ρωσία εναντίον των ευρωπαϊκών χωρών.

“Βλέπουμε την υστερική αντίδραση των Πολωνών (και) τα τεράστια κέρδη των Αμερικανών προμηθευτών υγροποιημένου φυσικού αερίου, που έχουν πολλαπλασιάσει τις προμήθειές τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο”, κατήγγειλε ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ.

Σύμφωνα με το σουηδικό Εθνικό Σεισμολογικό Κέντρο (SNSN) δύο υποβρύχιες εκρήξεις “πολύ πιθανόν λόγω εκρήξεων” καταγράφηκαν κοντά στις διαρροές πριν από τον εντοπισμό τους, χωρίς προς το παρόν να έχει προσδιοριστεί η προέλευσή τους.

Η ρωσική πρεσβεία στη Δανία κατήγγειλε επίσης σήμερα σε ανακοίνωσή της “μια δολιοφθορά κατά της ενεργειακής ασφάλειας της Ρωσίας και της Ευρώπης”.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχέθηκε από την πλευρά της “την ισχυρότερη απάντηση” σε “οποιαδήποτε σκόπιμη διαταραχή των ευρωπαϊκών ενεργειακών υποδομών”.

Η Ρωσία κατηγορείται τακτικά από τους Ευρωπαίους ότι χρησιμοποιεί το φυσικό αέριο ως “όπλο” εναντίον τους.

«Η δολιοφθορά αυτή ουσιαστικά βγάζει εκτός λειτουργίας για τον επόμενο χειμώνα και τον Nord Stream1 και τον Nord Stream2 του οποίου ούτως ή άλλως είχε παγώσει η έναρξη λειτουργίας του» επισήμανε ο Δημήτρης Καρδοματέας, πρώην γενικός διευθυντής ΔΕΣΦΑ μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «To GPS της Επικαιρότητας» με τον Θάνο Σιαφάκα, σχετικά με την διαρροή στους υποθαλάσσιους αγωγούς.

«Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιος κρύβεται πίσω από την δολιοφθορά, εκείνο το οποίο με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι αυτό δημιουργεί μεγάλη ζημιά και στην Ρωσία και την Ευρώπη, διότι αυτός ο αγωγός ήταν ιδιοκτησία της Ρωσίας, δηλαδή στην ουσία προκάλεσε ζημιά στην ίδια της την περιουσία και αφετέρου έχει μεγάλο οικονομικό όφελος από τις εισαγωγές φυσικού αερίου στην Ευρώπη, επομένως γιατί να δημιουργήσει αυτό το πρόβλημα; Μέχρι και η Ευρώπη και ιδίως η Γερμανία θα υποστεί μεγάλη ζημιά από αυτή την πράξη, επομένως με μια πρώτη λογική ανάλυση δεν φαίνεται να ωφελεί αυτό ούτε την Ρωσία ούτε η Ευρώπη» συμπλήρωσε ο κ. Καρδοματέας.

Ερωτηθείς ποιος θα μπορούσε να έχει όφελος από μια τέτοια ενέργεια, ο κ. Καρδοματέας υποστήριξε ότι κανείς δεν έχει κέρδος. «Αλλά υπάρχουν διάφορες θεωρήσεις όταν υπάρχει ένας πόλεμος που λένε ότι αν προκαλέσεις ζημιά στον αντίπαλο με κάθε τρόπο εγώ θα κερδίσω. Αν κάποιοι το έκαναν για να προκαλέσουν ζημιά στον αντίπαλο, που είναι η ρωσική πλευρά θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι πλήττουν και τους συμμάχους τους που είναι η Ευρώπη» τόνισε.

Η ζημιά είναι μεγάλη, σημείωσε ο κ. Καρδοματέας και εξέφρασε την εκτίμηση ότι τον επόμενο χειμώνα δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει αυτός ο αγωγός. «Αυτό είναι μεγάλη ζημία που θα υποστεί κυρίως η Γερμανία αλλά και η υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία δεν έχει αποτιμηθεί ακόμη δεόντως. Γιατί ο Nord Stream1 μετέφερε τα 2/3 της ποσότητας που εισάγει η Γερμανία, τα 2/3 της αγοράς φυσικού αερίου και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αντιπροσωπεύει το 15%, ήταν μεγάλος αγωγός» ανέφερε.

Ο  Nord Stream δούλευε στο 20% της δυναμικότητάς του, σύμφωνα με τον κ. Καρδοματέα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα αυξανόταν η ροή τον χειμώνα με την αύξηση της ζήτησης, εφόσον υπήρχε η τεχνική δυνατότητα. «Τώρα που υπάρχει ρήγμα στον αγωγό δεν υπάρχει πια η δυνατότητα. Δεν είναι μια ζημιά η οποία επισκευάζεται σε μερικές εβδομάδες, απαιτεί μήνες, επομένως εκτιμώ ότι δεν θα λειτουργήσει τον χειμώνα που μας έρχεται» είπε χαρακτηριστικά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ =>

Radek Sikorski : Οι Αμερικανοί πίσω από τη διολιοφθορά στους αγωγούς Nord Stream

.

" Τα σύννεφα του Σιλς Μαρία" , (Clouds of Sils Maria) ,2014: μια ταινία για το πέρασμα του χρόνου, την αντίσταση στη φθορά και τη ματαιοδοξία

 

Σινεμά: Τα σύννεφα του Σιλς Μαρία , (Clouds of Sils Maria) ,2014

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

lifo.gr 

4-5 λεπτά

---

Στην τοποθεσία των Άλπεων, Σιλς Μαρία, καταφθάνει η διάσημη ηθοποιός Μαρία Έντερς για να ξεκινήσει πρόβες για την αναβίωση του θεατρικού έργου που την έκανε σταρ στα νιάτα της. Μόνο που τώρα καλείται να υποδυθεί όχι τη φουριόζα Σίγκριντ αλλά τη μεγαλύτερη σε ηλικία Έλενα. Βοηθός της είναι η γραμματέας της, η Βαλεντίν, και άτυπη αντίπαλός της η νεαρή ηθοποιός που προσλαμβάνεται στον νεότερο ρόλο. Η κριτική από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.

Στην τοποθεσία των Άλπεων, Σιλς Μαρία, αγαπημένο καταφύγιο του Φρίντριχ Νίτσε, καταφθάνει η διάσημη ηθοποιός Μαρία Έντερς (την υποδύεται η Ζιλιέτ Μπινός) για να ξεκινήσει πρόβες για την αναβίωση του θεατρικού έργου που την έκανε σταρ στα νιάτα της, 20 χρόνια πριν. Μόνο που τώρα καλείται να υποδυθεί όχι τη φουριόζα Σίγκριντ αλλά τη μεγαλύτερη σε ηλικία Έλενα. Βοηθός της είναι η γραμματέας της, η Βαλεντίν, και άτυπη αντίπαλός της η νεαρή ηθοποιός που προσλαμβάνεται στον νεότερο ρόλο – μια κακομαθημένη χολιγουντιανή στάρλετ που έχει ως μοναδικά όπλα της τη φήμη και το hype γύρω από το όνομά της, λόγω του εμπορικού σινεμά το οποίο υπηρετεί με νωχελική έπαρση.

Ατενίζοντας τους νεφελώδεις, ιδιότυπους σχηματισμούς της ορεινής περιοχής, η Μαρία Έντερς ανακαλεί τη σχέση της με τον σκηνοθέτη που μόλις απεβίωσε, μέντορά της και ταυτόχρονα ουσιαστική αφορμή για να συμμετάσχει στο ανέβασμα της παλιάς επιτυχίας τους. Ξεκρέμαστη και ανασφαλής, όπως οι περισσότερες ηθοποιοί κοντά στα 50, σωστή ντίβα που διακατέχεται από την παλιομοδίτικη ψευδοταπεινότητα, η Μαρία νιώθει την επώδυνη απόσταση ανάμεσα στην Έλενα και τον ίδιο της τον εαυτό να μικραίνει επικίνδυνα και ανησυχεί για τις ομοιότητες μεταξύ του μύθου της και της διαφορετικής πραγματικότητας. Και αντίθετα από τον μπαρόκ χειρισμό των αιώνιων θεμάτων που ταλανίζουν τους ηθοποιούς πριν από το μεγάλο βήμα και την έκθεσή τους στα βλέμματα και την κριτική, όπως τον διαπιστώσαμε στον Birdman, ο Ολιβιέ Ασαγιάς δεν ποντάρει καθόλου στην υστερία και το θορυβώδες angst, προτιμώντας, αντ' αυτών, ένα εσωστρεφές ταξίδι στο παρελθόν και τις γυναικείες συγκρίσεις (και συγκρούσεις). Η Έντερς της Μπινός ανήκει στο σύμπαν που προέρχεται από την ανάμειξη της δημόσιας εντύπωσης και της εικόνας που έχει πλάσει η ίδια για εκείνην. Παραδόξως, η ματιά της αγριεύει όταν έρχεται σε επαφή με το τοπίο διότι την παραπέμπει στη φουρτουνιασμένη ψυχή της αντί να τη γαληνεύει και της θυμίζει το παρελθόν και την ασφάλεια που ένιωθε με τον αγαπημένο της σκηνοθέτη – κάτι που πλέον δεν ισχύει. Αντίθετα, έχει την ψευδαίσθηση πως[........................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Τα σύννεφα του Σιλς Μαρία - Βικιπαίδεια

ΚΑΝΙΣΤΡΟ ΕΚΛΕΚΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

 

Αφροδίτη Χέιλ

 

 

ΚΑΝΙΣΤΡΟ ΕΚΛΕΚΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

 

 

Τάκης Γραμμένος, Άτιτλο (Το άρμα της Αφροδίτης κατεβαίνει αστράφτοντας...)

 

XIV

Το άρμα της Αφροδίτης κατεβαίνει αστράφτοντας
στις αρχαϊκές αντιλήψεις του λιμανιού της Κύθνου.
Την ενδοχώρα της Ελλάδας αναταράσσει ο 5ος αι. π.Χ. ακόμη
μεταξύ Αθηνών και Πειραιώς
ο Σωκράτης ερίζει συνέχεια με Προσωκρατικούς
δεν με αντιπροσωπεύει πια
μολονότι και εγώ δεν καταλαβαίνω τους πολιτικούς
ούτε που έχω καθολική άποψη για τον κόσμο.
Βλοσυρότατες Μούσες μου και ειρωνικές
εκνευρίζομαι συνεχώς με το παρελθόν
αμφιβάλλω αν θα εννοήσω τους αιώνες ποτέ
όπως εξάλλου και οτιδήποτε γράφεται δεν ξέρω
τι σχέση έχει με την εποχή και τους ανθρώπους
δεν μπορώ να βιογραφώ κοινούς θνητούς ή αυτοκράτορες
χάνομαι έτσι, αφού και μία φωτογραφία με καταργεί.
Είναι σα να δέχομαι κέρματα σε αφοδευτήρια.
Και ως ο Αρχίλοχος η ψυχή μου
δέχτηκε σε βραχύτατο χρόνο καταιγισμούς
φθινόπωρο καιρό με μαυροφόρες τις εκβολές του Στρυμόνα
γιατί κάθε λέξη είναι μια νεκρώσιμη πράξη
κάθε παρελθόν φαίνεται ότι έχει χαθεί εντελώς.
Και αν το 1926 ο Πικάσο έκανε μια κιθάρα με καρφιά
ο παππούς μου έκανε νωρίτερα τον Ιησού Χριστό
στους Αγίους Αναργύρους των Σερρών
να ευλογεί το κρασί και το ψωμί σαν Επτανήσιος.
Η πεζογραφία είναι για να αποφεύγεται η ποίηση.
Μεταξύ Μηλίων και Αθηναίων δεν υπάρχει θεός
μόνο σκουριές στην παραλία
ούτε μπορώ να εκθέσω τα του διαλόγου τους
και για τα των λέξεων «αγαπήθη» και «ακρωτηριασμένες».
Έφυγε το φεγγάρι και από την οδό Metcalfe 12a
σ’ έναν αυλόγυρο εκεί ήταν πώρινα λιοντάρια
ίσως και η Αφροδίτη της Μήλου ή κάτι ανάλογο.
Ελληνομνήμων είμαι με ελάχιστη υπόληψη στον Άδη
με εικασίες για τον θάνατο της Σαπφώς
και οι αποκαλυπτικές εσπέρες στην οδό Γκράντσεστερ
είχαν γκρεμίσει την ψυχή μου σ’ έναν επάργυρο κόσμο
χιόνια στο μπαρ Brew House των λεωφορείων
στο παλαιό Turf Δευτέρα με καταχνιά
λογοκλόποι γύρω από το θρόνο της Θεάς
μανόλιες, ασφόδελοι, αγάλματα έξω από την ιστορία
με συγκεχυμένα συναισθήματα
στον λεπτότατο πρωινόν αιθέρα της Αιγιάλης.
Γιατί άλλο είναι να ποιείς τον κόσμο
και άλλο ο λόγος περί της Γενέσεως.

(Φθιν. ’87 - Φθιν. ’88)

Από τη συλλογή Αποκαλυπτικά της Εσπερίας (1991)

Τάκης Γραμμένος - ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet

Για την ελευθερία του Ιράν και για ένα καλύτερο αύριο

For Iran’s freedom and for a better tomorrow 💚🤍❤️#MahsaAmini #اشنویه #مهسا_امینی #OpIran #Iranprotests #اعتصابات_سراسری #IranRevolution2022 pic.twitter.com/XZUNxHIvOD

— Velma Dinkley 💛✨ (@H4nn4nsh) September 28, 2022

Η διαμόρφωση ενός νεαρού ατόμου σε φασίστα και η ένταξή του σε τρομοκρατική οργάνωση, σε ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα

 

Ο Αλμπέρτο Γκαρλίνι για τους νοσταλγούς του φασισμού

ΠΗΓΗ: documento.gr

27.09.2022

Το βιβλίο «Ο νόμος του μίσους» του Αλμπέρτο Γκαρλίνι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις σε μετάφραση της Βασιλικής Πέτσα.

Ρώμη, Μάρτιος 1968. Ο εικοσάχρονος φοιτητής Στέφανο Γκουέρρα, λαϊκής καταγωγής και νοσταλγός του φασιστικού καθεστώτος, συμμετέχει στη Μάχη της Βάλλε Τζούλια, όπου αριστεριστές φοιτητές συγκρούονται με την αστυνομία και με νεοφασιστικές φοιτητικές οργανώσεις. Αυτό το συμβάν, που εγκαινιάζει μια περίοδο γενικευμένων διαδηλώσεων, ακροαριστερής και ακροδεξιάς βίας και πολιτικής αναταραχής  για την Ιταλία («μολυβένια χρόνια»), αποτελεί συγχρόνως το βάπτισμα του πυρός για την ολοκληρωτική στράτευση του Στέφανο στις πιο φανατικές και βίαιες νεοφασιστικές οργανώσεις, καθορίζοντας αναπόδραστα την κατοπινή του πορεία.

Ευφυής και παθιασμένος, αυθάδης και καλλιεργημένος, με κινητήρια δύναμη αλλά και αχίλλειο πτέρνα τη σκοτεινή οικογενειακή του ιστορία, μυείται  ολοένα και βαθύτερα στον κόσμο της παρακρατικής βίας και έρχεται σε επαφή με μυστικούς πράκτορες και αφανή πρόσωπα-κλειδιά που κινούν τα νήματα της «στρατηγικής τής έντασης», εμπλεκόμενος στα πιο τραγικά γεγονότα της εποχής. Ως αντίβαρα στη λατρεία του αίματος και στον νόμο του μίσους προβάλλουν μονάχα ο έρωτας και η λογοτεχνία.

Με αφηγηματική τόλμη και πρωτοτυπία, ο Αλμπέρτο Γκαρλίνι, συνθέτοντας το πορτρέτο ενός ακροδεξιού τρομοκράτη ως νεαρού άνδρα, προσεγγίζει αποσιωπημένες πτυχές της πρόσφατης ιταλικής ιστορίας και χαρτογραφεί τα εν πολλοίς άγνωστα νερά της νεοφασιστικής βίας. Συνδυάζοντας την κριτική ιστορική έρευνα με την ψυχολογική εμβάθυνση και αξιοποιώντας τον έντονα αγωνιώδη ρυθμό, μας προσφέρει  ένα πολυεπίπεδο και συναρπαστικό μυθιστόρημα για την επώδυνη και ανολοκλήρωτη ενηλικίωση ενός ανθρώπου αλλά, ταυτόχρονα, και μιας ολόκληρης χώρας.

***

Έπος θεαματικό, που προκαλεί και ταράζει. Ένα εμπρηστικό, φλογερό πολιτικό μυθιστόρημα για τα «μολυβένια χρόνια» της Ιταλίας. Αφηγείται τη γεμάτη μίσος διαδρομή ενός νεαρού φασίστα που αγαπά τη μουσική και την ποίηση. Βυθισμένος στη βία, διασταυρώνεται με τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, τον Λουτσιάνο Μπέριο, αλλά και με μια γυναίκα, αδελφή του αριστερού φοιτητή τον οποίο σκότωσε, χωρίς να το θέλει, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης στη Ρώμη, το 1968. Την ερωτεύεται παράφορα.

Marine Landrot, Télérama

Μια τοιχογραφία στην οποία η απομόνωση συμβαδίζει με την αδύνατη λύτρωση και η αισθηματική αγωγή με την τραγωδία της ιστορίας. Ο Γκαρλίνι δεν επιδιώκει ούτε τον εξωραϊσμό ούτε τη συγγνώμη. Περιγράφει χωρίς επιείκεια την καταστροφική πορεία μιας ομάδας ανθρώπων μέσα σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Ο Στέφανο Γκουέρρα πλανάται. Είναι ένας ηττημένος στρατιώτης. Μια αδύναμη γροθιά στην αναζήτηση ενός ιδανικού. Προσπαθεί να ξεφύγει, χτυπά, σκοτώνει, αγαπά. Αυτό το ιλιγγιώδες, λυρικό, σκληρό, ενοχλητικό, κομψό μυθιστόρημα αφηγείται εξίσου καλά τη βρωμιά και την ομορφιά του κόσμου. Ένα από εκείνα τα μαύρα μαργαριτάρια, που μόνο η λογοτεχνία, σε κάποιες σπάνιες στιγμές, μπορεί να τα κάνει να λάμψουν.

Yann Plougastel, Le Monde

 Το μυθιστόρημα του Γκαρλίνι μάς αφήνει άναυδους από θαυμασμό για την αφηγηματική του φιλοδοξία, την υφολογική του μαεστρία, τον εκπληκτικό του ρυθμό και το απίστευτο όσο και απρόβλεπτο τέλος του. Ένα αυθεντικό μυθιστόρημα για τη γενιά των δεκαετιών του ’60 και του ’70, και ταυτόχρονα ένας στοχασμός για τη βία που παραπέμπει στον Σορέλ.

Le Figaro

Να αφηγηθείς τη ζωή αυτών που είχαν άδικο. Να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός νεοφασίστα τρομοκράτη: αυτή η τολμηρή φιλοδοξία χαρακτηρίζει το μυθιστόρημα του Γκαρλίνι. Μια μεγάλη και επιβλητική τοιχογραφία που ανασυνθέτει με ακρίβεια τα «μολυβένια χρόνια» με τις βόμβες και τις δολοφονίες, όπου μια άκρως ριζοσπαστική και βίαιη Ακροδεξιά προσπαθεί να βυθίσει την Ιταλία στο χάος, προλειαίνοντας το έδαφος για ένα στρατιωτικό πραξικόπημα.

Fabio Gambato, Le Monde

Ο Γκαρλίνι διαθέτει μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μυθιστορηματική αίσθηση. Ξεχειλίζει από έμπνευση και ταλέντο.

Lire

Ευτυχώς, δεν υπάρχουν μόνο τέρατα στον Νόμο του μίσους. Υπάρχει επίσης μια ιστορία ενός αδύνατου έρωτα και δύο αλησμόνητα γυναικεία πρόσωπα. Υπάρχει η Αισθηματική αγωγή με φόντο μια επανάσταση που απέτυχε, ένας γιος που αναζητά πατέρα. Δεν έχω τελειώσει με αυτό το μυθιστόρημα, ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να δουλεύει μέσα μου.

Απόσπασμα άρθρου του Vincent Raynaud, που μετέφρασε στα γαλλικά τον Νόμο του μίσους (Le Matricule des anges)

***

Ο Αλμπέρτο Γκαρλίνι γεννήθηκε στην Πάρμα το 1969. Διευθύνει το λογοτεχνικό φεστιβάλ Pordenonelegge.it. Έχει δημοσιεύσει ποιητικές συλλογές και μυθιστορήματα. Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του Όλοι θέλουν να χορεύουν και ετοιμάζεται το βιβλίο του Il sole senza ombra.

_______________________

 

 Παράρτημα

Η ΠΟΛΥΝΕΚΡΗ (85 ΝΕΚΡΟΙ) ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΩΝ ΣΤΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΗΣ ΜΠΟΛΟΝΙΑ  ΣΤΙΣ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1980

Νέες αποκαλύψεις για την πολύνεκρη επίθεση του 1980 στη Μπολόνια ...

Ακροδεξιά, η μεγαλύτερη απειλή για τη φιλελεύθερη δημοκρατία

 

Στίβεν Φόρτι: «Σήμερα, η Ακροδεξιά είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη φιλελεύθερη δημοκρατία»

Δημήτρης Γκιβίσης   |   

epohi.gr

25 Σεπτεμβρίου, 2022

Με αφορμή τις αυριανές εκλογές στην Ιταλία, και την, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, νίκη της Τζόρτζια Μελόνι, ο Στίβεν Φόρτι, λέκτορας Σύγχρονης Ιστορίας στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, μιλάει στην «Εποχή» για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη, για το πως μπορεί να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος περαιτέρω εξάπλωσής της στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, και για τις μεταμορφώσεις του ακροδεξιού λόγου και τρόπου παρέμβασης. 

 

 

 

Πώς φτάσαμε σε αυτό το τρομακτικά υψηλό ποσοστό της Ακροδεξιάς στην Ιταλία;

Πρέπει να κοιτάξουμε στο παρελθόν, και κυρίως σε αυτό που έγινε με το τέλος της Πρώτης Δημοκρατίας (1992 - 1994). Ο Μπερλουσκόνι κανονικοποίησε την Ακροδεξιά, νομιμοποιώντάς την ως κυβερνητική δύναμη: η πρώτη κυβέρνηση του ηγέτη της Φόρτσα Ιτάλια το 1994 επέτρεψε στη Λέγκα του Βορρά και στην Εθνική Συμμαχία - Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα να εισέλθουν για πρώτη φορά στην εκτελεστική εξουσία της χώρας. Τις επόμενες δεκαετίες, η Ακροδεξιά επέστρεψε στην κυβέρνηση σε άλλες τρεις περιπτώσεις (2001 - 2006, 2008 - 2011, 2018 - 2019), και κυβέρνησε σε πολλές πόλεις και περιφέρειες, πάντα στο συνασπισμό της κακώς επονομαζόμενης «κεντροδεξιάς», που ηγεμονεύτηκε από την Φόρτσα Ιτάλια. Με άλλα λόγια, πολλοί Ιταλοί δεν βλέπουν την Ακροδεξιά ως εξτρεμιστική και είναι συνηθισμένοι  στην παρουσία της. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η παρακμή του μπερλουσκονισμού. Το σχέδιο του Λαού της Ελευθερίας, ένα είδος συντηρητικού κόμματος ρεπουμπλικανικού τύπου των ΗΠΑ, απέτυχε το 2012. Η οικονομική κρίση του 2010 έκανε τα υπόλοιπα. Τότε ήταν που η Μελόνι ίδρυσε τα Αδέλφια της Ιταλίας και ο Σαλβίνι πήρε την ηγεσία της Λέγκας, μετατρέποντάς την από ένα βόρειο αυτονομιστικό κόμμα σε ένα ιταλικό εθνικιστικό κόμμα, ακολουθώντας το λεπενικό μοντέλο. Εν ολίγοις, οι ψήφοι για τον δεξιό συνασπισμό ήταν λίγο πολύ πάντα οι ίδιες. Η διαφορά είναι ότι από μικρότερος εταίρος η Ακροδεξιά τώρα έχει γίνει ηγεμονική, ξεπερνώντας τον μπερλουσκονισμό που δεν ήξερε ποτέ πως να ανανεωθεί.

 

Μέσα σε ποιο πλαίσιο μπορούμε να κατανοήσουμε την άνοδο της Ακροδεξιάς σήμερα σε πολλές χώρες της Ευρώπης;

Θα έλεγα ότι υπάρχουν διαφορετικά πλαίσια και διαφορετικοί λόγοι. Από τη μια πλευρά, υπάρχει μια αντίδραση στις κοινωνικοοικονομικές συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η αύξηση της ανισότητας, η προσωρινή απασχόληση, η αποδυνάμωση του κράτους πρόνοιας και η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, προκάλεσαν μια αντίδραση που η Ακροδεξιά κατάφερε να εκμεταλλευτεί. Αλλά, από την άλλη πλευρά, υπάρχει επίσης μια πολιτιστική αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι κοινωνίες μας έχουν αλλάξει ραγδαία. Αν και ορισμένοι δυσκολεύονται να το παραδεχτούν ζούμε σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες, και έχουν σημειωθεί σημαντικές πρόοδοι όσον αφορά τα πολιτικά δικαιώματα, σε θέματα όπως η άμβλωση, ο φεμινισμός, και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Στο βάθος υπάρχει επίσης το ζήτημα της κρίσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας: η δυσπιστία προς τους θεσμούς έχει αυξηθεί εκθετικά, και τα κόμματα και τα συνδικάτα είναι πολύ λιγότερο ριζωμένα κατά τόπους. Η ρητορική κατά του κατεστημένου και ο λαϊκιστικός λόγος κατάφεραν έτσι να διεισδύσουν με πολύ μεγαλύτερη δύναμη και βρήκαν πρόσφορο έδαφος.

 

Ποιοι λόγοι και ποιοι μηχανισμοί έχουν ενισχύσει την κανονικότητα της σύγχρονης Ακροδεξιάς;

Αυτή ήταν μια διττή διαδικασία. Από τη μία πλευρά, η Ακροδεξιά μπόρεσε να ανανεωθεί και να εκσυγχρονιστεί, αν και πολλοί δεν το είχαν συνειδητοποιήσει. Ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Αλέν ντε Μπενουά (σημ: ιδρυτής του ακροδεξιού κόμματος Νέα Δεξιά που εμφανίστηκε στη Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960), είχε καταλάβει ότι ο νεοφασισμός έπρεπε να δώσει μια πολιτισμική μάχη. Αυτός ο Γάλλος φιλόσοφος είχε διαβάσει τον Γκράμσι, και είχε καταλάβει ότι για να κατακτηθεί η πολιτική εξουσία ήταν απαραίτητος ένας μακρύς «πόλεμος θέσεων» για την απόκτηση της πολιτισμικής ηγεμονίας. Τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας: η Ακροδεξιά κατάφερε να μετακινήσει αυτό που οι πολιτικοί επιστήμονες αποκαλούν «παράθυρο του Όβερτον», δηλαδή αυτό που είναι αποδεκτό να λέγεται σε δημόσιο επίπεδο. Εν ολίγοις, η Ακροδεξιά είναι αυτή που καθόρισε τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική ατζέντα. Σκεφτείτε το θέμα της μετανάστευσης: πριν από δέκα χρόνια κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει για το σχέδιο της «εθνοτικής αντικατάστασης» του ευρωπαϊκού πληθυσμού, που υποτίθεται ότι πραγματοποιείται από τις «παγκοσμιοποιητικές ελίτ», και πρωτίστως από τον Τζορτζ Σόρος. Τώρα, έμμεσα ή ρητά, ακούμε αυτές τις κουβέντες στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Αυτό είχε σημαντικό αντίκτυπο στην μέινστριμ Δεξιά, η οποία υιοθέτησε, εν μέρει ή πλήρως, τον λόγο της Ακροδεξιάς από φόβο μήπως χάσει ψήφους στα δεξιά της. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις επιπτώσεις των τεχνολογικών μετασχηματισμών: το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα επέτρεψαν την ταχεία διάδοση του ακροδεξιού λόγου.

 

Ποιες μεταμορφώσεις βλέπεις στο λόγο και στον τρόπο παρέμβασης της Ακροδεξιάς σήμερα σε σχέση με παλαιότερες εποχές;

Σήμερα η Ακροδεξιά είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Το πρότυπό της είναι η «εκλογική απολυταρχία», ή «ανελεύθερη δημοκρατία», του Όρμπαν. Ωστόσο, διαφέρει κάπως από το φασισμό του μεσοπολέμου. Από τη μια πλευρά, όπως ανέφερα προηγουμένως, έχει ανανεώσει το λόγο της και έχει καταφέρει να βγει από το «γκέτο» της, αποστασιοποιημένη τουλάχιστον τυπικά  από το φασισμό του παρελθόντος ή από το βιολογικό ρατσισμό. Τώρα μιλάει για εθνοπλουραλισμό ή  διαφορισμό (σημ: έννοια που βασίζεται στη διατήρηση χωριστών, και περιορισμένων από σύνορα, εθνοπολιτιστικών περιοχών). Οι ακροδεξιοί έχουν γίνει επίσης πιο εμφανίσιμοι στην εμφάνισή τους. Δεν φορούν πλέον δερμάτινα μπουφάν, δεν κάνουν τον ρωμαϊκό χαιρετισμό και δεν έχουν τατουάζ με σβάστικες στο σώμα τους. Φορούν λευκά πουκάμισα, κοστούμια, ακόμη και γραβάτες. Από την άλλη, έχουν επικεντρωθεί ιδιαίτερα σε πολιτισμικούς πολέμους και έχουν προσπαθήσει να οικειοποιηθούν προοδευτικά λάβαρα, όπως φαίνεται από φαινόμενα όπως ο φεμινοεθνικισμός ή ο οικοφασισμός. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι δεν υπάρχουν γραμμές συνέχειας με το παρελθόν: το σύνθημα των Αδελφών της Ιταλίας είναι «Θεός, Πατρίδα, και Οικογένεια».

 

Πώς μπορεί να αποτραπεί ο κίνδυνος περαιτέρω ανόδου της Ακροδεξιάς στις ευρωπαϊκές κοινωνίες; Πως μπορεί να το αντιμετωπίσει αυτό η Αριστερά;

Πιστεύω ότι η κύρια εστίαση πρέπει να είναι στην ανοικοδόμηση των κοινωνιών μας και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς. Ταυτόχρονα, πρέπει να ανοικοδομήσουμε το κράτος πρόνοιας για να αποφύγουμε την αύξηση των ανισοτήτων, και να επενδύσουμε περισσότερο στη δημόσια και ποιοτική εκπαίδευση. Επιπλέον, πρέπει να περιοριστεί η διάδοση των ψευδών ειδήσεων, τα μέσα ενημέρωσης τα οποία συχνά έχουν γίνει μεγάφωνο ακροδεξιού λόγου πρέπει να δεσμευτούν ηθικά περισσότερο, και ο ψηφιακός χώρος χρειάζεται να εκδημοκρατιστεί. Πρέπει να υπάρχει δημόσιος έλεγχος στις μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες, δεν μπορούν πλέον να ανήκουν σε τεράστιες πολυεθνικές εταιρείες που κάνουν ότι θέλουν. Πρέπει επίσης να υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια στον τρόπο λειτουργίας των αλγορίθμων που αποφασίζουν τι βλέπουμε στο Facebook ή στο Twitter. Όσο για την Αριστερά: η Σοσιαλδημοκρατία πρέπει να εγκαταλείψει μια για πάντα τον μπλερισμό και να επιστρέψει στις λαϊκές τάξεις, ενώ η ριζοσπαστική Αριστερά πρέπει να μάθει πως να οικοδομήσει ένα σχέδιο χωρίς αποκλεισμούς με έναν ελπιδοφόρο ορίζοντα. Εν ολίγοις, η Αριστερά πρέπει να αναλάβει και πάλι την πολιτιστική μάχη.

 

 

Σημ: Ο Στέβεν Φόρτι γεννήθηκε στο Τρέντο της Ιταλίας και η έρευνά του επικεντρώνεται στη μελέτη του φασισμού, του εθνικισμού, και της Ακροδεξιάς στην σύγχρονη εποχή. Το τελευταίο βιβλίο του είναι το  «Extrema derecha 2.0. Qué es y cómo combatirla» (Ακροδεξιά 2.0. Τι είναι και πως να την καταπολεμήσετε).

 

Steven Forti - Deletionpedia.org

Who sings Vivaldi's "Gelido in ogni vena" best?/Ποιος/ποια τραγουδά καλύτερα την άρια "Παγωμένος σε κάθε φλέβα" ;

Το έργο Farnace (Φαρνάκης ο βασιλιάς του Πόντου) του Βιβάλντι  φτάνει στην απόλυτη κορύφωσή του με την άρια στη 2η πράξη (σκηνή 5), Gelido στην Ogni Vena, στην οποία ο Φαρνάκης, βασιλιάς του Πόντου [ένα βασίλειο στο κατώφλι της Ευρώπης και της Ασίας], αφού διέταξε το θάνατο του γιου  του για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού, καταρρέει στην ανακοίνωση της εκτέλεσης του! ...
Ατμόσφαιρα  ασφυκτικής ομορφιάς αναδεικνύει μια  σημαντική σελίδα του παγκόσμιου μουσικού ρεπερτορίου, μία από τις πιο οδυνηρές σκηνές όπερας που μπορεί να βιώσετε ποτέ! 

Farnace - Wikipedia

 ΘΕΜΑ ΓΟΥΣΤΟΥ 

Ποιος/ποια  τραγουδά καλύτερα την άρια  "Παγωμένος  σε κάθε φλέβα" ; 

 0:00 - Nathalie Stutzmann

 9:30 - Lorenzo Regazzo

 20:13 - Simone Kermes  

28:40 - Max Emanuel Cenčić

 38:34 - Lea Desandre 

 49:15 - Xavier Sabata