Μουσική αναπέμπουσα ήχους γλυκείς

Saverio Mercadante, in full Giuseppe Saverio Raffaele Mercadante, (born before Sept. 17, 1795, Altamura, near Bari [Italy]—died Dec. 17, 1870, Naples), Italian composer and teacher who was a transitional figure in opera composition between Gaetano Donizetti, Gioacchino Rossini, and Vincenzo Bellini on the one hand and Giuseppe Verdi on the other. He is considered to have been an important reformer of Italian opera.

Mercadante was born out of wedlock. He was taken to Naples at the age of 11, and in 1808 he was enrolled in the San Sebastiano College under an altered name, date, and place of birth. While a student there, he wrote a number of instrumental pieces, including music for three ballets. His first opera premiered on Jan. 4, 1819, and, less than three years (and precisely five operas) later, his Elisa e Claudio successfully opened at La Scala in Milan.

 Mercadante composed another popular opera, Caritea, regina di Spagna (“Caritea, Queen of Spain”; better known as Donna Caritea), in 1826. He was involved with Italian opera in Spain and Portugal from about 1827 to 1830. He married in 1832 and from 1833 to 1840 was maestro di cappella at Novara Cathedral.

 In 1835 Mercadante came in contact with the music of Giacomo Meyerbeer, and his next opera, Il giuramento (“The Oath”; performed in 1837 and considered to be his best opera), reflects the lessons he learned from that composer.

 Thereafter he continued to attempt a more harmonious blend of drama and music and led the way toward simplified vocal lines, originality, and thoughtful, serious composition. From 1840 until his death, he served as head of the Naples Conservatory. In addition to operas, he wrote sacred music (including a number of masses), cantatas and hymns, orchestral pieces, and a variety of chamber music.

Source: britannica.com

 Tracklist:

 0:00:00 7 Variations in C Major on the Theme “Là ci darem la mano” of “Don Giovanni”

 0:11:26 6 Variations in F Major on an Original Theme for Flute and String Trio

 0:16:58 Thema & 7 Variations in E Minor for Flute and String Trio 

 0:23:05 Il sogno

 0:28:22 Duet No. 6: I. Allegro maestoso 

 0:32:39 Duet No. 6: II. Tema con variazioni  

0:35:10 Adagio grandioso

 0:38:39 La smania

 0:40:36 Andante cantabile

 0:42:45 Andante arioso

 0:44:51 Trio in F Major: I. Moderato cantabile

 0:54:28 Trio in F Major: II. Minuetto 

 0:57:13 Trio in F Major: III. Largo

Η ΚΑΡΚΑΤΣΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΑΤΣΟΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΑΣΕΠ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΡΟΥΣΦΕΤΟΚΟΠΕΙΟ

Εμβρόντητοι μάθαμε πριν από λίγες μέρες ότι στο ΑΣΕΠ διορίστηκαν ως σύμβουλοι, ο πρώην «καλύτερος δημόσιος υπάλληλος»... Παναγιώτης Καρκατσούλης, ο οποίος αφού έγινε βουλευτής με το Ποτάμι, μεταπήδησε στο ΚΙΝΑΛ με αρμοδιότητα τη Δημόσια Διοίκηση , και ο συνεργάτης του γραμματέα της Κ.Ο. του ΚΙΝΑΛ Βασίλη Κεγκέρογλου και ειδικός επιστήμονας στο ΑΣΕΠ, Γιώργος Διέλλας !Θα τρίζουν τα κόκαλα του μακαρίτη  Γεννηματά από το νέο κατόρθωμα της κόρης του , που τακίμιασε για μια ακόμη φορά με την ΔΕΞΙΑ κατά της επάρατης Αριστεράς.

Η τοποθέτηση μάλιστα  του Π. Καρακατσούλη αποτέλεσε προϊόν  συμφωνίας μεταξύ της  Νέας Δημοκρατίας και του ΚΙΝΑΛ, όπως άλλωστε παραδέχθηκε και ο υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης, με σκοπό τον πλήρη έλεγχο του ΑΣΕΠ , ενόψει του μεγάλου γραπτού διαγωνισμού προσλήψεων στο δημόσιο.

Η συμφωνία  σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι καταργείται στην πράξη ο εμβληματικός Νόμος Πεπονή, που διασφάλιζε  την ανεξαρτησία του  ΑΣΕΠ από κομματικές επιρροές , όσον αφορά τις προσλήψεις στο Δημόσιο. όπως ακριβώς συνέβη με επιτυχία επί δεκαετίες. 

Στη θέση του αδιάβλητου θεσμού από τούδε και στο εξής θα έχουμε ένα ομοίωμα ανεξάρτητου θεσμού, του οποίου το  συμβούλιο  θα αποτελείται από γαλαζοπράσινα στελέχη. Τα στελέχη αυτά θα έχουν τη δυνατότητα να βάζουν από τα πορτοπαράθυρα  με αδιαφανείς διαδικασίες τους φίλους και τα μέλη  των κομμάτων που τους έχουν επιλέξει. Επιστροφή λοιπόν  στην εποχή της φαυλοκρατίας και του ρουσφετιού των πρώτων δεκαετιών του μεταπολιτευτικού δικομματισμού.

 Η έως τώρα πολιτική σταδιοδρομία  του "αδιάφθορου" Καρκατσούλη στηριζόταν στη σφοδρή αντίθεσή του προς τον κομματισμό και το πελατειακό σύστημα που συσσωρεύουν  άχρηστους και αχρείαστους κομματικούς φίλους  στο Δημόσιο. Ο τύπος αυτός έκανε καριέρα συμμετέχοντας  σε τηλεοπτικά πλάνα , όπου εξηγούσε με περίσσειο πάθος πόσο κακό πράμα είναι το ρουσφέτι και πόση ανάγκη έχουμε από την αύξηση των αρμοδιοτήτων και της ανεξαρτησίας του ΑΣΕΠ , προκειμένου να γίνεται η καλύτερη επιλογή των στελεχών του Δημοσίου, μακριά από κομματικές επιρροές.

Για να καταλάβετε το μέγεθος της αδιανόητης και αδιάντροπης "καρκατσουλιάς" του Καρκατσούλη , να χρησιμοποιηθεί δηλαδή αυτός από το κόμμα του για να ανοίξει την κερκόπορτα του Δημοσίου στα γαλαζοπράσινα κομματόσκυλα , σας παραθέτω ένα απόσπασμα από μία συνέντευξή του  στο δημοσιογράφο    Δημήτρη Χρυσικόπουλο για την  freesunday.gr (2810/18), όπου συνοψίζει τις πάγιες θέσεις που προπαγάνδιζε με πάθος ως ιεροκήρυκας επί τόσα χρόνια . Παρακαλούμε πρώτα να πάρετε ένα υπογλώσσιο , για να μην πάθετε αποπληξία :

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ : 

Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, όλες οι κυβερνήσεις θέτουν τον εκσυγχρονισμό του Δημοσίου ως μείζονα στόχο, ωστόσο πάντα τα λειτουργικά προβλήματα παραμένουν. Γιατί;

ΚΑΡΚΑΤΣΟΥΛΗΣ :

Γιατί τα πελατειακά δίκτυα που αντιμάχονται τις μεταρρυθμίσεις διασφαλίζουν την πολιτική επιβίωση των πελατοκρατών. Δεν έχει συνειδητοποιηθεί από πολλούς ότι το πελατειακό κράτος δεν περιορίζεται στη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα του Μαυρογιαλούρου. Αποτελεί ένα μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο μπορεί να διασφαλίζει την αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος. Το τίμημα, όμως, του πελατειασμού είναι η χρεοκοπία στην οποία φτάσαμε (ακόμη μια φορά) και είναι λυπηρό που το κοινωνικό σώμα δείχνει να μη μαθαίνει από αυτή την καταστροφική διακυβέρνηση.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ :

Τι μπορεί να γίνει, κατά την άποψή σας, ώστε να βελτιωθεί πραγματικά η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης στη χώρα;

ΚΑΡΚΑΤΣΟΥΛΗΣ :

Να εφαρμοστούν οι ώριμες μεταρρυθμίσεις, όπως είναι:
• Η μεταφορά πεδίων πολιτικής και όχι μεμονωμένων αρμοδιοτήτων από το κέντρο στην αυτοδιοίκηση.
• Η απλούστευση διοικητικών διαδικασιών με τη χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών, με μείωση των διοικητικών επιβαρύνσεων για τις επιχειρήσεις και τους πολίτες.
• Ο δραστικός περιορισμός του αριθμού των δημοσίων νομικών προσώπων και ο εξορθολογισμός των δομών. Η περιστολή του αριθμού των μετακλητών, που αποτελούν, πλέον, έναν στρατό πραιτοριανών, είναι άμεση ανάγκη.
• Η αξιολόγηση των δημοσίων υπηρεσιών και των δημοσίων υπαλλήλων υπό την εποπτεία ανεξάρτητης αρχής (μπορεί να είναι ένα αναβαθμισμένο ΑΣΕΠ).
• Η χρηματοδότηση των δημοσίων υπηρεσιών να εξαρτάται από τον βαθμό επίτευξης των στόχων τους (παραγωγικότητα).

_______________________________

Φρανς Φράνκεν: Ο φλαμανδός ζωγράφος των έξοχων ρωπογραφιών και των ασυνήθιστων θεμάτων

Φρανς Φράνκεν ο νεότερος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Φρανς Φράνκεν ο νεότερος
Γέννηση	1581[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12][13][14][15][16][17][18][19] Αμβέρσα
Θάνατος	6  Μαΐου 1642[20][2][21][22][23][24] Αμβέρσα
Χώρα πολιτογράφησης	Νότιες Κάτω Χώρες Βέλγιο[25]
Ιδιότητα	ζωγράφος[24]
Τέκνα	Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ[26] και Χιερόνυμους Φράνκεν III[26]
Γονείς	Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος
Αδέλφια	Thomas Francken[27] Χιερόνυμους Φράνκεν II[27] Αμπρόσιους Φράνκεν ΙΙ[27]
Σημαντικά έργα	Allegory on the Christ child as the lamb of God, Allegory on the Abdication of Emperor Charles V in Brussels και The story of the prodigal son
Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη
δεδομένα (π • σ • ε )

Αλληγορία της παραίτησης του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ στις Βρυξέλλες

Ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος (φλαμανδικά: Frans Francken de Jonge, Αμβέρσα, 1581 – Αμβέρσα, 6 Μαΐου 1642) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και το γνωστότερο μέλος της οικογένειας καλλιτεχνών Φράνκεν. Διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη της φλαμανδικής ζωγραφικής στο πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα, λόγω των καινοτομιών του στις ρωπογραφίες και την εισαγωγή νέων θεμάτων.

Φρανς Φράνκεν ο νεότερος (1581-1642) - Βικιπαίδεια

Ένα κλασικό βιβλίο για το κυνήγι μαγισσών στην Ευρώπη

«Η μάγισσα» του Ζυλ Μισλέ μας μεταφέρει στην εποχή του ασύλληπτου κυνηγιού των μαγισσών στην Ευρώπη

Το κλασικό βιβλίο κυκλοφορεί από το ΜΙΕΤ, σε μετάφραση Έφη Κορομηλά και εισαγωγή Ανδρονίκη Διαλέτη.

Γράφει ο Γιώργος Βαϊλάκης

Πηγή: popaganda.gr

Η μαγεία είναι γνωστή από την προϊστορία ως η προσπάθεια του ανθρώπου να υπερβεί τους περιορισμούς του για να μπορέσει να ελέγξει τις φυσικές δυνάμεις που τον περιβάλλουν και τις -συχνά επικίνδυνες- καταστάσεις που καλείται να αντιμετωπίσει. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι οι θεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις για τη μαγεία παρουσιάζουν -στο πέρασμα των αιώνων- εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού προσφέρουν την δυνατότητα για μία περαιτέρω διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα πράγματα οι άνθρωποι. Πόσω μάλλον όταν –σε κάποιες περιπτώσεις- η επιστήμη και η λογική, παύουν να θεωρούνται τα πλέον αποτελεσματικά εργαλεία κατανόησης του κόσμου. 

Jules Michelet (1798-1874) - Wikipedia

Ως πτυχή της κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής η μαγεία εκφράστηκε και συνδέθηκε -μεταξύ άλλων- με τον σαμανισμό, τον μυστικισμό, τη μαντεία, τον ζωροαστρισμό, τον ερμητισμό, την αλχημεία. Πάντως, η σχέση μαγείας και φιλοσοφίας αποκτάει τα πρώτα της σαφή ερείσματα στον νεοπλατωνισμό, κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ., με τον Πλωτίνο να σχετίζεται με πτυχές της μαγείας. Σίγουρα, όμως, είναι στην πνευματική δράση των επιγόνων του που ανιχνεύεται αυτή η σχέση. Έτσι, κατά τον Ιάμβλιχο, η σωτηρία της ψυχής -η οποία αποτελούσε για τους νεοπλατωνιστές τον στόχο της φιλοσοφίας- είναι αλληλένδετη με τις πράξεις μαγείας που ασκούσαν στις τελετές τους οι θεουργοί – οι οποίοι υποστήριζαν ότι επικοινωνούσαν με τους θεούς. 

Σταδιακά, ωστόσο, η μαγεία θα αποκτήσει ξεχωριστή θέση στον κόσμο της διανόησης, χάρη στην έκδοση των χαλδαϊκών χρησμών  και του συγγραφικού έργου του Πλωτίνου στα λατινικά. Μάλιστα, στα χρόνια του Μεσαίωνα, δημιουργείται ένας νέος τύπος διανοούμενου: ο μάγος! Ένας νέος τύπος σοφού που αποσκοπεί όχι μόνο στο να διερευνήσει τη φύση, αλλά και να επισημάνει τις άδηλες δυνάμεις της. Πρόκειται για την φυσική ή λευκή μαγεία που επιδιώκει την αξιοποίηση τέτοιων δυνάμεων προς όφελος του ανθρώπου, σε αντιδιαστολή με τη δαιμονική ή μαύρη μαγεία – η οποία επικαλείται τους δαίμονες για τη ρύθμιση των ανθρώπινων υποθέσεων. 

Θα πρέπει κανείς να σημειώσει, ότι ένας τέτοιος διαχωρισμός δεν είναι και τόσο καθαρός, εάν αναλογισθεί την πλεονεκτική θέση των θεολόγων και ιεροεξεταστών του Μεσαίωνα. Οι άνθρωποι -για παράδειγμα- που έβγαιναν στην ύπαιθρο και μάζευαν φαινομενικά «αθώα» βότανα, μπορούσαν -ανά πάσα στιγμή- να «αποδειχτούν» σύμμαχοι των δαιμόνων. Και, πράγματι, για πολλούς συγγραφείς της μεσαιωνικής Ευρώπης όλη η μαγεία είναι δαιμονική – όπως, εξάλλου πίστευε και ο ιερός Αυγουστίνος. 

Όσο για τη λογοτεχνική πρόσληψη της μαγείας του μεσαίωνα είναι πραγματικά ελκυστική: Οι ιπποτικές μυθιστορίες, της εποχής εκείνης, διαφέρουν σημαντικά από τα ισλανδικά έπη στην άποψή τους για τις πηγές της μαγικής δύναμης. Στις ισλανδικές σάγκες η δύναμη απορρέει κυρίως από τις λέξεις, ενώ στις μυθιστορίες βρίσκεται πιο κοντά στα αντικείμενα: Υπάρχους σε αυτές τις ιστορίες τα ερωτικά φίλτρα, όπως εκείνο που ήπιαν κατά λάθος ο Τριστάνος και η Ιζόλδη, ενώ αφθονούν οι μαγικοί λίθοι, συνήθως πάνω σε δαχτυλίδια, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να προστατεύσουν του ιππότες από τον κίνδυνο. 

Όπως και να ’χει, κατά τον Μεσαίωνα η μαγεία διώχθηκε με την ποινή του θανάτου. Οι Ευρωπαίοι φοβόντουσαν ότι ο χριστιανισμός κινδύνευε από κάθε διαφορετική κοινωνική ομάδα: από τους Εβραίους, τους μουσουλμάνους, τους λεπρούς και τις μάγισσες! Το κυνήγι των μαγισσών -αυτή η μαζική υστερία του 15ου και 16ου αιώνα- διαδόθηκε σαν μια αδυσώπητη επιδημία: Γυναίκες κατηγορούνταν και καταδιώκονταν ως μάγισσες, οργανώνονταν μεγάλες ανακρίσεις από την Ιερά Εξέταση για την ανακάλυψη μαγισσών, οι οποίες θεωρούνταν τελικά υπεύθυνες για κάθε κακό – από επιδημίες όπως ο Μαύρος Θάνατος, μέχρι τις εκάστοτε φυσικές καταστροφές. 

Υπάρχει μία συναφής εξαιρετική πρόζα του Εμμανουήλ Ροΐδη με τίτλο «Αι μάγισσαι του Μεσαίωνος» με την οποία ο συγγραφέας στρέφεται εναντίον του εκκλησιαστικού θεσμού, αναδεικνύοντας τις παραμέτρους της απίστευτης αυτής υπόθεσης. Διαβάζοντας κανείς τη «Μάγισσα» του Ζυλ Μισλέ (La Sorciere, 1862), έχει συχνά την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Και αυτό γιατί ο Μισλέ υιοθετεί τη μέθοδο του πανεπόπτη αφηγητή, ο οποίος δεν περιγράφει μόνο τις πράξεις των ιστορικών προσώπων αλλά εισχωρεί στον ψυχισμό τους, τα συναισθήματά τους, τις μύχιες σκέψεις, τις επιθυμίες και τους φόβους τους. Με άλλα λόγια, δημιουργεί με τα υλικά που διαθέτει ως ιστορικός, μυθιστορηματικούς ήρωες και ηρωίδες. Η «Μάγισσα» γράφεται την περίοδο που ο Μισλέ έχει απομακρυνθεί ιδεολογικά από τους εκκλησιαστικούς θεσμούς και τα χριστιανικά ιδεώδη. 

Το έργο διαδραματίζεται σε έναν οπισθοδρομικό, μελαγχολικό και ζοφερό Μεσαίωνα και εντάσσεται στο ρεύμα της γαλλικής ρομαντικής ιστοριογραφίας, της οποίας κυρίαρχο στοιχείο είναι η ιδιαίτερη συναισθηματική και ιδεολογική εμπλοκή του ιστορικού με την εποχή και τους ανθρώπους της. Σήμερα που η ιστοριογραφία για τη μαγεία και το κυνήγι των μαγισσών γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη διεθνώς και που η σύγχρονη φεμινιστική ενασχόληση με τις μάγισσες και τις ιστορίες τους παραμένει έντονη, η αναδρομή στην πρώιμη ανάγνωση του Μισλέ φωτίζει το ευρύ φάσμα των προσεγγίσεων ενός αποτρόπαιου ιστορικού γεγονότος. 

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και στις μέρες μας δεν έχουν διασαφηνιστεί πλήρως τα αίτια που οδήγησαν σε αυτό το απολύτως τρομακτικό και -εν πολλοίς- ασύλληπτο κυνήγι των μαγισσών στην Ευρώπη για τρεις και πλέον αιώνες, με τον φόβο, την προκατάληψη και την αλλοπρόσαλλη υστερία και επιθετικότητα να οδηγεί τις γυναίκες στην πυρά, την ίδια μάλιστα εποχή που ο Μπαχ συνέθετε τα αριστουργήματά του. Και είναι αυτήν ακριβώς την διάχυτη παραφροσύνη που ανιχνεύει και αποτυπώνει διεξοδικά ο Ζυλ Μισλέ για να αναδείξει, εν τέλει, εντυπωσιακά κάτι που το γνωρίζουμε, αλλά προτιμούμε να το παραβλέπουμε: εκείνη η γραμμή που υποτίθεται ότι διαχωρίζει τον πολιτισμό από το χάος, την επιστήμη από τις δεισιδαιμονίες, την αυστηρή μέθοδο από την ιδεοληπτική εμμονή και την λογική από την παράνοια, είναι εξαιρετικά λεπτή, σχεδόν δυσδιάκριτη, ενίοτε αδιόρατη – ενδεχομένως, ανύπαρκτη… 

Ζυλ Μισλέ
«Η μάγισσα»
Μετάφραση: Έφη Κορομηλά
Εισαγωγή: Ανδρονίκη Διαλέτη
Εκδόσεις: ΜΙΕΤ
Σελίδες: 492

 

David Teniers II , "H μύηση στη μαγεία"

David Teniers

Διαβάστε : Αικατερίνη Γκόνη Καραμπότσου:

(PDF) Μαγεία, δαιμονολογία και το κυνήγι μαγισσών στην πρώιμη Νεωτερική Ευρώπη

https://www.academia.edu

Μαγεία, δαιμονολογία και το κυνήγι μαγισσών στην

Μηνάς Πατρίκιος: ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος αριστερός δήμαρχος της Θεσσαλονίκης και οι ανηλείς διώξεις του

 

Μηνάς Πατρίκιος: Το κυνηγητό κατά του πρώτου αριστερού δημάρχου Θεσσαλονίκης

Σπύρος Κουζινόπουλος

Πηγή: Φάρος του Θερμαϊκού

Η άγνωστη ιστορία του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου δημάρχου Θεσσαλονίκης, του αριστερού Μηνά Πατρίκιου και η τριπλή καρατόμησή του από τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο, την περίοδο του μεσοπολέμου, και αργότερα, την μετεμφυλιακή περίοδο, ο εξαναγκασμός του σε παραίτηση από τα μεγαλοσυμφέροντα των μετόχων του ΟΑΣΘ και την συντηρητική κυβέρνηση της εποχής.

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 1925 είχαν διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη οι πρώτες στα χρονικά δημοτικές εκλογές για την ανάδειξη αιρετής δημοτικής αρχής, δεδομένου ότι στα δέκα τρία χρόνια που είχαν μεσολαβήσει από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας της ελληνικής Μακεδονίας, οι δήμαρχοι τοποθετούνταν από την κάθε φορά κυβέρνηση, όπως γινόταν και στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αρχίζοντας από τον πρώτο δήμαρχο, τον Σουλεϊμάν Σουντί Βέη, το 1869 και φτάνοντας στον τελευταίο πριν την απελευθέρωση δήμαρχο, τον Τεβφίκ Βέη, που διετέλεσε τη διετία 1910-1912. Ενώ το καθεστώς των διορισμένων δημάρχων ακολούθησε και μετά την επανασύνδεση της πόλης στον ελληνικό εθνικό κορμό, με δημάρχους την περίοδο 1912-1925 τους Οσμάν Σαϊτ Ιμπραήμ Χακή Βέη, Κωνσταντίνο Αγγελάκη, Αθανάσιο Καλλιδόπουλο και Πέτρο Συνδίκα.

Σκίτσο εφημερίδας της εποχής για τον προεκλογικό αγώνα στο Δήμο Θεσσαλονίκης

Το πραξικόπημα Πάγκαλου και οι μακριές φούστες

Τέσσερις μήνες πριν τις δημοτικές εκλογές του 1925, ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος με στρατιωτικό πραξικόπημα και την ανοχή των λεγόμενων “αστικών κομμάτων” εγκαθιδρύει δικτατορική κυβέρνηση, η οποία καταλύει το δημοκρατικό πολίτευμα, επιδίδεται σε άγριες διώξεις πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων, καθώς και των κομμουνιστών, καταπατάει κάθε ίχνος ελευθεροτυπίας, κλείνοντας τις εφημερίδες “Ριζοσπάστης” και “Καθημερινή”, καταλύει τις δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίας και εξορίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, κυρίως τους κομμουνιστές. Ο εθνικιστής Πάγκαλος έμεινε ως γνωστόν στην ιστορία για τη θέσπιση της διάταξης που απαγόρευε στις γυναίκες να φοράνε φούστες οι οποίες απείχαν πάνω από 30 πόντους από το έδαφος, καθώς και για την παρανοϊκή εισβολή ελληνικού στρατιωτικού τμήματος στο βουλγαρικό έδαφος, εξαιτίας του οποίου καταδικάστηκε η Ελλάδα σε δυσβάστακτο πρόστιμο από την Κοινωνία των Εθνών.

Στις δημοτικές εκλογές της 25ης Οκτωβρίου 1925 στο Δήμο Θεσσαλονίκης, υπήρξε πληθώρα συμμετοχής υποψηφίων δημάρχων, που είχαν φτάσει στον αριθμό 13, αντιθέτως όμως μικρό ενδιαφέρον συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, δεδομένου ότι από τους 48.000 που ήταν οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους, είχαν ψηφίσει μόνο 18.000, με το ποσοστό αποχής να ανέρχεται στο 62,5%.

Ένας από τους τέσσερις βασικούς υποψήφιους δημάρχους, ήταν ο 37χρονος τότε πρόσφυγας σοσιαλιστής δικηγόρος Μηνάς Πατρίκιος. Παρά το γεγονός ότι οι εφημερίδες της εποχής δεν ανέγραφαν το παραμικρό για την προεκλογική του δραστηριότητα, αποσιωπώντας σχεδόν την υποψηφιότητά του, λόγω των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που τον στήριζαν, κάνει τη μεγάλη έκπληξη: κατακτά την πρώτη θέση και εκλέγεται δήμαρχος, λαμβάνοντας από τα 56 εκλογικά τμήματα που είχε τότε ο Δήμος Θεσσαλονίκης 5279 ψήφους ή ποσοστό 30%.

Δεύτερος σε ψήφους (4536) και ποσοστό 26% είχε αναδειχθεί ο βενιζελικός υποψήφιος Κωνσταντίνος Αγγελάκης, που ήταν ταυτόχρονα και ο εκλεκτός του δικτατορικού καθεστώτος Πάγκαλου. Τρίτος ο υποστηριζόμενος από το κόμμα “Ελευθεροφρόνων” του Ιωάννη Μεταξά, χειρούργος Παναγιώτης Οικονόμου με 3327 ψήφους ενώ ο μέχρι τότε δήμαρχος Πέτρος Συνδίκας, που είχε διοριστεί στο αξίωμα αυτό από τους στρατιωτικούς του κινήματος του 1922 και υποστηρίζονταν από τη “Δημοκρατική Ένωση” του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, ήταν μόλις τέταρτος στην κατάταξη με 2640 ψήφους. Ακολουθούσαν σε ψήφους μικρότεροι συνδυασμοί, όπως του φιλοβασιλικού επιχειρηματία Κωνσταντίνου Ζήση (829 ψήφοι), του βενιζελικού Γεώργιου Καρβωνίδη (485 ψήφοι), του πρώην φιλομοναρχικού βουλευτή και ιδρυτή αργότερα της ΔΕΘ, Νικόλαου Γερμανού (275 ψήφοι), του πρώην υπουργού Γεώργιου Χατζηκυριακού (55 ψήφοι) κ.α. Ενώ λιγότερους είχαν λάβει ο Λ.Αμυράς ή Αλμύρας (15 ψήφοι), με τον ράφτη στο επάγγελμα, μετέπειτα ιδρυτή και αρχηγό της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ, Γεώργιο Κοσμίδη, να παίρνει μόλις 11 ψήφους, ο Ντούσαν Γκέτσκο με 5 ψήφους, ο Αθανάσιος Καλλιδόπουλος να λαμβάνει 2 ψήφους, παρότι είχε παραιτηθεί προ της εκλογικής διαδικασίας, ενώ ένας υποψήφιος, ο Ιωάννης Λιακόπουλος, είχε πάρει τη μία και μοναδική ψήφο του ψηφοδελτίου του, δηλαδή μόνο τη δική του ψήφο!!

Ο... "κομμουνίζον" δήμαρχος

Το γεγονός ότι ο νεοεκλεγμένος δήμαρχος Μηνάς Πατρίκιος ήταν γνωστών αριστερών πεποιθήσεων και είχε εκλεγεί με τη στήριξη του ΚΚΕ, του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και των προσφυγικών οργανώσεων, είχε ως αποτέλεσμα να ξεκινήσει μία άγρια πολεμική από τους πολιτικούς του αντιπάλους και τα κόμματα του κατεστημένου. Την ίδια ώρα που οι περισσότερες τοπικές εφημερίδες “κομμουνίζοντα” τον ανέβαζαν, “κομμουνιστή” τον κατέβαζαν και “ανατρεπτικό στοιχείο” τον αποκαλούσαν. Μία μάλιστα από τις εφημερίδες εκείνες, τα βενιζελικά “Μακεδονικά Νέα”, καλούσαν με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά τους “πολιτικούς και στρατιωτικούς να μην καθίσουν με σταυρωμένα χέρια μπροστά στον κίνδυνο που δημιούργησε η άλωσις της δημαρχίας από τους κομμουνιστές”.

Και πράγματι, το δικτατορικό καθεστώς Πάγκαλου δεν έμεινε “με σταυρωμένα τα χέρια”, καθώς λίγες μέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 31 Οκτωβρίου 1925, ακύρωσε με διάταγμα την εκλογή του Πατρίκιου ως δημάρχου Θεσσαλονίκης με το αιτιολογικό ότι δεν συγκέντρωσε τον απαιτούμενο από τον νόμο ποσοστό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και προκήρυξε νέες εκλογές για τις 20 Δεκεμβρίου 1925 .

Κουμπουροφόροι και νοθεία για την αποτροοπή εκλογής

Προκειμένου να αποτρέψει την εκ νέου εκλογή του αριστερού δικηγόρου ως δημάρχου Θεσσαλονίκης, ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος μεταχειρίζεται κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο για να ενισχύσει τον δεύτερο σε ψήφους υποψήφιο, τον βενιζελικό γιατρό Κωνσταντίνο Αγγελάκη. Ανεβαίνει αυτοπροσώπως στη Θεσσαλονίκη, “πείθει” τους περισσότερους από τους υποψήφιους της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης να μην εκτεθούν στη νέα εκλογική αναμέτρηση και ανάβει το “πράσινο φως” για την εφαρμογή σειράς μέτρων βίας και νοθείας, προκειμένου να μην επαναληφθεί η εκλογική επιτυχία του “κομμουνίζοντος” Μηνά Πατρίκιου.

Ένα μικρό παράδειγμα του τρόπου διεξαγωγής εκείνης της εκλογικής διαδικασίας, το έδινε την επομένη η εφημερίδα Μακεδονία, περιγράφοντας τα όσα διαδραματίσθηκαν στην Καλαμαριά υπό τον τίτλο "Κατελύθησαν χθες οι πάντες και τα πάντα". Έγραφε η εφημερίδα:

“Η Καλαμαριά εχθές παρουσίαζε όψιν στρατοκρατικήν. Από της 8ης πρωϊνής αι κάλπαι ήσαν ανοικταί. Την 9η πρωϊνήν κατέλαβον τας θέσεις των οι δικαστικοί αντιπρόσωποι και αι εφορευτικαί επιτροπαί. Μέχρι τις 10,30' ουδεμία κίνησις υπήρχεν. Οι διανομείς κρατούντες τα ψηφοδέλτιά των διαφόρων υποψηφίων δημάρχων περιεφέροντο πέριξ των τμημάτων ανενόχλητοι μέχρι της αφίξεως του αστυνόμου και των χωροφυλάκων, οι οποίοι ευθύς ως ήλθαν αμέσως προέβησαν εις την κατάσχεσιν των ψηφοδελτίων των υποψηφίων Πατρικίου και Καρβωνίδου. Την 11ην πρωϊνήν ήρχισε η ψηφοφορία. Λόγω όμως της κατασχέσεως των ψηφοδελτίων των ανωτέρω υποψηφίων, δεν προσήρχοντο ειμή αραιότατα και εψήφιζαν. Κατόπιν όμως επιτραπείσης εκ νέου της διανομής των ψηφοδελτίων, ήρχισαν οι πρόσφυγες να προσέρχονται δια να ψηφίσουν”. (εφημερίδα Μακεδονία 21 Δεκεμβρίου 1925)

Ο "εκλεκτός της αστικής παρατάξεως"

Το νόημα της επαναληπτικής εκλογικής αναμέτρησης στο Δήμο Θεσσαλονίκης, το έδινε με άρθρο της η συντηρητική εφημερίδα της πόλης Νέα Αλήθεια σημειώνοντας ότι “η κυβέρνησις, μετά την απροσδόκητον επιτυχίαν του κεκηρυγμένου κομμουνιστού κ. Πατρικίου, ηθέλησε κατά την επαναληπτικήν εκλογήν να θέσει αντιμέτωπον προς τον κομμουνισμόν τον εκλεκτόν της αστικής παρατάξεως κ. Αγγελάκην”. (εφημερίδα Νέα Αλήθεια Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 1925)

Είναι χαρακτηριστική μία καταγγελία που είδε το φως της δημοσιότητας μετά από σύσκεψη την οποία είχαν πραγματοποιήσει την παραμονή των εκλογών τα κόμματα “Δημοκρατικής Ενώσεως”, “Φιλελευθέρων”, “Ελευθεροφρόνων” και “Μακεδονικής Νεολαίας”, για τα μέτρα της δικτατορίας Πάγκαλου που απόσκοπούσαν στη νόθευση της λαϊκής βούλησης. Και όπως αναφέρονταν στη σχετική ανακοίνωση:

Η ενταύθα αυτοπροσώπως παρουσία του πρωθυπουργού την προτεραίαν των εκλογών, συνοδευομένου από τον υπουργόν Περιθάλψεως, η διαρκής περιφορά του δευτέρου ανά τους προσφυγικούς συνοικισμούς, η εκ μέρους του Γενικού Διοικητού Μακεδονίας εγκατάλειψις κατά τας τελευταίας ημέρας πάσης άλλης διοικητικής ασχολίας και αι συχναί αυτού επισκέψεις εις τους προσφυγικούς συνοικισμούς προς άσκησιν βίας και πραγματικής και ψυχολογικής επί των προσφύγων εκλογέων, η άσκησις βίας ψυχολογικής επί των συμπολιτών Ισραηλιτών και η παροχή αυτοίς αθρόων υποσχέσεων και ως κορωνίς η σύστασις των στρατιωτικών τμημάτων. Πάντα ταύτα πείθουν απολύτως ότι η κυβέρνησις εννοεί αντί πάσης θυσίας και οιονδήποτε μέσων, να επιβάλει τον ίδιον αυτής υποψήφιον”. (εφημερίδα Το Φως, 20-12-1925)

Το κλείσιμο της εφημερίδας Αβάντι

Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η έντονη διαμαρτυρία που είχε δημοσιευθεί στον τύπο από την εκλογική επιτροπή του υπό τον Μηνά Πατρίκιο “Εργατοπροσφυγικού Συνδυασμού”. Καθώς, όπως καταγγέλονταν, εκτός απο τα παραπάνω, είχαν δημιουργηθεί ομάδες μαγκουροφόρων μπράβων που γύριζαν στα εκλογικά τμήματα, ιδιαίτερα στους προσφυγικούς συνοικισμούς, τρομοκρατώντας τους ψηφοφόρους, κυρίως τους πρόσφυγες και τους Εβραίους. Παράλληλα δε, αποφασίζονταν από τις αρχές το κλείσιμο της αριστερής Ισραηλιτικής εφημερίδας της Θεσσαλονίκης “Αβάντι” η οποία από την αρχή είχε τεχθεί υπέρ της εκλογής του Μηνά Πατρίκιου. Και όπως υπογράμμιζε ο “Εργατοπροσφυγικός Συνδυασμός”:

“...Η σωρεία των τρομοκρατικών δηλώσεων και μέτρων τα οποία τίθενται εις εφαρμογήν προς στραγγαλισμόν της ελευθέρας και ανεπηρεάστου εκδηλώσεως της θελήσεως του λαού, εις ουδέν άλλο αποβλέπουσιν παρά εις την βιαίαν επιβολήν ως Δημάρχου του κυβερνητικού υποψηφίου”. (εφημερίδα Μακεδονία Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 1925)

Ενδεικτικός του τρόπου που διεξήχθησαν οι επαναληπτικές δημοτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου, ήταν ο πρωτοσέλιδος κύριος τίτλος της εφημερίδας Μακεδονία όπου καταγγέλονταν όλο το όργιο της βίας και της τρομοκρατίας: “ Κατελύθησαν χθες οι πάντες και τα πάντα. Απειλαί, πυροβολισμοί, συλλήψεις,... “κατάστασις”. Τα χθεσινά όργια στιγματίζουν την Ελλάδα ως κράτος”. Ενώ στο ρεπορτάζ που ακολουθούσε, περιέγραφε ότι εκτός των άλλων, είχε συλληφθεί και είχε κλεισθεί στα κρατητήρια ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, ενώ ένας άλλος συντάκτης της, ο Κυπριανίδης, “εδάρη ανηλεώς “ από τους Παγκαλικούς μπράβους. (Εφημερίδα Μακεδονία, Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 1925)

Στο κύριο άρθρο της ίδιας εφημερίδας υπό τον τίτλο “Άξιοι της πόλεως”, παρουσιάζονταν το κλίμα βίας και τρομοκρατίας και σημειώνονταν μεταξύ των άλλων:

“Το αποτέλεσμα της χθεσινής εκλογής, κατέδειξεν ότι δεν είναι δυνατόν ούτε εύκολον να παραβιάζει κανείς μίαν έκδηλον πλειοψηφίαν. Αι απόπειραι της επιβολής και του βιασμού μιας κοινής θελήσεως, συσσωματώνουν και ενισχύουν τας ηθικάς δυνάμεις των πιεζομένων, οίτινες σπεύδουν να εκδηλωθούν καθ' οιονδήποτε τρόπον κατά των πιεζόντων”. Εφημερίδα Μακεδονία Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 1925)

Η θριαμβευτική επανεκλογή Πατρικιου

Και πράγματι, εκείνες οι πιέσεις, οι επιθέσεις, οι τραμπουκισμοί και η προσπάθεια επηρεασμού της βούλησης των Θεσσαλονικέων, όχι μόνο δεν τους πτόησε, αλλά έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Καθώς ο Μηνάς Πατρίκιος εκλέχθηκε θριαμβευτικά δήμαρχος, με ποσοστο 50,6%, σχεδόν διπλάσιο δηλαδή από την προηγούμενη φορά, ενώ ο υποστηριζόμενος από τον Πάγκαλο, Κωνσταντίνος Αγγελάκης απέσπασε μόλις το 31,1% των ψήφων. Συγκεκριμένα, από το αποτέλεσμα στα 55 εκλογικά τμήματα του δήμου Θεσσαλονίκης προέκυπτε ότι ο Μ. Πατρίκιος είχε λάβει 8.222 ψήφους, ο εκλεκτός του δικτάτορα Πάγκαλου, Κ. Αγγελάκης πήρε 4.916 ψήφους, ενώ οι άλλοι δύο διεκδικητές του δημαρχιακού αξιώματος, ο μεταξικός Παναγιώτης Οικονόμου και ο βενιζελικός Γεώργιος Καρβωνίδης είχαν συγκεντρώσει 1.660 ψήφους ο πρώτος και 959 ο δεύτερος.

Το αποτέλεσμα εκείνο και η εκλογή ως δημάρχου Θεσσαλονίκης του αριστερού δικηγόρου, είχε ως συνέπεια να προκληθεί σοκ στις δυνάμεις του κατεστημένου και της συντήρησης. Το σχόλιο της συντηρητικής εφημερίδας Νέα Αλήθεια έδινε το μέγεθος του πατατράκ που προκλήθηκε από την εκλογική επιτυχία του Μ.Πατρίκιου. Καθώς, όπως έγραφε: “Η επιτυχία του υποψηφίου των εργατοπροσφύγων και κομμουνιστών, προκάλεσε κλονισμόν εις τα θεμέλια του κοινωνικού καθεστώτος”. (εφημερίδα Νέα Αλήθεια, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 1925).

Ο ίδιος ο Μηνάς Πατρίκιος στις πρώτες δηλώσεις μετά την εκλογήν του, παρατηρούσε:

“Το θριαμβευτικόν αποτέλεσμα της επαναληπτικής εκλογή;ς, αποδεικνύει σαφώς ότι ο λαός άρχισε να αφυπνίζεται και να μην παρασύρεται πλέον εις ανοχήν πράξεων αντιβαινουσών εις την θέλησίν του και τα ζωτικά του συμφέροντα. Η θριαμβευτική επανεκλογή μου ως δημάρχου Θεσσαλονίκης κατόπιν μάλιστα της προσενεχθείσης πρωτοφανούς επεμβάσεως της κυβερνήσεως υπέρ του υποψηφίου της, ενέχει μεγίστην ηθικήν σημασία και ανυψώνει σπουδαίως το γόητρον του κυριάρχου λαού, έναντι παντός επιβουλευομένου τα απαράγραπτα δικαιώματά του” . (εφημερίδα Το Φως, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 1925)

Έφταιγε η "παχυδερμία" κατά τον Πάγκαλο

Το καθεστώς Πάγκαλου και οι συντηρητικές δυνάμεις της πόλης δεν μπορούν να χωνέψουν εύκολα την εκλογή του αριστερού δημάρχου και κάνουν ότι είναι δυνατό για να μειώσουν τη σημασία της νίκης αλλά και να δημιουργήσουν προσκόμματα στη λειτουργία της Εργατοπροσφυγικής Παράταξης. Ο ίδιος ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε δηλώσεις του προς τους δημοσιογράφους αναχωρώντας από τη Θεσσαλονίκη μετά από πολυήμερη παραμονή του για να κατευθύνει προσωπικώς την προεκλογική εκστρατεία του υποστηριζόμενου από τον ίδιο υποψηφίου για το δήμο Θεσσαλονίκης, απέδιδε την αποτυχία του στο γεγονός ότι “ευρισκόμεθα προ μεγάλου κοινωνικού και ηθικού προβλήματος”, αλλά και στην .... “παχυδερμία” των ψηφοφόρων της πρωτεύουσας του Μακεδονικού ελληνισμού. Καθώς, όπως έλεγε:

“Το γεγονός είναι ότι ο λαός επέδειξε κατά τας εκλογάς μίαν πρωτοφανήν αδιαφορίαν, παχυδερμίαν κυριολεκτικώς, ως προς το ζήτημα της ενασκήσεως του ιερωτέρου των καθηκόντων του, την εκλογήβν των αρχόντων του δηλαδή. Πάντως ο εκλεγείς δήμαρχος συνεκέντρωσεν όχι μόνον το 15% των ψήφων αλλά πολύ περισσοτέρας. Συνεπώς δεν συντρέχει ουδείς λόγος να ακυρωθούν αι δημαιρεσίαι αύται και δεν θα τας ακυρώσει η κυβέρνησις”. Εφημερίδα Μακεδονία, Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 1925).

Φαίνεται όμως ότι, παρ' όλες αυτές τις διαβεβαιώσεις, άλλα είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του ο δικτάτορας Πάγκαλος. Έτσι, δύο ημέρες μετά την εκλογή του νέου Δημάρχου Θεσσαλονίκης, συνελήφθησαν από άνδρες της ασφάλειας και τα πέντε μέλη της εκλογικής επιτροπής Παστρικίου και συγκεκριμένα οι Διαφωνίδης, Καμτσίδης, Μαραγκός, Ροδόϊνος και Χατζησταύρου, με την κατηγορία ότι διέπραξαν παρανομία, κυκλοφορώντας προκήρυξη του συνδυασμού που εξέφραζε τις ευχαριστίες προς τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων και στους στρατιώτες, για την υπερψήφιση του αριστερού δημάρχου. Λίγη δε ώρα αργότερα, είχε συλληφθεί και ο Γραμματέας της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας Ελλάδος, Λεωνίδας Χατζησταύρου, γιατί προπαγάνδιζε στα καπνεργοστάσια υπέρ της εκλογής Πατρικίου. Στις 19 Ιανουαρίου 1926, τα μέλη της εκλογικής επιτροπής παραπέμφθηκαν στο Γ΄Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης από το οποίο καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών ο καθένας.

Η "εκκαθάριση¨ των επτά δημοτικών συμβούλων

Ο νέος δήμαρχος και το νέο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης, αναλαμβάνουν επίσημα τα καθήκοντά τους στις 3 Φεβρουαρίου 1926, δεν προλαβαίνουν όμως να αρχίσουν να παράγουν έργο, καθώς τρεις ημέρες αργότερα με προεδρικό διάταγμα μεταβιβάζεται στον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Παναγιωτόπουλο το δικαίωμα να παύει με απόφασή του δημοτικούς συμβούλους “δι' αποχρώντας λόγους”. (εφημερίδα Μακεδονικά Νέα, 7 Φεβρουαρίου 1926)

Το δικαίωμα αυτό, το ασκεί ο Γενικός Διοικητής δέκα ημέρες αργότερα, “εκκαθαρίζοντας”, δηλαδή παύοντας από τα καθήκοντά τους επτά δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας, τους Θ.Νικωτό, Λ. Χατζησταύρου, Αβραάμ Καράσσο, Σολομών Λεβί, Ζακ Βεβντούρα, Γεώργιος Φούρναρη και Ροδόϊνο. Ενώ κάποιοι από αυτούς, μεταξύ των οποίων ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους της πόλης και αργότερα βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου, ο Ζακ Βεντούρα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία του “κομμουνίζοντος”, εκτοπίζονται και αντικαθίστανται από άλλους “νομιμόφρονες” δημοτικούς συμβούλους. (εφημερίδα Μακεδονία, 18 Φεβρουαρίου 1926)

Τα πρώτα σύννεφα στην παράταξη του νέου δημάρχου, εμφανίζονται πριν ακόμη κλείσει ένα μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων του, όταν στα εγκαίνια του δικτύου υπονόμων της Θεσσαλονίκης προσκαλεί τον Θ. Πάγκαλο να παραστεί, παραθέτοντάς του δεξίωση. Παρά την επισημότητα της τελετής, ο Μ.Πατρίκιος δεν διστάζει να του παρουσιάσει τα μεγάλα προβλήματα της πόλης, εκείνης της εποχής, όπως ήταν τα ζητήματα της συγκοινωνίας, της ύδρευσης, του ηλεκτροφωτισμού, της υγιεινής, της λαϊκής κατοικίας, της ανεργίας κ.α. (εφημερίδα Μακεδονία 25 Φεβρουαρίου 1926).

Η παρουσία του δικτάτορα στο Δημαρχείο, κάνει κάποιες εφημερίδες να θεωρήσουν ότι ο αριστερός δήμαρχος έκανε φιλικά ανοίγματα προς τον Πάγκαλο. Τα δημοσιεύματα αυτά οδηγούν τον Μ.Πατρίκιο να καλέσει τους εκπροσώπους του τύπου στο γραφείο του για να τους εξηγήσει τη στάση του. “Που είδατε ότι εδήλωσα φιλίαν προς τον κ. Πάγκαλον; Ο δήμαρχος μιας πόλεως δεν είναι πλέον μετά την εκλογήν του δήμαρχος του κόμματος, αλλά εκπροσωπεί ολόκληρον την πόλιν. Εάν προέβην εις την πρόσκλησιν του κ. Προέδρου, το έκανα δια να προσδώσω μεγαλυτέραν μεγαλοπρέπειαν εις την έναρξιβ του πρώτου έργου το οοποίον επί της δημαρχιακής περιόδου ήρχισε πραγματοποιούμενον”, θα πει. (εφημερίδα Μακεδονία, 26 Φεβρουαρίου 1926)

Παρ' όλες αυτές τις εξηγήσεις, κάποιοι από τους παρέδρους και τους δημοτικούς συμβούλους της παράταξής του, θα δώσουν στη δημοσιότητα ανώνυμα ένα κείμενο, καταγγέλοντας ότι “ο επικεφαλής του εργατοπροσφυγικού συνδυασμού τεθείς δήμαρχος, παρεβίασεν ορισμένα σημεία του προγράμματος, ενεργήσας αυτοβούλως και άνευ της γνώμης του δημοτικού συμβουλίου”. (εφημερίδα Μακεδονικά Νέα, 2 Μαρτίου 1926).

Η εκδίωξη Πατρίκιου από το δημαρχιακό αξίωμα

Τελικά το καθεστώς Πάγκαλου απέλυσε το νέο Δήμαρχο, με το αιτιολογικό, όπως ισχυρίστηκε σε δηλώσεις του ο πρωθυπουργός της δικτατορίας, Αραβαντινό, ότι ο Πατρίκιος, στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου της 11ης Αυγούστου 1926, αναφερόμενος σε έγγραφο του Νομάρχη Θεσσαλονίκης προς τον Δήμο, που ζητούσε περιορισμό των θέσεων στον οργανισμό του Δήμου, δήλωσε ότι “ενόσω οπροερχόμεθα εκ του λαού δεν θα ανεχθούμε μπάτσους από αυτούς που λέγονται αρχαί”. (εφημερίδα Μακεδονία 19 Αυγούστου 1926)

Ο αριστερός δήμαρχος εκδιώχθηκε από τη θέση του και αντικαταστάθηκε από τον δημοτικό σύμβουλο της δεξιάς μειοψηφίας, Χρήστο Μελανίδη, με το αιτιολογικό ότι οι ενέργειες του Μηνά Πατρίκιου μπορούσαν να προκαλέσουν... “διασάλευσιν της εννόμου τάξεως”, ενώ ο Γενικός Διοικητής Μακεδονίας Μπουμπούλης, που υπέγραφε την απόφαση αντικατάστασης του δημάρχου ισχυρίζονταν πως “η Θεσσαλονίκη, πόλις αναγεννωμένη, έχει ανάγκην εργασίας και δημοτικών αρχόντων αξίων δια το βαρύ τούτο έργο. Δυστυχώς ο μέχρι τούδε Δήμαρχος και οι συν αυτώ δεν ανταπεκρίθησαν εις τας προσδοκίας των εκλογέων”. (εφημερίδα Το Φως, 20 Αυγούστου 1927)

Ο Μηνάς Πατρίκιος επανήλθε στη θέση του το 1927 και αποπέμφθηκε ξανά στις 9 Ιουνίου 1929. Όμως στις επόμενες δημοτικές εκλογές, το 1929, ο Πατρίκιος ηττήθηκε από τον φιλοβασιλικό Νικόλαο Μάνο.

Η μεταπολεμική του δράση και η αντίθεση στους μεγαλομετόχους του ΟΑΣΘ

Ασχολήθηκε με την πολιτική, μετά τον Εμφύλιο πόλεμο, εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης με την ΕΠΕΚ στις βουλευτικές εκλογές του 1950 και επανεκλέχθηκε το 1951. Από τις 11 Σεπτεμβρίου ως τις 11 Οκτωβρίου 1952 στην κυβέρνηση Πλαστήρα χρημάτισε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Υπηρέτησε επίσης ως δεύτερος αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, και διετέλεσε τρίτος αντιπρόεδρος της Βουλής. Μετά το 1952 έγινε μέλος του ΔΚΕΛ και υποστηρίχθηκε από την ΕΔΑ στις δημοτικές εκλογές του 1954 για το Δήμο Θεσσαλονίκης. Ο Πατρίκιος συγκέντρωσε ποσοστό 36,84% των ψήφων και επικράτησε 3 ακόμα υποψηφίων. Έτσι ανέλαβε για δεύτερη φορά το αξίωμα του Δημάρχου Θεσσαλονίκης. Το 1957 εξέφρασε την αντίθεση του στο ξήλωμα των τραμ και στο λεωφορειακό μονοπώλιο του νεοϊδρυθέντος ΟΑΣΘ και πολεμήθηκε σφόδρα από τα μεγαλοσυμφέροντα.[Στη δημαρχιακό αξίωμα τον διαδέχθηκε το 1959 ο Ιωάννης Παπαηλιάκης.

Ποιός ήταν ο Μ. Πατρίκιος

Ο Μηνάς Πατρίκιος που είχε γεννηθεί το 1888 στην Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης, από την αρχή της εγκατάστασής του στη Θεσσαλονίκη, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, ανέπτυξε πλούσια δράση για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του προσφυγικού κόσμου και τη βελτίωση της ζωής των προσφύγων, ενώ υπήρξε μαζί με τον στενό του φίλο, τον σοσιαλιστή ηγέτη Γιάννη Πασαλίδη, από τους οργανωτές του Γ΄ Παμπροσφυγικού Συνεδρίου, τον Απρίλιο του 1925.Η ομιλία του, είχε προκαλέσει σ' εκείνο το συνέδριο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα όταν τόνιζε σε μία εμπνευσμένη ομιλία του ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν οι πρόσφυγες αγρότες επίλυση των προβλημάτων τους με κυβερνήσεις συντηρητικές και απολυταρχικές. Καθώς όπως σημείωνε: “Μη ελπίσωμεν από τας σημερινάς κυβερνήσεις λύσιν. Προτείνω λοιπόν όπως ο προσφυγικός κόσμος συσσωματωθή εις κόμμα Εργατοαγροτικόν […] Από απόψεως οικονομικής είμεθα προλετάριοι. Οι πόλεμοι μάς διεμόρφωσαν ούτως, ώστε είνε αδύνατον να ταχθώμεν με την τάξιν των κεφαλαιοκρατών”.

Με βάσεις τις θέσεις αυτές, ο νεαρός πρόσφυγας δικηγόρος, προχωράει στη δημιουργία του “Εργατοπροσφυγικού Συνδυασμού”, με τη στήριξη του νεαρού τότε Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, του υπό κομμουνιστικό έλεγχο Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και της “Ομοσπονδίας των Ισραηλιτικών συνοικισμών”. Η συμμαχία αυτών των κοινωνικών οργανώσεων βρήκε μεγάλη απήχηση κι έμεινε σταθερή, τουλάχιστον προεκλογικά, ενώ προσωπικά ο Μ. Πατρίκιος δημιούργησε ένα μοναδικό φαινόμενο κατεβαίνοντας με αξιώσεις σ’ όλες τις δημοτικές εκλογές από τότε μέχρι το 1954, οπότε και ξανακέρδισε.

Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 1960 και κηδεύτηκε με δημοτική δαπάνη από τον ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Η μεγάλη πλατεία, στην περιοχή της 25ης Μαρτίου ονομάζεται προς τιμήν του “Πλατεία Μηνά Πατρικίου”.\

Διαβάστε σχετικά: https://farosthermaikou.blogspot.com/2019/05/blog-post_80.html

Αχ, πού 'σαι, νιότη, πού δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ DIE FETTEN JAHRE SIND VORBEI

Γερμανική ταινία, σε σκηνοθεσία Χανς Βαϊνγκάρτνερ 

Παίζουν: Ντάνιελ Μπρουλ, Γιούλια Γιεντς, Στίπε Έρκεγκ, Μπούργκχαρτ Κλάουσνερ

ΥΠΟΘΕΣΗ

Τρεις νεαροί  Γερμανοί πολιτικοί ακτιβιστές , κάτι σαν τους δικούς  μας μπαχαλάκηδες του Ρουβίκωνα, εισβάλλουν σε σπίτια πλουσίων  και επιδίδονται σε πράξεις βανδαλισμού , αφήνοντας πίσω  το τραγελαφικό   "αποτύπωμά" τους.  Όμως τα πράγματα κάποια στιγμή στραβώνουν , όταν απάγουν κατά λάθος ένα Γερμανό μεγαλοεπιχειρηματία και αποπειρώνται να τον "αναμορφώσουν" , εκπαιδεύοντας τον στην επαναστατική ιδεολογία τους . Μόνο που εκείνος αποδεικνύεται ...πρώην αριστεριστής του θυελλώδους  '68 , κοινοβιακός  σύντροφος του Ντούτσκε, κι αν έχει κάτι να τους διδάξει, είναι η δική του εμπειρία,  του συμβιβασμού δηλαδή με το "σύστημα".

Οι νεαροί πείθονται από τον επιχειρηματία και τον ελευθερώνουν, όταν τους διαβεβαιώνει ότι δε θα τους καταγγείλει στην αστυνομία, αλλά σύντομα θα αποδειχτεί διπλά αχρείος ... 

Η ταινία θέτει μελαγχολικά ερωτήματα με διασκεδαστικό τρόπο σχετικά με τη βαθιά συντηρητική στροφή   πολλών  ατόμων   των σύγχρονων κοινωνιών, που αποκόπτονται συνειδητά από το προοδευτικό παρελθόν τους , για να πέσουν  άνευ όρων στις αγκάλες του  καπιταλισμού, της καθυστερημένης Ορθοδοξίας, του εθνικισμού ,  του αρρωστημένου συντηρητισμού. 

ΥΓ. Σας θυμίζουν τίποτα οι περιπτώσεις των δικών μας  Μίκη Θεοδωράκη, Διονύση Σαββόπουλου, Γιώργου  Κύρτσου, Τάκη Θεοδωρικάκου, Γρηγόρη Ψαριανού, Γιάννη  Πρετεντέρη, Στέλιου Ράμφου,  Τατσόπουλου, Βασίλη Παπαβασιλείου, Σάκη Μουμτζή , Απόστολου Δοξιάδη Σώτης Τριανταφύλλου,  του "αναρχικού" Καραμπελιά  κλπ;

Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες - Βικιπαίδεια

Σφηνάκια ( 36): Ο λάλος και ο μουγκός Τσιόδρας- Μια διαφωνία με προβλεπόμενη κατάληξη

1. ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΕΡΣΙΝΟ ΜΑΪΟ ΠΟΥ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΑΜΕ  ΤΟΝ ΤΣΙΟΔΡΑ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΣΗΓΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ   ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ  ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΣΩΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ...

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΙ ΕΓΡΑΦΕ Ο ΣΚΑΪ ΠΕΡΙΣΥ , ΣΤΙΣ 26/05/202: "Συγκινητικό αντίο από Τσιόδρα μετά από 72 μέρες: Θα είχαμε 13.685 νεκρούς με πιο χαλαρά μέτρα!"

«Βάση των μαθηματικών μας εκτιμήσεων είχαμε συνολικό ποσοστό κρουσμάτων κάτω από 1% του πληθυσμού στην χώρα μας», ανέφερε ο λοιμωξιολόγος κ. Σωτήρης Τσιόδρας, κατά την σημερινή του ενημέρωση για τον κορωνοϊό στην χώρα μας. 

«Σήμερα έχουν καταγραφεί 173 θάνατοι. Με το καλύτερο δυνατό σενάριο, χωρίς τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα, δηλαδή μια μείωση των επαφών του πληθυσμού περίπου 10%, ο αριθμός των θανάτων θα είχε μια μέση τιμή 13.685 θανάτους ενώ με μία μείωση των επαφών κατά 20% θα ήταν 7.015 θάνατοι.» 

 

...ΣΗΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ 12.000 ΝΕΚΡΟΥΣ(!)   ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΦΤΑ ΜΟΝΟ ΜΗΝΕΣ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥΓΚΑΘΗΚΕ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ;ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΙΩΠΗΛΟΣ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΛΓΟΡΙΘΜΙΚΗΣ ΠΡΟΒΛΕΨΗΣ ΤΟΥ; ΟΤΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ ΕΝΑ ΕΦΤΑΜΗΝΟ ΝΕΟ ΛΟΚΝΤΑΟΥΝ, ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ Σ΄ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ...

ΚΟΝΤΑ Σ΄ΑΥΤΟΝ  Ο ΣΚΑΪ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΟΤΑΪΣΜΕΝΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΔΕ ΒΓΑΖΟΥΝ ΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥΣ ΓΑΛΑΖΙΟΥΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥΣ.

*********************

 2.  Διαφωνία ανακρίτριας και εισαγγελέως , λένε οι ειδήσεις , για το αν θα βγουν  ή όχι οι "κουκούλες" από τους προστατευόμενους μάρτυρες για το Σκάνδαλο  Novartis. Η ανακρίτρια λέει "όχι" , γιατί το θέμα έχει κριθεί από την Προανακριτική  ("σκευωρία", την αποκαλούν  οι πάντες πλην της γαλαζοπράσινης τσακαλοπαρέας )  κατά του Παπαγγελόπουλου για την υπόθεση Novartis , ενώ η εισαγγελέας ισχυρίζεται ότι άλλη είναι  η Novartis του... Παπαγγελόπουλου και άλλη η "κανονική" Novartis, αυτή , ντε, που "σκάλιζε" παρανόμως η Τουλουπάκη και γι΄αυτό την τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και την πέταξαν από τη θέση της, οπότε πρέπει να βγουν, επιτέλους οι μάσκες από τους  "σιχαμερούς αυτούς καταδότες" , να τους  μάθει όλος ο κόσμος και να τους πετάξουν στα πεινασμένα σκυλιά .

Βάζετε στοίχημα ποιαν από τις δύο κυρίες της Θέμιδος θα δικαιώσει το πενταμελές Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου, στο οποίο κατέφυγαν , για να λύσει τον Γόρδιο Δεσμό;

Εγώ λέω την...

Υπόθεση Novartis: Διαφωνούν ανακρίτρια και εισαγγελέας για ... τους προστατευόμενους μάρτυρες

ΤΟ ΜΠΛΕ ΚΟΥΤΑΛΟΠΙΡΟΥΝΟ...

ΣΟΚ στην κυβέρνηση... όλο και περισσότεροι ξεφεύγουν από τα δίχτυα των φιμωμένων ΜΜΕ κι απειλούν τα βήματα ανάπτυξης και τα ρομαντικά ''ηλιοβασιλέματα'' του πρωθυπουργού... Κάποιος Μιθριδάτης τάραξε την ηρεμία του επερχόμενου Σαββατοκύριακου με ένα τραγούδι...ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ,ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΤΟΝ!... 

Ο Τσαβούσογλου στη Θράκη, ο Κούλης στο Αιγαίο.

Η προανακριτική της γελοιότητας με τον κοπτοράπτη Κελέτση.

''Σκοτεινό διάλειμμα'' το 2015, μιας και ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΦΑΝΕ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΠΟΥ ΡΗΜΑΖΑΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.

 

Ο καλός δικομματισμός, ο κακός ΣΥΡΙΖΑ και ο μπαμπάς Κυριάκος

Θανάσης Καρτερός 

 

 

Είναι κουραστικό να διαβάζεις όσα είπε ο Μητσοτάκης στη διαδικτυακή συζήτηση της Τετάρτης με θέμα: 200 χρόνια Ελεύθερης Ελλάδας: 1821-2021. Από το ιδεώδες στην πράξη της Δημοκρατίας, τότε και τώρα. Γιατί πρέπει:

Να σχολιάζεις χαμηλόφωνα -μην ακούσει η γειτονιά τις βωμολοχίες- τα ψέματα, τις ανοησίες, τους ύμνους στον εαυτό του, που απάγγειλε με δήθεν επιστημονική οίηση, που θυμίζει Γεραπετρίτη.

Να αντέξεις τη συστηματική συκοφάντηση του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα με ύφος και όρους μπαμπά που τον έχουν στεναχωρήσει τα ανυπάκουα παιδιά του.

Και να τσαλαβουτάς μέσα στον παχύρευστο φαρισαϊσμό, μπας και βρεις κάτι που να έχει κάποιο ενδιαφέρον.

Να λοιπόν κάτι με κάποιο ενδιαφέρον: Πώς βλέπει ο Μητσοτάκης τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κι ένα δεύτερο ακόμα πιο ενδιαφέρον: Πώς μαρτύρησε χωρίς ξύλο το όνειρο, ή και το σχέδιο, του ίδιου και των από πίσω του για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς πλάκα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για τον πρωθυπουργό ένα είδος εχθρού παλιού τύπου. Σιδηρούν παραπέτασμα, και τέτοια. Τον χαρακτηρίζει -τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τον Κυριάκο, τον Βορίδη, ή τον Άδωνι- «ασθενής προσήλωση στους δημοκρατικούς κανόνες, υπονόμευση των παραδοσιακών θεσμών, απόπειρα ελέγχου της Δικαιοσύνης, επίθεση σε βάρος των ‘συστημικών’ ΜΜΕ και ιδιαίτερα η άρνηση της νομιμότητας των πολιτικών του αντιπάλων».

Αυτά. Και μην σπεύδετε να εκτονωθείτε γαλλιστί. Γιατί ο Μητσοτάκης, που περιέγραψε τον εαυτό του στην ίδια συζήτηση σεμνότατα όχι μόνο ως κεντροδεξιό, και φιλελεύθερο, αλλά και ως μεγάλο μεταρρυθμιστή της ΝΔ, δεν το αφήνει το πράγμα έτσι. Προτίθεται να μεταρρυθμίσει μετά τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Λέει λοιπόν: «Αυτό που θα θέλαμε να πετύχουμε -δεν ξέρω αν είναι εφικτό- θα ήταν να επιστρέψουμε σε ένα σύστημα με δύο κόμματα -το οποίο θα είχε κάποια από τα χαρακτηριστικά του παλαιότερου δικομματικού συστήματος- που τουλάχιστον εγκαταλείπουν τα πιο ακραία στοιχεία τους. Εμείς, η Νέα Δημοκρατία, δεν τα είχαμε ποτέ, αλλά αυτή είναι μια πρόκληση που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω αν είναι σε θέση να το κάνουν, αλλά αυτό που γνωρίζω είναι ότι δεν ήταν σε θέση να προσαρμοστούν πλήρως και αυτό είναι πρόβλημα για την δημοκρατία… Θα ήταν για μένα πολύ καλύτερα τα πράγματα αν μπορούσαν να εγκαταλείψουν ένα τμήμα του παλιού εαυτού τους. Δεν ξέρω αν είναι ικανοί να το πράξουν».

Πες το Χρυσόστομε!

Θα θέλαμε να πετύχουμε!!

Έτσι, στον πληθυντικό των αγνώστων.

Θα θέλαμε -ποιοι θα θέλατε;

Να πετύχουμε -ποιοι να πετύχετε; Η Θύρα 7, η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ο Λασκαρίδης, οι Μορμόνοι, η δέκατη μασονική στοά;

Μυστήριο. Αλλά τι θα ήθελαν να πετύχουν το λέει ο άνθρωπος καθαρά. Πιο καθαρά δεν γίνεται. Ένα καλό, χωρίς μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο ανταγωνιστικών κομμάτων, δικομματισμό.

Όνειρο βλέπω, μη με ξυπνάτε.

Και τι χρειάζεται να γίνει πράξη αυτό το ιδεώδες του Μητσοτάκη;

Ένας αντάξιος αυτού του καλού δικομματισμού ΣΥΡΙΖΑ.

Να εγκαταλείψει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα τμήμα του παλιού εαυτού του. Ένα χέρι, ένα πόδι, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Όχι όλο τον εαυτό του. Και όσον αφορά τη ΝΔ, αυτή είναι έτοιμη να δεχτεί τον άσωτο στην αγκαλιά της, αφού δεν είχε ποτέ στις γραμμές της ακραία στοιχεία. Επιβεβαίωση που δεν αποτελεί μόνο άλλη μια απόδειξη της ειλικρίνειάς του Μητσοτάκη, αλλά και μια παρηγοριά για όσους τυχόν ανησυχούν με διάφορα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό.

Τη ειλικρίνεια του πρωθυπουργού έρχεται να επιβεβαιώσει και η περιγραφή της προεκλογικής τακτικής της ΝΔ: «Τι κάναμε πριν εκλεγούμε; Μπορώ να σας πω ότι αγνοήσαμε παντελώς (τον ΣΥΡΙΖΑ) κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας μας. Εγώ μίλησα για το δικό μου όραμα για το μέλλον της χώρας».

Και μόνο αυτό να κρατήσει κανείς από τον ποταμό της αλήθειας, ότι δηλαδή αγνόησαν παντελώς τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είπαν τίποτε κακό για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν σήκωσαν μέτωπο κατά του ΣΥΡΙΖΑ, δεν οργίασαν κατά του ΣΥΡΙΖΑ με χιλιάδες fake news, και με όρους προδοσίας, Μαδούρο, Βόρειας Κορέας, Σοβιετίας, κόκκινων διαβόλων και κίτρινου πυρετού, αρκεί για να καταλάβει κανείς ένα τουλάχιστον πράγμα; Όχι μόνο με τη Μαρέβα, αλλά και με την αλήθεια κοιμάται και ξυπνάει ο Μητσοτάκης.

Ευτυχώς, γιατί σκεφτείτε να ήταν ψεύτης!

ΥΓ. Την επόμενη μέρα στο Ζάππειο ο Μητσοτάκης από μπαμπάς αυστηρός, που θέλει να συμμορφώσει τα παιδιά του, μας προέκυψε παιδοκτόνος. Να τους συντρίψουμε να τελειώνουμε είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από όσα είπε για μαύρα διαλείμματα και κόκκινα άκρα. Και δημιούργησε κλίμα αγωνίας και ανησυχίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Θα μας αναμορφώσει, ή θα μας συντρίψει;

Μαμά, φοβάμαι!

Δημοσιεύτηκε στην avgi.gr