ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ

Playing With the Orchestra in Baltimore

By DANIEL J. WAKIN

A Baltimore Symphony Orchestra program in its third year invites amateur musicians for a rigorous week of work, study and performance.

July 15, 2012, Sunday

 ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ

                                                                     ΤΑ ΝΕΑ/THE NEW YORK TIMES

                                                                                        TOY DANIEL J. WAKIN, 29/7/2012

Ενας έμπειρος πλην ερασιτέχνης κλαρινετίστας αφηγείται την εμπειρία συμμετοχής του στη Συμφωνική της Βαλτιμόρης για μία εβδομάδα

Το «Ιταλικό καπρίτσιο» του Τσαϊκόφσκι έμοιαζε να καλπάζει όλο και πιο γρήγορα ενώ εγώ βρισκόμουν στη σκηνή της μεγάλης αίθουσας συμφωνικής μουσικής Τζόζεφ Μέγιερχοφ, ανάμεσα στα μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βαλτιμόρης. Οι νότες έτρεχαν μπροστά στα μάτια μου κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης πρόβας και τα δάκτυλά μου ήταν ανίκανα να τις παρακολουθήσουν. Το τρένο έφευγε χωρίς εμένα. Ευτυχώς δεν ήμουν μόνος σ' αυτή τη θέση. Υπήρχαν άλλοι 103 ερασιτέχνες μουσικοί οι οποίοι, όπως κι εγώ, είχαν δηλώσει συμμετοχή στο ειδικό πρόγραμμα διάρκειας μίας εβδομάδας που έχει καθιερώσει η Συμφωνική της Βαλτιμόρης, προσφέροντας μια μοναδική εκπαιδευτική εμπειρία «ζωής με την ορχήστρα» σε ερασιτέχνες. Οχι δωρεάν φυσικά. Το ελάχιστο κόστος συμμετοχής είναι 1.750 δολάρια, καθιστώντας το πρόγραμμα - εκτός από ευκαιρία «γνωριμίας με το κοινό» - μια σωτήρια πηγή εσόδων για τη Συμφωνική σε αυτές τις δύσκολες εποχές.

Στη διάρκεια αυτής της εβδομάδας παρακολουθήσαμε πολλές διαλέξεις για τη βελτίωση της τεχνικής, την επιστήμη των ακουσμάτων, τις μεθόδους εξάσκησης και για τους τρόπους διαχείρισης άγχους όταν καλείται να λειτουργήσει κάποιος σε τόσο υψηλό επίπεδο απόδοσης. Κυρίως όμως παίζαμε, είτε στα πλαίσια ιδιωτικών μαθημάτων και ορχηστρών δωματίου είτε σε μεγάλες αίθουσες όπως στην επιβλητική και εκτυφλωτικά φωτισμένη σκηνή του Μέγιερχοφ. Για μία εβδομάδα καθήσαμε δίπλα στους μουσικούς της Συμφωνικής, κάναμε παρέα και ήπιαμε μπίρες μαζί τους, και ρουφήξαμε μπόλικη από τη μουσική σοφία τους («μπαμπά, πήγες σε συμφωνική κατασκήνωση» μου είπε εκ των υστέρων ο γιος μου). Γνωρίσαμε από πρώτο χέρι την εμμονική φύση των επίλεκτων μελών μιας ορχήστρας και νιώσαμε τον σωματικό πόνο, την παραλυτική ανασφάλεια και, μια φορά στις τόσες, τη βαθιά τους αυτοπεποίθηση. Οι αντιδράσεις τους στα πλαίσια αυτού του προγράμματος συναναστροφής με ερασιτέχνες μουσικούς - σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία βιώνουν περικοπές, απολύσεις, καθώς και το αίσθημα ότι δεν εκτιμάται το έργο τους όσο θα έπρεπε - ήταν ανάμεικτες. Κάποιοι έμοιαζαν να έχουν ένα ύφος συγκατάβασης ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον στόχο της καλλιτεχνικής ολοκλήρωσης και τώρα έπρεπε να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι πρέπει να συνεργάζονται με ερασιτέχνες καλεσμένους που πληρώνουν ακριβά γι' αυτό το προνόμιο. Υπήρξαν όμως και μέλη της Συμφωνικής που ένιωθαν φανερή ικανοποίηση μεταδίδοντας τις γνώσεις τους σε αφοσιωμένους και περιδεείς εραστές της μουσικής. Ανεκτίμητες ήταν και οι ανεκδοτολογικές ιστορίες - συνήθως με πρωταγωνιστές τούς διευθυντές ορχήστρας - που μας αφηγούνταν τις νύχτες κάποιοι από τους μουσικούς της Συμφωνικής, τους οποίους συναντούσαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου όπου διαμέναμε κατά τη διάρκεια του προγράμματος. Οπως η περίπτωση του μαέστρου, του οποίου το αριστερό χέρι όταν διηύθυνε είχε γίνει κάποια στιγμή τόσο ανεξέλεγκτο στις κινήσεις του ώστε οι μουσικοί σταμάτησαν να τον παρακολουθούν για να μην μπερδεύονται. «Κάποια στιγμή, γλίστρησε και έπεσε από το πόντιουμ, και δεν το προσέξαμε καν» μας είπε ένας βετεράνος βιολονίστας. Τα φαιδρά περιστατικά πάντως αποτελούν εξαίρεση σε μια δουλειά στην οποία κυριαρχεί συχνά η απόλυτη ένταση: «Η πίεση και το άγχος είναι εξωπραγματικά» μου είπε ένας από τα πιο παλιά μέλη της Συμφωνικής. «Το κοινό δεν έχει ιδέα. Δεν σου επιτρέπεται να κάνεις ούτε ένα λάθος». Καθώς τελείωνε η εβδομάδα, κατανοούσα απολύτως τα λόγια του, αφού ξυπνούσα στη μέση της νύχτας από την αγωνία για την πρόβα της επόμενης ημέρας. Για να ξανακοιμηθώ, έπρεπε να θυμίσω στον εαυτό μου ότι δεν ήμουν μέλος της Συμφωνικής αλλά περιστασιακός επισκέπτης.
 

ΤΟ ΡΟΚ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ

___________________

 

To ροκ της ξεφτίλας

Γιάμαλη Αναστασία

ΑΥΓΗ, Σάββατο 28/07/2012

"Γαμώ τον Βίζενταλ/ γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ' αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω! / Ρε κωλοεβραίοι δεν θα σας αφήσω / στο τείχος των Δακρύων θα 'ρθώ να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς...". Αυτοί είναι οι στίχοι του τραγουδιού με τον ευφάνταστο τίτλο "Άουσβιτς" από το συγκρότημα με το επίσης ευφάνταστο όνομα, "Πογκρόμ".

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός ή πούρος αριστερός για να χτυπήσουν διάφορα καμπανάκια στο κεφάλι του... Υπάρχει όμως και συνέχεια... Ένα από τα μέλη του συγκροτήματος, ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος, εδώ και λίγες μέρες αποτελεί και μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου. Ο κ. Ματθαιόπουλος φαίνεται να διατηρεί στενή σχέση με την κόρη του γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής και βουλευτή Νίκου Μιχαλολιάκου και της επίσης βουλευτού Ελένης Ζαρούλια, η οποία εθεάθη στην ορκωμοσία φορώντας δαχτυλίδι με τον μαύρο γερμανικό σταυρό. Ο εν λόγω κύριος εισήλθε στο κοινοβούλιο μετά την παραίτηση του βουλευτή Σερρών Νικήτα Σιώη, ο οποίος, παρ' ότι άνεργος, επικαλέστηκε φόρτο εργασίας. Λογικό... Σημειωτέον, η κόρη Μιχαλολιάκου, που είχε συλληφθεί και για επιθέσεις εναντίον μεταναστών, είναι επικεφαλής της νεολαίας της Χ.Α. Μάλλον η οικογένεια αρέσκεται στα αξιώματα, στους τίτλους και στις τρεις βουλευτικές αποζημιώσεις που θα λαμβάνει...

Το πώς και το γιατί επιτρέπεται στον "Ναό της Δημοκρατίας" να εισέρχονται άνθρωποι όπως ο κ. Ματθαιόπουλος την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ υπάρχουν νόμοι σχετικά με τον αντισημιτισμό, δεν είναι σαφές... Για του λόγου το αληθές, από τη Βραζιλία μέχρι τη Δανία απαγορεύεται η χρήση ναζιστικών συμβόλων όπως το δαχτυλίδι της κ. Ζαρούλια ή το -αρχαιοελληνικό υποτίθεται- λογότυπο της Χ.Α. Η Βραζιλία δεν είναι Ελλάδα... δεν έχει υποφέρει από τους Ναζί ούτε έχει θρηνήσει δεκάδες χιλιάδες Εβραίους πολίτες της στο Άουσβιτς...

Στη γειτονική Ιταλία και σε δεκάδες άλλες ευρωπαϊκές χώρες απαγορεύεται η άρνηση του Ολοκαυτώματος. Ωστόσο, πρόσφατα, σε συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη ο Ν. Μιχαλολιάκος είπε πως η ύπαρξη φούρνων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν "υπερβολή"... Στην Ελλάδα όμως δεν δίνουμε σημασία σε μικροπράγματα... εδώ δεν δώσαμε σημασία στη Διακήρυξη της Κόρντομπα (Cordoba Declaration) του Ιουνίου του 2005, την οποία έχουμε συνυπογράψει και βάσει αυτής τα κράτη μέλη της Ε.Ε. καλούνται να θεσπίσουν νομοθεσία σχεδιασμένη ώστε να περιοριστεί ο αντισημιτισμός. Το 1992 τα Ηνωμένα Έθνη εξήγγειλαν πως ο αντισημιτισμός πρέπει να αναγνωριστεί ως κίνδυνος που πρέπει να αντιπαλέψουμε με κάθε νόμιμο μέσο. Σε επίσημη διακήρυξη τον Νοέμβριο του 2004, ο ΟΗΕ κάλεσε τα μέλη του να αγωνιστούν ενάντια στον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

Σε ό,τι αφορά τη Γερμανία, ο νόμος προβλέπει πως η άρνηση του Ολοκαυτώματος προσκρούει στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αποτελει ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια ή με επιβολή χρηματικού προστίμου. Ο εν λόγω νόμος εφαρμόζεται από το 1985, ενώ μετά την επικαιροποίηση του, το 1994, παράνομη κρίθηκε και η χρήση ναζιστικών συμβόλων και σλόγκαν. Αυτό οδήγησε τους Ναζί να αναζητούν διάφορους στυλιστικούς και ενδυματολογικούς κώδικες, όπως για παράδειγμα να επιλέγουν μπλούζες μάρκας Lonsdale, οι οποίες, φορεμένες με ένα προσεκτικά κουμπωμένο τζάκετ, μπορούν να αφήνουν ακάλυπτο μόνο το NSDAP, τα αρχικά δηλαδή του Ναζιστικού Κόμματος του Χίτλερ, ή να ψωνίζουν ρούχα της γερμανικής μάρκας Thor Steiner με αναφορές στη βόρεια μυθολογία αντίστοιχες με του Μπρέιβικ και ανάλογες με τα φληναφήματα της Χ.Α. περί αρχαιοελληνικών συμβόλων. Και πάλι στην Ελλάδα, επιτρέπουμε στα "λεβεντόπαιδα με τα μαύρα" να μοστράρουν ελεύθερα τα νεοναζιστικά τους σύμβολα σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου οι ομοϊδεάτες τους προσπαθούν να ξεκαρφώνονται. Πρόσφατα η αυστριακή ένωση ξενοδόχων εξέδωσε εγκύκλιο προς τα μέλη της για το πώς να αναγνωρίζουν τους νεοναζί που πηγαίνουν να κλείσουν διάφορους χώρους για συνεδριάσεις, καθώς στην πατρίδα του Χίτλερ οι νεοναζιστικές συνάξεις τελούν υπό απαγόρευση, όπως και οι νεοναζιστικές ιστοσελίδες.

ΛΑΟΣ ΠΟΛΛΩΝ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΩΝ!!!!!!!!!

"[...] Αι γραμματικαί όλων των γνωστών γλωσσών, προς εκδήλωσιν
της αποστροφής και βδελυγμίας δεν σημειούσι κανέν σύμβολον΄
τούτο σημαίνει ότι έκαστος άνθρωπος δύναται να εκφράζει το
αίσθημά του τούτο και διά λέξεων.
Διά τον θαυμασμόν όμως εφεύρον σημείον και ουδεμία γλώσσα
στερείται του θαυμαστικού της.
Είναι σαφής απόδειξις τούτο ότι διά τον μέγαν και βαθύν και
ειλικρινή θαυμασμόν δεν υπάρχουν κατάλληλοι εκφράσεις.
Αρκεί το θαυμαστικόν.
Έκαστος Έλλην ας αποθέσει το εν θαυμαστικόν επί του άλλου,
ίνα ολόκληρος η Ελλάς ανεγείρει στήλην πρωτότυπον, λαμπράν
και πασιφανή και αποδείξει εις τους λαούς της γης ότι οι
θαυμάζοντες και αγαπώντες αυτήν είναι οι τελειότεροι των
ανθρώπων, η δε φυσιολογία των είναι φυσιολογία αγγέλων."

Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864-1922) ,
" Φυσιολογία Φιλέλληνος και Μισέλληνος" (1897).
Βασική Βιβλιοθήκη, τ.33, σελ. 271.

ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ

Nous deux
Οι δυο μας

Nous deux nous tenant par la main
Οι δυο μας πιασμένοι απ' το χέρι
Nous nous croyons partout chez nous
Παντού είμαστε σαν στο σπίτι μας
Sous l'arbre doux sous le ciel noir
Κάτω απ' το δέντρο τ' απαλό κάτω απ' το μαύρο ουρανό
Sous tous les toits au coin du feu
Κάτω απ' τις στέγες δίπλα στη φωτιά
Dans la rue vide en plein soleil
Στον έρημο δρόμο τον ηλιόλουστο
Dans les yeux vagues de la foule
Στα απλανή βλέμματα του πλήθους
Auprès des sages et des fous
Δίπλα σε σοφούς και σε σαλούς
Parmi les enfants et les grands
Ανάμεσα σε παιδιά και σε μεγάλους
L'amour n'a rien de mystérieux
Ο έρωτας δε έχει τίποτα το μυστηριώδες
Nous sommes l'évidence même
Είμαστε η προφανής αλήθεια 
Les amoureux se croient chez nous.
Οι ερωτευμένοι  πιστεύουν σε μας.

Paul Eluard, "Derniers poèmes d'amour", 1963

[Απόδοση: Gerontakos]

ΜΕΡΕΣ

Ralph Waldo Emerson
(1803-1882)

 Days

Daughters of Time, the hypocritic Days,

Muffled and dumb like barefoot dervishes,

And marching single in an endless file,

Bring diadems and fagots in their hands.

To each they offer gifts after his will,

Bread, kingdoms, stars, and sky that holds them all.

I, in my pleached garden, watched the pomp,

Forgot my morning wishes, hastily

Took a few herbs and apples, and the Day

Turned and departed silent. I, too late,

Under her solemn fillet saw the scorn.
______________________________
 

Kasabian

Days Are Forgotten

Aaaahh

Aaaahahahahaaa

Aaaahh

Aaaahahahahaaa

Hey son

I'm looking forward

You're leaning backwards

Of this I'm sure

Have you had enough?

Are you feeling rough?

Does your skull hurt?

Well if it's warm

Cos I am taking back what's mine

I am taking back the time

You may call it suicide

But I'm being born again

I'm waiting

Aaaahh

I'm waiting

Aaaahahahahaaa

Right here now

Aaaahh

I'm waiting

For someone

Or something

To take me

To take me over

Days

Days are forgotten

Now it's all over

Simply forgotten

Hail to the cypriot

Home bred

I've got blood lust

Feeding you bread crust

I leave no scar

You say I'm old hat

A fucking dirty rat

Call me a cliche

How right you are

Cos I am flipping bag of bones

I am righting all your wrongs

You may call it suicide

But I'm being born again

I'm waiting

Aaaahh

I'm waiting

Aaaahahahahaaa

Right here now

Aaaahh

I'm waiting

For someone

Or something

To take me

To take me over

Days

Days are forgotten

Now it's all over

Simply forgotten

Hail to the cypriot

Days

Days are forgotten

Now it's all over

Simply forgotten

Hail to the cypriot

I saw something

I get on the dark

It's the

You was at home

Chewing on monkey brains

I am out her

I'm just a sillhouette

You will never

Never ever forget

Days

Days are forgotten

Now it's all over

Simply forgotten

Hail to the cypriot

Days

Days are forgotten

Now it's all over

Simply forgotten

Hail to the cypriot

I saw something

I get on the dark

It's the

You was at home

Chewing on monkey brains

ΜΠΕΡΔΕΨΑΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΜΑΣ

 ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ

ΜΠΕΡΔΕΨΑΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ

Πηγή:Nooz.gr
28/7/2012

«Κάναμε το βασικό λάθος να μπερδέψουμε την Ευρώπη με το Ευρώ και Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία υπέστησαν τις κύριες συνέπειες», τονίζει ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ιλ Μεσσατζέρο».

«Αν η νόσος είναι μεσογειακή, δεν θα μπορέσει να την γιατρέψει ένας ξένος γιατρός. Και, πάνω απ' όλα, δεν μπορεί, ένας ξένος γιατρός, να γράψει την ίδια συνταγή, σε διαφορετικούς ασθενείς, για διαφορετικές ασθένειες», προσθέτει ο λογοτεχνικός πατέρας του υπαστυνόμου Χαρίτου.

Σε ότι αφορά, ειδικότερα, την κατάσταση στην χώρα μας , ο Πέτρος Μάρκαρης, υπογραμμίζει:

« H Ελλάδα ήταν μια φτωχή χώρα μέχρι την δεκαετία του ογδόντα. Δεν είχαμε χρήματα. Μετά, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είδαμε, ξαφνικά, σχεδόν, ένα σωρό λεφτά, όσα δεν θα μπορούσαμε ούτε καν να φανταστούμε. Από ψωμί και ελιά, περάσαμε σε γεμάτο τραπέζι. Η νέα αυτή κατάσταση μας βρήκε απροετοίμαστους και αντιδράσαμε πολύ άσχημα. Η Ελλάδα έχασε την μεγάλη ευκαιρία που της πρόσφερε η Ευρώπη. Ίσως θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε, να κάνουμε πολλές μεταρρυθμίσεις πριν μπούμε στην Ευρώπη».

Σχετικά, δε, με τις ανθρώπινες συνέπειες της κρίσης, ο προβεβλημένος μας συγγραφέας, εξηγεί στην Ιταλίδα δημοσιογράφο Ρίτα Σάλα:

«H γενιά των γονιών μας ήξερε να δέχεται τις θυσίες και να τις βιώνει, σχεδόν πάντα, χωρίς απελπισία. Τα παιδιά μας, όμως, δεν έχουν αυτή την ικανότητα, η ιδέα μιας νέας φτώχειας τα τρομοκρατεί, τα πιάνει πανικός. Κανένας δεν βρίσκει, πλέον, τη δύναμη να σκεφθεί και να συζητήσει. Κι όμως, η διέξοδος είναι εκεί, και είμαστε εμείς, οι χώρες του Νότου και της Μεσογείου, που πρέπει να ακολουθήσουμε και πάλι τούτο τον δρόμο».

«Πρέπει να προβάλουμε και πάλι ξεκάθαρα την κοινή μας ταυτότητα, που τη συνθέτουν ο Όμηρος, ο Περικλής, αλλά και τα αμύγδαλα, τα μπαχάρια, τα πλοία, η μουσική, η αρχιτεκτονική….. οι ιδέες», τονίζει, τέλος, στην συνέντευξή του προς την «Ιλ Μεσσατζέρο», ο Πέτρος Μάρκαρης.

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

"Lilly"

Lilly comes when you stop to call her
Lilly runs when you look away
Lilly leaves kisses on your collar
Lilly, Lilly, Lilly, Lilly, stay!

Lilly comes when you stop to call her
Lilly runs when you look away
Lilly leaves kisses on your collar
Lilly, Lilly, Lilly, Lilly, stay!

One day she passed him by
A twinkle in her eye
He said " she was meant for me!"
But when he turned around
He lost what he had found
Oh where can his Lilly be?

Lilly comes when you stop to call her
Lilly runs when you look away
Lilly leaves kisses on your collar
Lilly, Lilly, Lilly, Lilly, stay!

He searched the city streets
He tempted her with treats
But nobody stopped to taste them
Some are in his pocket
Some are in a locket
He couldn't bring himself to waste them

Ever since she's gone
Some days he can't go on
She runined for another
Pressed up against the glass
He prays that she will pass
Now he's living with his mother

Lilly comes when you stop to call her
Lilly runs when you look away
Lilly leaves kisses on your collar
Lilly, Lilly, Lilly, Lilly, stay!

Lilly comes when you stop to call her
Lilly runs when you look away
Lilly leaves kisses on your collar
Lilly, Lilly, Lilly, Lilly, stay!

Stay, stay, stay, stay

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

1

All the birds have flown up and gone;
A lonely cloud floats leisurely by.
We never tire of looking at each other -
Only the mountain and I.

  Li Po (701-762)

 

National Geographic.  Photo and caption by Alfredo MORAN

 2

"Έχουν και τα αισθήματα το ρυθμό τους. Ο έρωτας είναι επιτάχυνση.

Σα να τρέχεις εκατό μέτρα. Κόβοντας το νήμα , μπορείς να ηρεμήσεις.

Η μοναξιά είναι Μαραθώνιος. Πάει αργά, δε βιάζεται, το κάθε βήμα 

κοστίζει όλο και περισσότερο κι όταν φτάσεις στο τέρμα, δεν είναι

το τέρμα αλλά η αρχή.

Τότε μαθαίνεις να περπατάς κολλητός στους τοίχους, να αποφεύγεις 

τους άλλους, να μιλάς μόνος σου, να μην κοιτάς στον καθρέφτη,

να κοιμάσαι χωρίς όνειρο και να ξυπνάς  χωρίς ελπίδα."

Θοδωρής Καλλιφατίδης, "Μια νέα πατρίδα έξω απ΄το παράθυρό μου",

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Η ΦΑΡΜΑ ΜΑΣ

Η ΦΑΡΜΑ ΜΑΣ

(1)

*

Όφις Σαμαρικός

(Τάξη: Κωλοτούμπες οι μεγαλοπρεπείς

Συνομοταξία: Ανεμούριοι πολιτικοί)

*

George ο μνημονιακός

(Τάξη: Ακατάσχετοι ταξιδευτές

Συνομοταξία: 'Ασχετοι

Οικογένεια: Παπατζήδες)

*

 Τσιπρομέρμηγκας ο Οργισμένος

(Τάξη: Αμετροεπείς

Συνομοταξία:Μικρομέγαλοι) *

Παπαγάλος ο κυβερνητικός
(Τάξη: Ψευτρούκοι παντός καιρού
Συνομοταξία: Άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε )
*

Πάνος ο αντιμνημονιακός
(Τάξη: Ανερυθρίαστοι λαϊκιστές
Συνομοταξία: Χοντρόπετσοι παλαιοκομματικοί)
*

Μπένι ο ρητορικός
(Τάξη: Λεξιλάγνοι
Συνομοταξία: Ναρκισσιστές με ειδικό βάρος )
*

Γαιοσκώληξ ο Οικολογικός 

(Τάξη: Συμπαθητικοί ουτιδανοί

Συνομοταξία: Αμελητέοι)

*

Φαιοχιμπατζής ο Ελληνικός

(Τάξη: Κασιδιάρηδες

Συνομοταξία: Μαυροτραμπουκίδες
Οικογένεια:  Αουσβιτσολάτρεις) 
* 

 Φώτης ο αξιοπρεπής
(Τάξη:Αιθεροβάμονες
Συνομοταξία:Ουτοπικοί)
*

Αλέκα  η Σταλινόσαυρος

(Τάξη: Αγέλαστοι

Συνομοταξία: Ερυθροτραμπουκίδες
Οικογένεια:  Γκουλαγκολάτρεις)

 *

 

Αναρχίδης ο γκαπαγκούπας

(Τάξη: Αταξικοί

Συνομοταξία: Ασυνομοταξιακοί

Οικογένεια:Ασυμπαθείς) 

**************************

 Ελληνομουτζαχεντινόμυας
(Οικογένεια: Κουρδιστοί

Τάξη: Αντι-Ρεπουσίδες)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ

Έχουν τα Ελληνικά μέλλον;

Του Χρήστου Xωμενίδη*

Η Καθημερινή, 28/7/2012

Το σύνδρομο του «έθνους εν κινδύνω» διατρέχει, για να μην πω καθορίζει, την Ιστορία μας. Το βρίσκεις σε εμβληματικές φράσεις -«όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε»- σε στίχους σπουδαίων ενίοτε τραγουδιών -«η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει»- ακόμα σε λαϊκές, παλαιότερα, λιθογραφίες, όπου η δύστηνος πατρίς εικονιζόταν καρφωμένη στον σταυρό και οι εχθροί, πρώην προστάτες-δήθεν φίλοι της, την τρυπούσαν με τη λόγχη, την κέρναγαν χολή και ξίδι… Σε εποχές ευμάρειας και κοινωνικής γαλήνης, το σύνδρομο του «έθνους εν κινδύνω» κάπως κατευνάζεται. Σε περιόδους αντιθέτως κρίσης, παροξύνεται. Τείνει να καταστεί κυρίαρχη ιδεολογία.

Στις μέρες μας, με την οικονομία και την κοινωνία να έχουν γονατίσει, είναι εντελώς αναμενόμενο οι «υπερευαίσθητες» κεραίες (εκείνες που παγίως ηδονίζονται να συλλαμβάνουν τα χειρότερα) να διαγιγνώσκουν απειλή γενικού αφανισμού. Να προφητεύουν εθνική συντέλεια. Και τι αποτελεί το άλας, μα και την αχίλλειο πτέρνα, του ελληνισμού; Η ζώσα του παράδοση. Η εδώ και τρεις -ίσως όμως και πέντε, γιατί όχι κι από τον αρχάνθρωπο των Πετραλώνων;- αδιάλειπτη συνέχειά του. Η οποία εκφράζεται κατ’ εξοχήν μέσα από τη γλώσσα.

«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική… στις αμμουδιές του Ομήρου…» ομνύουν στον Ελύτη και παίρνουν δύναμη για να κατακεραυνώσουν πότε τις ξενόγλωσσες πινακίδες των καταστημάτων, πότε τα greekglish μίας πεπλανημένης νεολαίας, πρόσφατα δε την «ύπουλη και προδοτική» κατάργηση των φωνηέντων στο βιβλίο γραμματικής της Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού.

Το να κατευνάσεις τους φόβους ανατρέποντας τα επιχειρήματά τους δεν είναι διόλου δύσκολο. Κατανοητή και σε ένα ενδεκάχρονο η διάκριση ανάμεσα στους πέντε φωνηεντικούς φθόγγους και στα επτά φωνηεντικά γράμματα του αλφαβήτου. Γνωστό σε όλους τους φιλολόγους το γεγονός ότι αρκετά από τα αριστουργήματα του Κρητικού Θεάτρου -ανάμεσά τους και η «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτση- γράφτηκαν με λατινικούς χαρακτήρες δίχως αυτό να τους στερεί στο ελάχιστο την ελληνικότητά τους. Δικαιωμένη απολύτως απ’ τον χρόνο η συνήθεια της Ελληνικής (όπως και όλων των γλωσσών) να δανείζεται ξένες λέξεις, τις οποίες αφομοιώνει δημιουργικά και έτσι εμπλουτίζεται.

«Καθαρό» αίμα, «καθαρή» γλώσσα, «καθαρό» έθνος δεν υπάρχει. Οι λαοί και οι πολιτισμοί συνδιαλέγονται αέναα. Κι όσο πιο σίγουροι νιώθουν για τον εαυτό τους, τόσο πιο εύκολα ανοίγονται σε ξένες επιδράσεις.

Το ερώτημα ωστόσο δεν είναι έωλο. Στον καιρό της παγκοσμιοποίησης, της μετατροπής του πλανήτη σε ένα διαδικτυωμένο χωριό, υπάρχει μέλλον για μιαν αρχαία μεν, εμβληματική μεν, πλην «μικρή» πλέον γλώσσα, που τη μιλούν λιγότεροι από δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι; Θα επιβιώσουν για πολλές γενιές ακόμα τα Ελληνικά; Ή μήπως η ανάγκη των κατοίκων της Ελλάδας να επικοινωνούν με τον υπόλοιπο πλανήτη στη lingua franca, δηλαδή στα αγγλικά, πρόκειται να τα μετατρέψει βαθμηδόν σε όργανο εσωτερικής συνεννόησης και τελικά σε μουσειακό είδος; Πριν από λίγες μόλις δεκαετίες, σε πολλά χωριά της Αττικής μιλούσαν τα αρβανίτικα και σε εκτεταμένες περιοχές της Μακεδονίας τα ποντιακά. Η τηλεόραση θριάμβευσε εκεί όπου απέτυχαν οι απόστολοι της «εθνικοφροσύνης»: Ομογενοποίησε γλωσσικά την ελληνική επικράτεια…

Το να συνειδητοποιείς τον κίνδυνο σπάνια σημαίνει ότι γνωρίζεις και πώς ακριβώς να τον αντιμετωπίσεις. Πόσω δε μάλλον όταν τα δεδομένα αλλάζουν πλέον με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η τυπογραφία ηγεμόνευσε από το 1436 έως τις αρχές του 21ου αιώνα. Στο εγγύς μέλλον προβλέπεται ότι η ψηφιακή ενημέρωση και το «ηλεκτρονικό» βιβλίο -το e-book- θα την έχουν οριστικά εκτοπίσει, προς ανακούφισιν των δασών…

Για δύο τινά είμαι απολύτως σίγουρος:

Κανένα μέτρο γλωσσικού προστατευτισμού, αφ’ ενός, δεν πρόκειται να σώσει τα Ελληνικά. Ακόμα και εάν ετίθεντο εκτός νόμου τα Λατινικά πληκτρολόγια από τα κομπιούτερ, ακόμα και εάν απαγορεύονταν τα αγγλόφωνα τραγούδια και οι «εισαγόμενες» εκφράσεις, το ξένο θα γινόταν απλώς πιο γλυκό και οι γλωσσαμύντορες της ελληνικής θα φάνταζαν ακόμα δονκιχωτικότεροι.

Η κάθε γλώσσα, αφ’ ετέρου, κερδίζει σε ακτινοβολία (και διασφαλίζει ώς ένα βαθμό τη μακροημέρευσή της) μόνο όταν διατυπώνονται σε αυτήν ενδιαφέρουσες ιδέες και αισθήματα. Όσο πιο καινοτόμα σκεφτόμαστε στα Ελληνικά, όσο πιο αξιόλογα ποιήματα, πεζογραφήματα, τραγούδια γράφουμε, τόσο περισσότερο βοηθάμε. Αντί λοιπόν να ευλογούμε εμμονικά και να κρεμόμαστε από τα γένια του Σωκράτη και του Σοφοκλή, ας ποτίσουμε με το πιο γάργαρο δικό μας νερό το όντως πανάρχαιο δέντρο της ελληνικής μας γλώσσας.

* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο, «Ο κόσμος στα μέτρα του», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ

«Γιαννιτσά, 25/01/12

Κύριο Ρότζερ Φεντερερ,

Tennis sport club of Bussel,

Switzerland.

Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,

Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω… να σ’ ευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!

Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.

Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα…

Συνέχιζα και ονειρευόμουνα… Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκσφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός. Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!

Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη…

Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσ’ από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή…

…Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπαλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:

- Πως νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;

- Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!

- Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου. Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται από λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.

Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.

Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε… Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, « δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!

Με αγάπη και θαυμασμό,

Μάριος Α. Χατζηδήμου»

 

Ο 14χρονος μαθητής από τα Γιαννιτσά Μάριος Χατζηδήμου είναι ο νικητής ανάμεσα σε 1.000.000 συμμετασχόντες  από 55 χώρες, σε διεθνή διαγωνισμό έκθεσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (UPU) για τους φετινούς Ολυμπιακούς αγώνες .

Το θέμα του  ήταν "Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια μορφή του αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες".

 Ο μικρός Μάριος διάλεξε ως παραλήπτη της επιστολής του τον αγαπημένο του τενίστα, Ρότζερ Φέντερερ.

Η αναφορά του Μάριου στις αξίες του "ευ αγωνίζεσθαι" και του πνεύματος που πρέπει να έχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, "μάγεψε" την κριτική επιτροπή, που τον έστεψε "Χρυσό Ολυμπιονίκη".

Η διεθνής επιτροπή επεσήμανε μάλιστα τον απλό και δημιουργικό τρόπο γραφής του Μάριου: "Η σύνθεση είναι πρωτότυπη, πολύ προσωπική και δημιουργική, ενώ αναδεικνύονται έντονα οι Ολυμπιακές αξίες".

Ο νικητής θα βραβευθεί την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου, δηλ. στις 9 Οκτωβρίου 2012, στην Ντόχα του Κατάρ, στο πλαίσιο του 25ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ΠΤΕ που θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή 149 χωρών.

ΚΟΡΑΚΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ ΜΑΤΙ ΔΕ ΒΓΑΖΕΙ

Πανεπιστημιακός κόρακας μεταμφιεσμένος σε υπουργό παιδείας 
με το όνομα "Αρβανιτόπουλος".
Ως κόρακας είναι φυσικό να έχει μεγάλη ευαισθησία για την τύχη 
των σαρκοφάγων ξηροβατικών  συναδέλφων  του , που προς στιγμήν
απειλήθηκαν  με αφανισμό από το Νόμο για τα πανεπιστήμια των 
κορακιδών, που ψήφισαν ομόφωνα σχεδόν λογικοί άνθρωποι πριν από
μερικούς μήνες στη βουλή των Ελλήνων, στοχεύοντας στον αφανισμό τους.
Ευτυχώς ο παμπόνηρος  κόρακας κατάφερε να διεισδύσει  στην  κυβέρνηση
σωτηρίας ως "Αρβανιτόπουλος"  και  να αποκαταστήσει τη διασαλευθείσα 
τάξη τροποποιώντας το Νόμο  και διασφαλίζοντας  τα προαιώνια συμφέροντα
των πασσερίμορφων πανεπιστημιακών κορακιδών. 

 Άγνωστος κορακίδης στη σκεπή του ΑΠΘ.

Εικάζεται ότι κυκλοφορεί στο πανεπιστήμιο

με τη μορφή του πρύτανη Γιάννη Μυλόπουλου, 

πρωτοκλασάτου πολέμιου του μελλοθάνατου

Νόμου της Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ.

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Giulio Carpioni, "Liriope Bringing Narcissus before Tiresias", 1660-1670.

Τειρεσίας (μυθολογία) - Βικιπαίδεια

  *********************************

Γράμμα στον Τειρεσία

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Ξυπνάς και του καθρέφτη τη λίμνη αναταράζεις
ζαρκάδια ξαφνιασμένα θα πεταχτούν
θα φύγουν για τα δάση κι από το είδωλό σου
θα λείπουνε τα μάτια και η φωτιά

Θα ψάξεις τους δικούς σου τυφλός και τρομαγμένος
Ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σ' αγαπούν
μα η πόλη είν' άδεια κι ο μάντης Τειρεσίας
θ' αφήσει τον χρησμό του στην ξένη γη, σε ξένη γη

Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει
πως πίνει απ' το πηγάδι το σκοτεινό
που ότι τον κατατρώει ανάγκη το 'χει κάνει
ή στην αυλή το κρύβει να ξεχαστεί

Την ώρα αυτή στον κάμπο, ομίχλη κατεβαίνει
τα σκιάχτρα, τα κουρέλια θα φοβηθεί
τρέξε να ψηλαφήσεις την πλάση, ακριβέ μου
το μπράτσο της απλώνει να κρατηθείς, να κρατηθείς