Η μέθοδος Δ.Ψ.

 

Ο Δημήρης Ψαρράς

 

Πολιτικά avatar και η μέθοδος Δ.Ψ.

Τάσος Κυπριανίδης*

efsyn.gr

 

Ο Δημήτρης Ψαρράς (Δ.Ψ.) αυτοπροσδιορίζεται ως ερευνητής δημοσιογράφος. Στην πραγματικότητα είναι όμως μια εντελώς ιδιαίτερη και μοναδική περίπτωση ερευνητικής συνδρομής στην πολιτική επιστήμη μέσα από την κριτική αξιολόγηση της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.

 

Δεν υποτιμώ βέβαια το εξαιρετικά σημαντικό σκέλος της ερευνητικής δημοσιογραφίας του, που έχει σπάσει τον κυρίαρχο κώδικα σιωπής του «συνταγματικού τόξου» για τις ακροδεξιές αποφύσεις της πολιτικής σκηνής και συνέτεινε αποφασιστικά στην οικοδόμηση του κατηγορητήριου στην πρόσφατη δίκη της Χρυσής Αυγής. Θεωρώ όμως θεμελιώδη την προσφορά του στη σύγχρονη πολιτική με τη χωρίς προηγούμενο τεκμηρίωση κρίσιμων καμπών στην εξέλιξη του πολιτικού εποικοδομήματος, των πολιτικών ιδεολογικών μηχανισμών.

Η μοναδικότητα του Δ.Ψ. δεν εντοπίζεται μόνο στη μακρόχρονη δημοσιογραφική δραστηριότητά του, από τον «Σχολιαστή», τον «Ιό της Ελευθεροτυπίας» έως και τη συλλογική ή ατομική αρθρογραφία του στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Αποτυπώνεται καθοριστικά στα σημαντικά βιβλία που έχει συγγράψει, στα οποία βρίσκουμε σε πρακτική μορφή την ερευνητική μεθοδολογία του εφαρμοσμένη στη σύγχρονη πολιτική, με συστηματική τεκμηρίωση των θέσεών του και εξαντλητική ανάλυση (επιπέδου διδακτορικής διατριβής) με παράθεση υλικών κάθε είδους, γραπτών και οπτικοακουστικών.

Με ένα βιβλίο του Δ.Ψ. καταδύεσαι σε ένα σκοτεινό πολιτικό σύμπαν, από το οποίο ξεπροβάλλουν σταδιακά οι επικαλυπτόμενες στρώσεις μιας αλήθειας που είναι δύσκολο να συλλάβεις διαμιάς στην ολότητά της. Κάπως σαν μια ατελείωτη σειρά από ρωσικές κούκλες, με την καθεμιά να αποκαλύπτει ακόμα μια πιο συνταρακτική αλήθεια κρυμμένη κάτω από τον ξύλινο μανδύα της προηγούμενης.

Η προσέγγιση αυτή χαρακτηρίζει όλα τα μεγάλα έργα του Δ.Ψ.: τα βιβλία για τον Καρατζαφέρη, τον Μιχαλολιάκο, τη Χρυσή Αυγή. Διαπερνά όμως και τα συντομότερα δημοσιογραφικά συμπληρώματα της βιβλιογραφίας του: για τον Κ. Καραμανλή, τον Α. Παπανδρέου και όλη την πολιτική νομενκλατούρα της Ελλάδας. Κάθε ενότητα σε αυτά αναδεικνύει το ημιτελές και μερικό της εκάστοτε παραδεδομένης «αλήθειας», του προβαλλόμενου κοινού τόπου, κάπως σαν τα πολλαπλά είδωλα μέσα από έναν σπασμένο καθρέφτη που αναπαράγουν μια στρεβλή και μερική εικόνα του ατόμου και μέσω αυτού της σύγχρονης ιστορίας.

Πράγματι, αν υπάρχει μια πρακτική, πολιτικά αποδομητική προσέγγιση στη δημοσιογραφία και πέρα από αυτήν στην κατανόηση της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, αυτή είναι η μέθοδος Δ.Ψ. Γιατί ξεκινά από την αυτοπροβαλλόμενη εικόνα, ένα πολιτικό avatar που έχουν καλλιεργήσει ο πολιτικός και οι παρατρεχάμενοί του, και καταλήγει να απογυμνώνει τον όποιο πρωταγωνιστή για να παραδώσει όψεις ενός συγκαλυπτόμενου πυρήνα στον αναγνώστη, αποκαλύπτοντας αυτοεκπληρούμενες προφητείες που θωπεύουν τις προφάνειες του «κοινού νου».

Τα βιβλία του Δ.Ψ. είναι γενικά σύνθετα και απαιτητικά. Ομως στο τελευταίο έργο του με αντικείμενο το μακροχρόνιο συστηματικό career planning ενός εκπροσώπου της πιο αντιδραστικής πολιτικής της τελευταίας 50ετίας που έχει συστηματικά αποφύγει την επαφή με τις τρέχουσες κοινωνικές διεργασίες, η μέθοδος Δ.Ψ. λάμπει με την αμεσότητα κα την απλότητά της: και τούτο διότι το αντικείμενό της είναι τόσο επίπλαστο και εικονικό, τόσο διαφανές, ώστε η διαδοχή των προσεγγίσεων του Δ.Ψ. να προκύπτει φυσιολογικά. Η εικόνα που αποκαλύπτεται είναι αμέσως κατανοητή, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια για συνδυαστική σύνθετων αντιφάσεων. Τα ρούχα του βασιλιά είναι διαφανή έως ανύπαρκτα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένα avatar που έχει από την αρχή της σταδιοδρομίας του στερηθεί τη συνεκτικότητα ενός ολογράμματος: είναι απλά η συγκόλληση διαφορετικών και συχνά αμοιβαία αποκλειόμενων όψεων, τις οποίες ο δημιουργός τους δεν κάνει καν τον κόπο –γιατί απλώς δεν είναι σε θέση– να συγκαλύψει. Και το βιβλίο το θεμελιώνει ερευνητικά με εντυπωσιακά –συχνά άγνωστα μέχρι σήμερα– τεκμήρια στα βασικά κεφάλαιά του, δείγμα των οποίων σταχυολογούμε στη συνέχεια.

Δηλώνει ο ίδιος με θρασύτητα ότι ήταν ο μικρότερος πολιτικός κρατούμενος και έζησε 6 χρόνια στην εξορία, διότι δεν έχει τη στοιχειώδη κοινωνική ευφυΐα να συλλάβει το μέγεθος της ύβρης και προσβολής προς τις χιλιάδες εκτοπισμένους της χούντας.

Αναφέρει ότι δεν ήταν καλός μαθητής στο σχολείο, αλλά εντούτοις κάπως μαγικά βραβεύεται ως «αριστεύσας» στο Κολλέγιο.

Εχει γράψει παιδαριώδη και διάστικτη αντιφάσεων πτυχιακή εργασία σε καλό αμερικανικό Πανεπιστήμιο με ακραία λάθη άγνοιας του αντικειμένου της (για την οποία έχει εισπράξει εξοντωτική κριτική η οποία «περιέργως» αποσιωπάται και εν μέρει «διορθώνεται» στην ελληνική έκδοση), η οποία και πάλι βραβεύεται και ο ίδιος τη θεωρεί «έργο ζωής».

Σεμνύνεται για την «επαγγελματική εμπειρία» του, όταν είναι προφανές ότι σημαντικό ρόλο στην πρόσληψή του απευθείας σε διευθυντικές θέσεις μεγάλων τραπεζών έπαιξαν οι γνωριμίες του πατέρα του. Ενώ για τη θητεία του οι παλιοί διευθυντές της τράπεζας έχουν να λένε πολλά ανέκδοτα.

Εμφανίζεται ως έμπειρος κοινοβουλευτικός, όταν οι θητείες του είναι πλήρεις αδειών στο εξωτερικό και η παρουσία του όποτε εμφανίζεται είναι ρηχή, σημειακή και ευκαιριακή. Αλλά εκεί που πραγματικά διαπρέπει είναι η προσκόλλησή του στην εκάστοτε ηγεσία της Ν.Δ. προδίδοντας ακόμα και τα ακραία νεοφιλελεύθερα «πιστεύω» του (δεν ψηφίζει τα μνημόνια στην αντιμνημονιακή φάση της Ν.Δ. για να υπερθεματίσει στη συνέχεια μνημονιακά).

Και όλα αυτά προβάλλοντας ένα ανύπαρκτο «κεντρώο» προφίλ, όταν έχει δηλώσει ότι δεν προσήλθε να ψηφίσει το 2015 τον Π. Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας μεταξύ άλλων λόγω της στάσης του τον Δεκέμβρη του 2008 (προφανώς ως γνήσιος φιλελεύθερος ήθελε να κατεβάσει τον στρατό και να αιματοκυλήσει την Αθήνα για να καταστείλει την εξέγερση της νεολαίας).

Τέλος, σε συμφωνία με την αντίληψη που προβάλλει στο «έργο ζωής», για τον ανεπίτρεπτο «λαϊκισμό» που αντιστρατεύεται τον ορθολογισμό που πρέπει να διακρίνει την εξωτερική πολιτική, πολέμησε με ακροδεξιά επιχειρήματα τη Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ σήμερα καλύπτεται από τον μανδύα της κυβερνητικής συνέχειας.

Αυτό μεταξύ άλλων είναι μέρος από το εξαιρετικά ενδιαφέρον υλικό του πρόσφατου βιβλίου τού Δ.Ψ. Ενσωματωμένο και αρμονικά συνυφασμένο σε μια καθηλωτική αφήγηση της ιστορίας που ζούμε καθημερινά (αν και λείπει η τρέχουσα χυδαιότητα των παρακολουθήσεων, η υπεράσπιση του βαθέος κράτους των μυστικών υπηρεσιών και η ανείπωτη ανεπάρκειά του όταν δικαιολογεί τις παρακολουθήσεις με τη δίωξη της Χρυσής Αυγής, διότι «ξεχνάει» τη δολοφονία Φύσσα). Και δεν μένει στην αφήγηση: αναδεικνύει τον τρόπο που λειτουργεί ο πολιτικός ιδεολογικός μηχανισμός και συγκροτεί τα πολιτικά υποκείμενα μέσα στη συγκυρία Το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά αποτελεί ένα αδιάσειστο τεκμήριο του καιρού μας και του υπόβαθρου που εκτρέφει τους «πρωταγωνιστές», είδωλα μέσα στον καθρέφτη εκείνης της κοινωνίας που λατρεύει το «ακραίο κέντρο» και τον «κοινό νου». Χωρίς να παραλείπει να φέρει στην επιφάνεια τους φόβους, τα άγχη και τις προσδοκίες των κρατούντων.

Συμπερασματικά, η μέθοδος Δ.Ψ. είναι πολύτιμο εργαλείο για την κατανόηση της πολιτικής πριν αυτή αποστεωθεί σε μια στρεβλή και ωφελιμιστική για τους κρατούντες «ιστορία».

ΥΓ1. Θα κάνω και μια προσωπική παρατήρηση που προφανώς σημαδεύεται από την πολιτική οπτική που έχω υιοθετήσει. Η αξία του βιβλίου δεν μειώνεται ούτε κατ’ ελάχιστο από το γεγονός ότι θα αξιοποιηθεί από τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ που συμπυκνώνεται στο δόγμα: το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο Μητσοτάκης και αν φύγει ανοίγει ο δρόμος για την «προοδευτική διακυβέρνηση». Στρατηγική αδιέξοδη, παραπλανητική και εξίσου κενή περιεχομένου με τα «κεντρώα» προφίλ του Μητσοτάκη. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που δεν μπορεί να γίνει στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος και άλλωστε δεν αφορά αυτό καθαυτό το βιβλίο .

ΥΓ2. Μια προσωπική και πάλι ευχή και επιθυμία είναι να εφαρμοστεί η μέθοδος Δ.Ψ., από τον ίδιο κατά προτίμηση, τουλάχιστον σε τρία κομβικά σημεία της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Το πρώτο αφορά την τιτάνια προσπάθεια που κατέβαλε το άρχον συγκρότημα (πολιτικοί, οικονομικοί παράγοντες, δημοσιογράφοι) για να στηθεί ο δρόμος προς το μνημόνιο την περίοδο 2009-2010. Το δεύτερο αφορά το πολιτικό παρασκήνιο του μεγαλύτερου κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος που έγινε –μετά τα Ιουλιανά του 1965– τον Νοέμβριο του 2011, όταν μετά από ψήφο εμπιστοσύνης του ΠΑΣΟΚ παραιτείται ο ΓΑΠ και αναλαμβάνει η ανεκδιήγητη τριφασική συμμαχία ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - Ακροδεξιάς με εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό, χωρίς την παραμικρή πολιτική εμπειρία και φυσικά νομιμοποίηση. Το τρίτο αφορά το πραγματικό περιεχόμενο και τις στοχεύσεις του PSI που ακολούθησε και απαξίωσε πλήρως τα συνταξιοδοτικά ταμεία ολοκληρώνοντας την επίθεση στην εργασία, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη απολογητική εκδοχή του βιβλίου του Ευάγγ. Βενιζέλου.

ΥΓ3. Και τώρα μια επιθυμία μου που μάλλον θα μείνει μετέωρη, διότι εκτιμώ ότι ο Δ.Ψ. δεν θα την υιοθετήσει. Θα άξιζε τον κόπο να υπάρξει και μια τέταρτη εφαρμογή της μεθόδου Δ.Ψ. για την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως για την αγωνιώδη προσπάθεια Τσίπρα να κάνει τη στροφή στον «πραγματισμό» αναίμακτα, και την τελική επιλογή του να ακροβατήσει με ένα αυτοαναιρούμενο δημοψήφισμα, ένα νέο μνημόνιο και τα capital controls χωρίς κανένα σχέδιο και με θολή προοπτική. Αλλά προτρέχω να παραδεχτώ ότι η αυθεντική εφαρμογή της μεθόδου Δ.Ψ. στα πεπραγμένα της ΠΦΑ δυστυχώς δεν θα υπάρξει. Διότι δεν είναι αναγκαίο να συμφωνούμε στα πάντα.

*

Τάσος Κυπριανίδης=>ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Rainer Höss (Ράινερ Ες) : ο άνθρωπος που διαχώρισε τη θέση του από την πατρική πλευρά της οικογένειας και από τη στάση που κρατούσαν για την εγκληματική ιστορία του ναζιστή σφαγέα προγόνου τους

Ο παππούς μου, ο διοικητής του Άουσβιτς

Ηλίας Μαγκλίνης

kathimerini.gr 

 

9-12 λεπτά

---

«Έπρεπε να βλέπω τα πάντα. Μέρα και νύχτα ήμουν παρών στη μεταφορά και την καύση των πτωμάτων. Παρατηρούσα επί ώρες το βγάλσιμο των δοντιών, το κόψιμο των μαλλιών και άλλες, κάθε λογής φρικαλεότητες. Περνούσα ώρες ολόκληρες μέσα στην εμετική οσμή που έβγαινε κατά την ανασκαφή μαζικών τάφων και την καύση των ξεθαμμένων πτωμάτων. Παρακολουθούσα από το παραθυράκι των θαλάμων αερίων τον ίδιο τον θάνατο, γιατί μου είχαν επιστήσει την προσοχή οι γιατροί. (…) Αν κάποιο περιστατικό με αναστάτωνε πολύ, δεν μπορούσα να γυρίσω στο σπίτι μου, στην οικογένειά μου. Ανέβαινα στο άλογό μου και με έναν ξέφρενο καλπασμό απόδιωχνα τις φρικτές εικόνες. Συχνά τις νύχτες χωνόμουν στον στάβλο και εκεί ανάμεσα στα αγαπημένα μου άλογα, έβρισκα τη γαλήνη». 

Αυτά γράφει, μεταξύ πολλών άλλων, ο Ρούντολφ Ες (Rundolf Hoess) στην αυτοβιογραφία του, την οποία είχα διαρκώς στον νου μου τον Δεκέμβριο του 2008, όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Άουσβιτς.

Ο Ες δεν ήταν απλώς διοικητής του Άουσβιτς αλλά ο εγκέφαλος που το μετέτρεψε στο αποτελεσματικότερο εργοστάσιο βιομηχανικής εξόντωσης ανθρώπων που επέδειξαν οι ναζί. Ο Ες ζούσε στο στρατόπεδο με τη σύζυγο και τα τέσσερα παιδιά του – σε πολυτελή βίλα με πισίνα και ψηλή μάντρα, όχι πολύ μακριά ωστόσο από τα κρεματόρια. Ο ένας του γιος, ο Χανς-Γιούργκεν (γεννημένος το 1937, που σημαίνει ότι πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Άουσβιτς), υπήρξε με τη σειρά του πατέρας του Ράινερ Ες, ο οποίος γεννήθηκε το 1965, σεφ στις σπουδές και στο επάγγελμα, τώρα πια όμως ακτιβιστής πλήρους απασχόλησης. Ο έντονος, παθιασμένος ακτιβισμός είναι για τον Ράινερ έργο ζωής και συνδέεται φυσικά με το φορτίο των δεσμών αίματος: όντας εγγονός του διοικητή του Άουσβιτς, είναι ο μόνος απ’ όλη την οικογένεια που «πέρασε απέναντι», αφιερώνοντας τη ζωή του στη διάδοση των εγκλημάτων του παππού του, στον ακτιβισμό υπέρ της ελευθερίας, της ισότητας, της δημοκρατίας και στην καταπολέμηση της ακροδεξιάς και του νεοναζισμού.

«Το 1985 διέκοψα κάθε επαφή με την οικογένειά μου», μου λέει απ’ το τηλέφωνο. «Εκτός από τη μητέρα μου, η οποία όμως δεν είναι Ες». Με τον Ράινερ, ο οποίος έρχεται να μιλήσει δημοσίως για όλα στη Στέγη, επικοινωνήσαμε διαδικτυακά και στη συνέχεια τηλεφωνικά. Χειμαρρώδης, γελά εύκολα και δυνατά. Είναι κάπως παράξενο αυτό από έναν άνθρωπο με απόπειρες αυτοκτονίας στο ενεργητικό του (όπως και η μητέρα του), καρδιακές προσβολές και ένα εγκεφαλικό (!). Φαίνεται όμως πως τίποτα δεν τον πτοεί από το να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε με προσωπικό κόστος και τίμημα την αποξένωση από τον οικογενειακό ιστό.

«Λίγο πριν εκτελεστεί από τους Συμμάχους ο παππούς μου, το 1947, έστειλε επιστολές σε όλη την οικογένεια: τους συμβούλευε να μην ακολουθούν διαταγές χωρίς να σκέφτονται πρώτα, να κάνουν αυτό που λέει η καρδιά τους και, πάνω απ’ όλα, να αλλάξουν το επώνυμό τους. Οι οδηγίες του όμως δεν εισακούστηκαν. Η οικογένειά μου επέλεξε την άρνηση. Ο πατέρας μου, θυμάμαι, έλεγε πως ένας Ες είναι πάντοτε Ες. Στα δώδεκά μου ανακάλυψα πως το επίθετο αυτό ήταν πρόβλημα για μένα».

Ανεπιθύμητος

Ο Ράινερ φοιτούσε εσωτερικός σε σχολείο όταν συνελήφθη να κλέβει τρόφιμα από την κουζίνα. Η τιμωρία ήταν οι κηπουρικές εργασίες. Μονάχα που ο κηπουρός ήταν επιζήσας του Άουσβιτς και όταν άκουσε το επίθετο του Ράινερ, τον κράτησε εκεί παραπάνω. «Δούλεψα στον κήπο για τρεις μήνες, με χτυπήματα και κλωτσιές σε κάθε ευκαιρία. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί τα είχε βάλει μαζί μου». Ένας δάσκαλος ήταν που εξήγησε στον μικρό Ράινερ την αιτία πίσω από αυτή τη συμπεριφορά του κηπουρού. Αυτό ήταν: «Εδώ και είκοσι οκτώ χρόνια ερευνώ το παρελθόν του παππού μου και ακόμα δεν έχω βρει ούτε ένα πράγμα που να είχε θετικό. Για την υπόλοιπη οικογένεια είμαι πλέον εχθρός, προδότης. Μια θεία μού είπε πως θα ήταν καλύτερα για όλους αν πέθαινα νέος»…

Τον ρωτώ πώς ήταν η πρώτη του επίσκεψη στο Αουσβιτς και με ξαφνιάζει όταν μου λέει πως η πρώτη του φορά ήταν το 2009. «Τόσο όψιμα;», ρώτησα εκ νέου. «Ναι», μου απάντησε, «διότι όσο η Πολωνία ήταν κομμουνιστική, μου ήταν απαγορευμένο. Και μετά όμως, λόγω του ονόματός μου, δεν μου έδιναν βίζα. Όταν πια τα κατάφερα και πήγα με τη μητέρα μου, διαπίστωσα ότι δεν ήμουν καλοδεχούμενος εκεί λόγω του επωνύμου. Δεν ήμουν καλοδεχούμενος ούτε στα ξενοδοχεία της περιοχής. Εκεί όπου έμεινα, μου είπαν πως για να διανυκτερεύσω θα έπρεπε να εγγραφώ με άλλο όνομα. Μέχρι σήμερα δεν είμαι καλοδεχούμενος στο Άουσβιτς, μολονότι το έχω επισκεφθεί με μαθητές και φοιτητές, ακόμα και με επιζήσαντες, οι οποίοι αναγνωρίζουν τον αγώνα που κάνω όλα αυτά τα χρόνια». Ο Ράινερ έχει δηλώσει πως το αγαπημένο του σημείο στο Άουσβιτς είναι η αγχόνη από την οποία κρέμασαν τον παππού του. Στέκει ώς σήμερα ως μνημείο πλάι στο μοναδικό κρεματόριο που διασώζεται στο κεντρικό στρατόπεδο.

Ρωτάω τον Ράινερ αν έχει διαβάσει το μυθιστόρημα «Η επιλογή της Σόφι» (εκδ. Ποταμός) του Αμερικανού συγγραφέα Ουίλιαμ Στάιρον, που έγινε και σπουδαία ταινία με τη Μέριλ Στριπ και τον Κέβιν Κλάιν από τον Αλαν Πάκουλα το 1982. Εκεί, βλέπουμε τον Ρούντολφ Ες να συνάπτει, ποιητική αδεία, ερωτική σχέση με μια Πολωνέζα τρόφιμη του Άουσβιτς. Ξαφνικά τον ακούω να γελάει από την άλλη άκρη της γραμμής. «Ο παππούς μου είχε όντως στο Άουσβιτς παράνομη ερωτική σχέση αλλά με μια Αυστριακή πολιτική κρατούμενη, την Ελεανορ Χόντις, την οποία μάλιστα άφησε δύο φορές έγκυο», λέει γελώντας. «Την πρώτη φορά έγινε έκτρωση εντός του στρατοπέδου, με τη συνδρομή ενός γιατρού, από εκείνους που έκαναν πειράματα σε ανθρώπους. Τη δεύτερη φορά όμως η γυναίκα κράτησε το παιδί και επέζησαν του πολέμου. Το εκπληκτικό είναι ότι της είχε παραχωρηθεί ειδικό διαμέρισμα μέσα στο Άουσβιτς, όπου την επισκεπτόταν ο παππούς μου. Για την ακρίβεια, το 1944, όταν απέδρασαν δύο Σλοβένοι Εβραίοι από το Άουσβιτς, ο Ρούντολφ Βέρμπα και ο Αλφρεντ Βέτζλερ, τη νύχτα εκείνη ο Ρούντολφ Ες ήταν στο κρεβάτι –στην κυριολεξία– με τη γυναίκα αυτή. Οι δύο δραπέτες έφτασαν με τα πόδια στη Σλοβενία και έκτοτε κάθε χρόνο γίνεται μια πορεία, ακολουθώντας τη διαδρομή τους, σαν διαμαρτυρία κατά του φασισμού, και στην επόμενη πορεία θα είμαι και εγώ εκεί».

Κάποιοι είναι «ναζί στην καρδιά»

– Στην ακτιβιστική σας δράση δεν μιλάτε μόνο για τις παλιές ιστορίες αλλά και για την ανάδυση του φασισμού σήμερα.

– Μα δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Είναι ο μόνος τρόπος να το κάνεις. Διανύω 90.000 μίλια κάθε χρόνο, μιλώ σε 250 σχολεία και πανεπιστήμια κάθε χρόνο και σε αυτές τις ομιλίες τονίζω τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε. Θεωρώ πως ως εγγονός του διοικητή του Αουσβιτς, ο λόγος μου έχει ένα βάρος σήμερα, όταν στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο τα ακροδεξιά κόμματα έχουν τόσες πολλές έδρες. Υπάρχει κόσμος που λέει, αρκετά με τον πόλεμο και το Ολοκαύτωμα. Είμαι κατηγορηματικά αντίθετος σε αυτή τη στάση. Εχουμε νεοναζί, έχουμε αρνητές του Ολοκαυτώματος σε θεσμικές θέσεις διεθνώς, πρέπει να προσέχουμε τους ανθρώπους που είναι «ναζί στην καρδιά».  

Διαβάζω στον τόμο «Η δίκη της Νυρεμβέργης», στην παλαιά σειρά των «Φοβερών Ντοκουμέντων» (Mondadori-Φυτράκης) μέρος της κατάθεσης του Ρούντολφ Ες: «Νιώσατε ποτέ συμπόνια για τα θύματα;

Σκεφτήκατε την οικογένειά σας και τα παιδιά σας;» «Ναι». «Τότε πώς μπορέσατε να εκτελέσετε τέτοιες πράξεις;» «Παρά τους δισταγμούς μου, το μοναδικό, αλλά και αποφασιστικό στοιχείο ήταν η διαταγή που είχε δοθεί από τον Χίμλερ». «Είναι αλήθεια ότι στους θαλάμους αερίων ρίχνατε ακόμα και τα νεογέννητα;» «Ναι».

Λίγο πριν κλείσουμε, ρωτώ τον Ράινερ: Μα τι συνέβη τότε στη Γερμανία; Υπάρχει επαρκής εξήγηση γι’ αυτό τον παραλογισμό; Ο Ράινερ απαντά με έμφαση: «Πολύ φοβάμαι πως σε αυτό το ερώτημα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δώσουμε μιαν οριστική απάντηση».

Στη δίκη της Νυρεμβέργης

Ο Ρούντολφ Ες κατέθεσε στις δίκες της Νυρεμβέργης και ήταν ο μοναδικός υψηλά ιστάμενος ναζί που παραδέχθηκε τα εγκλήματά του. «Η ειρωνεία είναι ότι ο Ερνστ Καλτεμπρούνερ (σ.σ. αρχηγός της Γκεστάπο, απαγχονίστηκε το 1946) τον κάλεσε ως μάρτυρα υπεράσπισής του», λέει ο Ράινερ, «κι εκείνος πήγε και τα ξέρασε όλα».

– Γιατί λέτε ότι το έκανε αυτό ο Ρούντολφ Ες; Είχε μετανιώσει ή ήθελε απλώς να εκβιάσει με αυτό τον τρόπο μια πιο ελαφριά ποινή;

– Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ηταν άνθρωπος του καθήκοντος, πιστός απέναντι σε κάθε εξουσία. Τη δεδομένη στιγμή, εξουσία ήταν το συμμαχικό δικαστήριο και σε αυτό θεωρούσε πως έπρεπε να πει την αλήθεια και όχι να κρυφτεί. Αυτό ήταν όλο. Θα σας πω και κάτι τρελό: ο Ρούντολφ Ες είχε παρασημοφορηθεί για την πολεμική του δράση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μέση Ανατολή. Πολεμούσε τους Βρετανούς έξω από την Ιερουσαλήμ, μαζί με μουσουλμάνους και… Εβραίους. Δεν είναι απίστευτο; Τραυματίστηκε κιόλας. Βλέπετε, τότε υπηρετούσε άλλη εξουσία. Υπήρξε, πάντως, φανατικός ναζί, γράφτηκε στο κόμμα πολύ πριν έρθει
ο Χίτλερ στην εξουσία.

Ποιος ήταν ο Ρούντολφ Ες

Ο Ρούντολφ Ες (Rundolf Hoess, 1901-1947) δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ρούντολφ Ες (Rundolf Hess, 1894-1987), στενό συνεργάτη του Χίτλερ και επιτελικό του Γ΄ Ράιχ έως το 1941. Ο Hoess έγινε μέλος του ναζιστικού κόμματος το 1922, δώδεκα χρόνια μετά εισήλθε στις τάξεις των Ες Ες, ήταν προσωπικός φίλος του Χάινριχ Χίμλερ, ενώ διετέλεσε επί σχεδόν μία δεκαετία διοικητής των στρατοπέδων Νταχάου και Ζαξενχάουζεν, κυρίως όμως το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τη δημιουργία και εξέλιξη του Αουσβιτς σε στρατόπεδο εξόντωσης, όντας διοικητής του από το 1940 έως το 1943 και από το 1944 έως το 1945. Ο Ες προσπάθησε να διαφύγει στη Νότιο Αμερική, συνελήφθη, δικάστηκε στη Νυρεμβέργη και απαγχονίστηκε εντός του Αουσβιτς. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1995 η «Αυτοβιογραφία» του Ρούντολφ Ες σε πρόλογο και μετάφραση του Λευτέρη Μαυροειδή, από τις εκδόσεις Νεφέλη.

​​Ο Ράινερ Ες  συνομίλησε  με τον ιστορικό Τάσο Σακελλαρόπουλο στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στις 22 Απριλίου 2016.

O Ράινερ Ες στη Στέγη - Μια συζήτηση με τον ιστορικό Τάσο  Σακελλαρόπουλο ...

 ________________________________

 

Ρούντολφ Ες (διοικητής) - Βικιπαίδεια

Rudolf Höss - Commandant of Auschwitz Documentary

10 masterpiece by female composers/Δέκα αριστουργήματα από γυναίκες συνθέτριες

00:00-3:24 September (at the river) by Fanny Mendelssohn 

 3:24- 13:16 Drei Romanzen op.21(1853) by Clara Schumann  

13:16- 16:27 Farewell Summer op.102-1 by Amy Beach  

16:27- 19:33 Nocturne pour violon et piano by Lili Boulanger  

19:33: - 22:25 Venise (2 Esquisses italiennes,Opp.33-34) by Teresa Carreño

 22:25- 26:30 Carousel by Phamie Gow

 26:30- 36:09 An age of silver by Debbie Wiseman 

 36:09- 48:29 Three Paths to Peace by Roxanna Panufik  

48:29- 58:52 Sonata duodecima by Isabella Leonarda 

 58:52-1:02:40 I-II bid my heart be still by Rebecca Clarke

Ένα βιβλίο που μαθαίνει στα παιδιά να αναγνωρίζουν τις ψεύτικες ειδήσεις που τρομοκρατούν τον πληθυσμό

 

«Έρχεται ο γίγαντας» του Μάκη Τσίτα (κριτική)

29 Σεπτεμβρίου 2022

89

Για το βιβλίο του Μάκη Τσίτα «Έρχεται ο γίγαντας» (εικόνες: Νικόλας Χατζησταμούλος, εκδ. Μεταίχμιο), μια ιστορία για τις ψεύτικες ειδήσεις που τρομοκρατούν τον πληθυσμό. 

Του Μάνου Κοντολέων

Ο Μάκης Τσίτας σίγουρα είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στη λογοτεχνία μας. Γράφει μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα και θεατρικά για ενήλικες και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία και πανευρωπαϊκή αναγνώριση, και παράλληλα γράφει μικρές ιστορίες για παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού.

Οι ιστορίες του αυτές έχουν συχνά και μια κοινωνική διάσταση (π.χ. «Και βγάζω το καπέλο μου…»), όπως επίσης συχνά ασχολούνται με τις ενδοοικογενειακές σχέσεις (π.χ. «Ο δικός μου ο παππούς»). Αυτού του είδους οι αφηγήσεις έτσι όπως έχουν ως στόχος τους να «συνομιλήσουν» με αναγνώστες όπου μόλις έχουν μάθει μόνοι τους να διαβάζουν, διαθέτουν φράσεις στρωτές και σύντομες και λέξεις που περιέχονται στο λεξιλόγιο ενός μικρής ηλικίας αναγνώστη, την ίδια όμως στιγμή που θα επιχειρούν και να το εμπλουτίσουν.

Αυτού του είδους οι αφηγήσεις έτσι όπως έχουν ως στόχος τους να «συνομιλήσουν» με αναγνώστες όπου μόλις έχουν μάθει μόνοι τους να διαβάζουν, διαθέτουν φράσεις στρωτές και σύντομες και λέξεις που περιέχονται στο λεξιλόγιο ενός μικρής ηλικίας αναγνώστη...

Συνθήκες που καθιστούν την αισθητική αποτελεσματικότητα της αφήγησης ιδιαίτερα δύσκολη και το όλο εγχείρημα θα τύχει μιας επιτυχημένης ενσάρκωσης, αν ο δημιουργός του γνωρίζει τον τρόπο να επικοινωνεί με ένα μικρής ηλικίας αναγνώστη χωρίς παράλληλα να μειώνει το ουσιώδες που κινητοποίησε την αφήγησή του. Αυτές τις συνθήκες ο Μάκης Τσίτας γνωρίζει τον τρόπο να τις συνταιριάζει και αυτό φαίνεται ιδιαιτέρως και στο τελευταίο του βιβλίο «Έρχεται ο γίγαντας» όπου στην ουσία πρόκειται για ένα καθαρώς πολιτικής ανάλυσης αφήγημα που αφορά τη συμπεριφορά των ανθρώπων μέσα στο σύγχρονο πλέγμα της ανεξέλεγκτης διάδοσης μιας είδησης.

Η αφηγούμενη ιστορία απλή: σε μια πόλη διαδίδονται φήμες πως πλησιάζει μια καταστροφή που θα έρθει μαζί με την άφιξη ενός γίγαντα. Οι απλοί πολίτες φοβισμένοι μαζεύουν τρόφιμα, ενισχύουν με σύγχρονα μέσα την προστασία των σπιτιών τους και αγοράζουν όπλα. Από πού ξεκίνησε αυτή η είδηση και ποιοι είναι τελικά εκείνοι που θα έχουν υλικό όφελος από τον τρόμο των πολιτών; Και τελικά όταν ο γίγαντας θα έρθει θα είναι αυτός που κάποιοι έπεισαν τους πολλούς πως θα είναι -ένας, δηλαδή, επικίνδυνος καταστροφέας;

Μέσα από μια απλή, στην σύλληψή της, ιστορία και με τρόπο επίσης απλό όσο και κατανοητό από ένα μικρό παιδί, ο Τσίτας προσφέρει τη δυνατότητα αυτό το μικρό παιδί (και με τη βοήθεια ενός ενήλικα-γονιού ή δάσκαλου) να θωρακιστεί από την μη ελεγχόμενη πληροφορία και να κατανοήσει πως πριν αποδεχτούμε μια είδηση αξίζει να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε την πηγή της.

Από τις καλύτερες μικρές ιστορίες του Μάκη Τσίτα το «Έρχεται ο γίγαντας» είχε και την τύχη να εικονογραφηθεί με παραστατική ευρηματικότητα από τον Νικόλα Χατζησταμούλο.

ΠΗΓΗ:

 boopress.gr

ΧΑΡΤΗΣ/ Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό Λόγου & Τέχνης- ΤΕΥΧΟΣ 46-ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2022

 

χάρτης, 46 Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό Λόγου & Τέχνης ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2022

Σελίδες για την Αμερικανίδα συγγραφέα Λύντια Ντέιβις επιμ. Γιώργος Χουλιάρας Συνεργάτες: Νάνσυ Αγγελή, Γιώργος-Ευγένιος Δουλιάκας Το τεύχος 46 περιλαμβάνει ποίηση και πεζογραφία με νέους και παλαιότερους συνεργάτες: Τάσος Αλεξιάδης, Φωτεινή Βασιλοπούλου, Κώστας Δρουγαλάς, Έλλη Δρούλια, Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, Πασχάλης Κατσίκας, Χλόη Κουτσουμπέλη, Αρεταίος Μπεζάνης, Έλια Οικονομίδου, Γιάννης Πανούσης, Χρυσούλα Πατρώνου-Παπατέρπου, Γιάννης Πατσώνης, Σπύρος Παύλου, Κωνσταντίνος-Δομηνίκ Πιπίλης, Τζίνα Ρουμπέα. Στις στήλες των τακτικών Χαρτογράφων: Γιώργος Βέλτσος, Χάρης Βλαβιανός, Άρις Γεωργίου, Στάθης Γουργουρής, Τάκης Γραμμένος, Γιάννης Δούκας, Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής, Γιάννης Ζέρβας, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Θέμης Λιβεριάδης, Άρης Μαλανδράκης, Γιώργος Μουλουδάκης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Βασίλης Παπαγεωργίου, Σάκης Σερέφας, Μίλτος Φραγκόπουλος, Γιώργος Χουλιάρας.    Επίκαιρα Στίγματα γράφουν η Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, ο Γιώργος Χουλιάρας και το ευγενές δίδυμο Δράχου Χούδρα.   Ο Ηλίας Ποταμιάνος μεταφράζει ένα κείμενο του Έγκον Ίρβιν Κις και ο Κωνσταντίνος Χρυσόγελος τρία επιγράμματα του Φιλικού λόγιου Φίλιππου Ιωάννου (1800-1880). Στα Ηχηρά παρόμοια, ο Γιάννης Ευσταθιάδης προεξαγγέλλει το αφιέρωμα στο κίνημα ΟuLiPo με μια εκτενή αναφορά στον εκ των ιδρυτών του Ρεμόν Κενό. Βιβλιοκρισίες από τις Μαρίζα Γαλάνη, Άννα Γρίβα, Ανθούλα Δανιήλ, Δώρα Κασκάλη, και τους Δημήτρη Λεοντζάκο και Νίκο Φιλντίση. Στα Δοκίμια: ο Βίκτωρ Ιβάνοβιτς γράφει για τις ανεπούλωτες εθνικές πληγές (με αφορμή ένα βιβλίο του Δημήτρη Ραυτόπουλου και η Μαρία Καμπύλη περί Γέιτς και Τζόις. Οι Πυξίδες, στρέφονται διά χειρός Γιώργου Βέη στην υποσαχάρια Αφρική και προεκτείνονται, μέσω Νίκου Πρατσίνη, ως τη Μαλαισία ενώ η Ιωάννα Λιούτσια κάνει φίλαθλες γνωριμίες στα καφέ της πόλης και ο Ανδρέας Τσάκας δημοσιεύει ένα σημείωμα του Τ.Σ. Έλιοτ προς τον ζωγράφο και συγγραφέα Βασίλη Φωτιάδη • Στη «Μικρή Κλίμακα» ο Χρήστος Μαρτίνης, ο Θέμης Πάνου, η Γεωργία Συλλαίου και η Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου υπακούουν στην σολωμική προτροπή της Δήμητρας Ι. Χριστοδούλου: «κοίτα να είσαι σύντομος». Στις Διερευνήσεις, ο Ηλίας Κολοκούρης παρουσιάζει ανέκδοτες γαλλόφωνες επιστολές του Περικλή Γιαννόπουλου στη Σοφία Λασκαρίδου • Ο Κώστας Μπουρναζάκης διερευνά άγνωστες πλευρές του Νίκου Γκάτσου και ο Βασίλης Λαμπρόπουλος ολοκληρώνει τη συνομιλία με τον Γιώργο Χαντζή εστιάζοντας στο Ύφος. Στον Ζωολογικό Κήπο: η Ελένη Μπάλιου ανατινάζει ένα κτηνιατρείο • Ο Γιάννης Πάσχος φωτίζει το ψάρι του Κάφκα κ.ά. • Η Χρυσούλα Πατρώνου-Παπατέρπου κρατάει ράμματα για τη γούνα της αλεπούς και η Στέλλα Χρηστίδου καταθέτει αισθήματα για τη γάτα της.      Στον Κινηματογράφο ο Λάμπρος Σκουζάκης αγκαλιάζει τη Γυναίκα της Άμμου, και ο Γιάννης Σμοΐλης αποχαιρετά τον Γκοντάρ. Στη Μουσική, η Έλση Σαράτση χειροκροτά με καυστικότητα και με τρία χέρια. Στη Φωτογραφία ο Άρις Γεωργίου επιστρατεύει (στη θεωρία και στην πράξη) τις αρχαιότητες.   Στο «Χαρτάκι», γράφει η Λένα Χ. Δημητριάδου, η Μαρία Διαμαντοπούλου και ο Γιάννης Πατσώνης. Τεχνάσματα: Χρυσόστομος Αγαπητός, Ειρήνη Ιωαννίδου και Χριστίνα Φραγκεσκάκη. Στο τεύχος επίσης φιλοξενούνται φωτογραφίες των Άρι Γεωργίου, Μαρίας Κοσσυφίδου, Αλέξιου Μάινα, Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, Νίκου Παναγιωτόπουλου, Βασίλη Παπαγεωργίου, Ματούλας Παπαδημητρίου και σχέδια του Νικόλα Καλαϊτζάκη. Στις 15 Οκτωβρίου αναρτάται το αφιέρωμα στο  Eργαστήριο Δυνητικής Λογοτεχνίας (OuLiPo) με επιμέλεια του Αχιλλέα Κυριακίδη και με πολλές πρωτότυπες συνεργασίες

δείτε τα περιεχόμενα

ΟΥΑΙ, Σ΄ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΟΡΙΣΑΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

 

Η φρίκη του καπιταλισμού και ο (ποιος;) σοσιαλισμός

Τάσος Παππάς

EFSYN.GR

Τέτοιες μαζικές συγκεντρώσεις κανένα άλλο ελληνικό κόμμα δεν μπορεί να κάνει στην παρούσα φάση. Εχει το ΚΚΕ μια πλούσια παράδοση στην οργάνωση συγκεντρώσεων και κινητοποιήσεων. Τα μπλοκ του κόμματος στις πορείες και στις διαδηλώσεις είναι τα πιο πολυπληθή, τα πιο συμπαγή, τα πιο πειθαρχημένα. Οι πορείες του ΠΑΜΕ στις περιόδους κινητοποιήσεων των συνδικάτων είναι οι μεγαλύτερες και οι πιο δυναμικές. Στις καλές εποχές για το κόμμα η επιρροή του στα συνδικάτα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ήταν ισχυρή. Είχε υπολογίσιμη εκπροσώπηση σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εξέλεγε δικούς του δημάρχους σε πολλές λαϊκές και πολυάνθρωπες συνοικίες της Αττικής, μερικοί εκ των οποίων άφησαν σημαντικό έργο και οι πολίτες αυτών των περιοχών τούς επικαλούνται με θετική διάθεση και στη σύγκριση που κάνουν με τους τωρινούς τοπικούς άρχοντες διαπιστώνουν τη σαφή υπεροχή των κομμουνιστών δημάρχων.

Ομως ούτε τότε κατάφερε το ΚΚΕ να κερδίσει πόντους στον εκλογικό στίβο, ούτε πολύ περισσότερο σήμερα το καταφέρνει. Τότε κινούνταν γύρω στο 10%, τώρα έχει καθηλωθεί στο 5%, από το οποίο δυσκολεύεται να ξεκολλήσει, παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με την ανάλυσή του, η συγκυρία είναι ευνοϊκή για ένα αντισυστημικό κόμμα. Γιατί συμβαίνει αυτό, ενώ, όπως επισημαίνει ο γραμματέας του κόμματος, ο καπιταλισμός είναι μια φρίκη από την οποία πρέπει να ξεμπερδεύουμε; Γιατί η αστική τάξη και τα κόμματα που την υπηρετούν εργάζονται συστηματικά με τους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς για να τρομοκρατήσουν τις μάζες, να τις παραπλανήσουν και να τις υποχρεώσουν να δεχτούν τη βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και ματαιοπονεί όποιος πιστεύει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός; Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν κι αν κρίνουμε από την μακροημέρευση του συστήματος, την κάνουν καλά. Οπως λέει και ένας βιτριολικός αφορισμός, «σήμερα οι περισσότεροι πιστεύουν πως είναι πιο πιθανό να καταστραφεί ο πλανήτης παρά ο καπιταλισμός».

Μήπως φταίει ο κόσμος που δεν έχει αντιληφθεί ότι μόνο το ΚΚΕ, όπως λέει ο γραμματέας του, έχει σύγχρονο και επεξεργασμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας; Γιατί εμπιστεύεται το ΚΚΕ για τα μικρά, αλλά όχι για τα μεγάλα; Το θεωρεί ένα κόμμα εξαιρετικά χρήσιμο, που μπορεί να αντισταθεί σθεναρά στις υπερβολές και στις εξαλλοσύνες του καπιταλισμού-καζίνο, που μπορεί να αγωνιστεί για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, που θα κάνει τα πάντα για να μην περάσουν μέτρα που ευνοούν το κεφάλαιο και πλήττουν τις υποτελείς τάξεις, αλλά δεν είναι σε θέση να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας γιατί πορεύεται μόνο του, δεν θέλει συνεργασίες έστω σε τακτικό επίπεδο, γιατί είναι εγκλωβισμένο στη λογική της μακράς αναμονής μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να έχει προετοιμαστεί καταλλήλως ο υποκειμενικός παράγοντας (δηλαδή το κόμμα); Μήπως γιατί το μοντέλο που έχει στο μυαλό του, και το οποίο υπόσχεται ότι θα επιχειρήσει να εφαρμόσει αν οι συσχετισμοί το επιτρέψουν, δεν είναι ελκυστικό;

Αν η απάντηση στη φρίκη του καπιταλισμού είναι ο σοσιαλισμός, προκύπτει το ερώτημα: «ποιος σοσιαλισμός;» Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός (δυσφήμηση του σοσιαλιστικού ιδεώδους σύμφωνα με πολλούς αριστερούς) δοκιμάστηκε στην πράξη και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Τι έχει μείνει απ’ αυτόν; Το φάντασμα ενός χρεοκοπημένου ονείρου, κάποια κομμουνιστικά κόμματα που όμως δεν παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις χώρες τους και η Κούβα. Ελπίζω να μην εντάσσουν ορισμένοι στη συγκεκριμένη κατηγορία και το προσωποπαγές καθεστώς της Βόρειας Κορέας. Επίσης πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει στην ημερήσια πολιτική διάταξη το αίτημα του σοσιαλισμού όπως τον αντιλαμβάνεται το ΚΚΕ.

Στην Ευρώπη τα κομμουνιστικά κόμματα που ακόμη επιβιώνουν με γλίσχρα ποσοστά μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Στη Λατινική Αμερική τα αριστερά εκλογικά μέτωπα που κερδίζουν εκλογές μπορεί να έχουν στο εσωτερικό τους κομμουνιστικές συνιστώσες, αυτές όμως δεν δίνουν τον τόνο στο στρατηγικό πεδίο. Κάτι λοιπόν γίνεται λάθος. Εκτός αν δεχτούμε ότι είναι στραβός ο γιαλός.

Ανάγωγα 

Εκείνοι που πανηγύριζαν και υπόσχονταν βροντώδεις αποκαλύψεις όταν ανασύρθηκε από το αρχείο ο φάκελος Θάνου-Βγενόπουλου τώρα που ξαναμπήκε στο αρχείο τι έχουν να πουν; Μούγκα στη στρούγκα.

 

 

ΟΥΑΙ,  Σ΄ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΟΡΙΣΑΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

Αν πετάξουν τη χιτζάμπ οι γυναίκες του Ισλάμ από πάνω τους , καταρρέουν τα θεοκρατικά καθεστώτα

 

Η ιρανή ακτιβίστρια Σάντι Αμίν μιλά στην Κατερίνα Οικονομάκου για την εξέγερση που συγκλονίζει αυτές τις ημέρες την πατρίδα της, μετά τη δολοφονία της 22χρονης Μάχσα Αμίνι επειδή ξέφευγαν από τη χιτζάμπ της λίγες τούφες των μαλλιών της.  Πόσο διαφορετική είναι από εκείνη του 2009;   Ποια η στάση των ανδρών σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές;  Και ποια η στήριξη της ιρανικής κοινότητας του εξωτερικού; Πηγή: insidestory.gr

«Για το ισλαμικό καθεστώς η χιτζάμπ είναι θέμα υπαρξιακό»

Αυτή είναι μια επανάσταση εναντίον ενός μισογυνικού, θεοκρατικού καθεστώτος. Οι γυναίκες για πρώτη φορά επιτίθενται στους κακοποιητές τους, λέει η ιρανή ακτιβίστρα Σάντι Αμίν, που εξηγεί γιατί η χιτζάμπ είναι πολύ παραπάνω από ένα σύμβολο.

Χρόνος ανάγνωσης: 

11

Διαδήλωση κατά του ιρανικού καθεστώτος στην πλατεία Mel Lastman στο Τορόντο του Οντάριο, 24 Σεπτεμβρίου 2022. [GEOFF ROBINS/AFP]

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

Κείμενο

Κατερίνα Οικονομάκου

«Φαντάσου ότι είσαι στο αυτοκίνητό σου, σε έναν δρόμο της Τεχεράνης. Η χιτζάμπ έχει γλιστρήσει και διακρίνονται τα μαλλιά σου. Έχεις ήδη διαπράξει αδίκημα. Το πιθανότερο είναι ότι κάποια κάμερα στον δρόμο θα σε εντοπίσει, θα φωτογραφίσει τις πινακίδες σου και λίγες μέρες αργότερα θα σου έρθει κλήση από το υπουργείο Δικαιοσύνης να εμφανιστείς στο δικαστήριο για να δώσεις εξηγήσεις. Δεν έχεις περιθώριο να μην πας. Εάν δεν πας, θα έρθουν εκείνοι σε σένα. Αυτό που περιγράφω συμβαίνει καθημερινά σε εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες», μου λέει η Σάντι ΑμίνShadi Amin, μιλώντας μου από το Λονδίνο όπου βρίσκεται αυτές τις ημέρες. Λίγη ώρα πριν μιλήσουμε, η ιρανή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ συμμετείχε σε μια τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ ιρανών αντιφρονούντων.

Η Σάντι Αμίν.

Χρόνια τώρα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο βίντεο με Ιρανές που δέχονται παρενόχληση σε μέσα μεταφοράς και τον δημόσιο χώρο, όχι μόνο από μέλη της θρησκευτικής αστυνομίας, αλλά και από τυχαίους άντρες που παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους. Τον περασμένο Αύγουστο, ο σκληροπυρηνικός πρόεδρος της χώρας Εμπραχίμ Ραϊσί υπέγραψε διάταγμα με το οποίο έκανε ακόμη πιο σκληρό τον νόμο «για τη χιτζάμπ και την αγνότητα». Τις ίδιες ημέρες ανακοινώθηκε ότι πρόκειται να τοποθετηθούν στο μετρό κάμερες με λογισμικό αναγνώρισης προσώπουIranian authorities plan to use facial recognition to enforce new hijab law | The Guardian, ώστε να εντοπίζονται οι γυναίκες που παραβιάζουν τον συγκεκριμένο νόμο.

Μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια το καθεστώς έχει αυξήσει το προσωπικό της διαβόητης Αστυνομίας ΗθώνWho are Iran’s hated morality police? | The Economist κατά 7.000 άτομα, λέει η Αμίν. «Όλοι αυτοί γυρίζουν στους δρόμους ντυμένοι με πολιτικά και αστυνομεύουν την εμφάνιση των γυναικών. Το καθεστώς επενδύει τεράστια ποσά στον έλεγχο των γυναικών, την καταστολή των δικαιωμάτων τους και την τιμωρία τους». Η ιρανή ακτιβίστρια λέει ότι η εξέγερση που συγκλονίζει αυτές τις ημέρες την πατρίδα της ήταν αναμενόμενη. Ήταν αναπόφευκτο ότι αρκούσε ένα ατύχημα, για να ανάψει μια φωτιά που πολύ δύσκολα θα σβήσει. Η σπίθα ήταν κάτι παραπάνω από ατύχημα – μια 22χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε επειδή ξέφευγαν από τη χιτζάμπ λίγες τούφες από τα μακριά μαύρα μαλλιά της.

Οι γυναίκες εξαναγκάζονται να υπογράφουν δηλώσεις μετανοίας

Στις 13 Σεπτεμβρίου, μέλη της Αστυνομίας Ηθών συνέλαβαν την Μάχσα ΑμίνιDeath of Mahsa Amini την ώρα που έβγαινε από το μετρό, στην ιρανική πρωτεύουσα, όπου είχε πάει να επισκεφθεί συγγενείς της. Το αδίκημά της ήταν ότι ξέφευγαν από τη χιτζάμπ λίγες τούφες από τα μακριά μαύρα μαλλιά της. Η νεαρή οδηγήθηκε σε ένα από τα αποκαλούμενα κέντρα επανεκπαίδευσης – η Σάντι Αμίν με διακόπτει όταν χρησιμοποιώ τον όρο. «Όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μιλούν για κέντρα επανεκπαίδευσης. Μα πώς σας ήρθε; Επειδή έτσι τα βάφτισε το καθεστώς;» διαμαρτύρεται.

Μια γυναίκα κρατάει μια πινακίδα με τη φωτογραφία της 22χρονης Μάχσα Αμίνι, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης αλληλεγγύης, στη βορειοανατολική Συρία, στις 25 Σεπτεμβρίου 2022. [Delil SOULEIMAN / AFP]

Η Αμίν εξηγεί ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για κέντρα κράτησης όσων διαπράττουν αυτά που ονομάζουν «ηθικά αδικήματα». Αυτό που συμβαίνει εκεί μέσα δεν είναι επανεκπαίδευση, αλλά μια διαδικασία απόλυτης ταπείνωσης και εξευτελισμού των γυναικών, οι οποίες εξαναγκάζονται να υπογράφουν ομολογίες ενοχής και μετάνοιας και να δηλώνουν ότι δεν θα υποπέσουν ξανά στο ίδιο αμάρτημα. Σε ένα τέτοιο κέντρο κράτησης οδηγήθηκε πριν από λίγες ημέρες η Μάχσα Αμίνι. Οι τιμωροί της, όπως γνωρίζουμε, δεν περιορίστηκαν στο να την ταπεινώσουν. Η γυναίκα έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού και τρεις μέρες αργότερα ήταν νεκρή. Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου της, ξεκινούσαν οι διαδηλώσεις που έμελλε ναOn the streets | Death of Mahsa Amini εξελιχθούν στη μεγαλύτερη εξέγερση που έχει γνωρίσει το Ιράν από το 2009.

Αυτό, τουλάχιστον, είναι η εκτίμηση που διαβάζει κανείς σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Ιρανοί διαδηλωτές βγαίνουν στους δρόμους της πρωτεύουσας Τεχεράνης κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για την Mahsa Amini, λίγες ημέρες αφότου πέθανε υπό αστυνομική κράτηση. [AFP]

Αλλά είναι και πολύ διαφορετική αυτή η εξέγερση από εκείνη που είδαμε το 20092009 Iranian presidential election protests, λέει η Αμίν. Τότε είχε ξεσηκωθεί ο λαός κατά της εκλογικής νοθείας. «Αξίζει να προσέξει κανείς μια πολύ κρίσιμη διαφορά, επίσης, ανάμεσα στους διαδηλωτές που βλέπουμε σήμερα και στο Πράσινο Κίνημα (σ.σ.: την εξέγερση του 2009)», παρατηρεί η Αμίν. «Το Πράσινο Κίνημα είχε δείξει εμπιστοσύνη στους μεταρρυθμιστές. Ενώ τώρα είδατε ή ακούσατε κάτι για μεταρρυθμιστές; Ο κόσμος δεν τους έχει πια καμιά εμπιστοσύνη. Κι αυτό είναι μια σημαντική εξέλιξη στο εσωτερικό της ιρανικής κοινωνίας. Οι εξεγερμένοι Ιρανοί έχουν συνειδητοποιήσει πια ότι χωρίς ριζικές, θεμελιώδεις αλλαγές του συστήματος, δεν θα πετύχουν τους στόχους τους». Το 20172017–2018 Iranian protests και το 2019 η οργή των διαδηλωτών2019–2020 Iranian protests είχε ξεσπάσει με αφορμή τον υψηλό πληθωρισμό και τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων.

Τα θύματα επιτίθενται για πρώτη φορά στους κακοποιητές τους

Αυτή τη στιγμή οι διαδηλώσεις έχουν επεκταθεί σε πάνω από 90 πόλεις της χώρας. «Είμαι Ιρανή κι όμως αυτές τις μέρες ακούω ονόματα πόλεων που είχα να ακούσω τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Διότι δεν υπήρχαν ειδήσεις από αυτά τα μέρη. Αυτό, λοιπόν, είναι κάτι που επίσης διαφοροποιεί τις σημερινές διαδηλώσεις», λέει. Κάτι άλλο, ακόμη πιο ενδιαφέρον, είναι ότι οι άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους μαζικά μεν, αλλά εντελώς ανεξάρτητα από οργανώσεις. «Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά. Και δείχνει ότι η νέα γενιά δεν ανέχεται άλλο την ασφυκτική γεροντοκρατία και θέλει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Ξέρετε, οι ηλικίες που πρωτοστατούν στις διαδηλώσεις είναι από 15 έως 25 ετών. Είναι οι νέες γυναίκες αυτής της γενιάς»

.[...........................................]

Συνέχισε την ανάγνωση:
«Για το ισλαμικό καθεστώς η χιτζάμπ είναι θέμα υπαρξιακό»

Για τον οψίπλουτο διαχρονικό

 

Ο ΟΨΙΠΛΟΥΤΟΣ (ΝΕΟΠΛΟΥΤΟΣ)

Ο ΟΨΙΠΛΟΥΤΟΣ
( Ομηρικόν)

Άνδρα μοι έννεπεν
Μούσα, οψίπλουτον,
ος μάλα πόλλα
κλέπτων εμόχθησε
κι εναποθήκευσε
κι έχει απ' όλα.
Πένης ην άλλοτε
Άγων προς πώλησιν
ξύδι κι αλάτι΄
τώρα μεγάλωσε
κι έχει θεώρατο
ένα παλάτι.
Ουκ είχεν άλλοτε
τα επιτήδεια
ούτε κριθάρι΄
νυν δ' ούτος κρέατα
τρώγων επάχυνε
σαν το μουλάρι.
Ήσθιε λάχανα
κοκκινογούλια
και αγριάδα΄
νυν όμως γέγονε
αψηλοκάπελος
κι έχει βελλάδα!
Άνδρα μοι έννεπε,
Μούσα , ος άλλοτε
έβοσκε αίγας΄
κι άρπαξε κι έκλεψε
κι εσουφροποίησε
κι έγινε μέγας.

Ι. Σοφιανόπουλος, Κερασούντιος, «διατρίψας επί πολλά έτη εις Αίγυπτον εκδίδων επί μακρά έτη έμμετρον σατυρικήν εφημερίδα , καθηγητής άμα της Γαλλικής και της διπλογραφίας. Ήδη αν και τον διαφιλονικεί καθ΄ολοκληρίαν ο Κερδώος, εν τούτοις κατά τας ώρας της σχολής θεραπεύει και τα προσφιλείς αυτώ μούσας δι΄ωραίων εκάστοτε προϊόντων του ποιητικού του καλάμου»

Ποιηταί εκ του έξω ελληνισμού: Ιατρικά τρεχάματα. Ο μέγας χορός

Ι. Σοφιανόπουλος

PDF

σελ. 50-52

Πηγή : Εθνικόν Ημερολόγιον Κωνσταντίνου Σκόκκου , 1907.

 Ημερολόγιον του Σκόκκου, 1905

Η ακροδεξιά διέβη ήδη τις πύλες και οι "φύλακες" κοιμούνται βαθιά

Αριστερά, Ακροδεξιά και το χαρτί τουαλέτας

“Το διπλό μυστικό “ Rene Magritte 

Τάσος Τσακίρογλου

efsyn.gr

 

Μοιάζει να είναι μια αλάνθαστη εξίσωση ή ένας νόμος της κοινωνικής ζωής, όπως έχει δείξει η πείρα των τελευταίων δεκαετιών: όσο η Αριστερά «προσαρμόζεται», όσο κριτήριο της δράσης της γίνεται η «κυβερνησιμότητα», τόσο χάνει πολιτικά έδαφος προς όφελος της Ακροδεξιάς που εμφανίζεται ως «η μόνη αντισυστημική δύναμη». Το αντίθετο ισχύει όταν η Αριστερά ακολουθεί το ρεύμα της ριζοσπαστικοποίησης. Για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ από 3%, σε κλίμα αντιμνημονιακών αγώνων, έφτασε στο 36,34% το 2015. Στη Γαλλία ο Μελανσόν μπόρεσε να καταγραφεί ως υπολογίσιμη αριστερή δύναμη γιατί κατάφερε να διαμορφώσει ένα πλατύ μέτωπο με αρκετά ριζοσπαστικό πρόγραμμα.

Ο οπαδοί του Τραμπ, οι νεοφασίστες της Μελόνι ή οι ακροδεξιοί της Λεπέν μόνο κέρδος έχουν από την προσπάθεια των αριστερών να πείσουν ότι δεν αποτελούν κίνδυνο για το σύστημα.

Ο Γάλλος δημοσιογράφος, Ραφαέλ Γκλικσμάν, στο βιβλίο του «Εναντίον της αντιδραστικής σκέψης» (εκδόσεις Πόλις) αναφέρει ότι σε ένα μπαρ του Κιέβου γνώρισε το αφεντικό της ρουμανικής εταιρείας που έχει αναλάβει τη διαδικτυακή στρατηγική του κόμματος της Λεπέν. Εκείνος, νέος στην ηλικία, του εξήγησε, όπως λέει, τον λόγο επιτυχίας της: «Η Ακροδεξιά ασκεί πολιτική, την ώρα που οι άλλοι πουλάνε χαρτί τουαλέτας. Και το ανθρώπινο ον προτιμά να αγοράζει ιδέες, ακόμα και εάν είναι επικίνδυνες, παρά ρολά χαρτιού τουαλέτας, ακόμα και εάν είναι ωραία πακεταρισμένα και σε έκπτωση».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Κάποτε ήταν η Αριστερά που παρήγε ιδέες. Γι’ αυτό και ο Βορίδης, ο Καρατζαφέρης, ο Πλεύρης και οι συν αυτοίς θεωρούσαν ότι το πρόβλημα της μεταπολίτευσης είναι «η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» και ότι από τους αγώνες της προερχόταν το περίφημο «ηθικό της πλεονέκτημα». Σήμερα η Αριστερά έχει πάψει να παράγει ιδέες και βαυκαλίζεται ότι διατηρεί το ηθικό πλεονέκτημα, χωρίς όμως τους αντίστοιχους αγώνες στο πολιτικό και συνδικαλιστικό πεδίο.

Είναι μια Αριστερά λίγο-πολύ στείρα ιδεολογικά και σε μεγάλο βαθμό ναρκισσιστική. Το ΚΚΕ, οχυρωμένο πίσω από τις βεβαιότητές του, απέχει και φλυαρεί με «επαναστατική» φρασεολογία, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τον δικομματισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προτεραιοποιήσει την επάνοδό του στην εξουσία και σε αυτό υποτάσσει κάθε άλλη τακτική έναντι του συστήματος, ενώ η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά περιμένει ως «πρωτοπορία» τις μάζες να την ακολουθήσουν.

Δεν βλέπουν όμως την έλλειψη ιδεών, συγκεκριμένων προτάσεων και ενός ελκτικού μεταβατικού προγράμματος που θα μπορούσε να συνεγείρει τη λαϊκή πλειοψηφία. Κυρίως δεν βλέπουν την έλλειψη ενός συνεκτικού αφηγήματος που θα μπορεί να εμπνεύσει τον κόσμο και να του δώσει ελπίδα σε μια εποχή που τα πιο μαύρα σύννεφα συσσωρεύονται στον ορίζοντα.

Έτσι το γήπεδο μένει «καθαρό» για την Ακροδεξιά, η οποία πουλάει ιδεολογία, έστω και σάπια: αντισυστημισμό, αντιευρωπαϊσμό, ρατσισμό, εθνικισμό και κυρίως θεωρίες συνωμοσίας. Εχει μάθει να εκμεταλλεύεται τη διανοητική νωθρότητα του μέσου ανθρώπου, ο οποίος αναζητά εύκολες και εύπεπτες εξηγήσεις. «Κινδυνεύουμε από τους μετανάστες που θα καταλάβουν τις χώρες μας και σε λίγα χρόνια θα είμαστε μειοψηφία. Οι ξένοι μάς παίρνουν τις δουλειές και οι ντόπιοι μένουν άνεργοι. Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ένας εσμός γραφειοκρατών που περιορίζει τα δικαιώματα των κρατών. Για όλα φταίνε οι ελίτ, οι Εβραίοι, η Λέσχη Μπίλντενμπεργκ και οι εξωνημένοι mainstream πολιτικοί».

Όπως λέει ο Γκλικσμάν αναφερόμενος σε αυτή την ιδεολογική σούπα και σύγχυση, «θα πρέπει να κηρυχτεί κατάσταση πνευματικής και πολιτικής έκτακτης ανάγκης!». Το θέμα είναι ποιος θα την κηρύξει, όταν οι «φύλακες» έχουν αποκοιμηθεί και ο εχθρός βρίσκεται ήδη εντός των τειχών!