ΓΛΕΙΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΟΝ ΒΑΓΓΕΛΟΝΕ

Για την "αγιοποίηση" ενός "γκρίζου" πολιτικού

Θα μιλήσει κάνεις για τον άλλο Κώστα Μητσοτάκη; Αλλιώς ας ζητήσουν συγγνώμη…

 

Δεν θα αναφερθεί κάνεις στην Αποστασία, στον χαρακτηρισμό «Εφιάλτης της Δημοκρατίας» του Παπανδρέου, στην ιαχή «Μητσοτάκη κάθαρμα» το 1965 στη Σταδίου, στους λόγους που τον αγνόησε ο Καραμανλής το 1974, στις σχέσεις του με τον Γλίξμπουργκ;

 

anoixtoparathyro.gr/ 2 Ιουνιου 2017

Του Γ. Λακόπουλου



Την Πέμπτη 1η Ιουνίου 2017 η σορός του Κώστα Μητσοτάκη έγινε ένα με τη γη της Κρήτης που τον γέννησε. Έφυγε πλήρης ημερών. Το δικαίωμα της οικογένειάς του στο τριήμερο πένθος έληξε και ο επικήδειος σεβασμός που του αποδόθηκε ολοκληρώθηκε.
Αυτό το τριήμερο θα μένει στη μνήμη μας για όσα απίστευτα γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τον εκλιπόντα – με ανιστόρητο τρόπο και προφανείς ιδιοτέλειες.
Από κάποιους αναγορεύτηκε σχεδόν στον μεγαλύτερο πολιτικό του 20ου αιώνα. Χωρίς να παρουσιαστεί τι ακριβώς μεγάλο έκανε, πέρα από τις αφηγήσεις του για τον εαυτό του. Ακόμη και μετά θάνατον, αν κρίνουμε από τη συζήτηση με τον Παπαχελά, για την οποία κάνεις πλέον δεν μπορεί να του ζητήσει διευκρινίσεις.
Πέρα από τα μεγάλα λόγια: ποια ήταν τα έργα του – πλην της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης του Δημήτρη Σιούφα; Ήταν η «πρόβλεψη» του 1994 για το ΔΝΤ; Ανέτρεξε κάνεις στα στοιχεία της οικονομίας που άφησε η πρωθυπουργία του; Η μήπως ήταν οι χειρισμοί του στο Σκοπιανό; Γιατί ακριβώς δοξάζεται; Για όσα πίστευε ο ίδιος για τον εαυτό του;

Η αναγνώριση των λόγων- ελλείψει έργου

Κι όμως σαν μανιτάρια πατάχθηκαν οι εκ του προχείρου αγιογράφοι για να τσαλακώνουν τις μνήμες των πολιτών, αλλά και την Ιστορία υπέρ της υστεροφημίας ενός πολιτικού για τον οποίο το λιγότερο που μπορεί να πει κάνεις ότι ήταν αμφιλεγόμενος.
Αυτό το τριήμερο ο μακαρίτης ανακηρύχθηκε άνθρωπος μπροστά από την εποχή του, εκσυγχρονιστής, αδικημένος, συμφιλιωτής, σοφός, ακέραιος, έντιμος- και ένα σωρό άλλα προκειμένου να σκεπαστεί η συλλογική ανάμνηση από το βίο και την πολιτεία του.
Έλεος! Είναι δω, ζουν οι άνθρωποι που τον παρακολούθησαν ως πολιτικό εν ενεργεία. Υπάρχουν τα αποτελέσματα της πολιτικής του.
Εκτός από τους δικούς τους που είχαν τους λόγους τους, ήταν θλιβερό ότι καιροσκόποι πολιτικοί από την παράταξη που βρέθηκε για δεκαετίες απέναντι στον Μητσοτάκη τον αναγόρευσαν ακόμη και σε δάσκαλο τους. Τον είπαν… τελευταίο των μεγάλων στην Ελλάδα και την Ευρώπη – κακόμοιρε Σημίτη τι εξέθρεψες.
Μεταξύ μας; Ήταν λίγο ενοχλητικό να προβάλλεται ο Μητσοτάκης ως εθνικό κεφάλαιο για οποίο οι ανόητοι και λαϊκιστές πολίτες δεν ήξεραν τι έχαναν τόσες δεκαετίες. Και να πεις ότι δεν τον δοκίμασαν….
Δημοσιογράφοι διαχρονικής Μητσοτακικής επιρροής και διατεταγμένες πένες της Δεξιάς αναλυθήκαν σε δάκρυα για το μεγαλείο του ανδρός και το «έργο» του.
Ποιος Βενιζέλος ποιος Καραμανλής – για τους Παπανδρέου ας μη μιλάμε. Αυτοί είχαν μάτσο μειονεκτήματα. Ο Μητσοτάκης έκανε απλώς κάποιοι ψιλολαθάκια. Που να σταθούν μπροστά του. Άλλωστε και εν ζωή είχε έναν -κακό- λόγο να πει γι αυτούς…
Εφημερίδες που στάθηκαν διαχρονικά απέναντί του δεν θυμήθηκαν ούτε τα δικά τους δημοσιεύματα και απέφυγαν να του καταλογίσουν ακόμη και αυτά που ο ίδιος καταλόγιζε στον εαυτό του.
Διότι το είχε αυτό ο μακαρίτης: έκανε μεγαλόψυχα αυτοκριτική… υπέρ των ενεργειών του. Πχ: «ήταν λάθος μου που παραιτήθηκα, όταν έχασα τις εκλογές το 1993». Ή το πιο χαρακτηριστικό για το 1965: «Ηταν λάθος μου που δεν επέμενα στον Γέρο να αλλάξει τη στάση του….».
Σαν να είναι δουλειά των υπουργών να κάνουν υποδείξεις στον Πρωθυπουργό. Ή σα να υποχρεούται ο Πρωθυπουργός, ως φορέας της λαϊκής εντολής, να δέχεται τις οδηγίες των υπουργών του. Δηλαδή όσων είναι υπουργοί για ένα και μόνο λόγο: επειδή έχουν την εμπιστοσύνη του – αν τη χάσουν έφυγαν. Αλλάξαν και οι κοινοβουλευτικοί κανόνες αυτές τις ημέρες …

Οι αξιοπρεπείς και οι άλλοι

Πέρα από την οικογένειά του -που είχε κάθε δικαίωμα να πει ότι έκρινε και δεν είπε τίποτε μη αναμενόμενο και θεμιτό- λίγοι τίμησαν πραγματικά τον νεκρό -και τον εαυτό τους- με σεβασμό και σωφροσύνη, κατά το μέτρο που τους αναλογούσε .
Πχ από τους πολιτικούς αντιπάλους του ο Κώστας Σημίτης , ο Γιάννης Ραγκούσης -αλλά και ο Στέφανος Τζουμάκας που επέκρινε αυστηρά την πολιτική της διαδρομή του- και όσοι απλώς δεν μίλησαν. Από το κόμμα του ο Κώστας Καραμανλής και παραδόξως ο… Σαμαράς. Μίλησαν όπως μιλάς για έναν νεκρό.
Οι άλλοι έπαιζαν ρόλους – με ρεπερτόριο διαφορετικό από αυτό με το οποίο σταδιοδρόμησαν. Μερικοί αυτοκαταργήθηκαν, δίκην «που είσαι νιότη που μου λεγες πως θα γινόμουν άλλος».
Πολλοί από τη Ν.Δ. βρήκαν την ευκαιρία να πουν ακόμη και πράγματα που δεν πιστεύουν για τον εκλιπόντα – τον οποίο έτσι κι αλλιώς δεν αισθάνθηκαν ποτέ δικό τους , αλλά «σώγαμπρο» και «καταληψία»- και αυτό πλήρωσε η κόρη του το 2009.
Δεν έχει νόημα να ερευνήσει κάνεις αν πίσω από όλα αυτά οι επικοινωνιολόγοι της ΝΔ -όχι απαραιτήτως με την προτροπή του αρχηγού της- σκηνοθέτησαν την κηδεία σαν στοιχείο του πολιτικού μάρκετινγκ. Οι επαγγελματίες του μοιρολογιού της σκοπιμότητας τους ξεπέρασαν.
Κάποιοι μιλούσαν στη πεθερά για να τα ακούσει η νύφη. Μιλούσαν για τον εκλιπόντα, αλλά απευθύνονταν στον γιο του, τον οποίο θεωρούν σίγουρο Πρωθυπουργό και περιμένουν -οι αμοραλιστές- να τους θυμηθεί όταν διέλθει εν τη βασίλεια του. Σαν τους φουκαράδες που πάνε στις κηδείες με την ελπίδα να περισσέψουν μια χούφτα κόλλυβα και γι αυτούς.

Ή θα μιλήσουν, ή θα τον αποκτήσουν!

Η περίοδος του πένθους όμως έληξε. Ο σεβασμός για την απώλεια του ανθρώπου -και το πένθος για τη οικογένεια του- παραμένει, αλλά η ιδιότητα του πολιτικού τον θέτει σε δημοσιά κρίση.
Όσοι μίλησαν, όπως μίλησαν, για τον νεκρό έχουν καταγραφεί- και αξιολογούνται από τη κοινή γνώμη.
Από την άλλη οι πολιτικοί της δημοκρατικής Παράταξης -την οποία πρώτα ανατίναξε και μετά εγκατέλειψε ο εκλιπών για να προσχωρήσει στη Δεξιά- αποδείχθηκαν άξιοι της παράδοσης και σεβάστηκαν το πένθος για τον άνθρωπο.
Αλλά οι επικήδειοι τελείωσαν. Επειδή όλα αυτά, ανεξάρτητα από τους λογούς και τα κίνητρα όσων ακούσθηκαν, έχουν εγγραφεί στο δημόσιο λόγο, είναι οι ώρα να μιλήσουν και οι άλλοι καθαρά και για τον πολιτικό Κώστα Μητσοτακη. Να καταθέσουν τη δική τους γνώμη- το βίωμα τους πολλοί από αυτούς.
Ωραία αυτά που ακούσθηκαν για την πολιτική διαδρομή του από τους οπαδούς του. Δεν πρέπει όμως κάποιος να μιλήσει και για τα άλλα; Ακούσαμε για τον καθαγιασμένο Μητσοτάκη; Δεν πρέπει κάποιος να αναφερθεί και στον γήινο;
Δεν θα αναφερθεί κάνεις στην Αποστασία, στον χαρακτηρισμό «Εφιάλτης της Δημοκρατίας» του Παπανδρέου, στην ιαχή «Μητσοτάκη κάθαρμα» το 1965 στη Σταδίου, στους λογούς που τον αγνόησε ο Καραμανλής το 1974, στις σχέσεις του με τον Γκλυξμπουρκ;
Δεν θα ακουστεί κουβέντα από την πλευρά τους για τη μεθοδευμένη παραπομπή του πολιτικού αντίπαλου του στο Ειδικό Δικαστήριο με ψευδομάρτυρες, για το «βρόμικο 89», τον Μαμανέα, τον Γρυλάκη και τον Μαυρίκη, την σύσταση κομματικής κατασκευής «σκανδάλων» -υπό τον Παλιόκρασά- από 470 «φακέλους» της μονο εφτά καταδικάσθηκαν.
Τίποτε για την υιοθέτηση της «ροζ πολιτικής» και τη θεωρία «17Ν είναι το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας», που δηλητηρίαζε την πολιτική ζωή;
Ουτε για τη Mayo, την ΑΓΕΤ και τον Πανσαβόλτα, την επιταγή του Αλαφούζου, τη μαύρη τρύπα στα ταμεία της ΝΔ; Λέξη για τις ίντριγκες και τα παρασκήνια; Για να μην πάμε στους χαρακτηρισμούς κατά καιρούς για την προσωπικότητα του ανδρός.

Όλα ήταν λάθος; Σκευωρία εναντίον του; Παρεξηγήσεις;

Δεν θα ανασύρει κάποιος στην επικαιρότητα και τον άλλο Μητσοτάκη, δίπλα σ αυτόν που κατασκεύασε η μεταθανάτια επικαιρότητα; Αφού οι φίλοι του μίλησαν, οι αντίπαλοι του δεν θα απαντήσουν; Δεν θα επαναλάβουν οι παλαιότεροι αυτά που έλεγαν στις νεότερες γενιές;
Ο Κώστας Λαλιώτης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Κώστας Σημίτης, η οικογένεια Παπανδρέου, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Σάκης Τόδουλος, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με το μνημειώδες βιβλίο, οι δημοσιογράφοι, οι παλιοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι παλιοί Λαμπράκηδες, οι ΕΔΗΝιτες…. Αν δεν μιλήσουν αυτοί που τα έζησαν, ποιος θα το κάνει;
Τα πράγματα είναι απλά. Είτε θα μιλήσουν και θα πουν τη δική τους γνώμη για τον Μητσοτάκη -και όσα γνωρίζουν οι ίδιοι για τη διαδρομή του- είτε θα του ζητήσουν, μετά θάνατον συγνώμη για όσα του καταλόγιζαν επί δεκαετίες. Στον Μητσοτάκη και στον Μίκη για όσα του έσυραν επειδή συνεργάσθηκε μαζί του…
ΥΓ: Ειδικά οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ, αν δεν μιλήσουν είναι σαν να καταδικάζουν σε μεταθανάτια ανυποληψία τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σαν να διαγράφουν την ιστορία της Δημοκρατικής παράταξης επί μισό αιώνα. Σαν να ενταφιάζουν τις μνήμες, τους αγώνες και το κόστος που πλήρωσαν χιλιάδες νέου άνθρωποι στους δρόμους. Δεν το καταλαβαίνουν;

ΜΕ ΜΑΡΙΝΑ ΣΤΗ ΜΑΡΙΝΑ ΤΟΥ ΒΡΑΔΙΟΥ

Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΟΥΦΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗΣ

Γιατί ανεχόμαστε ανήθικους δασκάλους να διδάσκουν τα παιδιά μας;

Η παθητική στάση όλων μας απέναντι σε χυδαία προκλητικές ενέργειες  δίνει το δικαίωμα σε λίγους να χλευάζουν το ιερό δικαίωμα στη μόρφωση 

Σταμάτης Ζαχαρός*

Ιουνίου 01 2017 

 

 

Μια από τις πιο γκροτέσκες φιγούρες της σχολικής μου ζωής, ήταν μια νεαρή φιλόλογος στο Γυμνάσιο. Δεν είχε και πολύ σχέση με τα γράμματα. Δεν διάβαζε, δεν αναζητούσε τη γνώση. Η “πετριά” της είχε να κάνει με την εκκλησία. Προσοχή, όχι με τη θρησκεία αλλά με οτιδήποτε παραθρησκευτικό. Ας πούμε όχι ήταν το χόμπι της. Στον έναν χρόνο που της ανετέθη να μας διδάξει νέα ελληνικά, δεν μάθαμε απολύτως τίποτε για τη γλώσσα μας. Εντρυφήσαμε όμως στην αναγνώριση των κρυφών συμβόλων, στα “ανάποδα μηνύματα” που εμπεριείχαν οι ροκ δίσκοι βινυλίου αλλά και στα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα που υποδουλώνουν τον ελεύθερο άνθρωπο και τα οποία σύμφωνα με την άποψή της σύντομα θα κατάφερναν να μας βάλουν “τσιπάκι”. Η γυναίκα αυτή ενδεχομένως να είχε ανάγκη υποστήριξης. Ήταν όμως ανίκανη να διδάξει λογοτεχνία στα παιδιά. Άλλωστε θεωρούσε τους περισσότερους λογοτέχνες ανήθικους.

Αυτή τη γυναικά και χιλιάδες άλλους “εκπαιδευτικούς” προστατεύει η αδιαλλαξία των δασκάλων συνδικαλιστών που με προχθεσινή απόφασή τους καλούν τα μέλη της Ομοσπονδίας, σε απεργία-αποχή από την διαταχθείσα διαδικασία αξιολόγησης. Σύμφωνα με την ανακοίνωση τα μέλη της είναι “συνδικαλιστικά και νομικά” καλυμμένα για να μην πειθαρχήσουν με την οδηγία της Κυβέρνησης. Πρόκειται για μια απόφαση εντεταγμένη στην ευρύτερη “ανταρσία” της ΑΔΕΔΥ που αρνείται την αξιολόγηση. Όμως όσο σοβαρές και αν είναι οι συνέπειες από την παρουσία ενός ράθυμου ή αγενούς υπαλλήλου στο ελληνικό δημόσιο, δεν μπορούν με τίποτε να συγκριθούν με τις συνέπειες της επαφής ενός κακού δασκάλου με παιδιά σε μια ηλικία που έχουν ανάγκη τον ορθολογισμό και τη γνώση. Αντ’ αυτών, ένας κακός δάσκαλος τους παρέχει ένα οπισθοδρομικό πρότυπο και στερεί από τους μαθητές και την κοινωνία το υπέρτατο αγαθό της μόρφωσης.

  Η διδασκαλική ομοσπονδία αποφεύγει κάθε επαφή με την αξιολόγηση όπως ο διάολος το λιβάνι. Πρόκειται για κλασική συντεχνιακή τακτική με ψηφοθηρικό χαρακτήρα. Οι συνδικαλιστές δεν ενδιαφέρονται για το επίπεδο μόρφωσης. Ενδιαφέρονται για να χαδεύουν τα αυτιά των μελών της ομοσπονδίας που τους εκλέγουν. Όλες οι ψήφοι ίδιες είναι. Ακόμη και του καθηγητή φυσικής που συνάντησα αργότερα, στο Λύκειο. Αφού χαράμισε σχεδόν όλη την πρώτη Λυκείου για να μας εξηγεί πως επικοινωνεί με “ανώτερες δυνάμεις εκτός του σύμπαντος τουτού”, συμμάζεψε όση λογική του είχε απομείνει και αναζήτησε βοήθεια σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Καλή του ώρα.
Συνυπεύθυνοι είναι και όλοι οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί που ανέχονται τις προκλητικές αποφάσεις των συνδικαλιστών. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια που μάχονταν καθημερινά σε αντίξοες συνθήκες για να μορφώσουν τους μαθητές. Δεν είχαν άλλο κίνητρο πέρα από το εσωτερικό αξιακό τους σύστημα. Δεν μιλούσαν όμως. Υπέκυπταν στην στρεβλή αντίληψη περί “χαφιεδισμού”.  Στο αξιακό τους σύστημα δυστυχώς, ήταν χειρότερο το να καρφώσουν έναν επικίνδυνο συνάδελφο, από το να εκθέτουν μαθητές σε κίνδυνο. Αν κάποιοι το έκαναν, οι συνδικάλες του τραμπούκιζαν απροκάλυπτα και οι πολιτικοί κουκούλωναν την υπόθεση ακόμη πιο απροκάλυπτα.
Αυτή την παθητική στάση εκμεταλλεύονται οι συνδικαλιστές για να επιβάλλουν τις απαράδεκτες απόψεις τους. Η ευθύνη τους για το κατάντημα της δημοσίας παιδείας είναι τεράστια. Δίνουν συνδικαλιστική κάλυψη σε ακραία φαινόμενα δασκάλων που είναι έως και επικίνδυνοι για να έρχονται σε επαφή με τα παιδιά μας. Στα χρόνια που ήμουν μαθητής, ήταν διάσημος ένας δάσκαλος σε κοντινό σχολείο που μπεκρόπινε ακόμη και μέσα στην τάξη. Ήταν κοινό μυστικό στην μικρή κοινωνία της περιοχής. Οι γονείς απλώς έβαζαν μεσον για να αποφύγουν το σχολείο που δίδασκε.
Ευθύνεται βέβαια και το πολιτικό σύστημα που τους χαδεύει διαχρονικά. Όπως υπενθυμίζουν οι δάσκαλοι στην ανακοίνωσή τους η σημερινή κυβέρνηση (από τη θέση της αντιπολίτευσης) είχε δεσμευτεί ότι θα ικανοποιήσει το αίτημα του κλάδου για κατάργηση του νόμου που προβλέπει την αξιολόγηση. Το ότι δεν το έκανε, εμφανιζόμενη ασυνεπής, της πιστώνεται θετικά. Προχωρά μάλιστα και σε εξειδίκευση των μεθόδων. Δίνει όμως το δικαίωμα στους δασκάλους να υποστηρίζουν ότι τους κορόιδεψε.
Όπως και να ‘χει το αίτημα των δασκάλων είναι χυδαίο. Να μην αξιολογείται τίποτα και ποτέ. ούτε οι ίδιοι, ούτε οι διευθυντές τους, ούτε καν τα εποπτικά μέσα και οι σχολικές μονάδες. Βασίζουν την απόφασή τους στο γεγονός ότι οι δάσκαλοι θα αξιολογούνται από συμβούλια επιλογής με συνέντευξη και συγκεκριμένα ερωτηματολόγια. Αφήνουν να εννοηθεί ότι θεωρούν το σύστημα αυτό διαβλητό. Το ίδιο και ‘γω ενδεχομένως. Όμως χωρίς “αξιολογητές", πώς θα γίνει η αξιολόγηση; Η απάντηση είναι ότι δεν θα γίνει και γι’ αυτό προβάλλουν αυτά τα προσχηματικά κωλύματα. Γιατί δεν θέλουν να γίνει.
Και αν κανείς μπορεί να συζητήσει μαζί τους τις μεθόδους αξιολόγησης, προσωπικά αρνούμαι να συζητήσω μαζί τους το έτερο επιχείρημα. Η Κυβέρνηση, δίνει τη δυνατότητα στους ίδιους τους δασκάλους να συμμετέχουν με τη γνώμη τους στην διαδικασία αξιολόγησης των διευθυντών τους. Την αρνούνται ωστόσο και αυτή βρίσκοντας και πάλι προσχηματικές δικαιολογίες σχετικές με τη νομιμότητα της επιτροπής που θα αποφασίζει και η οποία δεν περιλαμβάνει τους αναπληρωτές καθηγητές!
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αναλάβει το ιερό χρέος να μορφώσουν τα παιδιά μας. Να τους μάθουν γράμματα και να τους διδάξουν ήθος. Επιπρόσθετα, οι εκπαιδευτικοί μέσης εκπαίδευσης (η ΟΛΜΕ δεν έχει καθόλου διαφορετική άποψή από τη ΔΟΕ) θα αξιολογήσουν τους μαθητές, διαχωρίζοντάς τους σε καλούς και κακούς, καθορίζοντας εν’ πολλοίς το μέλλον τους. Χωρίς την αξιολόγηση είναι αδύνατον να γνωρίζουμε το κατά πόσο είναι ικανοί να τους μάθουν γράμματα. Με τέτοιες ενέργειες όμως είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να τους διδάξουν ήθος.
*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos). 

47 ΜΑΣΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑΣ και ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΠΙΝΑΚΕΣ

1. Albert Bierstadt [German-born American Hudson River School Painter, 1830-1902]
2. Charles Napier Hemy (1841-1917)British painter
3. Thomas Cole (1801--1848) American artist
4. Constantine Volanakis (1837--1907) greek painter
5. William McTaggart [Scottish Painter, 1835-1910]
6. Aivazovsky (1817--1900) Russian/Armenian painter
7. Nicolae Darascu (1883-1959) Romanian painter
8. Henri Rousseau Douanier (1844--1910) French painter
9. Édouard Manet (1832--1883) French painter
10. Frederic Edwin Church (1826--1900) American painter
11. George Wesley Bellows (1882-1925)American painter
12. Hermann Herzog (1831-1932) American painter
13. Jan Porcellis [Flemish Baroque Era Painter, ca.1580-1632]
14. William Turner (1775-1851) British painter
15. Marius Bunescu (1881-1971) Romanian painter
16. Nicolae Grigorescu (May 15, 1838—July 21, 1907) was one of the founders of modern Romanian painting.
17. Nicolae Vermont (1866--1932) Romanian/jewish painter
18. Paul Gauguin (1848--1903) French painter
19. Rembrandt (1606--1669) Dutch painter
20. Joseph Vernet (1714--1789) French painter
21. Stefan Popescu (1872-1948) Romanian painter
22. Theodor Aman (1831—1891) Romanian painter
23. Victor Brauner(1903-1966) Romanian/jewish painter
24. William Trost Richards( 1833-1905)American painter
25. William Ingram (British painter 1855-1913)
26. Winslow Homer (1836--1910) American painter
27. Ulpiano Checa 1860-1916 pintor espanol(Spanish painter)
28. Francesco Guardi (1712--1793) Italian painter
29. Aggházy Gyula (1850-1919) Hungarian painter
30. László Mednyánszky 1852-1919 Hungarian painter pictor maghiar
31. Caspar_David_Friedrich (1774- 1840) was a 19th-century German Romantic landscape painter
32. Gregor von Bochmann (1850 - 1930) baltic-german painter
33. BACKHUYSEN Ludolf. Dutch painter (1631-1708)
34. Albrecht Altdorfer (1480-1538) German painter
35. Hans Ludvig Smidth (1839-1917) Danish painter
36. Katsushika Hokusai (1760-1849) was a Japanese artist, ukiyo-e painter
37. Jakub Schikaneder (1855-1924) Czech painter
38. Václav Jansa (1859-1913) Czech painter
39. Johan Christian Dahl (1788-1857) Norwegian landscape painter
40. M.K.Ciurlionis (1875-1911) Lithuanian painter (1875-1911) Lithuanian painter (Lituania)
41. Marcus Larson [Swedish Romantic Painter, 1825-1864]
42. Edvard Munch (1863-1944) was a Norwegian Symbolist painter
43. Remedios Varo Uranga (1908-1963) was a Spanish-Mexican, para-surrealist painter
44. Wladyslaw Slewinski (1854-1918) was a Polish painter. He was a student of Gauguin's and a leading artist of the Young Poland movement.
45. Victor Meirelles de Lima (1832-1903) was a 19th century brazilian painter
46. Franz Marc (1880-1916) was one of the principal painters and printmakers of the German Expressionist movement
47. Valentin Alexandrovich Serov (1865-1911) was a Russian painter 

___________________

 Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑΣ

Κωνσταντίνος Βολανάκης - Βικιπαίδεια

 

"Σε αυτό το φέρετρο δεν ήταν ο Μητσοτάκης. Ήταν ένα ολόκληρο νεκρό και αποσυντεθειμένο κόμμα"!

Νίκος Μωραΐτης: Στο φέρετρο ήταν η ΝΔ

1-06-2017 -altsantiri.gr

Δεν ήταν η κηδεία ενός παλιού αρχηγού. Ήταν η κηδεία ενός ολόκληρου νεκρού κόμματος. Ένα μάτσο σκουριασμένες λαμαρίνες, ένα κράμα από φιλοβασιλικά, φιλοχουντικά και νεοφιλελεύθερα συντρίμμια.

Κάθισα και είδα λίγο από την κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Κι ένιωσα θλίψη. Θλίψη για το πώς καταντά ένα κόμμα.
Μπορεί ο φιλομνημονιακός οικονομικός συντάκτης Χρήστος Κώνστας να καλούσε από τα social media τον κόσμο να μετατρέψει την κηδεία Μητσοτάκη σε μία νέα κηδεία Σεφέρη, αυτό που είδαμε όμως έμοιαζε μάλλον με Σεφερλή, σε όλα τα επίπεδα.
Κάτι γηραλέοι, κάτι αμετανόητοι, 300-400 ηλικιωμένοι και ο ΣΚΑΪ να βάζει ευρυγώνιους φακούς για να δείξει μέγα πλήθος για τον μεγάλο ηγέτη… Πόσοι να φανούν οι 400; Από όποια γωνία και να τους πάρεις, πάλι 400 θα ‘ναι…
Να βγαίνει ο Γλύξμπουργκ από τη λιμουζίνα με τη μαγκούρα και αυτοί να φωνάζουν «είσαι ο βασιλιάς μας», να έρχεται ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας και να γιουχάρουν…
Κι ο Γλύξμπουργκ να ξεσπάει σε λυγμούς. «Πώς να ξεχάσει τον φίλο του!» λένε τα κανάλια. Πώς να ξεχάσει τα κοντέινερ που έστειλε ο πρωθυπουργός Μητσοτακης στο Τατόι το 1991 και γύρισαν γεμάτα τιμαλφή που πήγαν στα χέρια του Τέως, είναι η αλήθεια.
Δεν αμφισβητώ τη θλίψη των συγγενών. Δικός τους άνθρωπος «έφυγε». Αλλά έτσι παρατεταγμένοι όπως ήταν, ο καθένας φορτωμένος με δύο – τρία σκάνδαλα στην πλάτη, περισσότερο έμοιαζαν με επισήμους σε παρέλαση μίζας. Και τώρα περνάει το στρατιωτικό άγημα της SIEMENS. Και τώρα ο Κήρυκας Χανίων σε κιλίβαντα πυροβόλου…
Αν κάτι κατάφερε πραγματικά ο Μητσοτάκης με το θάνατό του, ήταν να φέρει όλη τη ΝΔ στην κηδεία του και να δείξει ποιοι έχουν απομείνει πια σε αυτό το κόμμα. Κάτι υπερήλικοι νοσταλγοί της βασιλείας, οι ακροδεξιοί του αντιπροέδρου, οι νεοφιλελεύθεροι ακραίοι της ηγετικής ομάδας, των καναλιών και της διαπλοκής. Σε αυτό το φέρετρο δεν ήταν ο Μητσοτάκης. Ήταν ένα ολόκληρο νεκρό και αποσυντεθειμένο κόμμα.

Ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες για βιολί

Χάινριχ Ίγκνατς Μπίμπερ - Βικιπαίδεια

Μακαρίτης Μητσοτάκης : "Σήμερα το πρόβλημα είναι η τρίτη ηλικία , οι άνθρωποι που δεν πεθαίνουν δυστυχώς νωρίς!"

Πολίτικαλ κορέκτ και κουραφέξαλα

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου
Πηγή: altsantiri.gr 

«Το μεγάλο πρόβλημα της ανθρωπότητας είναι η τρίτη ηλικία. Το προσδόκιμο ζωής έχει ανέβει δραματικά. Οι άνθρωποι δυστυχώς (;) δεν πεθαίνουμε νωρίς και από κει και πέρα επιβαρύνουμε την κοινωνία δυσανάλογα» έλεγε το 2013 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, επιχειρηματολογώντας για την ανάγκη να αυξηθούν τα όρια ηλικίας στο συνταξιοδοτικό.
Ένα κακό τρολ θα μπορούσε να ξεσαλώσει σήμερα με μακάβριο χιούμορ και θανατηφόρα δηκτικότητα γι’ αυτή την τοποθέτηση, έτσι όπως περικλείει τη συμπύκνωση του κυνισμού και της αναλγησίας.
Κάτι τέτοιο όμως θα έθιγε την πολιτική ορθότητα, ε; Αυτό το κουτοπόνηρο αξίωμα που κατασκεύασαν οι θεωρητικοί του συντηρητισμού, για να αποτρέψουν κάθε έννοια αιρετικότητας και να μανιπουλάρουν την κριτική σκέψη και την ελεύθερη έκφραση.
Αυτή η κορεκτίλα λοιπόν ξεσαλώνει από χθες, εναντίον όσων δεν συμμερίζονται την «αγιογράφηση» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, λες και δεν ξέρουν και οι πέτρες σ ‘ αυτόν τον τόπο τον βίο και την Πολιτεία όλων των πολιτικών που επηρέασαν καταλυτικά την ιστορία και καθόρισαν τη ζωή μας.
Πριν αποφανθεί με το δικό της – και συνήθως αμφιλεγόμενο – τρόπο η Ιστορία για τους ηγέτες παλαιάς κοπής, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, ο Ηλίας Ηλιού, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Λεωνίδας Κύρκος και εν προκειμένω ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, έχει ήδη αποφανθεί ο λαός.
Οι πραγματικοί πολίτες και όχι οι υπήκοοι ή οι οπαδοί έχουν άποψη για όλους και ευτυχώς δεν είναι ενιαία, σε αντίθεση με την αντίληψη των «κορεκτάδων», που ανέχεται τη γνώμη σου μόνον όταν συμφωνεί με τη δική τους. Αλλιώς στην πυρά…
Αλαλάζουν σαν κύμβαλα, για απόψεις και σχόλια που αναφέρονται στην αποστασία ή την οικογενειοκρατία, λες και δεν πρόκειται για ιστορικά γεγονότα και πολιτική πραγματικότητα.
Η κληρονομική Δημοκρατία τριών οικογενειών, με προεξάρχουσα την οικογένεια Μητσοτάκη, δεν είναι εκείνη που διαφεντεύει ακόμη και σήμερα την Ελλάδα, σε βάρος της Κοινωνικής Δημοκρατίας;
Η μήπως η αποστασία ήταν «συνωστισμός στο σπίτι του Πάνου Κόκκα και απαγγελία ποίησης από τον Νόβα», όπως ευστόχως έγραψε ο φίλος μου ο Δημήτρης Μανιάτης.
Τα πραγματικά δεδομένα δεν υπόκεινται στον περιορισμό που επιθυμεί η στειρότητα του φανατισμού, από όπου και αν προέρχεται. Είναι εξίσου αποκρουστικό δηλαδή να εξεγείρονται οι αντίπαλοι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επειδή λες ότι διέθετε πολιτικές ικανότητες, διορατικότητα και ρητορική δεινότητα υψηλού επιπέδου.
Φτάνει πια με την τοξική νοοτροπία που δαιμονοποιεί την άλλη άποψη!
Φτάνει πια με τα κουραφέξαλα και την ιδιότυπη δικτατορία του πολίτικαλ κορέκτ πού έκανε τον Ουμπέρτο Έκο να εξανίσταται σε ανύποπτη στιγμή, ότι η «πολιτική ορθότητα τείνει να εξελιχθεί σε νέας μορφής φονταμενταλισμό».

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΗΣ

ΕΝΑΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΙ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

Τι σήμαινε ο «φιλελεύθερος σοσιαλισμός»

Πηγή: EfSyn, 28.05.2017

Συντάκτης: 

Θανάσης Γιαλκέτσης

 

Συμπληρώνονται φέτος 80 χρόνια από τη δολοφονία μιας σπουδαίας μορφής του ιταλικού αντιφασισμού και του διεθνούς σοσιαλισμού, του Κάρλο Ροσέλι (1899-1937). Σοσιαλιστής διανοούμενος και μαχητής, ο Ροσέλι συλλαμβάνεται και φυλακίζεται το 1926. Στα χρόνια 1928-29, εξόριστος στο νησί Λίπαρι, γράφει το βιβλίο «Φιλελεύθερος σοσιαλισμός» (Πόλις, 2013).
Κατορθώνει έπειτα να αποδράσει και ιδρύει στο Παρίσι την αντιφασιστική οργάνωση Giustizia e Libertà. Το 1936, πολεμάει ως επικεφαλής της Ιταλικής Ταξιαρχίας στον ισπανικό εμφύλιο.
Το 1937, δολοφονείται στη Γαλλία, μαζί με τον αδελφό του Νέλο, από τους φασίστες της οργάνωσης La Cagoule.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Serge Audier «Le socialisme liberal (La Découverte, 2006).

Οταν οι ιστορικοί θα αναλύσουν τις εκφράσεις που αναδύθηκαν στο πολιτικό πεδίο από τα τέλη του εικοστού αιώνα, θα σημειώσουν ίσως εκείνες του «σοσιαλφιλελευθερισμού» και του «φιλελεύθερου σοσιαλισμού».
Στη Γαλλία κυρίως, αυτές έχουν γίνει κοινότοπες χωρίς να έχει οριστεί ορθά το νόημά τους.
Μειωτικές ή όχι, αυτές φαίνονται να υποδεικνύουν τη συντελούμενη μεταβολή των σοσιαλδημοκρατιών από τη δεκαετία του 1990, μετά την πτώση του κομμουνισμού και τις οικονομικές αλλαγές που συνδέονται με τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.
Χοντρικά, οπαδοί και αντίπαλοι αυτής της μεταβολής εννοούν ως «φιλελεύθερο σοσιαλισμό» έναν πρωτόγνωρο επαναπροσδιορισμό του σοσιαλισμού, που απαρνιέται, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, τα κλασικά του θέματα: όχι μόνον την πάλη των τάξεων και την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, αλλά και την παρέμβαση του κράτους στην οικονομία και την κοινωνική πρόνοια, μια πολιτική αλληλεγγύης που θα αποβλέπει στην προστασία των ατόμων, μια ευρεία αναδιανομή του πλούτου, την ανάγκη, αν όχι υπέρβασης, τουλάχιστον ισχυρής εξημέρωσης του καπιταλισμού κ.λπ.
Ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός θα όριζε επομένως το -ευκταίο ή θλιβερό- μέλλον μιας σοσιαλδημοκρατίας, η οποία θα είχε απορρίψει τις δικές της μορφές παρέμβασης και θα είχε μεταστραφεί στις αρετές του καπιταλισμού.
Ωστόσο, αυτή η ιδεολογική έκβαση θα κατέπλησσε τους δημιουργούς του φιλελεύθερου σοσιαλισμού και θα είχαν δει σε αυτήν μια προδοσία των ιδεωδών τους.
Για να το αποδείξουμε, επιβάλλεται μια γενεαλογία προκειμένου να ξεθάψουμε αυτήν τη λησμονημένη παράδοση.
Μολονότι την ιδέα του φιλελεύθερου σοσιαλισμού την υπερασπίστηκαν σε πολλά περιβάλλοντα, είναι κυρίως στην Ιταλία που αυτή επιβλήθηκε, έστω και πολύ μειοψηφική.
Το πιο γνωστό βιβλίο αυτού του ρεύματος, το «Φιλελεύθερος σοσιαλισμός» (1930), είναι το έργο του σοσιαλιστή και αντιφασίστα Κάρλο Ροσέλι.
Ενάντια στον «αστικό» φιλελευθερισμό και τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, ο Ροσέλι πρότεινε μια αναθεμελίωση του σοσιαλισμού που θα απέφευγε ένα διπλό αδιέξοδο: εκείνο ενός οικονομικού φιλελευθερισμού που εμπιστεύεται υπερβολικά τις αρετές της αγοράς και αδιαφορεί για τις αδικίες και εκείνο ενός σοσιαλισμού απειλούμενου από αυταρχικές παρεκκλίσεις, επειδή δεν έχει αφομοιώσει τις κατακτήσεις του πολιτικού φιλελευθερισμού (υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ατόμου, διάκριση μεταξύ «κοινωνίας πολιτών» και κράτους, ρόλος του πλουραλισμού, θέση της αγοράς κ.λπ.). […]
Σύμφωνα με τον Ροσέλι, ο φιλελευθερισμός και ο σοσιαλισμός, αφού αντιπαρατέθηκαν, τώρα συγκλίνουν. Ενώ ο φιλελευθερισμός, αναμετρώμενος σιγά σιγά με το κοινωνικό ζήτημα, δεν συνδέεται πλέον «υποχρεωτικά» με τη φιλελεύθερη οικονομία τύπου Μάντσεστερ, ο σοσιαλισμός, ερχόμενος σε ρήξη με τον ουτοπισμό και τον αυταρχισμό, γίνεται ευαίσθητος για την ελευθερία και την αυτονομία.
Ετσι, ο φιλελευθερισμός «γίνεται σοσιαλιστικός» και ο σοσιαλισμός γίνεται φιλελεύθερος.
Αυτές οι δυο απόψεις, «πολύ ισχυρές αλλά μονόπλευρες», τείνουν να αλληλοεπηρεάζονται για το καλύτερο: η αγάπη για την ελευθερία από τη μια μεριά, η επιθυμία για την ισότητα σύμφωνα με τη δικαιοσύνη από την άλλη.
Η κρίση του μαρξισμού οδηγεί επομένως στον «φιλελεύθερο σοσιαλισμό», γιατί «ο σοσιαλισμός οφείλει να τείνει να γίνει φιλελεύθερος και ο φιλελευθερισμός να τροφοδοτείται από τους προλεταριακούς αγώνες».
Η ταξική σύγκρουση, με την οποία οι εργάτες παλεύουν για την αναγνώριση της αυτονομίας τους, όχι μόνον δεν είναι αντιφιλελεύθερη, αλλά ανταποκρίνεται στη φιλοσοφία του φιλελευθερισμού, σύμφωνα με την οποία η πάλη είναι η κινητήρια δύναμη της χειραφέτησης.
Ο «φιλελευθερισμός» του Ροσέλι, που βαφτίζεται και «πολιτικός φιλελευθερισμός», δεν έχει επομένως καμία σχέση με τον καθαρό οικονομικό φιλελευθερισμό.
Κατά τον Ροσέλι, ο «φιλελευθερισμός» είναι πάνω απ’ όλα μια φιλοσοφία της ελευθερίας.
Ετσι, δεν είναι πλέον η αστική τάξη, αλλά ο προλεταριακός σοσιαλισμός εκείνος που είναι ο «θεματοφύλακας της φιλελεύθερης λειτουργίας».
Ο φιλελευθερισμός είναι πράγματι η «ιδεατή δύναμη που εμπνέει» και ο σοσιαλισμός η «πρακτική δύναμη που υλοποιεί».
Η γενεαλογία του φιλελευθερισμού από τον Ροσέλι δεν επικεντρώνεται στις θεωρίες της αγοράς, αλλά στη «σύγχρονη κριτική σκέψη», στη θρησκευτική Μεταρρύθμιση και στην επινόηση της ανεκτικότητας μετά τους «φριχτούς εμφύλιους πολέμους».
Αυτή η «αρχή της ελευθερίας» διαδόθηκε σε όλα τα πεδία -συμπεριλαμβανομένου του διανοητικού πεδίου, με τον Διαφωτισμό- μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Το τελευταίο στάδιο θα επιδιώξει να διαδοθεί η ελευθερία, που υποτίθεται ότι είναι οικουμενική, ιδίως στην οικονομική σφαίρα, και να μην παραμείνει το προνόμιο μιας μειονότητας αλλά να γίνει το «κτήμα όλων».
Με αυτήν την έννοια, ο σοσιαλισμός, πιστός στον οικουμενικό χαρακτήρα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, δεν είναι παρά η έσχατη συνέπεια της «αρχής της ελευθερίας»: είναι «φιλελευθερισμός εν δράσει» ή «ελευθερία για τον φτωχό κόσμο».
Γιατί οι αρχές της ηθικής και πολιτικής ελευθερίας, μολονότι ευεργετικές, είναι αφηρημένες αν οι εξαθλιωμένες τάξεις δεν μπορούν να τις κάνουν ουσιαστικές.
Ελευθερία χωρίς ένα ελάχιστο οικονομικής αυτονομίας δεν υπάρχει: ο άνθρωπος είναι «ελεύθερος στα λόγια, δούλος στην πράξη».
Η αποστέρηση των εργαλείων εργασίας και κάθε συμμετοχής στη διεύθυνση της επιχείρησης δεν είναι συμβατή με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ετσι ο καπιταλισμός αντιτίθεται στον «φιλελευθερισμό» ως φιλοσοφία της ελευθερίας.
Η αναζήτηση μιας συγκεκριμένης εργατικής ελευθερίας συνδέεται επομένως αδιάσπαστα με την καταγγελία του εγωισμού της αστικής τάξης, η οποία έχει εξαντλήσει τη «λειτουργία» της στην ιστορία της ελευθερίας.
Η αφοσίωσή της στην υπόθεση της ελευθερίας και η ικανότητά της να υπερβαίνει τα συμφέροντά της έφτασαν στο απόγειό τους με τη Γαλλική Επανάσταση, μετά την οποία ο «αστικός φιλελευθερισμός» αποστεώθηκε μέσα στη μορφή του «αστικού καπιταλιστικού κράτους».
Ο φιλελευθερισμός είναι επομένως μια φιλοσοφία της ελευθερίας που θέτει την ατομική αυτονομία ως μέσο και ως σκοπό.
Χρειάζεται έτσι να διακρίνουμε τη φιλελεύθερη μέθοδο, που είναι έγκυρη, από το φιλελεύθερο σύστημα, που είναι παρωχημένο.
Το φιλελεύθερο σύστημα, που συνοψίζεται στο «αστικό καπιταλιστικό σύστημα», εκφυλίστηκε σε καθαρό οικονομικό φιλελευθερισμό.
Δεν έχει καμιά σχέση με τη φιλελεύθερη μέθοδο, που ανταποκρίνεται στην αρχή ότι «η ελεύθερη πειθώ της πλειοψηφίας αποτελεί το καλύτερο μέσο για να φτάσουμε στην αλήθεια».
Αυτή η μέθοδος είναι ένα «σύνολο κανόνων» που χαρακτηρίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και εγγυώνται την ειρηνική συνύπαρξη των ατόμων και των συγκρουόμενων ομάδων. […]
_____________________________


 Ο Κάρλο Ροσέλι γεννήθηκε στη Ρώμη το 1899. Στη διάρκεια των σπουδών του στη Φλωρεντία ήρθε σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους της πόλης. Τάσσεται υπέρ της συμμετοχής της Ιταλίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συμμετέχει και ο ίδιος στον πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου εντάσσεται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και ολοκληρώνει τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες. Το 1922 συντάσσεται με τη μεταρρυθμιστική πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος η οποία διαγράφεται στη διάρκεια του 19ου συνεδρίου του κόμματος. Μαζί με άλλους σοσιαλιστές επιχειρούν μια υπέρβαση του μαρξισμού στο πρότυπο του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας. Αναπτύσσει μεγάλη αντιφασιστική δραστηριότητα, πρώτα με την έκδοση του παράνομου εντύπου Mon Mollare και, ύστερα συμμετέχοντας στην οργάνωση ενός δικτύου για τη φυγάδευση των ηγετικών κλιμακίων των σοσιαλιστών. Για τη δράση του αυτή συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται. Αργότερα και ο ίδιος θα καταφύγει στη Γαλλία όπου θα συμμετάσχει στην ίδρυση της οργάνωσης "Giustizia e Liberta" ("Δικαιοσύνη και Ελευθερία"). Το 1936 συμμετέχει στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Δολοφονήθηκε, μαζί με τον αδελφό του Nello Rosselli, το 1937 στη Γαλλία, από μέλη της τρομοκρατικής ακροδεξιάς οργάνωσης "La Cagoule", η οποία έδρασε σε συνεργασία με τις ιταλικές μυστικές υπηρεσίες.

































ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΡΟΣΕΛΙ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Κριτικές - Παρουσιάσεις 

Πάσχος Μανδραβέλης, Φιλελεύθερος σοσιαλισμός, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 4.8.2013

---

Χαρίκλεια Δημακοπούλου, Φιλελεύθερος σοσιαλισμός, "Εστία", 15.6.2013

---

Δημήτρης Σκάλκος, Σε αναζήτηση της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας, "The Books' Journal", τχ. 32, Ιούνιος 2013

---

Δημήτρης Σκάλκος, Βιβλία για το Πάσχα, "The Books' Journal", τχ. 31, Μάιος 2013

---

Ανδρέας Παππάς, Ο Κάρλο, ο Μορίς και ο Νίκος, "Το Βήμα", 28.4.2013

---

Ανταίος Χρυσοστομίδης, Και πάλι βιβλία, "Η Αυγή", 28.4.2013

---

Ξενοφών Μπρουντζάκης, Φιλελεύθερος σοσιαλισμός, "Το Ποντίκι", 4.4.2013

---

Αναστάσης Βιστωνίτης, Οι επαναστάτες δεν πάνε στον Παράδεισο, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 31.3.2013

ΨΕΥΤΡΑ, ΨΕΥΤΡΑ!

Θραύση κάνει στη Μεγάλη Βρετανία το τραγούδι «Liar liar GE2017» (ψεύτρα ψεύτρα γενικές εκλογές 2017) κατά της Τερέζα Μέι.
Το τραγούδι από το συγκρότημα Captain SKA χλευάζει το σύνθημά της περί «ισχύος και σταθερότητας» ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 8ης Ιουνίου ενώ κατηγορεί τις πολιτικές λιτότητας, που εφάρμοσε το Συντηρητικό Κόμμα της Βρετανίας.
Το τραγούδι περιέχει σειρά αποσπασμάτων από ομιλίες της Μέι ενώ το ρεφρέν λέει «είναι ψεύτρα, ψεύτρα, όχι, δεν μπορείς να την εμπιστευτείς».
«Όλοι μας ξέρουμε ότι στους πολιτικούς αρέσει να λένε ψέματα/Μεγάλα, μικρά, ψέματα/Το να λένε ότι είναι ισχυροί και σταθεροί, δεν παραπλανούν/Συνεχίζουν να μας εξαπατούν» λέει στη συνέχεια.
«Η επιτυχία του τραγουδιού δείχνει ότι οι πολίτες κουράστηκαν με αυτήν την κυβέρνηση των πλούσιων, για τους πλούσιους» επισημαίνεται σε μια ανακοίνωση που εκδόθηκε από την Official UK Charts Company.

 ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

(Theresa May voice clip)
We have a mission to make Britain a country that works,
Not for the priveleged and not for the few, but for every one of our citizens.
And together, we the Conservative party, can build a better Britain

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

We all know politicians like telling lies
Big ones, little ones, porky pies
Saying they're strong, and stable, won't disguise
We're still being taken for a ride
Nurses going hungry, schools in decline
I don't recognize this broken country of mine
They're having a laugh, let's show them the door then
Cut the rich, not the poor

(Theresa May voice clip)
I will be very clear that I think we need that period of time,
That stabiliy, to be able to deal with the issues that the country is facing.
I'm not going to be calling a snap election.

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

I want to have a government that
Doesn't think that fascism is where it's at
Whilst putting the mother of all bombs
Into tiny hands will go very wrong
I'm hoping for a future for my child
Where she can grow and feel inspired
Do everything in your power you can
People rising up is the only plan

(Theresa May voice clip)
When future generations look back on this time,
They will judge us not only on the decision we made
But by what we made, of that, decision
They will see that we shaped them a brighter future
They will know that we built them a better Britain

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

She's a liar liar
Ohhh
she's a liar liar
No you can't trust her
No no no noo

Εκπρόσωπος τύπου του Συντηρητικού Κόμματος της Μέι δεν θέλησε να σχολιάσει το τραγούδι.

Άλλη μια ηρωική ήττα; Να μένει το βύσσινο

Καρτερός Θανάσης

Δημοσίευση: Η Αυγή/ 31 Μαΐου 2017 

 

Τι μένει στην ανελέητη εχθρική προπαγάνδα από όλα αυτά; Οι συμβιβασμοί. Τόσο ξένοι από πρώτη ματιά με τις θέσεις, τις θυσίες, την ταυτότητά μας, που ανοίγουν εύκολα τις πόρτες στον αλαλάζοντα λαϊκισμό. Κωλοτούμπες, γιουσουφάκια, υπάλληλοι, απατεώνες!

Είπε ο Ζαχαριάδης, διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «στα δημοσιονομικά συγκυβερνάμε με τους θεσμούς... Πολλές φορές μας πιάνουν το χέρι και μας γράφουν το νομοσχέδιο». Και έγινε φυσικά της κακομοίρας από κείνους που χθες δήλωναν ότι αν δεν υπήρχαν τα Μνημόνια, θα έπρεπε να τα έχουμε εφεύρει, διότι τα Μνημόνια είναι ευλογία και λοιπά. Προφανώς εισέπραξε τα δέοντα και εξ οικείων ο δράστης. Και αναδιπλώθηκε την επομένη: Μια φραστική υπερβολή ήταν, μεταφορικά μίλησα, δίνονται μάχες, γίνονται συμβιβασμοί, αλλά η ουσία είναι ότι εμείς δεν δεχόμαστε την πατρότητα των Μνημονίων. Κάπως έτσι.
Ότι διέπραξε πατάτα επικοινωνιακή δεν χωράει αμφιβολία. Σκέφτομαι, όμως, ότι και οι πατάτες θέλουν το κατάλληλο έδαφος. Και είναι πολλά τα σημάδια που δείχνουν ότι μας έχουν πάρει παραμάζωμα οι βαρόνοι, και οι Κορλεόνοι, στην εικόνα που έχει η κοινωνία -και μάλιστα το πιο σακατεμένο τμήμα της- για όσα συμβαίνουν. Για τη χώρα που παρέδωσαν οι προηγούμενοι. Για τον χώρο που διεκδικούν οι σημερινοί. Για τη δύσκολη, δύστροπη, πικρή, αλλά υποχρεωτική στρατηγική να ξεφύγουμε από την επιτροπεία και τη «συγκυβέρνηση» μέσα από μια ατέλειωτη αλυσίδα συγκρούσεων, εκβιασμών, συμβιβασμών και τα λοιπά.
Τι μένει στην ανελέητη εχθρική προπαγάνδα από όλα αυτά; Οι συμβιβασμοί. Τόσο ξένοι από πρώτη ματιά με τις θέσεις, τις θυσίες, την ταυτότητά μας, που ανοίγουν εύκολα τις πόρτες στον αλαλάζοντα λαϊκισμό. Κωλοτούμπες, γιουσουφάκια, υπάλληλοι, απατεώνες! Αυτά σπέρνουν σε δικά μας χωράφια. Και όχι μόνο ο κωλοπετσωμένος αντίπαλος, αλλά και καλών προθέσεων άνθρωποι, με αγωνιστικό βιογραφικό. Έτσι, ακόμα κι αυτός που έχει πειστεί δυσκολεύεται να πείσει. Και καταφεύγουμε στο σχεδόν παρανοϊκό. Υπερασπιζόμαστε την κυβέρνηση, αλλά όχι την πολιτική της. Η κυβέρνηση είναι δική μας, αλλά η πολιτική της άλλων.
Δεχόμαστε ή όχι, όμως, την πατρότητα τούτου ή εκείνου, αυτά έχουν υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς. Στην πολιτική υπάρχουν συσχετισμοί, εκβιασμοί, Γερμανοί. Ξέρεις το πού. Αλλά το πώς δεν το καθορίζεις μόνος. Απέναντι έχεις έναν πανίσχυρο και αδίστακτο αντίπαλο. Αν η μετωπική σύγκρουση σημαίνει άλλη μια ηρωική ήττα, να μένει το βύσσινο. Επιλέγεις το «αντάρτικο», τις μάχες βήμα-βήμα, τους δύσκολους συμβιβασμούς. Και καλά κάνεις. Διότι οι επικοινωνιακές πατάτες τρώγονται. Αλλά το βύσσινο μιας καθολικής ήττας δεν τρώγεται με τίποτε...

Τα 104α του γενέθλια γιόρτασε ο γηραιότερος επιζών των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης!

«Η ιστορία, ακόμη και η πλέον σκοτεινή, η πλέον απάνθρωπη, μπορεί να επαναληφθεί», προειδοποιεί με σθένος και πάθος, παρά τα 104 χρόνια της ηλικίας του, τα οποία συμπλήρωσε την Κυριακή, ο Μάρκο Φάινγκολντ, ο μεγαλύτερος σε ηλικία σήμερα στην Αυστρία επιζών των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και πρόεδρος εδώ και δεκαετίες, της Ισραηλιτικής Κοινότητας στην αυστριακή πόλη Σάλτσμπουργκ.
Όπως σημειώνει ο γηραιότερος από τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, ως σήμερα δεν έχει υπάρξει διαχείριση της αυστριακής ιστορίας και για το λόγο αυτό ο ίδιος έχει κάνει σκοπό και αποστολή της ζωής του, εδώ και 72 χρόνια, από την απελευθέρωση και μετά, να μεταφέρει στις επόμενες, μεταπολεμικές γενιές, «όσα συνέβησαν και όσα συμβαίνουν», θεωρώντας, όπως εξηγεί, ότι «δεν επιτρέπεται να ξεχάσουμε ποτέ την ιστορία, και τώρα ζούμε ήδη την τρίτη γενιά που φαίνεται να ενδιαφέρεται και να διερωτάται περισσότερο από τις προηγούμενες».
Οι πρώτοι στους οποίους είχε μιλήσει τον Ιούνιο του 1945 για το μεγαλύτερο στην ιστορία αιματοκύλισμα της ανθρωπότητας από τους Γερμανούς ναζιστές, ήταν μοναχές στο Σάλτσμπουργκ, «οι οποίες δεν είχαν ιδέα για τα όσα συνέβησαν, καθώς πίσω από τους χοντρούς τοίχους του μοναστηριού δεν είχε διεισδύσει η παραμικρή είδηση, η παραμικρή πληροφορία».
Από τότε και μέχρι σήμερα, και «παρά την ασυνήθιστα προχωρημένη ηλικία» του, το ακροατήριό του είναι μαθητές και δάσκαλοι, στο πλαίσιο των διαλέξεων που δίνει και των δημοσίων συζητήσεων στις οποίες συμμετέχει ανά την Αυστρία, με τρεις ή και τέσσερις την εβδομάδα, κι αυτό ως ακόμη και πολύ πρόσφατα, κρούοντας πάντα τον κώδωνα του κινδύνου για τον «αυξανόμενο αντισημιτισμό».
Γεννημένος στις 28 Μαΐου του 1913 στο Νοϊζόλ, στη σημερινή Σλοβακία, και μεγαλωμένος στη Βιέννη, όπου έκανε εμπορικές σπουδές ασκώντας στη συνέχεια εμπόριο με την Ιταλία, ο Μάρκο Φάινγκολντ συνελήφθη τον Μάρτιο του 1938, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στο γερμανοναζιστικό Τρίτο Ράιχ.
Βρέθηκε για επτά χρόνια κρατούμενος σε τέσσερα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης αρχικά στο Άουσβιτς και στη συνέχεια σε Νοϊνγκάμε, Νταχάου και Μπούχενβαλντ, όπου βρισκόταν όταν έγινε η απελευθέρωση του στρατοπέδου από τα αμερικανικά στρατεύματα στις 11 Μαΐου 1945.
Στο Άουσβιτς, στον ίδιο και στον συγκρατούμενο αδελφό του Ερνστ, ανακοινωνόταν κάθε τόσο η επικείμενη εξόντωσή τους στα κρεματόρια, στα οποία τελικά ο αδελφός του άφησε την τελευταία του πνοή.
Μετά την απελευθέρωση ο Μάρκο Φάινγκολντ εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Σάλτσμπουργκ, από όπου τα πρώτα χρόνια διοργάνωνε τον επαναπατρισμό στην Παλαιστίνη, Εβραίων επιζώντων από όλη την Ευρώπη, ενώ από το 1948 και μετά διατηρούσε, μέχρι τα βαθιά γεράματα, κατάστημα μόδας στην πόλη.
Όπως ο ίδιος τονίζει αυτές τις ημέρες σε συνεντεύξεις του σε αυστριακές εφημερίδες, υπάρχει ακόμη ένας κατάλογος ανεκπλήρωτων επιθυμιών του, όπως για παράδειγμα να ακούσει από πολιτικούς να παραδέχονται τα ιστορικά τους λάθη. Μέλημά του παραμένει η ενίσχυση της Εβραϊκής Κοινότητας στην Αυστρία, η οποία, όπως σημειώνει, πριν από το 1938 αριθμούσε 200.000 μέλη και που σήμερα ο αριθμός τους σε ολόκληρη τη χώρα είναι μόλις 8.000.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΦΑΪΝΓΚΟΛΝΤ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ 
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ
 Παρουσίαση στο 60ό Κάμπινγκ Διεθνούς Φιλίας  της Αυστριακής Νεολαίας του Ερυθρού Σταυρού, (15 Ιουλίου του 2015 Langenlois / Κάτω Αυστρία)
Η αφήγηση είναι στα γερμανικά με ταυτόχρονη μετάφραση στα αγγλικά