gerontakos

Ο σουρεαλισμός στα δημόσια οικονομικά από τους μαθητευόμενους μάγους μας: στο πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού για το 2026 είναι εγγεγραμμένα 13 δισ., δηλαδή όσα πάμε να αποπληρώσουμε πρόωρα . Αυτό σημαίνει ότι αποπληρώνουμε τώρα πρόωρα παλαιά δάνεια που έχουν επιτόκιο 1,5%, αλλά παίρνουμε καινούρια δάνεια με ...4%! Και πανηγυρίζουμε. Φασκελοκουκούλωστα!...

Τρίτη, Δεκεμβρίου 30, 2025

Χυδαία νεοδημοκρατικά τρολ εναντίον αγροτών, προκειμένου να δημιουργήσουν αρνητικό κοινωνικό αυτοματισμό εναντίον

«Μην ξεχνάς ποιος αγοράζει τα προϊόντα σου» – Χυδαία επίθεση των «τρολ της Ομάδας Αλήθειας» εναντίον των αγροτών

Η αφίσα που ξεσήκωσε αντιδράσεις

Ακόμα και των πλέον σκοτεινών μεθόδων μετέρχεται η «γαλάζια» κυβέρνηση, προκειμένου να αμαυρώσει τον δίκαιο αγώνα των βιοπαλαιστών αγροτών και κτηνοτρόφων.

Την ώρα που η αγροτιά είναι έτοιμη να αλλάξει χρόνο στα μπλόκα, η κυβέρνηση φαίνεται πως άρχισε να της επιτίθεται μέσα από δυσώδεις λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσπαθώντας να επηρεάσει τους πολίτες και να βάλει μπροστά τον κοινωνικό αυτοματισμό. Στόχος δεν είναι άλλος από το να στρέψει τους Ελληνες και τις Ελληνίδες εναντίον των παραγωγών που αγωνιούν για το αύριο.

Ο λόγος για ανάρτηση σε γνωστή πλατφόρμα του «γαλάζιου» λογαριασμού @Lexotanil_, που καλεί σε μποϊκοτάζ σε όλα τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα, με φόντο το γεγονός, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, πως οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους που ανήκουν σε όλους. «Μην ξεχνάς ποιος αγοράζει τα προϊόντα σου. Απαιτώ να με σέβεσαι, για να σε στηρίζω» γράφει η λεζάντα που συνοδεύει τη φωτογραφία στο απαράδεκτο ποστ που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες στο διαδίκτυο.

Τα παραπάνω έφερε στο φως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, προχωρώντας σε σχετική ανακοίνωση. «Ο,τι πιο σκοτεινό, ό,τι πιο βρόμικο, η ομάδα επικοινωνίας του Μαξίμου» σχολιάζει χαρακτηριστικά η Κουμουνδούρου, κατηγορώντας τον επίμαχο λογαριασμό πως προσπαθεί να ρίξει λάσπη στους αγρότες. «Τα κρατικοδίαιτα τρολ της Ομάδας Αλήθειας σε διατεταγμένη υπηρεσία κατά των αγροτών! Κατά τα άλλα, το Μαξίμου καλεί σε διάλογο…» επισημαίνεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Για την ιστορία, ο γνωστός λογαριασμός @Lexotanil_ είχε συνδεθεί στο πρόσφατο παρελθόν με τις αποκαλύψεις για τη χρηματοδότηση της Ομάδας Αλήθειας, του γνωστού προπαγανδιστικού μηχανισμού της Ν.Δ.

Η επίμαχη ανάρτηση, που έχει προκαλέσει σάλο, φαίνεται πως βρίσκει σύμφωνα πολλά «γαλάζια» τρολ, καθώς πολλοί αντίστοιχοι λογαριασμοί έσπευσαν να κάνουν «λάικ» ή να αναδημοσιεύσουν τις χυδαιότητες. Μένει να φανεί τι άλλο θα σκεφτεί η Νέα Δημοκρατία προκειμένου να βγει από τα αδιέξοδα που η ίδια προκάλεσε, οδηγώντας τους αγρότες στην απόγνωση.

Πηγή: dimokratia.gr

Ποιοι είναι οι «τρολουργοί» της κυβέρνησης (ονόματα)

Πλεύρης ο πατριδοκάπηλος ψεύτης

Πλεύρης EUROKINISSI, ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Πλεύρης έχει αδικηθεί από την μοίρα. Γεννήθηκε αργά. Αδικείται γιατί θα έπρεπε να είναι σύγχρονος του πατέρα του. Να μεγαλουργεί στο μετεμφυλιακό κράτος. Από τα πρώτα χρόνια του έως το οριστικό του τέλος. Αντ’αυτού, γεννήθηκε αργότερα, μεγάλωσε στην μεταπολίτευση όπου επικράτησαν οι ιδέες της δημοκρατίας και η προσπάθεια να γίνει η Ελλάδα ένα λίγο πιο κανονικό κράτος. Χωρίς σταγονίδια της ακροδεξιάς και της χούντας, απαλλαγμένη από το σκοτεινό παρελθόν που αιματοκύλισε και χώρισε την ελληνική κοινωνία για δεκαετίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο Θάνος Πλεύρης είδε το «φως το αληθινό» στην… «κεντροδεξιά» της ΝΔ και ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Φρόντισε να αφήσει για λίγο να κρύψει το ακροδεξιό πρόσωπο και να ενδυθεί τον θεσμικό, σοβαρό και «φιλελεύθερο» μανδύα. Ο Πλεύρης έγινε υπουργός. Μεγαλεία. Άλλο ένα από τα πολιτικά τέκνα του Καρατζαφέρη στα μεγάλα σαλόνια.

Μέχρι που το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ο πρωθυπουργός του ανέθεσε το υπουργείο μετανάστευσης. Η ώρα του να ξεδιπλώσει την πραγματική του ιδεολογία στην πράξη είχε φτάσει. Η Ελλάδα εφαρμόζει την πιο ρατσιστική και ακραία μεταναστευτική πολιτική, που παίζει στο όριο του διεθνούς Δικαίου, όταν δεν το παραβιάζει πλήρως. Και μάλιστα χωρίς προσχήματα.

Έκτοτε, ο Πλεύρης έχει αναλάβει να συγκρατήσει τους ακραίους ψηφοφόρους που εγκαταλείπουν τη ΝΔ. Στήνοντας και ενισχύοντας παράλληλα το δικό του προφίλ. Οι πρόσφατες παρεμβάσεις του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένες με την διεθνή Τραμπική και ακροδεξιά μεθοδολογία.

Από το… “αφορισμένο” street party του Δήμου Αθηναίων και την Χριστουγεννιάτικη κάρτα που θεώρησε βλάσφημη έως τις δηλώσεις του για την χωροφυλακίστικη λογοκρισία των Banda Entopica στην Φλώρινα, ο Πλεύρης εφαρμόζει πλήρως το νεοφασιστικό playbook.

Μίσος, σκοταδισμός και fake news, είναι τα βασικά συστατικά. Η χθεσινή του «απάντηση» στον Χρήστο Ράμμο, είναι χαρακτηριστική.

Έγραψε ο Πλεύρης: «Διαβάζω ότι ο κ. Ράμμος πρώην διορισμένος πρόεδρος ανεξάρτητης αρχής αναφέρεται ότι έχουν χυθεί τόνοι μελάνι στο σύνταγμα, στις διεθνείς συνθήκες και στην νομολογία του ΕΔΔΑ. Πράγματι ισχύει. Ομως έχουν χυθεί και τόνοι αίματος για να απελευθερωθούμε από Τούρκους, Βούλγαρους και Σλάβους για να είμαστε ελεύθεροι στη Μακεδονία μας. Και αυτό το αίμα ζυγίζει περισσότερο από το μελάνι. Τόσο απλά».

Η πατριδοκαπηλία πάει χέρι χέρι με τα ψέματα και την προπαγάνδα. Ο Πλεύρης σκοπίμως μιλάει για «διορισμένο» επικεφαλής Ανεξάρτητης Αρχής. Λέει ψέματα. Ο Χρήστος Ράμμος εκλέχθηκε το 2019 όπως προβλέπει το και ορίζει το Σύνταγμα, από τα 3/4 της διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής. Μέχρι που εξωθήθηκε σε παραίτηση επειδή άσκησε με αυταπάρνηση τα καθήκοντα του στο μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών. Αυτός που διορίστηκε, αντιθέτως, ήταν ο διάδοχος του. Και διορίστηκε από τη ΝΔ και τον Βελόπουλο, αφού πρώτα η κυβέρνηση αναθεώρησε την πρόβλεψη για ευρεία πλειοψηφία 4/5 την οποία αντικατέστησε με αυτή των 3/5.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Όχι κύριε Πλεύρη, η πατριδοκαπηλία και οι εθνικιστικές φαντασιώσεις δεν υπερισχύουν του Συντάγματος και των Διεθνών Συνθηκών. Όχι, τουλάχιστον, στην Δημοκρατία. Άραγε, ο πρωθυπουργός, έχει την ίδια άποψη με τον υπουργό του; Επιθυμεί να επιστρέψουμε σε εποχές διχασμού, βίας και λογοκρισίας;

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 29, 2025

Ο Χάρτης παρουσιάζει το www.mediapoetry.gr, τη νέα, δωρεάν, διαδικτυακή βιβλιοθήκη πολυμεσικών ποιητικών έργων.

χάρτης, 84

Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό
Λόγου & Τέχνης
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025

Ο Χάρτης παρουσιάζει το www.mediapoetry.gr,
τη νέα, δωρεάν, διαδικτυακή βιβλιοθήκη πολυμεσικών ποιητικών έργων.

Πώς η ποίηση συνδιαλέγεται με άλλες τέχνες, πώς γίνεται μουσική / εικόνα / κίνηση; Κάποια παραδείγματα συνδυαστικών έργων, με κοινό παρονομαστή την ποίηση, θα μπορούσαν να είναι: εικονοποιήματα, βιντεοποιήματα, ηχητικές καταγραφές, μελοποιήσεις, ποίηση και χορός, σε κόμικ, σε γκράφιτι, παιχνίδια ποιήματα και πολλά άλλα.

Το mediapoetry είναι μία ανοιχτή, πειραματική πλατφόρμα προσβάσιμη σε όλους, με σκοπό την ψηφιακή προβολή της ποίησης. Οι καλλιτέχνες μπορούν να καταχωρούν απευθείας τα έργα τους και ο ενδιαφερόμενος επισκέπτης βρίσκει συγκεντρωμένο αυτό που αναζητά ή ανακαλύπτει νέα ποιητικά έργα.

Σας προσκαλούμε να λάβετε μέρος
καταχωρώντας απευθείας το έργο σας στην πλατφόρμα!

Η δράση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού (Δημιουργική Ελλάδα 2025 / Ψηφιακός Πολιτισμός).

Δείτε περισσότερα

Tα λύγδινα κώνια μαστών έστηκεν

https://www.classicalpoets.org/wp-content/uploads/2025/04/epicurus-ancient-greek-philosopher-epicurean_credit-Szilas.jpg

ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ*

«Ο επιγραμματοποιός και επικούρειος φιλόσοφος Φιλόδημος καταγόταν, όπως και ο Μελέαγρος, από τα Γάδαρα της Παλαιστίνης. Στα νιάτα του έζησε ένα διάστημα στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον φιλόσοφο Ζήνωνα από τη Σιδώνα, ήδη όμως από τη δεκαετία του 70 π.Χ. βρίσκεται στη Ρώμη. Έζησε κυρίως στην περιοχή της Καμπανίας (Ηράκλειον, κοντά στην Νεάπολη), όπου ίδρυσε επικούρεια φιλοσοφική σχολή που είχε .ιδιαίτερη ακτινοβολία.

Είναι πιο πολύ γνωστός για τις εκλαϊκευτικές φιλοσοφικές πραματείες παρά για τα επιγράμματά του. «Είναι από τους πιο λεπταίσθητους, αλλά και πιο τολμηρούς, επιγραμματοποιούς του ερωτικού βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας [του πέμπτου], όπου έχουν διασωθεί περίπου 30 επιγράμματά του (άλλα 12 περιέχονται σε άλλα βιβλία)» (Ν. Χουρμουζιάδης). Πέθανε γύρω στο 40-35 π.Χ.

Πηγή: greek-language.gr

Φιλόδημος ο Επικούρειος

Anthologia Graeca

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ V,13

εξήκοντα τελεί Χαριτώ λυκαβαντίδας ώρας,
αλλ' έτι κυανέων σύρμα μένει πλοκάμων,
καν στέρνοις έτι κείνα τα λύγδινα κώνια μαστών
έστηκεν, μίτρης γυμνά περιδρομάδος,
και χρως αρρυτίδωτος έτ' αμβροσίην, έτι πειθώ
πάσαν, έτι στάζει μυριάδας χαρίτων.
αλλά πόθους οργώντας όσοι μη φεύγετ' ερασταί,
δεύρ' ίτε, της ετέων ληθόμενοι δεκάδος.

https://www.byrdie.com/thmb/y3_jhkeU2A4gHIOFezNBzl9cUx4=/1500x0/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc()/Byr_HairstylesOver60_LeadRecirc-40644a7475394290b1b6a37275abcd38.jpg

****************

Εξήντα ήδη χρόνια συμπληρώνει η Χαριτώ,
κι ακόμα κατάμαυρες είναι οι σγουρές πλεξούδες της,

ενώ τα κάτασπρα χωνάκια των μαστών της
είναι στητά κι ελεύθερα από στηθόδεσμο.
Το αρυτίδωτό της δέρμα ευωδιάζει αμβροσία
και η γοητεία της χιλιάδες χάρες στάζει .
Ω εραστές των λάγνων πόθων, μη φεύγετε!
Ελάτε εδώ, ξεχνώντας τις δεκάδες των ετών της.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Gerontakos

Η ζωή ενός σκλάβου στην Αρχαία Ρώμη

Την εποχή της ανόδου του Ιουλίου Καίσαρα στην εξουσία, οι δούλοι αποτελούσαν σχεδόν το 20-30% του πληθυσμού της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ζωή τους διέφερε σημαντικά ανάλογα με το επάγγελμά τους καθώς σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν από μονομάχους και εργάτες ορυχείων μέχρι σεξεργάτριες και υπηρέτες. Το μόνο κοινό χαρακτηριστικό στις ζωές όλων τους, ήταν η κακομεταχείριση και η σκληρότητα.

Ακόμη και μέσα στη ρωμαϊκή κοινωνία, οι υπόδουλοι υπήρχαν σε διάφορα επίπεδα μιας ιεραρχικής πυραμίδας. Στην κορυφή βρίσκονταν οι μορφωμένοι σύμβουλοι των ηγετικών μορφών της Ρώμης. Πολλοί από αυτούς ήταν Έλληνες. Οι Ρωμαίοι είχαν μεγάλη εκτίμηση για τους Έλληνες και τους θεωρούσαν την «επιτομή του πολιτισμού», μέχρι να κατακτήσουν τη χώρα μας.

Οι υπόδουλοι Έλληνες ήταν λοιπόν κυρίως εκπαιδευτικοί και δάσκαλοι, συχνά για τους γιους των ιδιοκτητών τους. Απολάμβαναν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και μια πιο άνετη ζωή, αλλά δεν ήταν ελεύθεροι πολίτες και εξακολουθούσαν να είναι σε μεγάλο βαθμό σκλαβωμένοι άνθρωποι.

Στη ρωμαϊκή υψηλή κοινωνία, θεωρούνταν σύμβολα κύρους. Ακολουθούσαν οι οικιακοί δούλοι – υπηρέτες, επιστάτες και μάγειρες. Τα περισσότερα πλούσια μέλη της ρωμαϊκής κοινότητας που μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά δούλους, κατείχαν διάφορους για το νοικοκυριό τους.

Στην κατώτερη πλευρά της ιεραρχίας, αν και όχι στον πάτο, βρίσκονταν οι εργάτες που δούλευαν σε πιο απαιτητικές σωματικά εργασίες σε αγροκτήματα, λατομεία, ορυχεία και άλλα. Αυτοί οι δούλοι είχαν μικρό προσδόκιμο ζωής καθώς ζούσαν μέσα στις κακουχίες και τη δυστυχία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες τους μπορούσαν να είναι λίγο πιο ανθρώπινοι από άλλους, γεγονός που έκανε τη ζωή τους λίγο πιο εύκολη. Στον πάτο βρίσκονταν οι σκλάβοι των πλοίων και οι εργάτες ορυχείων.

Οι μονομάχοι απολάμβαναν κάποια δόξα και προνόμια

Οι δούλοι γαλέρας ήταν υπεύθυνοι για την κωπηλασία των ρωμαϊκών πολεμικών πλοίων. Ήταν αλυσοδεμένοι στους πάγκους τους και συχνά εγκαταλείπονταν για να πεθάνουν σε περιόδους πολέμου ή ήττας. Οι εργάτες ορυχείων υπέφεραν από παρόμοιες προκλήσεις. Η ρωμαϊκή κοινωνία φημιζόταν για τη χρήση πολλών μολύβδων, και είναι αρκετά προφανές ότι αγνοούσαν τις επιπτώσεις της δηλητηρίασης από μόλυβδο και το τίμημα που αυτή προκαλούσε στους σκλάβους.

Υπήρχε όμως μια κατηγορία σκλάβων που απολάμβανε κάποια προνόμια και θέσεις: οι διασκεδαστές. Πιο συγκεκριμένα, οι διάσημοι μονομάχοι της αρχαίας Ρώμης απολάμβαναν τον χρόνο τους στο προσκήνιο. Οι αγώνες μονομάχων λάμβαναν χώρα μεταξύ σκλάβων σε αμφιθέατρα ως ψυχαγωγία για τους πλούσιους και την ελίτ.

Η επιβίωση σε βάναυσες μάχες και οι εντυπωσιακές κινήσεις στην αρένα βοήθησαν τους μονομάχους να κερδίσουν δημοτικότητα και φήμη, παρόμοια με τους σύγχρονους σούπερ σταρ του κινηματογράφου ή της μουσικής σήμερα. Ένας από τους πιο διάσημους αρχαίους μονομάχους ήταν βεβαίως ο Σπάρτακος, ο οποίος πρωτοστάτησε στην επανάσταση των δούλων και η ζωή του έγινε χιλιάδες χρόνια αργότερα, ταινία.

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, οι περισσότερες μονομαχίες δεν γίνονταν «μέχρι θανάτου». Οι μάχες διαρκούσαν συνήθως 10 έως 15 λεπτά και έληγαν όταν ένας από τους πολεμιστές παραδινόταν κρατώντας ένα μόνο δάχτυλο ψηλά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μόνο το 10-20% των μονομάχων πέθαιναν μαχόμενοι. Οι πολεμιστές έδιναν μόνο 2 έως 3 αγώνες το χρόνο, οπότε δεν ήταν εύκολο να ξεχωρίσουν.

Όμως, ορισμένοι μονομάχοι είχαν πιο εξωφρενικές προσωπικότητες και έκαναν αξιομνημόνευτα κατορθώματα κατά τη διάρκεια μιας μάχης που τους απέφεραν χρήματα και φήμη. Οι μονομάχοι μπορούσαν ακόμη και να κερδίσουν την ελευθερία τους αν έφερναν δόξα στους ιδιοκτήτες τους. Αυτό όμως δεν πρέπει να αφαιρεί από τη βιαιότητα και την απανθρωπιά του αθλήματος. Οι αγώνες μονομάχων μπορούσαν να αφήσουν σκλάβους ακρωτηριασμένους, τραυματισμένους ή νεκρούς.

Ο κόσμος συνήθως ζητωκραύγαζε καθώς οι μονομάχοι συγκρούονταν και συχνά προκαλούσαν σοβαρές βλάβες ο ένας στον άλλον. Άλλοι διασκεδαστές ήταν ηθοποιοί, χορευτές και τραγουδιστές που, υπό την επίβλεψη των ιδιοκτητών τους, ταξίδευαν στην ιταλική χερσόνησο διασκεδάζοντας τους πολίτες. Απολάμβαναν επίσης κάποιο επίπεδο κύρους, δημοτικότητας και προνομίων, αλλά παρέμεναν μη ελεύθεροι πολίτες.

Οι σκλάβοι σταυρώνονταν ως τιμωρία

[..................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

Πώς ήταν η ζωή ενός σκλάβου στην Αρχαία Ρώμη

Αντίο, B.B.! Η Brigitte Bardot, η γυναίκα που έπλασε ο Θεός, επέστρεψε στον ουρανό

Σε ηλικία 91 ετών, η αιώνια μούσα της Γαλλίας, το σύμβολο της σεξουαλικής απελευθέρωσης και η πιο παθιασμένη φωνή για τα δικαιώματα των ζώων, έφυγε από τη ζωή. Η Brigitte Bardot δεν ήταν μια ακόμα ωραία ηθοποιός, θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε μια επανάσταση με ξανθά μαλλιά.

Υπάρχουν σταρ και υπάρχουν θρύλοι. Και μετά, υπάρχει η Brigitte Bardot. Σήμερα, ο κόσμος αποχαιρετά τη γυναίκα που με ένα μόνο βλέμμα, ένα σούφρωμα των χειλιών και ένα ατημέλητο χτένισμα, κατάφερε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας της μόδας, του κινηματογράφου και της γυναικείας χειραφέτησης. Η "B.B.", όπως την ήξερε ο πλανήτης, έσβησε στα 91 της χρόνια, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά που ξεπερνά κατά πολύ τις ταινίες της.

Από το μπαλέτο στην κορυφή του κόσμου

Γεννημένη στο Παρίσι το 1934, σε μια αυστηρή αστική οικογένεια, η μικρή Brigitte Bardot ονειρευόταν να γίνει μπαλαρίνα. Η χάρη και η πειθαρχία του χορού θα της χάριζαν αργότερα εκείνη τη μοναδική στάση σώματος που μάγευε τους πάντες. Όμως, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, το εξώφυλλο στο περιοδικό Elle τράβηξε την προσοχή του νεαρού σκηνοθέτη Roger Vadim. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος, ο γάμος αναπόφευκτος και η καριέρα της μόλις ξεκινούσε.

Brigitte Bardot: «Έχω υπάρξει πολύ χαρούμενη, πολύ πλούσια, πολύ όμορφη, πολύ λατρεμένη, πολύ διάσημη και πολύ δυστυχισμένη»

Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα

Το 1956 ήταν η χρονιά που άλλαξαν όλα. Η ταινία «Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα» (Et Dieu… créa la femme) του Vadim δεν ήταν απλώς μια ταινία. Ήταν ένα πολιτισμικό σοκ. Η Bardot, ως Juliette Hardy, χόρευε ξυπόλητη πάνω στο τραπέζι, αδιαφορώντας για τους κανόνες, απενοχοποιώντας τον γυναικείο ερωτισμό και προκαλώντας σκάνδαλο στις συντηρητικές ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Έγινε το απόλυτο sex symbol, το αντίπαλο δέος της Marilyn Monroe, αλλά με μια ευρωπαϊκή, ατίθαση φινέτσα. Ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως ο Jean-Luc Godard στην «Περιφρόνηση» (Le Mépris, 1963) και ο Louis Malle στο «Ιδιωτική Ζωή» (Vie privée, 1962). Παρά την τεράστια επιτυχία και τις δεκάδες ταινίες, η Brigitte Bardot ένιωθε πάντα παγιδευμένη στη φήμη της.

Το στυλ που έγινε μύθος[..........................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ
Brigitte Bardot: «Έχω υπάρξει πολύ χαρούμενη, ...

Vie Privee /Η ιδιωτική μου ζωή (1962)

Ένα αριστούργημα του Λουί Μαλ , με τη Μπριζίτ Μπαρντό να υποδύεται μια ηρωίδα-αντίγραφο της δικής της ζωής

Η Τζιλ (Μπριζίτ Μπαρντό), μια νεαρή όμορφη γυναίκα , ανακαλύπτεται από έναν κινηματογραφικό παραγωγό και μετατρέπεται σε παγκοσμίως διάσημο σύμβολο του σεξ .

Η δημοσιότητα όμως και η αδιάκοπη καταδίωξη από τον Τύπο και τους θαυμαστές της καταστρέφουν εντελώς την ιδιωτική της ζωή, οδηγώντας την σε βαθιά κρίση.

Ο Φάμπιο (Μαρτσέλλο Μαστρογιάνι), ένας σκηνοθέτης θέατρου και πρώην εραστής της μητέρας της, προσπαθεί να την προστατεύσει, αλλά η σχέση τους αποδεικνύεται ανίσχυρη απέναντι στη φήμη που την καταδιώκει αμείλικτα .

Στην πόλη Σπολέτο θα παιχτεί η τελική σκηνή του προσωπικού της δράματος...

A Very Private Affair/Wikipedia

ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ3 ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΜΕΣ

Λουί Μαλ*, « Η ιδιωτική μου ζωή» (έγχρωμο Γαλλία- Ιταλία 1962, διάρκεια 103´) με την Μπριζίτ Μπαρντό και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι.

Η Μπριζίτ Μπαρντό ως Τζιλ
Marcello Mastroianni ως Fabio Rinaldi
Ο Nicolas Bataille ως Edmond
Jaqueline Doyen ως Juliette
Η Eléonore Hirt ως Cécile
Η Ursula Kubler ως Carla
Gregor von Rezzori ως Gricha
Ο Ντιρκ Σάντερς ως Ντικ
Paul Sorèze ως Maxime
Gloria France ως Άννα
Antoine Roblot ως Alain, φωτογράφος

Κριτική: Αλέξης Δερμεντζόγλου

kemes.wordpress.com/2019/04/30

Ουσιαστικά έχουμε μια αφοπλιστική και σκληρή αυτοβιογραφία της Μπριζίτ Μπαρντό , που παίζει τον ρόλο μιας σταρ ,που από τότε που γίνεται διάσημη χάνει την ιδιωτική της ζωή.΄Οσο κι αν προσπαθεί να την προστατεύσει ο πρώην εραστής της, τα πράγματα εξελίσσονται αρνητικά.

Σπουδαίο και σχετικά άγνωστο αριστούργημα του Μαλ, ένα πολλαπλό σχόλιο για την κοινωνία του θεάματος, την άνοδο και την πτώση .Πέραν των σπουδαίων ρόλων ,να αναφερθούν οι υψηλές κατασκευαστικές αξίες στην φωτογραφία(Ανρί Ντεκαέ),μουσική και ντεκόρ που όλα συγκλίνουν στο να αναδείξουν μια αλληγορία.

«Η Ζιλ (Μπριζίτ Μπαρντό), από τότε που γίνεται διάσημη σταρ, χάνει την ιδιωτική της ζωή, με δεκάδες θαυμαστές να μην την αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Ο πρώην εραστής της μητέρας της επιχειρεί να την προστατεύσει, αλλά τα πράγματα μπλέκονται και χειροτερεύουν. Ακολουθούν δραματικές εξελίξεις.

Σπουδαίο και παραγνωρισμένο φιλμ του μεγάλου στυλίστα της νουβέλ βαγκ Λουί Μαλ, που πετυχαίνει ταυτόχρονα πολλά πράγματα: Να σχολιάσει την κοινωνία του θεάματος (cinema on cinema), να προχωρήσει σε μια αλληγορία για τη σχέση «παράδεισος – κόλαση», να αναφερθεί στην άνοδο και την πτώση (και κυριολεκτικά) και να σχολιάσει την ίδια τη Μπαρντό.

Τέτοιο θέμα απαιτεί και ειδική κινηματογράφηση. Έτσι, ο διάσημος Ανρί Ντεκαέ αξιοποιεί τα χρώματα του ροζ και του κίτρινου (τεχνητό γκλάμουρ, αλλά και μίσος). Η μουσική του Φιορέντσο Κάρπι σημειώνει μελωδικά τις επιταχύνσεις, ενώ τα ντεκόρ του Μπερνάρ Εβέν είναι «αφράτα», εκκεντρικά, υποδηλώνουν ψεύδος. Ο Μαλ αφηγείται με «νευρικό» τρόπο, συνεχείς «γκαζιές» και ιλιγγιώδεις κινήσεις της κάμερας. Μια ζωή σπαταλημένη ως άψυχο σελιλόιντ, που η «εμψύχωσή» του φανερώνει το εφιαλτικό υλικό των ονείρων».

Ταινίες που πλησιάζουν την προβληματική της Ιδιωτικής μου ζωής είναι: «Γυμνό μοντέλο»του Μπόμπ Φοσσέ,«Behind the cadelubra» του Στήβεν Σόντερμπεργκ , «Η κρυφή ζωή ενός μανεκέν» του Τζέρι Σάτσμπεργκ , « Φεντόρα» και «Η λεωφόρος της Δύσεως» του Μπίλυ Γουάιλντερ

*Λουί Μαλ (1932-1995) - Βικιπαίδεια
Μπριζίτ Μπαρντό: Όταν συνεργάστηκε με τον Γιάννη Σπανό

Ο Ντίκενς και τα φαντάσματα

Μέσα από τη συχνή παρουσία φαντασμάτων στο έργο του ο Τσαρλς Ντίκενς (1812-1870) μίλησε για τα συλλογικά τραύματα που η βικτωριανή κοινωνία προσπαθούσε να εξωθήσει στη λήθη. Ο βρετανικός 19ος αιώνας, κατεξοχήν εποχή της προόδου, ήταν ταυτόχρονα μια βαθιά σκοτεινή περίοδος. Η βρετανική αυτοκρατορία είχε φτάσει στο απόγειό της -όπως χαρακτηριστικά λέγεται η Βρετανία είχε τόσες αποικίες ώστε «ο ήλιος της αυτοκρατορίας δεν έδυε ποτέ»-, το φωταέριο έκανε τη νύχτα μέρα στους δρόμους του Λονδίνου και οι σιδηρόδρομοι ένωναν τις πόλεις της βιομηχανικής επανάστασης. Ωστόσο, οι φριχτές συνθήκες διαβίωσης, τα πτωχοκομεία, η παιδική εργασία, οι ατελείωτες ώρες σκληρής δουλειάς και οι ασθένειες από την αιθαλομίχλη ήταν ό,τι κόστισε το βιομηχανικό «θαύμα». Το βικτωριανό Λονδίνο, φαινομενικά πιο ζωντανό από ποτέ, μύριζε θάνατο.

Ο Ντίκενς έζησε σε αυτή την εποχή της αντίφασης. Γοητεύτηκε από τους σιδηροδρόμους και από τη δύναμή τους να εκμηδενίζουν αποστάσεις και να αλλάζουν την εμπειρία του χρόνου. Ταξίδευε ασταμάτητα απολαμβάνοντας τα οφέλη του νέου μέσου μέχρι τη στιγμή που στις 9 Ιουνίου 1865, η αμαξοστοιχία με την οποία μετέβαινε από τη Γαλλία στο Λονδίνο εκτροχιάστηκε στο Στέιπλχερστ του Κεντ. Δέκα άνθρωποι σκοτώθηκαν, δεκάδες τραυματίστηκαν. Εκείνος γλίτωσε.

Λίγο αργότερα έγραψε τον «Σηματωρό» (The Signal Man, 1866) τη σημαντικότερη κατά πολλούς μελετητές αγγλική ιστορία φαντασμάτων. Στο σύντομο αυτό διήγημα αποτυπώνεται γλαφυρά το έντονο στρες που υπέστη ο Ντίκενς μετά το δυστύχημα, εξαιτίας του οποίου απέκτησε φοβία έως το τέλος της ζωής του όχι μόνο για τα τρένα, αλλά και για τις άμαξες. Ο ήρωας αποβιβάζεται από το τρένο στην κωμόπολη του Μάγκμπι όπου γνωρίζει τον σηματωρό του σταθμού. Πρόκειται για έναν άνδρα («μελαχρινός αλλά ωχρός, με σκούρα γένια και πυκνά φρύδια») ο οποίος εργάζεται υπό συνθήκες απομόνωσης κάτω από τη γη («το πόστο του βρισκόταν στο πιο απομονωμένο και καταθλιπτικό μέρος που είχα δει ποτέ μου», μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου εκδ. Άγρα).

Η απόκοσμη αυτή μορφή εμφανίζεται συνεχώς μπροστά του. Σύντομα αποκαλύπτεται ότι ο σηματωρός εργάζεται εγκλωβισμένος στον χρόνο και στην επανάληψη. Το φάντασμα που στοιχειώνει τον κεντρικό χαρακτήρα μπορεί να είναι προειδοποίηση, μπορεί όμως να είναι και η ίδια του η διαλυμένη ψυχή. Στον Ντίκενς τα φαντάσματα εμφανίζονται για να υπενθυμίσουν. Δεν κατοικούν σε κάστρα ή ερείπια, αλλά σε σπίτια, δρόμους, γραφεία, σιδηροδρομικές γραμμές. Είναι μέρος της καθημερινότητας. Στην ουσία είναι προεκτάσεις στον εμπειρικό κόσμο της ενοχής που προκύπτει από την κοινωνική αδιαφορία. Το βλέπουμε ξεκάθαρα στη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (A Christmas Carol, 1843). Τα Πνεύματα των Χριστουγέννων επισκέπτονται τον κόσμο των ζωντανών για να υποχρεώσουν τον Σκρουτζ να δει όσα αποφεύγει: το παρελθόν του, τη μοναξιά που ο ίδιος έχει επιβάλλει στον εαυτό του και το δυσοίωνο μέλλον που τον περιμένει αν δεν αλλάξει συμπεριφορά. Τα φαντάσματα γίνονται η φωνή της συνείδησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντίκενς συνδέθηκε όσο κανένας άλλος συγγραφέας με τα Χριστούγεννα. Συχνά χαρακτηρίζεται πατέρας των Χριστουγέννων με την έννοια ότι έδωσε νόημα σε μια κοινή εργάσιμη ημέρα μετατρέποντάς την μέσα από τα γραπτά του σε γιορτή εστιασμένη στην ενότητα και την προσφορά. Μέχρι σήμερα εντυπωσιάζει για τον τρόπο που κατέγραψε τους μη προνομιούχους μιας ολόκληρης εποχής. Ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Όταν ακόμη ήταν παιδί δούλευε σε εργοστάσιο. Έζησε τη ντροπή, την πείνα, την εγκατάλειψη και ήξερε ότι η αφθονία αποκτά νόημα μόνο όταν μοιράζεται. Γι’ αυτό και στα χριστουγεννιάτικα διηγήματά του όπως οι «Καμπάνες» (Chimes, 1844) και το «Δώρο του φαντάσματος» (The Haunted Man, 1848) το υπερφυσικό συνδέεται με την κοινωνική ευθύνη. Τα φαντάσματα έρχονται για να θυμίσουν πως η λήθη είναι επικίνδυνη. Πως μια κοινωνία που ξεχνά τους αδύναμους είναι καταδικασμένη να υποστεί συνέπειες.

Φαντάσματα εμφανίζονται σε περίπου είκοσι έργα του Ντίκενς, μεταξύ των οποίων και στα «Έγγραφα Πίκγουικ» (The Pickwick Papers, 1837). Από μικρός αγαπούσε πολύ τις ιστορίες φαντασμάτων καθώς όπως τα περισσότερα παιδιά εποχής του μεγάλωσε με αυτές. Έτσι, το 1862 σε ηλικία 50 ετών ίδρυσε μαζί με άλλους ανήσυχους ανθρώπους του κύκλου του το Ghost Club, μια ομάδα η οποία διερευνούσε το υπερφυσικό. Πριν από τρία χρόνια το Μουσείο Charles Dickens είχε διοργανώσει μια έκθεση για να φωτίσει ακριβώς αυτή την πτυχή της προσωπικότητάς του.

Από τα εκθέματα προέκυψε μεταξύ άλλων ότι ο Ντίκενς λάτρευε τις δημόσιες αναγνώσεις των ιστοριών του με φαντάσματα. Μάλιστα σε μια επιστολή προς τη σύζυγό του, αποκαλύπτει ότι σε μια τέτοια δημόσια ανάγνωση ένας ακροατής είχε αναλυθεί σε γοερό κλάμα πάνω σε έναν καναπέ, κάτι που τον έκανε να νιώθει περήφανος. Σύμφωνα με τον φίλο και βιογράφο του, Τζον Φόρστερ, ο συγγραφέας θα είχε ξεφύγει προς την κατεύθυνση του πνευματισμού αν δεν τον συγκρατούσε η ισχυρή αίσθηση της κοινής λογικής που διέθετε.

Ωστόσο, σύμφωνα με τους μελετητές του, ο Ντίκενς ήξερε πολύ καλά τι έκανε καθώς χρησιμοποιούσε τη λαϊκή κουλτούρα για να πετύχει μεγαλύτερη διείσδυση των ιστοριών του στο ευρύ κοινό, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι το τραύμα θα συνεχίσει να επανέρχεται όσο αρνούμαστε να το αντιμετωπίσουμε.

ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ

Article by Anya Eastman : "Did Charles Dickens believe in Ghosts? The Evidence"

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ: Αποχωρήσεις μεν από τη Eurovision , μπίζνες πολέμου δε στο φουλ με το σιωνιστικό Ισραήλ

Το Ματωμένο 12άρι της Ευρωπαϊκής Υποκρισίας

Αυτή είναι η ανατομία της πιο κυνικής απάτης στην ιστορία της Eurovision

Συντάκτης :Τραγουδόσαυρος

Πηγή:kosmodromio.gr

28/12/2025

Όταν τα φώτα της σκηνής σβήνουν εν ονόματι του «ήθους» και δη του ανθρωπιστικού, οι εισπράξεις των δισεκατομμυρίων ανάβουν στο σκοτάδι! Αυτή είναι η ανατομία της πιο κυνικής απάτης στην ιστορία της Eurovision.

Η απόφαση της Ισπανίας, της Ολλανδίας, της Ιρλανδίας, της Σλοβενίας και της Ισλανδίας να αποχωρήσουν από τη Eurovision του 2026, αποτελεί το απόλυτο μνημείο πολιτικής υποκρισίας του 21ου αιώνα!

Ενώ οι εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς των 5 αυτών χωρών (RTVE, AVROTROS, RTE, RTV SLO και RÚV) υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στην EBU για τη συμμετοχή του Ισραήλ, οι κυβερνήσεις τους συνεχίζουν να υπογράφουν συμβόλαια κάτω από το τραπέζι, αποδεικνύοντας ότι η «ευαισθησία» τους εξαντλείται εκεί που αρχίζουν τα ντεσιμπέλ.

Η Ιρλανδία του «Software, της Κυβερνοασφάλειας και της Σιωπής»

Στο Δουβλίνο, η κοινή γνώμη ήταν και παραμένει στα «κάγκελα»! Διαδηλώσεις έξω από τα στούντιο του RTE ανάγκασαν τον φορέα σε αποχώρηση. Όμως, η υποκρισία είναι δομική… Η Ιρλανδία, παραμένει ο τεχνολογικός κόμβος μέσω του οποίου ισραηλινές εταιρείες software «ξεπλένουν» τις υπηρεσίες τους στην Ευρώπη.

Κολοσσοί όπως η Intel Ireland και η Google (με έδρα το Δουβλίνο) διατηρούν τεράστια ερευνητικά κέντρα στο Ισραήλ, ενώ ισραηλινές εταιρείες cybersecurity όπως η CyberArk και η Check Point συνεχίζουν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ψηφιακής ασφάλειας του ιρλανδικού κράτους.
Το Δουβλίνο μποϊκοτάρει το τραγούδι, αλλά όχι τον κώδικα που θά ‘λεγε τραγουδιστά και το Nemo. Οπότε, «Ireland, 12 points»…

Η Ολλανδία των «Διπλών Ταμπλό»

Μετά την περιπέτεια του Joost Klein στην Eurovision του 2024 που δικαιολογημένα πήρε διαστάσεις, ο ολλανδικός AVROTROS βρήκε την ευκαιρία να «εκδικηθεί» την EBU φορώντας τον μανδύα του ανθρωπισμού. Στους δρόμους του Άμστερνταμ, οι φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις πανηγυρίζουν, αλλά… το ολλανδικό ΑΕΠ έχει άλλη άποψη…

Η ASML, ο ισχυρότερος παίκτης ημιαγωγών (semiconductors) στον κόσμο, τροφοδοτεί αδιάκοπα την ισραηλινή βιομηχανία επεξεργαστών (chip). Την ίδια στιγμή, ολλανδικές εταιρείες logistics όπως η Kuehne + Nagel, κατηγορούνται από ακτιβιστές ότι διευκολύνουν τη μεταφορά εξαρτημάτων που καταλήγουν στο μέτωπο της Γάζας.

Η Ολλανδία είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής στο Ισραήλ, μεγαλύτερος ακόμη κι απ’ τις ΗΠΑ σε απόλυτο αριθμό οικονομικών επενδύσεων, αλλά προτιμά να το «ξεχνά» όταν… μιλάει για «δημόσιες αξίες». Οπότε, «Netherlands, 12 points»…

Η Ισπανία της «Επαναστατικής Ρητορικής»

Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ εμφανίζεται ως ο «τιμωρός» του Ισραήλ στην Ε.Ε. Η ισπανική κοινωνία, βαθιά πολωμένη, αντιμετωπίζει τη Eurovision ως εθνική γιορτή εδώ και 2 δεκαετίες τουλάχιστον και γι’ αυτό, η αποχώρηση του RTVE απ’ αυτήν, προκάλεσε σοκ! Έλα ντε όμως που είναι αποχώρηση «εκ του ασφαλούς»…

Η ημικρατική εταιρία Indra και η Escribano Mechanical & Engineering, έχουν βαθιά ριζωμένες σχέσεις με την ισραηλινή Elbit Systems! Μπορεί τα νέα συμβόλαια να «πάγωσαν» για τα μάτια του κόσμου, αλλά η τεχνική υποστήριξη και η ανταλλαγή software για τα τεθωρακισμένα 8×8 VCR Dragón συνεχίζεται κανονικά.

Η Μαδρίτη πουλάει «επανάσταση» στους ψηφοφόρους ενώ συνεχίζει να αγοράζει τεχνολογία από το Τελ Αβίβ. Οπότε, «Spain, 12 points»…

Σλοβενία & Ισλανδία: Οι «Δορυφόροι» της Υποκρισίας

Η Σλοβενία έγινε η πρώτη χώρα που απαγόρευσε επίσημα το εμπόριο όπλων στο Ισραήλ το 2025, κλείνοντας ταυτόχρονα το μικρόφωνο στη Eurovision. Ωστόσο, σλοβενικές εταιρείες όπως η ETI (ηλεκτρικός εξοπλισμός) και η Rockwool Adriatic (παγκόσμιος ηγέτης στην παραγωγή πετροβάμβακα), συνεχίζουν να εξάγουν υλικά που είναι κρίσιμα για τις ισραηλινές υποδομές. Οπότε, «Slovenia, 12 points»…

Η δε Ισλανδία, ενώ μποϊκοτάρει πολιτιστικά το Ισραήλ, βλέπει τις εξαγωγές των ψαρικών και των θαλασσινών της να χτυπούν ρεκόρ στην ισραηλινή αγορά. Οπότε, «Iceland, 12 points»…

Το Συμπέρασμα

Με όλα τα παραπάνω, ο όρος «πολιτική της βιτρίνας» αναβαθμίζεται… υπαξιακά!…
Η αποχώρηση από την Eurovision, είναι τελικά ο φτηνότερος τρόπος για να εξαγοράσει μια κυβέρνηση την ηθική της κάθαρση… Οι 5 αυτές χώρες καταδικάζουν μεν το Ισραήλ στη σκηνή, αλλά το εμπιστεύονται δε για να προστατεύει τις τράπεζές τους (Cybersecurity), να εξοπλίζει τον στρατό τους (Software) και να επενδύει στις οικονομίες τους. Παράδοξο, ε;…

Η Eurovision του 2026 θα είναι μεν φτωχότερη σε συμμετέχοντες και σε τραγούδια, αλλά οι ισολογισμοί δε των εταιρειών ASML, Indra, Check Point κι όλων όσων ανέφερα ενδεικτικά, θα παραμείνουν πλουσιότεροι από ποτέ!

Ναι, η υποκρισία δεν είναι πλέον απλώς ένα συναίσθημα. Είναι αναβαθμισμένη σε επικερδής κρατική στρατηγική…

Το Ήθος σε Τιμή Ευκαιρίας…

Ας κάνουμε εδώ την σύγκριση του κόστους της «συμβολικής» αποχώρησης που επιλέχθηκε έναντι της ουσιαστικής ρήξης που δεν επιλέχθηκε, για κάθε μια απ’ τις 5 χώρες: