Τετάρτη, Οκτωβρίου 30, 2013

Οι αινιγματικοί Κανόνες του Μπαχ

 The enigmatic Canon 1 à 2 from J. S. Bachs Musical Offering (1747), The manuscript depicts a single musical sequence that is to be played front to back and back to front.
Video by Jos Leys (http://www.josleys.com) and Xantox ( http://strangepaths.com/en/ )

*******************
The most impressive of Johann Sebastian Bach’s pieces, musicophiles may have told you, will knock you over with their ingeniousness, or at least their sheer complexity. Indeed, the music of Bach has, over the past two and a half centuries, provided meat and drink to both professional and amateur students of the relationship between ingeniousness and complexity. It’s no mistake, for instance, that the composer has offered such a rich source of intellectual inspiration to Gödel, Escher, Bach author Douglas R. Hofstadter, well beyond having given him a word to fill out the book’s title. Listen to the first canon from Bach’s Musical Offering, and you’ll hear what sounds like a simple beginning develop into what sounds like quite a complex middle. You may hear it and instinctively understand what’s going on; you may hear it and have no idea what’s going on beyond your suspicion that something is happening.

If you process things more visually than you do aurally, pay attention to the video above, a visualization of the piece by mathematical image-maker Jos Leys. You can follow the score, note for note, and then watch as the piece reverses itself, running back across the staff in the other direction. So far, so easy, but another layer appears: Bach wrote the piece to then be played simultaneously backwards as well as forwards. But prepare yourself for the mind-blowing coup de grâce when Leys shows us at a stroke just what the impossible shape of the Möbius strip has to do with the form of this “crab canon,” meaning a canon made of two complementary, reversed musical lines. Hofstadter had a great deal of fun with that term in Gödel, Escher, Bach, but then, he has one of those brains — you’ll notice many Bach enthusiasts do — that explodes with connections, transpositions, and permutations, even in its unaltered state. Alternatively, if you consider yourself a consciousness-bending psychonaut, feel free get into your preferred frame of mind, watch Bach’s crab canon visualized, and call me in the morning.

Τρίτη, Οκτωβρίου 29, 2013

Μια βραδιά στον Παράδεισο...

Το One Night in Eden είναι μια ζωντανή συναυλία  της  Sarah Brightman , εμπνευσμένη από την Εδέμ. Η πρεμιέρα της συναυλίας πραγματοποιήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της  Νότιας Αφρικής  το 1999 και έχει κυκλοφορήσει σε DVD . Η βελούδινη φωνή της καλλιτέχνιδας αποδίδει ιδανικά  υπέροχες συνθέσεις  που προέρχονται από την όπερα , τον  κινηματογράφο, την  ποπ και την κλασική μουσική .   
  1. "Introduction"
  2. "Baïlèro"
  3. "In Paradisum"
  4. "Eden"
  5. "So Many Things"
  6. "Who Wants to Live Forever"
  7. "Anytime, Anywhere"
  8. "Lascia Ch'io Pianga"
  9. "Nella Fantasia"
  10. "Nessun Dorma"
  11. "Dive/Captain Nemo"
  12. "La Mer"
  13. "Il Mio Cuore Va"
  14. "Only An Ocean Away"
  15. "First of May"
  16. "Phantom Overture & Little Lotte"
  17. "Wishing You Were Somehow Here Again"
  18. "Music of the Night"
  19. "Deliver Me"
  20. "Time to Say Goodbye"

Η ομορφιά του παραλόγου

O Michael Cheval (Cheval Michael - Wikipedia)
είναι ένας  διάσημος σύγχρονος  καλλιτέχνης που εργάζεται στην κατεύθυνση του μεταφορικού  παραλογισμού. Σύμφωνα με τα λόγια του, η ζωγραφική του  "είναι η παράλογη πλευρά της πραγματικότητας ανάποδα ή  η αντίστροφη πλευρά της λογικής.  Δε γεννήθηκε από όνειρα σουρεαλιστικά , δεν είναι  το αποτέλεσμα του υποσυνείδητου παραλόγου..."

"36": η μικρομηκάδικη πρότασή μας

Η Ντόρα είναι μπαργούμαν με ένα χυδαίο αφεντικό που την εκμεταλλεύεται. Έχει επίσης  ένα φίλο που θέλει να την παντρευτεί. Είναι και μητέρα που πρέπει να καλύψει τις ανάγκες της κόρης της. Σήμερα δεν πρέπει να ξεχάσει κάτι σημαντικό. Το 36.
Ο σκληρός κόσμος της νύχτας σε μία εξαιρετική μικρογραφία

 Σκηνοθεσία:  ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΛΙΩΤΗΣ
Σενάριο : ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΒΟΥΓΑ
Μουσική σύνθεση & ενορχήστρωση ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ 
Παίζουν:  ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΒΟΥΓΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΣΤΑΤΖΟΓΛΟΥ ΚΕΛΛΥ ΖΑΜΠΕΤΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΤΖΙΡΑΣ. Guest star: STEFAN MORRIS

Ένα βιβλίο ύψιστης επικαιρότητας

"Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη" πραγματεύεται το ζήτημα της συνεργασίας, όταν πλέον ο κατακτητής είχε εγκαταλείψει τη χώρα, αφήνοντας πίσω την πλειονότητα όσων για διάφορους λόγους συμπαρατάχθηκαν μαζί του και υποβοήθησαν το έργο του στο διάστημα που μεσουρανούσε στο ευρωπαϊκό στρατιωτικό στερέωμα. Η απελευθέρωση της Ελλάδας σήμανε την αρχή του τέλους για τους κάθε λογής συνεργάτες και συνοδοιπόρους του Γ΄ Ράιχ, δεδομένου πως η μέχρι τότε παρουσία των κατακτητών αφενός "νομιμοποιούσε" το ρόλο τους και αφετέρου τους άφηνε ευρέα περιθώρια δράσης, προστατευμένης πάντοτε από τη δύναμη πυρός των γερμανικών όπλων.

Τι απέγιναν λοιπόν όλοι εκείνοι που έως τότε είχαν επιλέξει να αντιπαρατεθούν με τους συμπατριώτες τους και όχι με τους εισβολείς, όταν έπαψε να υφίσταται αυτή η πολεμική ομπρέλα προστασίας και οι Έλληνες ανέκτησαν τον έλεγχο της χώρας και της ζωής τους; Ποια στάση έλαβε η ελεύθερη πλέον πολιτεία ενώπιον του μείζονος δοσιλογικού φαινομένου, σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει το κράτος δικαίου, κολάζοντας τις πράξεις που θα αποδεικνύονταν εθνικά ανακόλουθες;

Η δικαιοσύνη αποδόθηκε τελικά ή η γερμανική στολή εξακολούθησε να στοιχειώνει τον πολιτικοκοινωνικό βίο της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες, επιτρέποντας στις οσμές του παρελθόντος να αναδύονται ακόμη από το χρονοντούλαπο της ιστορίας;


Στράτος Ν. Δορδανάς


ΔΙΑΒΑΣΤΕ 
 
1. Πέτρος Στανγκανέλλης, Γερμανοντυμένοι, "Η Αυγή", 27.10.2012 (Κριτική)


Σαν τον άσωτο που αφήνει την αλητεία



ΙΘΑΚΗ

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.
Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.
Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…
Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.
Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
που με κρατάει πάντα μακριά.
Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Ντίνος Χριστιανόπουλος,  Τα ποιήματα, Εκδόσεις Διαγώνιος, 1992

Τα τραγούδια μιας ταραγμένης εποχής

Το τραγούδι στον πόλεμο του ’40

Αυστηροί ρεμπέτες και μούσες του ελαφρού ρεπερτορίου
 τραγούδησαν στον πόλεμο εναντίον του κατακτητή.

Της Γιώτας Συκκά
Η Καθημερινή,25/10/13


Ηταν οι αγαπημένες ερμηνεύτριες των Ελλήνων στα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Η Σοφία Βέμπο έγινε εθνικό σύμβολο. Αλλά δραστήρια με μαχητικό πνεύμα ήταν και η Δανάη Στρατηγοπούλου. Η πρώτη από λαϊκή οικογένεια, αυτοδίδακτη, ξεχώρισε νωρίς για τη φωνή και την εκφραστικότητά της στη θεατρική σκηνή. Η δεύτερη, αντίθετα, από λόγιο περιβάλλον, με καλές μουσικές σπουδές, μεγαλωμένη σε ένα σπίτι όπου κυριαρχούσαν οι τέχνες, ξεχώρισε στην πίστα και το βαριετέ.

Το «βαρύ πυροβολικό της Μάντρας του Αττίκ», όπως χαρακτήριζαν τη Δανάη, τραγουδούσε σε νοσοκομεία και συμμετείχε στην Εθνική Αλληλεγγύη και την Αντίσταση. Ενώ η Βέμπο ζούσε τον δικό της μοναδικό θρίαμβο όπου τη χρειάζονταν.

Ενας άλλος κόσμος έβρισκε παρηγοριά στο αίσθημα του λαϊκού, που επίσης ήταν στις επάλξεις. «Καιρός πια το μπουζούκι μου στο πλάι να τ’ αφήσω/ να πάρω το ντουφέκι μου να πάω να πολεμήσω./Δε το βαστάω σπλάχνο μου να κάθομαι εδώ πέρα/ και τα παιδιά να πολεμούν ’κεί πάνω νύχτα-μέρα», έγραψε ο ρεμπέτης Στέλιος Κερομύτης.


Είναι η εποχή που οι πολεμικές επιθεωρήσεις («Πολεμική Αθήνα», «Φινίτο Μπενίτο», «Κορόιδο Μουσολίνι», «Πολεμικές Καντρίλιες» κ.ά.) έχουν απήχηση παντού. Τα τραγούδια άλλοτε ντύνουν αγαπημένες μελωδίες με επίκαιρους στίχους («Παιδιά της Ελλάδος παιδιά») και άλλοτε είναι νέες συνθέσεις ή σατιρικές παρωδίες βασισμένες σε διεθνείς επιτυχίες, όπως το «Με το χαμόγελο στα χείλη» σε στίχους Γ. Οικονομίδη, που δεν είναι άλλο από την ιταλική μελωδία « Reginella Campagnola» του Eldo di Lazzaro.

Το τραγούδι της εποχής κολακεύει και τους συμμάχους με την «Αγγλοελληνική συμμαχία» ή «Ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα» σε στίχους του Πωλ Μενεστρέλ: «Με τους Βρετανούς εμείς έχουμε κοινά σημεία/ το συναίσθημα τιμής και ψυχή στην τρικυμία./ Σκώτο αυτοί – εμείς τσολιά/ ένα σκοπό τη λευτεριά/», τραγουδά η Βέμπο, ενώ το 1946 τραγούδησε για τους προδομένους από τους συμμάχους το κομμάτι των Σουγιούλ-Τραϊφόρου: «Ποιος το περίμενε στ’ αλήθεια/ να βγουν ψευτιές και παραμύθια/ και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους/ που μας τα λέγαν κάθε βράδυ απ’ τα Λονδίνα τους;».

Στη δίνη του Εμφυλίου, γράφει ο μουσικολόγος Λάμπρος Λιάβας στην πολύτιμη έκδοση «Το ελληνικό τραγούδι από το 1821 έως τη δεκαετία του 1950» (Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.), που είναι οδηγός σε αυτή τη μουσική διαδρομή, η Βέμπο «είπε ένα τραγούδι του Μιχάλη Σουγιούλ για το “παιδομάζωμα” και περιόδευσε το 1949 στον Γράμμο και στο Βίτσι στις τάξεις του εθνικού στρατού». Η Βέμπο τραγούδησε και για την εθνική συμφιλίωση (σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Θεόφραστου Σακελλαρίδη): «Τώρα που αίμα αδερφικό το χώμα ιδρώνει/ κι η Ελλάδα πνίγει την Ελλάδα στα βουνά…».

Ρεμπέτικα και λογοκρισία

Τα ρεμπέτικα, τα λαϊκά και τα νεοδημοτικά της εποχής δεν είχαν βέβαια την προβολή του ελαφρού ρεπερτορίου και των επιθεωρήσεων. Πολλά δεν δισκογραφήθηκαν καν. Οι ρεμπέτες ωστόσο εξέφρασαν με τον δικό τους απλό και άμεσο λόγο τις αγωνίες τους: «Οσο κι αν το ’λεγαν πολλοί εγώ δεν φανταζόμουν/ πως τώρα στα γεράματα φαντάρος θα γινόμουν/», τραγουδά ο Μάρκος Βαμβακάρης, ενώ ο Δημήτρης Γκόγκος-Μπαγιαντέρας και ο Στέλιος Χρυσίνης καταγράφουν στο «Του Κυριάκου το γαϊδούρι» την ιστορία ενός μανάβη που του κλέψανε το 1942 στη μεγάλη πείνα το γαϊδούρι του για να το φάνε…

Αλλοι το ρίξανε στο τσάμικο και τους ρυθμούς του (Γιώργος Παπασιδέρης, Γεωργία Μηττάκη, Χρήστος Κονιτόπουλος κ.ά.) και άλλοι σε παλιές επιτυχίες με νέους στίχους. Η γνωστή «Βαρβάρα» του Παναγιώτη Τούντα έγινε «Ακου Ντούτσε μου τα νέα», ο «Αντώνης ο βαρκάρης» μετατράπηκε σε «Μπενίτο» από τον Βαμβακάρη, το «Σιγά καλέ την άμαξα» του Τσιτσάνη σε «Ψηλά στ’ αλβανικά βουνά». Ο Βαμβακάρης έγραψε το «Χαϊδάρι» για τους φυλακισμένους, ενώ ο Μιχάλης Γενίτσαρης κατέγραψε όσο λίγοι την περίοδο εκείνη: «Οι Γερμανοί μάς κυνηγούν μα εμείς δεν τους ακούμε/ εμείς θα τη σαλτάρουμε ώσπου να σκοτωθούμε./ Θα σαλτάρω θα σαλτάρω/ τη ρεζέρβα να του πάρω/». Τραγούδι έκανε και τη δράση των μαυραγοριτών: «Μικροί μεγάλοι γίνανε/ μαυραγορίτες όλοι/ κι αφήσαν όλο τον ντουνιά/ με δίχως πορτοφόλι/ (…) Πουλήσαμε τα σπίτια μας/ και τα υπάρχοντά μας/ για δυο ελιές κι ένα ψωμί/ να φάνε τα παιδιά μας».

Η «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Βασίλη Τσιτσάνη κλείνει μέσα της όλη την τραγική εκείνη περίοδο. «Ο,τι είχα μέσα μου και ό,τι έκρυβα από τα θλιβερά γεγονότα που ζούσα», έλεγε ο ίδιος, «τα είπα με το τραγούδι μου αυτό», που είχε αρχικό τίτλο «Ματωμένη Κυριακή». «Διότι εκείνη τη βαριά χειμωνιάτικη νύχτα μιας Κυριακής, είδα με τα μάτια μου τον θάνατο ενός παλικαριού. Μάτωσε η καρδιά μου και εγώ με τη σειρά μου μάτωσα το τραγούδι…».

Ομως και η Αντίσταση είχε το δικό της μεγάλο ρεπερτόριο, είτε αναφερόταν στον Αρη Βελουχιώτη και τους αντάρτες του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ είτε στον Ναπολέοντα Ζέρβα και τον ΕΔΕΣ.

Η απελευθέρωση έφερε σε πολλούς όνειρα για μια νέα αρχή και σε άλλους προβλήματα. «Η ζωή ξαναρχίζει για μας πιο χαρούμενη τώρα», τραγουδούσε η Κάκια Μένδρη, όμως οι Βαμβακάρης, Γενίτσαρης κ.ά. δίνουν μια διαφορετική εικόνα: «Ερχότανε μια παρέα, σου έλεγε “παίξε «ΕΛΑΣ- ΕΛΑΣ για την πατρίδα"”, ερχόταν η άλλη και σου έλεγε “παίξε «Ζέρβα σε θέλει ο βασιλιάς"”».

Η λογοκρισία χειρότερη από πριν, και για δισκογράφηση ούτε λόγος. Εκτός αν πήγαινε διά της πλαγίας οδού. «Απ’ τη μάνα μου διωγμένος» τραγουδούσε ο Τσιτσάνης με τον Βαμβακάρη, όμως το «Κάποια μάνα αναστενάζει», που έγραψε ο πρώτος με τον Μπακάλη, απαγορεύτηκε ένα μήνα από την κυκλοφορία του, και το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» του Απόστολου Καλδάρα πέρασε από τη λογοκρισία μόνο όταν άλλαξαν κάποιοι στίχοι.

Στο μεταξύ, η χώρα αρχίζει να φλερτάρει με την επιθυμία για καλοπέραση, φυγή, τα αρχοντορεμπέτικα, τη νέα τάξη. «Είμαι η γυναίκα η μοντέρνα που ψηφίζω/ γλεντώ στα κέντρα, πίνω ουίσκι και καπνίζω» τραγουδά η Μαρίκα Νίκου το 1949.
Στην ατμόσφαιρα αυτής της δεκαετίας και η μουσική σκηνή «1002 Νύχτες» στου Ψυρρή, που ετοιμάζει για την Κυριακή (27/10) τα ρεμπέτικα της δεκαετίας του ’40. Η Ελλάδα στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής αλλά και του εμφυλίου πολέμου, μέσα από τους: Σωτήρη Παπατραγιάννη, Δημήτρη Κρανίδα, Αντώνη Ξηντάρη, Θοδωρή Ξηντάρη.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 28, 2013

Οι μυθικοί τόποι και η επικίνδυνη γοητεία τους

* Θούλη - Βικιπαίδεια

** Ο Χίτλερ, το Γκράαλ και η Θούλη -

************
 
Από τον Φάουστ του Γκουνό
Il était un Roi de Thulé, Marguerite's aria from Faust

Je veux bien savoir    I would really like to know
quel était ce jeune homme;  Who was that young man;
Si c’est un grand seigneur,  If he is a great lord,
Et comment il se nomme.   And what he is named?

Il était un Roi de Thulé  He was a king of Thulé,
Qui, jusqu’à la tombe fidèle,  Who unto the tomb was faithful,
Eut, en souvenir de sa belle,  Kept, in memory of his beautiful lady,
Une coupe en or ciselé.   A cup, etched (chiseled) in gold.
Il avait bonne grâce   He had good grace
à ce qu’il m’a semblé.   So it seemed to me.
Nul trésor n’avait tant de charmes, No treasure had more charmes,
Nul trésor n’avait tant de charmes, No treasure had more charmes,
Dans les grands jours il s’en servait, On great feastdays, he made use of it,
Et chaque fois qu’il y buvait,  And each time he drank from it,
Ses yeux se remplissaient de larmes! His eyes would fill with tears!
Les grands seigneurs ont seuls  Grand Lords alone have
Des airs si résolus,   Such resolute airs
Avec cette douceur!   With such kindness!


Word-by-word translation by Lea Frey,  blfrey@earthlink.net
*****************************
 Το πρωτότυπο κείμενο του Γκαίτε
 [Αρχικά ο  Γκαίτε  δημοσιεύει το ποίημά του «Ο Βασιλεύς της Θούλης» το έτος 1774, Αυτό το ποίημα θα το ενσωματώσει αργότερα στην τραγωδία του «Φάουστ » (μέρος Α΄, στίχοι 2759-82) ως εισαγωγή της Μαργαρίτας (Γκρέτχεν).
Το έτος 1812 ο συνθέτης και φίλος του Γκαίτε Κάρολος Τσέλτερ θα μελοποιήσει πρώτος το ποίημα , ενώ θα ακολουθήσουν οι Σούμπερτ , Σούμαν ,  Γκουνό και άλλοι . Εμείς ακούμε επίσης  μία εκτέλεσή του από το σύγχρονο συγκρότημα Faun (band), αλλά και από τον Emil Klotzsch στο πρώτο remix του ποιήματος.]



«Es war ein König in Thule,

Gar treu bis an das Grab,

Dem sterbend seine Buhle

Einen goldnen Becher gab.



Es ging ihm nichts darüber,

Er leert' ihn jeden Schmaus;

Die Augen gingen ihm über,

So oft er trank daraus.



Und als er kam zu sterben,

Zählt' er seine Städt' im Reich,

Gönnt' alles seinen Erben,

Den Becher nicht zugleich.



Er saß bei'm Königsmahle,

Die Ritter um ihn her,

Auf hohem Vätersaale,

Dort auf dem Schloß am Meer.



Dort stand der alte Zecher,

Trank letzte Lebensgluth,

Und warf den heiligen Becher

Hinunter in die Fluth.



Er sah ihn stürzen, trinken

Und sinken tief ins Meer,

Die Augen thäten ihm sinken,

Trank nie einen Tropfen mehr.»



 **********************



Μετάφραση του  κειμένου


«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας Βασιλεύς στη Θούλη,

Πιστότατη έως τον τάφο,

Θνήσκουσα η ερωμένη του, σ' αυτόν

έδωκε κύπελλον χρυσούν.



Τίποτε δεν μπορούσε να το υπερνικήσει,

Το άδειαζε σε κάθε φαγοπότι.

Με δάκρυα γέμιζαν οι οφθαλμοί του,

Οσάκις έπινε απ' αυτό.



Κι όταν ελήλυθεν η ώρα του θανάτου του,

Καταμέτρησε τις πόλεις του βασιλείου του,

Τα πάντα στους κληρονόμους απέδωκε,

Όχι όμως και το κύπελλο.



Στο βασιλικό συμπόσιο παρακάθισε,

Περιτριγυρισμένος από τους ιππότες,

Στην υψηλή αίθουσα των προπατόρων του,

Εκεί στο ανάκτορο παρά θίν΄ αλός.



Εκεί έστηκε ο γηραιός φιλοπότης,

Ήπιε τη στερνή άψη της ζωής,

Και πέταξε το ιερό κύπελλο,

Κάτω στην πλημμυρίδα.



Το είδε να γκρεμίζεται, να πίνεται,

Και να βυθίζεται βαθιά στη θάλασσα,

Οι οφθαλμοί του έκλεισαν παντοτινά,

Δεν ήπιε πια ούτε σταγόνα.»



Ποιητική απόδοση του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου (στο: Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, «Ο βασιλιάς της Θούλης», Φάουστ, μετάφραση: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, 4η έκδοση, Αθήνα, εκδ. Γκοβόστης, χ.χ.έ., σσ. 113-114):

Ο άνεμος στα δάχτυλά του

Ο Ιρανός κιθαρίστας  Vahid Ιranshahi  παίζει στο πρώτο βίντεο  το πασίγνωστο   “Flight of the Bumble Bee” του Rimsky Κοrsakοv στην ισπανική  κιθάρα, αναπτύσσοντας ρυθμούς έως και 350 bpm στον μετρονόμο!
Στο δεύτερο βίντεο ο Βαχίντ   δίνει άλλο ένα δείγμα της απίστευτης ταχύτητάς του...

Μουσική για μια μελαγχολική μέρα

Pour Passer La Melancolie 
 - Harpsichord Works-
http://www.amazon.com/Pour-passer-mel...

1. Plaincte faite a Londres pour passer la Melancolie la quelle se joue lentement et a discretion (Suite XXX in A minor)(Froberger)
2. Courante
3. Sarabande
4. Gigue
5. Fugue grave pour l'Orgue. Fort lentement D minor(from Pieces de Clavecin) (D'Anglebert) 9:48
6. Toccata (Musicalischer Parnassus, de la Suite uranie D minor)(Fischer) 13:02
7. Passacaglia
8. Prelude (Suite in F major)(Couperin) 19:04
9. Allemande grave
10. Courante
11. Sarabande
12. Chaconne
13. Tombeau de M. de Blancrocher
14. Prelude in D Minor (from Pieces de Clavecin)(D'Anglebert) 34:46
15. Tombeau de M. de Chambonnieres. Fort lentement
16. Chaconne Rondeau en D major
17. Ricercar pro Tempore Quandragesimae super Intium Cantilenae: Da Jesus an dem Creutze stund (from Ariadne Musica)(Fischer) 48:29
18. Prelude. Fort tendrement (from 1er Livre de Pieces de Clavecin)(Clerambault) 50:47
19. Allemande. Lentement
20. Courante
21. Sarabande Grave
22. Gigue. Vite
23. Passacaglia in G minor (from Apparatus Musico-Organisticus)(Muffat) 1:02:31
24. Lamento sopra la dolorosa perdita della Real Msta.di Fernando IV, Re de Romani in C major)(Froberger) 1:11:02

Andreas Staier Harpsichord (by Laurent Soumagnac after anonym of 17 c. picture in video)

Αριστουργήματα στο σανίδι

 Ολιβερ Γκόλντσμιθ*
 (1730-1774)  
"Τα λάθη μιας νύχτας"
  (She Stoops to Conquer)

Το έργο- μια από τις δημοφιλέστερες αγγλικές κωμωδίες- πρωτοπαρουσιάστηκε το 1773 και αποτελεί μια άλλη κωμωδία παρεξηγήσεων, σύγχισης ταυτοτήτων και ταξικών συμπεριφορών, με εκκεντρικούς χαρακτήρες, καρικατούρες προσώπων και ανατροπές κοινωνικών κωδίκων.


Η ζωή του αγγλο-ιρλανδού Ολιβερ Γκόλντσμιθ (1730-1774) ήταν ένας διαρκής κύκλος από χρέη, προθεσμίες και καταστροφές από την χαρτοπαιξία και ο ίδιος υπήρξε ένας καλός και ανοργάνωτος χαρακτήρας που κατάφερε να μεταπλάσει τα προσωπικά του προβλήματα και να γράψει ένα απολαυστικό, διασκεδαστικό αλλά και παρατηρητικό.

Mια κωμωδία συμπεριφορών με μεγάλη συμπάθεια για τους χαρακτήρες της και με επιμονή στην «τέχνη του γέλιου», όπως έλεγε ο ίδιος. Στην σύντομη, ταραγμένη και έκκλυτη ζωή του κατάφερε να γράψει ένα μυθιστόρημα «Ο εφημέριος του Γουέκφιλντ», ένα βουκολικό μεγάλο ποίημα «Το ερημωμένο χωριό» και δύο θεατρικά «Τα λάθη μιας νύχτας» και «Ενας άνδρας καλού χαρακτήρα».
***********************
 *Παράσταση του Απλού Θεάτρου,: Όλιβερ Γκόλντσμιθ , "Τα λάθη μιας νύχτας" ,* *Μετάφραση Αλέξης Σολομός* 
*Παίζουν με τη σειρά που εμφανίζονται Στέλιος Βόκοβιτς, Καίτη Λαμπροπούλου, Χρήστος Ευθυμίου, Τιτίκα Βλαχοπούλου, Ζωή Ρηγοπούλου, Κώστας Κοντογιάννης, Αλεξάνδρα Διαμαντοπούλου, Μιχάλης Γούναρης, Χρήστος Πολίτης, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος* *Σκηνοθεσία Αντώνης Αντύπας* *Από την εκπομπή της  ΕΡΤ "Το θέατρο της Δευτέρας"* *Πρώτη προβολή 3/2/1986*

Μια "πανοπλία" αλλιώτικη από τις άλλες

 Ο κόσμος των αρχαίων αγγείων σε κινούμενα σχέδια.
Ένα εξαιρετικό πρόγραμμα ( Panoply.org.uk) που ζωντανεύει το διάκοσμο των αρχαιοελληνικών αγγείων με χιούμορ και φαντασία.
 Εκπαιδευτικοί αλλά και εραστές του αρχαίου κόσμου επωφεληθείτε.
Ευχαριστώ την κόρη μου για το υπέροχο σημερινό της δώρο...

Έθνος φανφαρόνων

Η φανφάρα 

Νότης Μαυρουδής
Matrix24, 28/10/13

Η καλοκαιρία των ημερών μού χαλάει τη συνήθεια του Οκτωβρίου, που θέλει ως ατμόσφαιρα τη φθινοπωρινή μελαγχολία των βροχών και της συννεφιάς. Ήδη από τα σχολικά βιβλία μού έχουν μείνει οι εικόνες του μετώπου τής χιονισμένης Αλβανίας, τις μανάδες που έραβαν τα πουλόβερ των στρατιωτών γιών, τα απελευθερωτικά «όχι» και άλλα παρόμοια, μαζί με την Βέμπο που ταυτίστηκε με εκείνους τους εθνικούς αγώνες…

Η σφοδρότητα εκείνου του χειμώνα, αν υπήρχε σήμερα, θα απέτρεπε τις παρελάσεις, τα λογύδρια και τις φανφάρες τής σήμερον ημέρας και της Εθνικής επετείου που… υποχρεώνει Σχολεία, Στρατεύματα και πολιτική κάστα, να παρελαύνουν και να ομιλούν μπροστά στα μικρόφωνα για να υπογραμμιστεί πόσο ηρωικός είναι αυτός ο λαός που έδιωξε εκείνον τον Φασισμό που μάτωσε το έθνος μας. Θα απέτρεπε όλο αυτό το ταρατατζούμ λόγω ψύχους, βροχής, παγωνιάς. Όλοι τότε, αντί για τις αντιαισθητικές φανφάρες και τα τζάμπα λόγια που ακούμε ετησίως, θα μπορούσαμε να «θυμηθούμε» με τον πιο ταπεινό και σιωπηλό τρόπο. Έστω με τα τηλεοπτικά ντοκουμέντα, με διαβάσματα από τα αφιερώματα των εφημερίδων και των ιστορικών βιβλίων. Για τις θυσίες εκείνων των Ελλήνων και το έπος του ’40. Η ιστορική γνώση θα ήταν πιο γόνιμη, πιο ουσιαστική.

Αντ’ αυτών, οι παρελάσεις έρχονται να μας θυμίσουν την οσμή τής… καραβανίλας και της μιλιταριστικής ιδεολογίας που έχει ριζώσει στη χώρα και απλώνει ακόμα και σήμερα χρώμα χακί στο περιβάλλον. Επί πλέον, σε αυτή την ιστορική στιγμή, σε μια πτωχευμένη χώρα, τέτοιες παρελάσεις προσποιούνται, παρουσιάζοντας ένα παράλογο θέατρο για να μοιάσουμε δυνατοί, ανίκητοι, εξοπλισμένοι σαν αστακοί από την πάλαι ποτέ διαχείριση του Άκη που φρόντιζε για μας…

Οι παρελάσεις αναγνώστες μου μού τσιτώνουν τα νεύρα και νιώθω εμπαιγμένος όσο δεν φαντάζεστε! Μέσα σ’ αυτά να προσθέσουμε πως ο κάθε χρυσαυγίτης, ο κάθε κουμπουροφόρος, βρίσκει ευκαιρία να το παίξει «πατριώτης» και να βγάζει τη χολή του για κάθε τι που τον καταπιέζει. Κάποιοι από τους πολιτικούς ξεχνάνε το απελευθερωτικό μήνυμα και την ιστορική μνήμη και βγάζουν τα ξύλινα λογύδριά τους… Οι πιο πατριώτες απ’ τους άλλους υψώνουν την Ελληνική σημαία και το τοπίο συμπληρώνεται με τις παρελάσεις της φτωχοποιημένης λεβεντιάς!

Δεν αντέχω πια τις παρελάσεις και δεν κατανοώ την εμπλοκή τής μαθητιώσας νεολαίας που παρελαύνει και αυτή σε έναν τόσο φθίνοντα εθνικό θεσμό. Η δε άποψη που λέει πως όλο αυτό γίνεται για να συμμετάσχει αυτή η νεολαία στην εθνική μνήμη, είναι άποψη αφελής. Αρκούν τα βιβλία και η διδασκαλία, για να πάρει το μήνυμα ο μαθητικός κόσμος. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πλέον τις παρελάσεις για να κρατηθεί η μνήμη.

Η μνήμη είναι πολύ σεβαστή έννοια για να την ξοδεύουμε στις στρατιωτικές παρελάσεις…
 
*Ο Νότης Μαυρουδής είναι κιθαριστής – συνθέτη