Fake news αλα Ρωμαϊκά

Δύο χιλιάδες χρόνια εκβιασμών, προπαγάνδας και ψεμάτων

Ένα βιβλίο καταρρίπτει μύθους που ξεκίνησαν από τους πρωτεργάτες των Fake news , του Ρωμαίους

 Είναι δυνατόν ο Νέρων να μην έκαψε  τη Ρώμη; Μήπως  η Λιβία δεν σχεδίαζε τη δολοφονία όλων των κληρονόμων στο θρόνο, ακόμα και του συζύγου  της; Είναι ψέμα το ότι οι Ρωμαίοι δεν έκαναν εμετό κατά τη διάρκεια των γευμάτων;
Η ιστορία είναι ζωντανή και αλλάζει συνεχώς καθώς κινείται από τον ένα στον άλλο. Το πρόσωπο που τη γράφει έχει την εξουσία να ταξιδεύει εγκαίρως και να αλλάζει το παρελθόν, μεταβάλλοντας τα γεγονότα σύμφωνα με τη δική τους οπτική γωνία. Η ιστορία που μας λένε αποκαλύπτεται συχνά  ότι  δεν αντιστοιχεί ακριβώς στην πραγματικότητα.

Σε αυτό το βιβλίο  επιχειρείται να αποκαλυφθούν τα  Fake news  του ρωμαϊκού κόσμου:η  εξαπάτηση, τα ψέματα και οι παραμορφώσεις που αφορούν την ιστορία της αρχαίας Ρώμης.
Το έργο πολλών ιστορικών αγνοείται πολλές φορές από το ευρύτερο κοινό , εξαιτίας του αδιαφανούς  πέπλου που μεγαλώνει πάνω από την ιστορία με το πέρασμα του χρόνου , πράγμα που φαίνεται μέσα από γεγονότα  που απαθανατίστηκαν σε ταινίες, σειρές και μυθιστορήματα, ακόμα και μέσα από όσα έγραψαν  οι Ρωμαίοι για τον εαυτό τους.
Τα περισσότερα  στηρίζονται  στην πολιτική προπαγάνδα των αυτοκρατόρων , που επηρέασε  την πραγματικότητα των καθημερινών ανθρώπων  στις ρωμαϊκές παραγκουπόλεις, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τα μεγαλύτερα θύματα του κλασικού κόσμου, τις γυναίκες, οι οποίες υπέφεραν από την περιφρόνηση μιας  ιστορίας που γράφτηκε  μόνο από  άνδρες. Όλες αυτές οι κρυφές ιστορίες έρχονται  τώρα στο φως στο διαφωτιστικό αυτό  βιβλίο.

 

Τα fake news "έκαναν θραύση" στην αρχαία Ρώμη

---

Όπως θέλει ο θρύλος, που αποτυπώθηκε και στην κλασική ταινία Quo Vadis (1951) με τον Πίτερ Ουστίνοφ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Νέρων για να διασκεδάσει έβαλε φωτιά στην αρχαία Ρώμη και εκστασιασμένος με το θέαμα από τις φλόγες που καταβρόχθιζαν τα κτίρια της Αιώνιας Πόλης έπαιζε τη λύρα του. Όμως εκείνο το μακρινό 64 π.Χ. ο Νέρωνας, όπως αναδεικνύουν οι πηγές δεν βρισκόταν καν στη Ρώμη, αλλά στο Άντιουμ, ενώ και η αρχαιολογική σκαπάνη έχει αποδείξει πως και η πυρκαγιά προκλήθηκε από τυχαία αιτία.
Όπως τονίζει ο αρχαιολόγος Νέστορ Μαρκές, συγγραφέα του νέου βιβλίου «Fake News στην Αρχαία Ρώμη. Διαβολές, προπαγάνδα, ψεύδη 2000 χρόνια πριν» (Fake News de la Antigua Roma. Engaños, propaganda mentiras de hace 2000 años, ed. Espasa, 2019), «λειτούργησε ένα ‘σπασμένο’ τηλέφωνο: κυκλοφόρησε η φήμη πως είδαν τον Νέρωνα σε έναν κήπο της πόλης, κάποιος άλλος πρόσθεσε πως παρατηρούσε την πυρκαγιά από έναν πύργο και μετά πολλά χρόνια προστέθηκε ο θρύλος πως έπαιζε λύρα στο παλάτι, ενώ οι φλόγες κατέστρεφαν τη Ρώμη, όμως η ιστορική αλήθεια δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα αυτή».
Όμως, η ιστορία του Νέρωνα δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα μίας διεστραμμένης παραλλαγής των ιστορικών γεγονότων που μας έχει παραδοθεί και αποτελεί τμήμα της συλλογικής φαντασίας ακόμη και σήμερα. «Για τον ρωμαϊκό κόσμο έχουν δημιουργηθεί πλήθος fake news, ορισμένα από τα οποία τα έπλασαν οι ίδιοι οι Ρωμαίοι για πολιτικούς λόγους- για να υποσκάψουν φερ’ ειπείν έναν αυτοκράτορα, ή για να υμνήσουν έναν άλλον, αλλά επίσης υπάρχουν και πολλές ιστορίες οι οποίες παραλλάχθηκαν με το πέρασμα των χρόνων», τονίζει ο ίδιος.

Οι ταινίες και οι Χριστιανοί 

Πολλές από αυτές τις παραποιημένες ιστορίες από την αρχαία Ρώμη επέζησαν στο συλλογικό ασυνείδητο έως σήμερα χάρις στο Χόλιγουντ. Όπως για παράδειγμα οι μονομαχίες, όπου σε πολλές ταινίες ένας μονομάχος αντιμετωπίζει πολλούς αντιπάλους κραδαίνοντας μία αλυσίδα με μία μπάλα με καρφιά, η οποία όμως αποτελεί ένα όπλο που αναπτύχθηκε στον Μεσαίωνα. Ή ακόμη οι φόνοι Χριστιανών που ρίχνονταν στα λιοντάρια: «η καταδίκη αυτή υπήρχε μεν, αλλά μόνο ως τιμωρία για συγκεκριμένα εγκλήματα και όχι για θρησκευτικούς λόγους», τονίζει ο Μαρκές, που πιστεύει ότι έχουν δημιουργηθεί «πολλά μυθεύματα» αναφορικά με τους διωγμούς των Χριστιανών. «Μέσα σε τρεις αιώνες είχαν καταδικασθεί λίγες εκατοντάδες, που και αυτές συμπυκνώνονται σε μία περίοδο 13 ετών. Αλλά ακόμη και στα ρωμαϊκά έδικτα (διατάγματα) κατά των Χριστιανών τονίζεται σαφώς πως θα πρέπει να αποφευχθεί η αιματοχυσία, εάν αυτό είναι εφικτό», υπογραμμίζει ο συγγραφέας.

Η ψευδής φήμη για τα «μπακανάλια»

Για τον ίδιον, μία από τις μεγαλύτερες παραποιήσεις στην ιστορία και την εικόνα της Ρώμης αφορά την σχέση των πολιτών της με τις «βακχείες» (τα γνωστά «μπακανάλια»), «τον θρύλο για τα οργιαστικά δείπνα με αχαλίνωτο έρωτα και πολύ φαγητό». Όπως εξηγεί ο Μαρκές, «τα μπακανάλια δεν έχουν καμία σχέση με αυτό, ήσαν τυπικές θρησκευτικές τελετές αφιερωμένες στον Βάκχο, τον θεό του κρασιού». Η ψευδής τούτη αντίληψη δημιουργήθηκε το 186 π.Χ. όταν ο πρωθύπατος Ποστούμιος αντιλήφθηκε πως και άνδρες συμμετείχαν στους εορτασμούς του Βάκχου, που έως τότε (ΣτΜ, όπως τεκμαίρεται και στις Βάκχες του Ευριπίδη, άλλωστε) συμμετείχαν μόνο γυναίκες, έφερε το θέμα και προειδοποίησε για τον κίνδυνο τη Γερουσία. «Υπήρξε τότε ένα κυνήγι μαγισσών. Διαδόθηκε η ψευδής φήμη πως στη διάρκεια αυτών των εορτασμών, που βασίζονταν στην ένωση με το πνεύμα του θεού μέσα από την έκσταση της μουσικής και του χορού, οι συμμετέχοντας παραδίδονταν σε ομαδικά όργια και δολοφονίες, πείθοντας έτσι τον απλό λαό πως εκεί τελούνταν κάτι τρομακτικό, ενώ επίσης εκτελέσθηκαν ορισμένοι προκειμένου να αποτραπεί η επέκταση της διονυσιακής λατρείας», εξηγεί ο Μαρκές.
Ανάμεσα στις διεστραμμένες εικόνες που πλάσθηκαν σκόπιμα για αυτοκράτορες, πέρα από τον πυρομανή Νέρωνα, ο Μαρκές αναφέρει επίσης τις περιπτώσεις του ανόητου Κλαύδιου, ή των απάνθρωπων τυράννων όπως ο Δομητιανός, ο Καλιγούλας, ή ο Κόμοδος. Όλοι τους θύματα της damnatio memoriae των αντιπάλων τους. Οι ιστορικοί Σουητώνιος και Τάκιτος περιέγραφαν φερ’ ειπείν τον Δομητιανό ως ένα κτήνος απέναντι στον Τραϊανό, «καθώς στόχος τους ήταν να εξάρουν την προσωπικότητα του δεύτερου», εξηγεί ο Μαρκές. Επιπλέον, για τον Δομητιανό υπάρχουν λιγοστές πηγές, εάν όχι μόνον όσα άφησαν πίσω τους οι δυσφημιστές του. Όμως ακόμη και από αυτά τα λιγοστά τεκμήρια που έμειναν για τη διακυβέρνησή του, προκύπτει πως ο Δομητιανός «ήταν ένας ικανός αυτοκράτορας, που φρόντισε για την ευημερία των Ρωμαίων, αφήνοντας γεμάτα τα δημόσια ταμεία».
Αλλά εκείνη που κακομεταχειρίστηκαν περισσότερο τα κακόβουλα μυθεύματα των Ρωμαίων ήταν η Λίβια, η σύζυγος του αυτοκράτορα Αύγουστου. Η περίπτωσή της αποτελεί τρανό παράδειγμα για το πώς η ρωμαϊκή κοινωνία αντιμετώπιζε τις γυναίκες. Σύμφωνα με τον Μαρκές, η Λίβια υπήρξε η πρώτη γυναίκα με εξουσίες στη Ρώμη. «Απελευθερώθηκε από την ανδρική καταπίεση, χάρις στον γάμο της με τον Αύγουστο και υπήρξε πολύ αγαπητή στον λαό, στο βαθμό που της απένειμαν τον τίτλο mater patriae (πατριδομήτωρ). Όμως θα έπρεπε να στιγματισθεί ως μία τρομερή γυναίκα, διότι αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να φθάσει τόσο ψηλά», επισημαίνει.
Ο Τάκιτος απέδωσε στη Λίβια φήμες για δηλητηρίαση των απογόνων του Αυγούστου, μετατρέποντάς την ως «φόνισσα μητριά». Στην αρχαία Ρώμη, όπως και στις ταινίες του Disney, η εικόνα της μητριάς ήταν συνώνυμη με το κακό. Επίσης διέρρευσε πως ενδέχεται να ευθύνεται για τον θάνατο του Αυγούστου, κατηγορίες που έφθασαν έως τις ημέρες μας μέσω του βιβλίου «Εγώ, ο Κλαύδιος» του Ρόμπερτ Γκρέιβς, που αργότερα αποδόθηκε τηλεοπτικά από την ομώνυμη σειρά του ΒΒC. «Αλλά εάν ο Αύγουστος πέθανε σε ηλικία 75 ετών, γιατί η Λίβια περίμενε τόσα χρόνια;», αναρωτιέται ο Μαρκές.
Εκτός από τα ψεύδη και τις διαβολές, οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν με περισσή αποτελεσματικότητα και την προπαγάνδα. Το έπος της Αινειάδας, πέρα από την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική της αξία «είναι ένα έργο που παραγγέλθηκε από τον Αύγουστο, προκειμένου να πεισθεί ο ρωμαϊκός λαός να του παραδώσει την εξουσία και πως αυτό θα ήταν προς το συμφέρον του», ερμηνεύει ο σύγχρονος αρχαιολόγος.
Θα μπορέσουμε όμως ποτέ να μάθουμε τι πραγματικά συνέβαινε στην αρχαία Ρώμη; Σύμφωνα με τον Μαρκές, θα πρέπει να αρκεστούμε «στο να ενώνουμε ορισμένα διεσπαρμένα κομμάτια», προκειμένου να αποκτήσουμε μία απεικόνιση της πραγματικής ιστορίας στο περίπου. Και τούτο γιατί η ιστορία –και η αρχαία, και η συγκαιρινή μας—«αποτελεί ένα περίπλοκο σύνολο από γεγονότα, ψεύδη και προσωπικές απόψεις, που μπλέκονται σε ένα μεγάλο σύστημα, συχνά δύσκολο να το αποκρυπτογραφήσουμε», τονίζει ο Μαρκές, προειδοποιώντας συνάμα τον σημερινό αναγνώστη: «είμαστε μία αντανάκλαση των προγόνων μας: nihil sub sole novum (ουδέν νέον υπό τον ήλιον)».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ζωή μου παραπαίει, αμέτρητοι λογαριασμοί και λάθος υπολογισμοί

ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΡΑΣ


Μ` απέλυσαν απ` τη δουλειά
Με χώρισε η γυναίκα μου
Έχασα στο Κίνο δανεικά και πώς τα δίνω
Το νοίκι ρέει, χρέη
Η ζωή μου παραπαίει
Αμέτρητοι λογαριασμοί και λάθος υπολογισμοί

Και σαν να μην φτάναν όλα αυτά
Στην Αττική το απόγευμα
Για πυροσβεστήρα πήρα κλήση 80 €
Και μες την γκαντεμιά μου
Μες τον πανικό πηγαίνω
Βάζω τα καλά μου παίρνω ό,τι έχω βγαίνω και
Χορεύω, χορεύω ό,τι προβλήματα έχω στην άκρη τ` αφήνω
Ξεδίνω, παίρνω φόρα πάω στο μπαρ
Βάζω τεκίλα και πίνω και πίνω
Για την στιγμή για την χαρά για την παρηγοριά

Χτυπάει το άγχος απ τη μια
Από την άλλη η καρδιά
Βραδυκαρδία παίρνω χάπια για την αϋπνία
Σαν ταινία βγάζει πιστόλι η εφορία
Σηκώνω τα χέρια φωνάζω για φόνο
Της λέω θέλω χρόνο αφού χρόνια πληρώνω

Και σαν να μην φτάναν όλα αυτά
Στην Αττική το απόγευμα
Για πυροσβεστήρα πήρα κλήση 80 €
Και μες την γκαντεμιά μου
Μες τον πανικό πηγαίνω
Βάζω τα καλά μου
Παίρνω ό,τι έχω βγαίνω και
Χορεύω, χορεύω ό,τι προβλήματα έχω στην άκρη τ` αφήνω
Ξεδίνω, παίρνω φόρα πάω στο μπαρ
Βάζω τεκίλα και πίνω και πίνω
Για την στιγμή για την χαρά για την παρηγοριά

Και χορεύω, χορεύω ό,τι προβλήματα έχω στην άκρη τ` αφήνω
Ξεδίνω, παίρνω φόρα πάω στο μπαρ
Βάζω τεκίλα και πίνω και πίνω
Για την στιγμή για την χαρά για την παρηγοριά

Κι όμως, είναι απολύτως λογικό ένας 17χρονος να ψηφίσει Χρυσή Αυγή

Κώστας Μανιάτης

oneman.gr

---

Όταν η εκπαίδευση έχει ως κύριο σκοπό να δημιουργήσει εθνική συνείδηση, μπορεί να συμβούν και ατυχήματα.

Ο 17χρονος που ψήφισε Χρυσή Αυγή, ένα μήνα πριν μάθαινε απ' έξω τη συνθήκη των Σεβρών, τη "μεγάλη ευκαιρία που χάσαμε", έβλεπε και ξανάβλεπε τον χάρτη της 'Μεγάλης Ελλάδας', τον συνέκρινε με το σημερινό και έβλεπε να λείπουν η μισή Θράκη, η Σμύρνη και η ενδοχώρα της. Διάβαζε για τη Μικρασιατική Καταστροφή, για τους νεκρούς, για τη συνθήκη της Λωζάνης. Προηγουμένως μάθαινε ότι η ελληνική βυζαντινή αυτοκρατορία έπεσε το 1453 και ότι μια χούφτα Έλληνες απελευθερώθηκαν μόνοι τους το 1821.
Συγγνώμη, αλλά αν κάποιος κάνει την πορεία 'σχολείο-κάλπη', χωρίς να παρεμβληθεί τίποτα ενδιάμεσα, είναι πολύ εύκολο να ψηφίσει ακροδεξιά.

Η εκπαίδευση έχει σκοπό να δημιουργήσει 'Έλληνες', πολίτες με εθνική συνείδηση, όχι να διδάξει την αλήθεια

Αυτή είναι και η επίσημη αποστολή της εκπαίδευσης σύμφωνα με το Σύνταγμα.
"Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες". -Άρθρο 16 του Συντάγματος.

Αν διανύσει την απόσταση 'σχολείο-κάλπη' χωρίς να έχει προηγηθεί η παραμικρή εμπειρία από την αληθινή ζωή, την μετασχολική, χωρίς την επαφή με εξωσχολικά αναγνώσματα, χωρίς την εμπειρία από χώρους που ζυμώνονται οι συνειδήσεις (πανεπιστήμιο, χώροι δουλειάς), είναι πολύ εύκολο να ψηφίσει τους φασίστες.

Δεν λέω ότι είναι ο κανόνας, δεν λέω ότι γι' αυτό η Χρυσή Αυγή έχει τόσο υψηλά ποσοστά στους ανήλικους. Αν ήταν ο κανόνας, τότε η Χρυσή Αυγή θα μάζευε 90% από εκείνους, και όχι 13%.
Όταν όμως η εκπαίδευση έχει ως κύριο σκοπό της να σου δημιουργήσει εθνική συνείδηση, μπορεί να συμβούν και τέτοια ατυχήματα.
Το σχολείο είναι ο κύριος φορέας της κυρίαρχης ιδεολογίας και όπως είναι δομημένο, κάνει πιο οικεία στα αυτιά του 17χρονου τα επιχειρήματα της λαϊκίστικης δεξιάς, της ακροδεξίας και των νεοναζί παρά των υπόλοιπων αστικών κομμάτων.

  Και ξεχνάμε κάτι ακόμα όσοι στεναχωρηθήκαμε χθες το βράδυ. Ο 17χρονος γνώρισε την Χρυσή Αυγή ως 'κανονικό κόμμα'.
Ήταν 8 χρονών το 2010 όταν ο Μιχαλολιάκος εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στον δήμο της Αθήνας. Ήταν 10 χρονών το 2012 όταν μπήκε στη Βουλή με 6,97%. Από τότε ζει παράλληλα μαζί της, μεγαλώνει μαζί της, ωριμάζει μαζί της, την έχει αποδεχτεί ως 'κανονικό' πολιτικό φορέα.
Και ήταν 13 χρονών το 2015 όταν το ποσοστό της υποχώρησε ελάχιστα στο 6,28%, παρά τη δολοφονία Φύσσα που είχε προηγηθεί.
Θυμήσου όταν εσύ ήσουν 8, 10 και 13 χρονών τι σκεφτόσουν για ένα κόμμα που ήταν στη Βουλή. Το θεωρούσες παράνομο, εγκληματικό;
Θυμήσου ακόμα περισσότερο τι εικόνα είχες γι' αυτό, αν το υποστήριζαν οι γονείς σου.
Και εδώ μπαίνουν και οι άλλες παράμετροι, γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το σχολείο για το μεγάλο ποσοστό των νέων που γοητεύεται από τους νεοναζί. Η οικογένεια και η συνήθεια -με σχεδόν όρους τελετουργίας- η πρώτη ψήφος σχεδόν πάντα να εναρμονίζεται με το οικογενειακό ιδεολογικό περιβάλλον, έχει την ευθύνη που της αναλογεί.
Η σχεδόν αποκλειστικά στρατιωτική ιστορία που διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, δεν αρκεί για να τα στρέψει στους φασίστες. Ούτε η αρχαιολατρία.
Ναι είναι εύκολο, κάποιος ανήλικος που μαθαίνει παπαγαλία την επίσημη ιστορία για την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ταυτόχρονα βλέπει να συζητείται το μακεδονικό, να μη βρει αναχώματα, να κοιτάξει την τηλεόραση, να πει πολύ εύκολα τη λέξη "προδότες" και λίγο αργότερα, όταν θα κληθεί πια να ψηφίσει, να επιλέξει την ακροδεξιά. Θα μπορούσε μάλιστα να επιλέξει κάποιο άλλο κόμμα που με σοβαρά επιχειρήματα ήταν κατά της ονομασία της Βορείου Μακεδονίας και δεν θα είχε κανείς πρόβλημα με αυτό.

Επιλέγει όμως την ακροδεξιά, γιατί ο λόγος της, ο δήθεν παθιασμένος, γεμάτος απλοϊκά μηνύματα, ένας λόγος που ξεχειλίζει από τεστοστερόνη βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε μια ηλικία που επίσης το αίμα της βράζει

Ακούγεται ότι η γενιά που έρχεται γαλουχημένη με Κατσίφα, γαλουχημένη μέσα στα μαθητικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία που ελαφρά τη καρδία κάποιοι προωθούσαν για μικροκομματικούς σκοπούς, θα είναι ακόμα χειρότερη.

ΥΓ: Κάποιοι λένε ότι "καταλογίζετε αποκλειστικά στους 17χρονους το 13% της ΧΑ, και τίποτα στους 20άρηδες ή 23άηδες που επίσης βρίσκονται ανάμεσα στο ηλικιακό εύρος 17-24 που σύμφωνα με τα exit polls προτίμησαν τους νεοναζί". Σωστό εν μέρει, αλλά σκεφτείτε ότι το 2015 οι 18-24 είχαν δώσει 11% στη ΧΑ και φέτος, ενώ το ποσοστό της έπεσε αρκετά στις εκλογές, σε αυτό το ηλικιακό εύρος με την προσθήκη των 17άρηδων, όχι μόνο δεν έπεσε, αλλά ανέβηκε. Και αυτό δείχνει πολλά.

Ένας ταρτούφος της πολιτικής που ονομάζεται Βενιζέλος

Ο καλός συνταγματολόγος ξέρει...

Αντα Ψαρρά

efsyn.gr

---

Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια ο κ. Βενιζέλος. Η βολική αφορμή αποχώρησής του, λόγω παραγκωνισμού από το Επικρατείας, προκαλεί συρρίκνωση του ΚΙΝ.ΑΛΛ. και ταυτόχρονα παρέχει την αναγκαία στήριξη στον Κυριάκο Μητσοτάκη. 
Ο κ. Βενιζέλος -που κουνούσε το δάχτυλο αυστηρά σε όσους βουλευτές ή συντρόφους του τόλμησαν να αλλάξουν κόμματα καταγγέλλοντάς τους για συναλλαγή- σήμερα φεύγει όχι μόνος, αλλά παίρνοντας μαζί και όσους ο ίδιος επηρεάζει. Αυτοί βέβαια που τον ακολουθούν δεν έχουν εξασφαλισμένο -όπως ο ίδιος- όχι μόνο υπουργείο, αλλά ούτε καν θέση διοικητή σε κρατική υπηρεσία. 
Η καθαρή πολιτική συμπεριφορά του Συνταγματολόγου που παραδίδει όλες τις τελευταίες ημέρες μαθήματα του τρόπου εφαρμογής του Συντάγματος και των Νόμων, μόλις σήμερα παραβίασε ταυτόχρονα όλους τους γραπτούς και άγραφους κανόνες πολιτικής δεοντολογίας και πολιτικού πολιτισμού. 
Κι αφού έκανε ό,τι έκανε, στη συνέχεια κατηγόρησε από πάνω και το κόμμα του ότι δήθεν σέρνεται πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ! Λες και δεν έχουν ακούσει και διαβάσει οι πολίτες ποια είναι επί τέσσερα χρόνια τώρα και με πόσο φανατισμό η στάση του κόμματος απέναντι στην κυβέρνηση. 
Ο κ. Βενιζέλος μπορεί να κερδίσει ένα ακόμα υπουργείο, αλλά έχασε και το τελευταίο ίχνος της αξιοπιστίας του μπροστά στα... καλά και συμφέροντα.

Κείμενο πολιτικής και εκλογικής στήριξης στη Ρένα Δούρου

---

«Οι πολίτες της Αττικής καλούμαστε να επιλέξουμε την ερχόμενη Κυριακή το μέλλον του τόπου μας. Καλούμαστε να απαντήσουμε στο κρίσιμο δίλημμα: πρόοδος ή οπισθοδρόμηση στην Αττική.
Για πρώτη φορά οι πόρτες της Αττικής άνοιξαν στους πολίτες και έκλεισαν στα συμφέροντα.
Για πρώτη φορά η Αττική διοικείται με γνώμονα τα συμφέροντα των πολιτών, με διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.
Για πρώτη φορά στην Αττική έχει γίνει ένα πολυεπίπεδο έργο – από τις αντιπλημμυρικές υποδομές που έπρεπε να είχαν γίνει χρόνια τώρα σε όλη την Αττική ως τις δομές κοινωνικής προστασίας και την έμπρακτη στήριξη των δημόσιων δομών υγείας.
Για πρώτη φορά η Αττική επένδυσε πόρους στην τουριστική ανάπτυξη και προβολή, τον πολιτισμό, την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου και τη δημιουργία της Αττικής Ριβιέρας, τη στήριξη της επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και της εξωστρέφειας, συμβάλλοντας στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Για πρώτη φορά στην Αττική προωθείται ένα εναλλακτικό, οικονομικά και οικολογικά, δίκαιο και βιώσιμο σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων στη βάση των αρχών της κυκλικής οικονομίας, της αποκέντρωσης και της ανακύκλωσης.
Πλέον στην Περιφέρεια Αττικής, καλούμαστε να αποφασίσουμε:
Θα συνεχίσουμε ακόμη πιο δυνατά στον δρόμο μιας Αττικής στην υπηρεσία όλων των υγιών παραγωγικών δυνάμεων.
ή
θα την αφήσουμε στα χέρια εκείνων που λειτουργούν με ‘ημέτερους παντός καιρού’;
Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί για μια Αττική σύγχρονη, οικολογική, με σαφές κοινωνικό πρόσημο, με ψηφιακές τεχνολογίες, με τους πολίτες στο τιμόνι, στην υπηρεσία του πολιτισμού.
ή
θα επιτρέψουμε να περάσει η Αττική στα χέρια εκείνων που κατέστρεψαν τον τόπο, κράτησαν επί δεκαετίες την Αττική στο περιθώριο, δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν τις απαραίτητες αλλά και αναγκαίες υποδομές και υπονόμευσαν τη δυναμική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;
Με αίσθηση της ευθύνης μας απέναντι στους συμπολίτες μας, καλούμε όλες και όλους να προσέλθουν δυναμικά στην κάλπη για την Περιφέρεια Αττικής στις 2 Ιουνίου και να στηρίξουν με την ψήφο τους τη Ρένα Δούρου και τη «Δύναμη Ζωής».
Γιατί το μέλλον της Αττικής δεν είναι υπόθεση ενός προσώπου ή μιας παράταξης, ή εφαλτήριο για άλλες θέσεις ή πρόσθετο στοιχείο στο βιογραφικό, αλλά αποτελεί το συλλογικό στοίχημα για το μέλλον των παιδιών μας. Για τις ζωές μας.
Έχουμε ήδη διανύσει πολύ δρόμο για να γυρίσουμε τώρα πίσω.
Για μια Περιφέρεια Αττικής δίπλα στους πολίτες, με σχέδιο και έργο για τους πολίτες, την κοινωνική ευημερία, το περιβάλλον και τις επόμενες γενιές, επιλέγουμε την πρόοδο που εκφράζει η «Δύναμη Ζωής» και η Ρένα Δούρου.
Με τη Ρένα!».
Ενδεικτικά, το κείμενο συνυπογράφουν μέχρι στιγμής:
Μουρατίδης Νίκος, μουσικός παραγωγός
Φόνσου Άννα, ηθοποιός
Φίνου Καίτη, ηθοποιός
Κατσέλη Νόρα, ηθοποιός
Παπαδημητρίου – Τσάτσου Άννα, δικηγόρος
Γκίβαλος Μενέλαος, αναπληρωτής καθηγητής ΕΚΠΑ
Αγγελόπουλος Θοδωρής, εντεταλμένος σύμβουλος ανάπτυξης πολιτιστικών υποδομών
Αρβανίτης Δημήτρης, γραφίστας
Αβαγιανού Ντίνα, ηθοποιός
Αρβανίτης Νίκος, ηθοποιός
Σχίζα Ράνια, ηθοποιός
Κουτσουρέλης Ανδρέας, ηθοποιός
Κοτρώτση Φωτεινή, σκηνοθέτης
Καμτσής Νίκος, σκηνοθέτης
Κρημνιώτη Πόλυ, δημοσιογράφος
Φιλίνη Άννα, εικαστικός
Τουμασάτου Μαριάννα, ηθοποιός
Σπετσιέρης Μάκης, πρόεδρος εργαζομένων Εθνικού Θεάτρου, μέλος Δ.Σ. της ΠΟΘΑ
Χρηστίδου Ραλλία, μουσικός, ερμηνεύτρια
Συμεωνίδου Χάρις, ηθοποιός
Ντούτση Αγνή, σκηνογράφος, γλύπτρια
Χατζησοφιά Άννα, συγγραφέας – ηθοποιός
Αξελός Ρήγας, ηθοποιός, δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο της Αθήνας «ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ»
Κόκκαλης Πέτρος
Κανελλοπούλου Μαρία, ηθοποιός
Μαυρουδής Χάρης, ηθοποιός
Κουτσουρέλης Ανδρέας, ηθοποιός – σκηνοθέτης
Κεχαγιόγλου Κωνσταντίνος, πρόεδρος Πανελλήνιας Οργάνωσης Θεάματος Ακροάματος
Πετροπούλου Αλεξία, ηθοποιός – συγγραφέας – γραφίστας
Στάικου Σέβη, ηθοποιός – ιδιωτικός υπάλληλος
Παπαθύμνιος Γιάννης, ηθοποιός
Χώλη Κατερίνα, ηθοποιός
Σαρηγιαννίδης Μπάμπης, ηθοποιός
Βακαλοπούλου Κατερίνα, ηθοποιός
Αρμένης Φώτης, ηθοποιός
Αλευράς Κωνσταντίνος, χορευτής – χορογράφος – ηθοποιός
Ρέλλας Αντώνης, σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής
Νικολαΐδης Αλέξανδρος, ολυμπιονίκης
Ρεμούνδος Αυγουστίνος, σκηνοθέτης – ηθοποιός
Κομνηνού Μαρία, ομότιμη καθηγήτρια ΕΚΠΑ
Κουρή Άννα, ηθοποιός
Γεωργίου Ζωή, πρόεδρος ΟΣΥ
Μπάρκουλη Μαρία, δημόσιες σχέσεις «Σπίτι του ηθοποιού»
Φλώρου Εύη, γραμματεία «Σπίτι του ηθοποιού»
Αγοραστού Άντα, ηθοποιός
Τζιούφα Ιουλία, ηθοποιός
Παναγιώτου Κωνσταντίνα, συνταξιούχος
Νικολαΐδου Μαρίνα, ηθοποιός
Γιάννης Συλλιγνάκης, ηθοποιός
Κούσης Πάντης, ηθοποιός
Παλαιολόγου Μαρία, ηθοποιός
Τζακώστας Κώστας, οδηγός
Γαϊτατζής Ιωάννης, ιερέας
Ζωγράφου Μαρία, πολίτης
Πιτακούσης Απ., ηθοποιός
Τζακώστα Βασιλική, πολίτης
Kamel Abdi, ηθοποιός
Κάρνος Αντώνης, οδηγός
Στάη Μαρία, ηθοποιός
Κορρές Λάκης, μάνατζερ
Γούτης Γιάννης, τραγουδιστής
Δρακοπούλου Ειρήνη, ηθοποιός
Διονυσοπούλου Ιωάννα, τηλεοπτική παραγωγός
Μπάρκουλης Νίκος, μαθητής Λυκείου
Μαροσούλης Ηλίας, θεατρικός επιχειρηματίας
Οικονομίδου Μαριαλένα, συνθέτης, στιχουργός, ηθοποιός
Πλιός Άρης, ηθοποιός
Ασίκογλου Βάσω, ηθοποιός
Κιρκινεζιάδης Πρόδρομος, ηθοποιός
Τσιγαράς Βαγγέλης, ηθοποιός
Αρσενίδου Σούλα, λογίστρια
Σαμιώτης Γιώργος, πανεπιστημιακός
Τουλούμη Γιώτα, πανεπιστημιακός
Παπαδάκη Μαρία, κομμώτρια
Βουρλή Αναστασία, οδοντίατρος
Χατζηπέτρος Μανώλης, ασφαλιστής
Παπαδούλης Γιώργος, καθηγητής ΓΠΑ, τ. πρύτανης
Μπουρνάς Βασίλης, οικονομολόγος
Ιορδανίδου Όλγα, ιατρός, διοικήτρια 2ης Υγειονομικής Περιφέρειας
Ελευθερίου Πόπη, ασφαλιστικός σύμβουλος
Αθανασάκη Βάλια, Δρ. Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

«Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή. Μυθιστορηματική βιογραφία»: γράφει ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

---

Πηγή: ert.gr [ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα]

Για να γράψεις ένα βιβλίο πρέπει να έχεις κάποιο κίνητρο ή ένα ερέθισμα. Στη δική μου περίπτωση ήταν η προσωπικότητα του διάσημου μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή. Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή (1873 – 1950) ήταν κορυφαίος σύγχρονος Έλληνας μαθηματικός που διακρίθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο. Το επιστημονικό έργο του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή επεκτείνεται σε πολλούς τομείς, των Μαθηματικών, της Φυσικής και της Αρχαιολογίας. Είχε σημαντικότατη συνεισφορά ιδιαίτερα στους τομείς της πραγματικής ανάλυσης, συναρτησιακής ανάλυσης και θεωρίας μέτρου και ολοκλήρωσης.
Η προσπάθειά μου ήταν να γράψω μια μυθιστορηματική βιογραφία. Να μιλήσω για άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του Καραθεοδωρή και να τον γνωρίσω στους αναγνώστες για να μάθουν τη σπουδαία διαδρομή του στην επιστήμη. Η πρώτη μου επαφή ήταν να διαβάσω περιοδικά ή άρθρα που γράφτηκαν για τον Καραθεοδωρή. Η συνέχεια ήταν βιβλία που αναφέρονται σε αυτόν. Αυτά με έκαναν να γοητευτώ από τη ζωή του και να βάλω στόχο να διευρύνω τις γνώσεις μου για αυτόν. Επισκέφτηκα βιβλιοθήκες και αρχεία. Εντόπισα επιστολές του και εργασίες του στα μαθηματικά. Έπειτα ανακάλυψα φωτογραφίες και καρτ ποστάλ που έστελνε στην οικογένειά του. Η ανάγνωση επιστολών μου φανέρωσε ένα άλλο άνθρωπο που είχε ευαισθησίες για την όπερα τη μουσική και διάβαζε βιβλία. Αγαπούσε την οικογένειά του και ήταν πολύ πειθαρχημένος στη ζωή του. Αν και ήταν μεγαλωμένος στο εξωτερικό, μιλούσε στο σπίτι του την ελληνική γλώσσα και λάτρευε ότι είχε σχέση με την Ελλάδα.

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή ήταν πάντοτε αριστοκρατικά ντυμένος.

Ήταν φιλόπατρις και ήθελε να προσφέρει τα πάντα για την πατρίδα του. Τον ενέπνευσε το όραμα του Ελευθέριου Βενιζέλου για μια καλύτερη Ελλάδα. Πίστεψε στον Βενιζέλο και ενθουσιάστηκε με την ιδέα του να ιδρύσει Πανεπιστήμιο στη Σμύρνη. Παραιτήθηκε από τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και ανέλαβε την οργάνωση του Πανεπιστημίου της Σμύρνης το 1920. Κατέβαλλε προσπάθειες για να το κάνει ένα από τα καλύτερα ιδρύματα αλλά ο πόλεμος και η καταστροφή της Σμύρνης, το 1922, έσβησαν το όνειρο για το Πανεπιστήμιο της Ανατολής. Παρόλα αυτά έσωσε τον εξοπλισμό του Πανεπιστημίου και τον έστειλε στην Αθήνα. Εκεί, στην πρωτεύουσα, διορίσθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο. Τον πολέμησαν και απογοητευμένος τα παράτησε και γύρισε στη Γερμανία. Διορίστηκε στο Μόναχο ως καθηγητής και διακρίθηκε αφού αφοσιώθηκε στη δουλειά του. Στη δεύτερη θητεία του Ελευθέριου Βενιζέλου ως Πρωθυπουργός βοήθησε στην οργάνωση του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.
Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή συνομιλούσε με σπουδαίους μαθηματικούς όπως ο Χίλμπερτ, ο Κλάιν και ο Αϊνστάιν. Θεωρούνταν από τους σπουδαιότερους μαθηματικούς φιλοσόφους της εποχής του. Η ζωή του ήταν μυθιστόρημα.

Ο Καραθεοδωρή με την κόρη του Δέσποινα και τον μαθηματικό E. Cartan στη Ζυρίχη το 1932.

Βασιζόμενος στην τεχνική της γραφής χρησιμοποίησα πραγματικά γεγονότα και με τη βοήθεια της φαντασίας μου έγραψα μια μυθιστορηματική βιογραφία. Ταξίδεψα μαζί του και έζησα τις περιόδους εκείνες που μεγαλούργησε. Η βιογραφία μαζί με τις παλιές φωτογραφίες του Καραθεοδωρή και τις επιστολές του αποτέλεσαν το υλικό για το βιβλίο μου που του έδωσα τον τίτλο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή. Μυθιστορηματική βιογραφία.
Ακόμη γνώρισα μέλη της οικογένειας Καραθεοδωρή που με συμβούλευσαν και με ενθάρρυναν στην έρευνά μου. Η διαδρομή που έκανα μέχρι την έκδοση του βιβλίου ήταν μαγική γιατί μου έδωσε δύναμη και αυτοπεποίθηση για να γράψω ένα διαφορετικό βιβλίο για την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Το βιβλίο του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη με τίτλο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή. Μυθιστορηματική βιογραφία κυκλοφορεί, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, από τις Εκδόσεις Μένανδρος (σελ.: 224, τιμή: €16,00).
Την έκδοση προλογίζει ο Κωνσταντίνος Δ. Μαλαφάντης, Καθηγητής ΕΚΠΑ & Πρόεδρος της Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδος. Την εισαγωγή στη ζωή και το έργο του Καραθεοδωρή υπογράφει ο Στράτος Θεοδοσίου, Αστροφυσικός, ομότιμος Καθηγητής ΕΚΠΑ & Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών.
Ο ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΙΝΤΖΕΜΠΕΛΗΣ κατάγεται από τη Λέσβο και γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μπέρμιγχαμ και μετεκπαιδεύτηκε στο Μόναχο, όπου και δίδαξε για μια πενταετία στο Ευρωπαϊκό Σχολείο. Εργάστηκε για τριάντα χρόνια ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, μεταξύ των οποίων το Νταχάου, Προφορικές και επιστολικές μαρτυρίες (Μένανδρος, 2014) και Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το κόμμα των Φιλελευθέρων στην Ήπειρο (Historical Quest, 2015). Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Διαβάζω και Index, ενώ αυτή την περίοδο συνεργάζεται με τα ηλεκτρονικά περιοδικά diastixo.gr και vakxikon.gr.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή. Μυθιστορηματική βιογραφία των εκδόσεων Μένανδρος και μας παραχωρήθηκαν για την παρουσίαση από τον συγγραφέα.

Τα "ειλατήρια" ενός παπατζή ελληνέμπορα

ΟΤΑΝ Ο ΕΛΛΗΝΕΜΠΟΡΑΣ ΠΑΠΑΤΖΗΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ 

Στην εκπομπή «One Talk»,  το βραδινό talk show του Δημήτρη Μανιάτη στην Onetv ,  πήγε ως  καλεσμένος ο Κυριάκος Βελόπουλος. Όταν σε κάποιο σημείο ο Μανιάτης ρώτησε τον Βελόπουλο για το  αν πουλάει τις χειρόγραφες επιστολές του Ιησού, ο δεύτερος αντέδρασε νευρικά και με επιθετικό τρόπο προσπάθησε  να αρνηθεί , λέγοντας «δεν τις πουλάω εγώ, εσύ τις πουλάς, τώρα», ύστερα όμως αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι για μεταγενέστερα καλογερικά χειρόγραφα που
που βρίσκονται σε μονή του Αγίου Όρους.
Ο πονηρός πολιτευτής , για να δώσει περισσότερο κύρος στα λεγόμενά του , τόνισε με  υπεροπτικό ύφος ότι μιλάει ως "ειδικός", ως επιστήμονας φιλόλογος-αρχαιολόγος,και  ρώτησε με επιθετικό τρόπο , κατ΄επανάληψη,  τον Δημήτρη Μανιάτη να του πει τι είναι τα... «ειλατήρια» , αποκαλύπτοντας την πελώρια αγραμματοσύνη του, αφού η σωστή λέξη είναι «ειλητάρια».

ειλητάριο - Βικιλεξικό

«Σκούζει η αλεπού, που πήρε ο αετός την κλώσα»:βαρυσήμαντη παρέμβαση διακεκριμένου δικαστικού λειτουργού για την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης

Η Δικαιοσύνη στο μεταίχμιο της πολιτικής σύγκρουσης

Γρηγόριος Ζ. Πεπόνης, αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου

Πηγή: efsyn.gr  

31.05.2019

---

Αμέσως μετά τη διεξαγωγή των εκλογών της 26ης Μαΐου τρέχοντος έτους, η Δικαιοσύνη ευρέθη, για μία ακόμη φορά και κατά τρόπον οξύτατο, στο επίκεντρο του δημοσίου και επί το ακριβέστερον του συγκρουσιακού πολιτικού λόγου. Αφορμή, τη φορά αυτή, απετέλεσε η νομιμοποίηση ή μη του υφισταμένου Υπουργικού Συμβουλίου προς επιλογήν της νέας «ηγεσίας» του Αρείου Πάγου και της Εισαγγελίας αυτού, ζήτημα δηλαδή που δεν αφορά την εκλογική αντιπαράθεση κυριολεκτικώς και καθ’ εαυτήν, αλλά καθαρώς τη θεσμική λειτουργία του κράτους.

«Αφορμή» βεβαίως, καθ’ όσον άλλα, μάλλον, υποψιάζεται σχετικώς και ως αίτιον ο μέσος έμπειρος και εχέφρων πολίτης και εντός εισαγωγικών ηγεσίας φυσικά, αφού τέτοια δεν νοείται και αλίμονο αν υφίστατο σε επίπεδο δικαιοδοτικού έργου.

Το άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος και πάλι στο προσκήνιο της επικαιρότητος, από τα ίδια τα πρωταγωνιστικά υποκείμενά του, ως πολιτική διελκυστίνδα όμως και όχι στο πλαίσιο ενδεχομένης, βελτιωτικής έστω, αναθεώρησής του και σοβαρού de lege ferenda νομικού προβληματισμού των αρμοδίων.

Το φαινόμενο πλήττει ευθέως και καίρια το κύρος της Δικαιοσύνης, την οποίαν και κατά τρόπον απροκάλυπτο θέτει στο κάδρο της ολέθριας και καταστροφικής αμφισβήτησης, με ό,τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται για τη συντεταγμένη δημοκρατική πολιτεία.

Περαιτέρω, η διδομένη εντύπωση περί του τρόπου με τον οποίον οι πρωταγωνιστές της σύγκρουσης φέρονται να αντιλαμβάνονται τη λειτουργική αποστολή του άρθρου 90 παρ. 5 του Συντάγματος, προσβάλλει βάναυσα όλους τους μοχθούντες στον βωμό του καθήκοντος έντιμους δικαστικούς λειτουργούς.

Δεν είναι φέουδο και κινούμενο κανενός η Δικαιοσύνη. Πλανώνται πλάνην οικτρά εάν και όσοι ονειρεύονται, ενδεχομένως, ομφάλιους λώρους ποδηγεσίας της.

Οι επί του θέματος συνταγματικές προβλέψεις χαρακτηρίζονται από σαφήνεια και ενάργεια, χωρίς να παρέχουν, έστω και κατ’ ελάχιστον, έδαφος βάσιμης αμφισβήτησής τους.

Οι οικείες προαγωγές ενεργούνται «ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου», ορίζει η σχετική διάταξη.

Πουθενά δεν γίνεται λόγος για Υπουργικό Συμβούλιο με νωπή λαϊκή εντολή, ούτε θεσπίζεται αδυναμία ενεργείας Υπουργικού Συμβουλίου, του οποίου η συνταγματική θητεία βαίνει εξαντλουμένη.

Εννοείται ότι εξαιρείται το υπηρεσιακής φύσεως Υπουργικό Συμβούλιο.

Η στοιχειώδης θεσμική των πραγμάτων αντίληψη και η συνιστώσα condicio sine qua non παραδοχή της θεσμικής συνέχειας μιας δημοκρατικής πολιτείας, παρέχει, φρονούμεν, τη δέουσα και ορθή απάντηση στο εγειρόμενο ζήτημα.

Το κύριο και προέχον εν προκειμένω είναι η τήρηση ή μη της συνταγματικής νομιμότητος.

Ως προς την ύπαρξη ή μη και ηθικής νομιμοποίησης, παραπέμπουμε στις κατά το παρελθόν, επί ετέρων ζητημάτων, ανάλογες θέσεις των δύο αντιμαχομένων πλευρών και στην αναγκαία αντιπαραβολή τους με τις σημερινές θέσεις τους.

Βεβαίως, διερωτώμαι εάν στερείται και ηθικών διαστάσεων η άκρως προβληματική συμβατότητα του άρθρου 90 παρ. 5 του Συντάγματος, με την επίσης βασική Συνταγματική και Δημοκρατική αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Συνιστά υποχρέωση και καθήκον όλων η διαφύλαξη του κύρους της Δικαιοσύνης.

Σε κάθε όμως περίπτωση, η τελευταία δεν μπορεί να σκιάζεται, πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να χρεώνεται με ενδεχόμενες λογικές και αντιλήψεις που, έστω εν θερμώ και επιπολαίως εκδηλούμενες, συνοψίζονται στο λαϊκό θυμοσοφικό απόφθεγμα «σκούζει η αλεπού, που πήρε ο αετός την κλώσα».

Το «What Does This Button Do? – An Evening with Bruce Dickinson»

 
 ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΛΗΞΗ: ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ Ο  BRUCE DICKINSON!

Ο lead singer των Iron Maiden σε ένα one-man show στο Θέατρο παλλάς, με έμπνευση από την αυτοβιογραφία του «What Does This Button Do?» που κυκλοφόρησε το 2017
Για τους φίλους των Iron Maiden –και είναι πάρα πολλοί στη χώρα μας- μια βραδιά με τον Bruce Dickinson είναι όνειρο.
Και να, που θα γίνει πραγματικότητα. Στις 4 Νοεμβρίου ο πολυσχιδής lead singer των βρετανών χεβιμεταλάδων –είναι ταυτόχρονα, μουσικός, επιχειρηματίας, ζυθοποιός, ομιλητής, σεναριογράφος, συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός, ηθοποιός και ξιφομάχος- θα βρεθεί στο Θέατρο Παλλάς, προσκεκλημένος της High Priority Promotions με την παράσταση «What Does This Button Do? – An Evening with Bruce Dickinson», ένα διαφορετικό stand-up show, διάρκειας μεγαλύτερης από 2 ώρες στην οποία μοιράζεται με το κοινό ιστορίες και εικόνες που δεν περιλήφθηκαν ποτέ στις σελίδες του βιβλίου του.
Το «What Does This Button Do? – An Evening with Bruce Dickinson» χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο, ο Bruce αφηγείται, πάντοτε με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, στιγμές της απίστευτης ζωής του. Το δεύτερο μισό είναι αφιερωμένο στο κοινό του, σε ένα ρυθμικό γύρο ερωταπαντήσεων! Οι fan ρωτούν και ο Bruce απαντά αυτοσχεδιάζοντας, με το κλασικό χιούμορ που διακρίνει τον χαρισματικό frontman.
«What Does This Button Do? – An Evening with Bruce Dickinson», Θέατρο Παλλάς, Βουκουρεστίου 5, Αθήνα, Δευτέρα 4 Νοεμβρίου. Τιμές εισιτηρίων: Από 35 έως 90 ευρώ. Προπώληση εισιτηρίων: www.highpriority.gr , www.ticketmaster.gr, τηλ. 210 8938111, καταστήματα Public. Για αγορές μέσω internet υπάρχει επιβάρυνση 10% στην τιμή του εισιτηρίου

The Chemical Wedding (Bruce Dickinson album) - Wikipedia

Ρέκβιεμ της μεσαίας τάξης και της τρίτης ηλικίας

 

 

Κατερίνα  Σχινά

Πηγή: oanagnostis.gr

 

 

---

Το λογοτεχνικό έργο του Μιχάλη Μοδινού είναι ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στην ιστορική μεταμυθοπλασία και το οικολογικό, αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι, μυθιστόρημα – από την Χρυσή Ακτή, το πρώτο του μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 2005 ως τον  Μεγάλο Αμπάι, τη Σχεδία και την Εκουατόρια. Το νέο του, ωστόσο, μυθιστόρημα, είναι διαφορετικό: πρόκειται για μια μετατονισμένη σε άλλη κλίμακα συνέχεια του μυθιστορήματός του Τελευταία έξοδος, Στυμφαλία, μια συμφωνία πάνω σε ένα θέμα, εκεί που η Τελευταία έξοδος ήταν, ας μου επιτραπεί η αναλογία, μια φούγκα. Θα θυμίσω εν τάχει την υπόθεση εκείνου του βιβλίου, εύστοχου και συναρπαστικού πολιτικού αφηγήματος, γραμμένου στην καρδιά της κρίσης. Τα πάντα αρχίζουν μια χειμωνιάτικη νύχτα, με άθλιο καιρό, μέσα στην ερημιά, όταν ένα αυτοκίνητο φεύγει, θαρρείς προς το πουθενά, έχοντας στο τιμόνι του έναν μεσήλικα υποψήφιο αυτόχειρα. Διασχίζει ένα τοπίο δυστοπικό, βγαλμένο, θαρρείς από τα σωθικά της κρίσης, με μόνη του συντροφιά, πέρα από κάποια φευγαλέα, κάποτε έως και θλιβερά, συναπαντήματα, σπαράγματα σκέψεων και εικόνων μιας εποχής που οδηγούσε αναπότρεπτα προς την καταστροφή, προσωπική και κοινωνική, οικονομική και πολιτική, ενώ παρουσιαζόταν ως υποσχετική, ανέμελη, σταθερή και κερδισμένη. Σε μια ιλιγγιώδη επανάληψη των ίδιων και των ίδιων σκέψεων σε ελαφρώς παραλλαγμένες εκδοχές, που προξενεί μιαν αίσθηση ακραίας εξωπραγματικότητας, ο αποξενωμένος από την οικογένειά του ήρωας συνθέτει το δημόσιο και το ιδιωτικό στην παράλληλη πορεία τους προς την χρεοκοπία, ανασκευάζει τους εθνικούς μύθους, διερωτάται για τα συστατικά της ευτυχίας και επανέρχεται ξανά και ξανά στην ιδέα της αυτοκτονίας– ώσπου με μια παρέκκλιση του τιμονιού βρίσκει την πιο απροσδόκητη διέξοδο. Το Πλέγμα είναι μια ανεπτυγμένη, πολυφωνική, αλλά εξίσου σαρκαστική επεξεργασία της ίδιας θεματικής
Ονόμασα το Πλέγμα συμφωνία για μεγάλη ορχήστρα – προτιμότερο ωστόσο θα ήταν να το αποκαλούσα Ρέκβιεμ. Ρέκβιεμ της μεσαίας τάξης, ρέκβιεμ της πολιτικής, της κοινωνικής και εισοδηματικής ασφάλειας, της οικογένειας, του γάμου, των προσδοκιών. Κι εδώ οι ήρωες είναι μεσήλικες, στο κατώφλι της τρίτης ηλικίας, κι εδώ όλες οι σχέσεις είναι υπονομευμένες, αποφλοιωμένες από το νόημά τους. Με πυρήνα το πρόσωπο του Δημήτρη Ωραιόπουλου, ενός ηλικιωμένου ανώτερου δικαστικού από τον οποίο εκκινεί ένα σε ευρεία έκταση απλωμένο πλέγμα οικογενειακών, επαγγελματικών, κοινωνικών, φιλικών και σεξουαλικών σχέσεων, παρακολουθούμε δεκαεννέα πρόσωπα (το καθένα τους πρωταγωνιστής στην ιστορία του και κομπάρσος στις ιστορίες των άλλων) να ενεργούν σαν να μετράνε τη στάχτη τους, έγκλειστα σε ένα ιδιωτικό, αυτοπαθές σύμπαν. Κι αν κατά καιρούς ερωτοτροπούν με το συλλογικό ή σχολιάζουν την πολιτική, είναι γιατί κι αυτά αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της τύρβης και της φθοράς τους. Όχι και τα δεκαεννέα βέβαια –  οι νέοι, παρατηρητές και μακρινοί συμμέτοχοι της ζωής των μεσηλίκων ηρώων, διαφορετικά βιώνουν τις εμπειρίες τους και διαφορετικά τις επεξεργάζονται. Όμως η ζωή όλων των άλλων είναι σφραγισμένη από ένα ακατανόητο malaise, από μια δυσφορία που τορπιλίζει κάθε βεβαιότητα, καθιστά κάθε σχέση αμφίρροπη, και κάθε κίνηση προς το άλλο και τον άλλον εκκρεμή.
Μεσήλικες λοιπόν οι ήρωες που δεν ζουν ασφαλώς στο «βασίλειο της ανάγκης» – τα λόγια είναι του συγγραφέα – αλλά που ταλανίζονται από τις ανάγκες τους, πολύ συχνά άυλες, σε σημείο βασανισμού. Μεσήλικες που βαρύνονται από όλα όσα συνεπάγεται η ηλικιακή καμπή: καρκίνους και οδυνηρές θεραπείες ή θλιβερές επιπτώσεις, σώματα που γερνούν, παρά την προσπάθεια αναστροφής αυτής της αναπόφευκτης διαδικασίας, φόβους, νοσταλγία για τα χαμένα νιάτα (αλλά όχι εξωραϊσμός τους – και αυτό το οφείλουμε στην αποστασιοποιημένη πέννα του συγγραφέα), πότε πότε ευσυγκινησία, καταφυγή στον κυνισμό και υπερεπένδυση σε μια σεξουαλικότητα εν πολλοίς αφυδατωμένη. Είναι «απανωτές οι ερπύστριες που πέρασαν από πάνω μας», λέει ένας από τους ήρωες του βιβλίου. Εδώ κοντοστέκεται κανείς. Μα ποιες ερπύστριες; Μέχρι πριν λίγο, όπως συνάγεται από τους μονολόγους τους, απολάμβαναν απερίσταλτοι την εθνική ευωχία∙ ακόμη και τώρα συνεχίζουν να αναπαράγουν τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, όσο το μπορούν, για να μη δουν το σύμπαν τους να καταρρέει ολοκληρωτικά. Δεν έχουν ζήσει δα κανένα πόλεμο, καμιά βιβλική καταστροφή. Και όμως.
Και όμως. Όλοι τους αντιμέτωποι αναπόφευκτα με το «σφαγείο» που είναι τα γηρατειά, σύμφωνα με τον Φίλιπ Ροθ, ζουν μέσα σε ένα οιονεί πένθος, αγκιστρωμένοι σε ό,τι μέχρι πρότινος συνιστούσε το βίο τους, αλλά τώρα φαντάζει αποχρωματισμένο, άνυδρο και στείρο. Φιλίες, έρωτες, γάμοι ανοίγονται μπροστά τους σαν αχανής έρημος. Ο  Μοδινός εστιάζει στο σώμα, όχι ως μόνο ως τόπο της απόλαυσης – έστω και αγχογόνου, έστω και κουτσουρεμένης, έστω και μηχανικής, αποστραγγισμένης από τη συγκίνηση και την ουσιώδη συμμετοχή – αλλά και ως θέατρο μιας  μάχης – με προδιαγεγραμμένη, αλίμονο, έκβαση –  ανάμεσα στο θάνατο, που συνεχώς καταλαμβάνει έδαφος και της ζωής που αντιστέκεται. Όχι πως δεν ενδέχεται, μερικές φορές, ασθένεια να είναι η ίδια η ζωή.
Μέσα σ’ αυτό το υπαρξιακό κενό, αυτήν την απαραγνώριστη, έστω και αν απωθείται προσωρινά, αγωνία, χρειάζεται κάποιο υποκατάστατο – και οι ήρωές του επενδύουν στην μόνη απτή αλήθεια, την αλήθεια της σάρκας, όπως θα έλεγε και ο Ουελμπέκ, ο οποίος εμφανίζεται στον μονόλογο της Βερονίκ Ωντουέν-Ωραιοπούλου ως «μεγάλο κωλόπαιδο, αλλά ιδιοφυής». Γυμναστική του σεξ, με απώτερη απόβλεψη όχι την αγάπη, ή κάποια βαθύτερη σύνδεση, τέλος πάντων, αλλά την αναστολή της απόγνωσης. «Ο συναισθηματικός αποσυντονισμός πρέπει να μελετηθεί κάποτε, το ίδιο και η ερωτική κατήφεια, μετά από μια συναρπαστική μέρα», μονολογεί ένας από τους ήρωες, ο Τρύφων Σαλαμέτης, που γειώνεται απότομα όταν η ύπανδρος ερωμένη του, μετά από τη συνεύρεση και μια ρομαντική βόλτα, μετατοπίζεται νοερά στο οικογενειακό της περιβάλλον, επειγόμενη να επιστρέψει οίκαδε για να αναλάβει τα μητρικά της καθήκοντα. Κι εκείνος, προεικονίζοντας τη μοναξιά που θα τον πιάσει από το λαιμό όταν επιστρέψει στο άδειο του διαμέρισμα, αναζητεί τη λύση του στο πρόσωπο μιας άλλης γυναίκας. «Αύριο βράδυ δείπνο στο σπίτι;» στέλνει ένα sms σε κάποια Ελίνα, «μόνη, κατά κανόνα διαθέσιμη, παρακμιακά γοητευτική και απελπισμένη». Αλλά είναι λιγάκι άτυχος, γιατί η Ελίνα λείπει στη Βαλέτα.
Κι όμως, η δύναμη της σεξουαλικής έλξης δεν υποτιμάται στο βιβλίο του Μιχάλη, και δεν είναι πάντα εξ αρχής ναρκοθετημένη. Η γυμνή και απροσποίητη έλξη και η προοπτική της, που «κάνει τα περιγράμματα των πραγμάτων πιο σαφή», δεν είναι απλώς κατάφαση στη ζωή, είναι το δυναμό της. Μια άλλη ηρωίδα του, η Τούλα Παραστατίδου, θα συναντήσει τυχαία στο μετρό έναν παλιό της εραστή, ο οποίος και την επαναφέρει, έστω και τσακισμένος τώρα πια, στην ένταση μιας παρελθούσας εποχής, που λανθάνει και υπόκωφα απαιτεί, παρότι προσώρας κατασιγασμένη. «Είμαι ακόμα ζωντανή, σκεφτόμουν, με τον ήλιο στην πλάτη μου», λέει η Τούλα καθώς τον ακολουθεί στην οδό Αθηνάς «ανάμεσα σε μικροπωλητές, τουρίστες, μετανάστες και κάποιους κυριλέ κάζουαλ τύπους που παριστάνουν πως απολαμβάνουν τη γραφικότητα αυτού του μπουρδέλου που ονομάζεται Κέντρο αν και αγκαλιάζουν σφιχτά τις τσάντες τους μην τους τις αρπάξουν», χωρίς να ξέρει και χωρίς να τη νοιάζει καλά καλά πού την πηγαίνει.
Στο μικρό αυτό απόσπασμα, ωστόσο, διακρίνουμε επίσης τη συγκαταβατική ειρωνεία με την οποία ο  Μιχάλης Μοδινός ανασυστήνει τις καταστάσεις, τον σκηνικό χώρο, τους τόπους που «συχνά υπαγορεύουν ρόλους», όπως με μεγάλη διαύγεια παρατηρεί. Η ειρωνεία του είναι ό,τι ο Ρεμί ντε Γκουρμόν ονόμαζε «αποσύνδεση», αυτό που τροποποιεί τους αναμενόμενους σχηματισμούς, τις συμμετρικές ιδέες, που κατακερματίζει τις αποπνικτικές ολότητες. Το σαρκαστικό, επικριτικό του βλέμμα σαρώνει τα πάντα, τραβώντας το παραπέτασμα της κοινοτοπίας και της ψευδολογίας, που θολώνει τη δημόσια αίσθηση της κρίσης. Ο παιγνιώδης σαρκασμός του καταφέρνει να χτυπήσει ένα γυμνό νεύρο που πονά, το νεύρο  που έχει αποσαρκωθεί απ’ ό,τι το προστάτευε, κοινωνικές συμβάσεις, αποσιωπήσεις, αυταπάτες, ακόμα και παρηγορητικά ψεύδη, και τώρα πάλλεται έκθετο στην αλήθεια της ανθρώπινης συνθήκης.
Κι ίσως αυτή την τωρινή συνθήκη που μας καθαιμάσσει να την αποτυπώνουν καλύτερα οι ου τόποι, όπως τους έχει αποκαλέσει τόσο ωραία ο ωραία ο ανθρωπολόγος Μαρκ Ωζέ και τόσο αποτελεσματικά αποτυπώνει ο συγγραφέας μας, οι απρόσωποι χώροι της διαρκούς κίνησης και της μετάβασης, όπου η ταυτότητα αποδομείται – νοσοκομεία, σούπερ μάρκετ, αεροδρόμια. Η δυσφορία ενός ακόμη από τους δεκαεννέα, του Μανόλη Σερέτη, στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ με τις χιλιάδες εναλλασσόμενες ετικέτες («ο ορισμός της αλλοτρίωσης για έναν άντρα, η απόδειξη πως δεν μπορείς να παραγάγεις πια τίποτα με τα χέρια σου»), το αίσθημα της μοναξιάς «που τον καταπλακώνει σαν βράχος, ίσως λόγω της αφθονίας, της απειρίας επιλογών», οι οποίες επιπροσθέτως δεν προσφέρουν καμιά ευχαρίστηση, «μέσα σε μια ανυπόφορα γλυκερή μουσική υπόκρουση», συναντιέται με το αίσθημα ασφυξίας που κυριεύει τη Νόρα Κριτσέλη  καθώς προχωρεί στους διαδρόμους του 401 νοσοκομείου και σχολιάζει τον τεχνητό τους φωτισμό. «Το νέον με τσακίζει», λέει η Κριτσέλη, «οι ριπές της τηλεόρασης και του κομπιούτερ με αποπροσανατολίζουν, ο άπλετος φωτισμός των αεροδρομίων ή ο μουντός, υποκίτρινος ενός διαδρόμου του ΙΚΑ μου δίνει την αίσθηση πως δεν υπάρχει μέλλον, πως η ψυχή μου ήδη κατοικεί στο καθαρτήριο». Είναι αυτοί οι χώροι μια μεταφορά, βεβαίως, γι’ αυτό που όντως συμβαίνει στους ήρωες. Δεν υπάρχει μέλλον. Υπάρχει μόνο ένα συνεχές παρόν, που εξαντλείται στη βεβιασμένη διέγερση, παραδίδεται στην εμπορευματοποίηση, και καταρρέει από κόπωση, από ό,τι ονόμασε ο Φρέντρικ Τζέιμσον «μαρασμό του θυμικού».
Το Πλέγμα, είναι λοιπόν, ένα βιβλίο για τη μοναξιά, για την ατροφία του συναισθήματος, για την αλλοτρίωση, για το πένθος, γραμμένο με ευφορική διαύγεια, προς χάριν του ζόφου. Ένα βιβλίο για την δυσκολία να παγιωθεί μια διαλογική σχέση μεταξύ του εγώ και του εσύ, στη βάση μιας αμοιβαιότητας. Για την εναλλαξιμότητα των ρόλων, ή αλλιώς, για το πώς το αντικείμενο της επιθυμίας μπορεί να γίνει, ανεπαισθήτως, το υποκείμενο που επιθυμεί. Για το τέλος των πραγμάτων. Αλλά και, διόλου ασήμαντο αυτό, για τη σωτήρια δυνατότητα να ξαναρχίσουν. Για την αναπάντεχη ρωγμή που μπορεί να σκίσει σαν αστραπή την καθημερινότητα, όχι για να την καταστρέψει, αλλά για να της δώσει την ευκαιρία να ανασυνταχθεί σε διαφορετική κλίμακα. Για την θαυμαστή αλληλεπίδραση των πάντων. Κι αν «το παλιό ηττάται εξ ορισμού από το νέο», όπως γράφει ο Μοδινός, αυτό το φθαρμένο, το εμμονικό, διαψευσμένο παλιό, μπορεί καμιά φορά να νοηματοδοτήσει το νέο, όπως συμβαίνει στην νεαρή Εμμανουέλα, όταν ανακαλεί στη μνήμη της τη διακριτική σοφία του Δημήτρη Ωραιόπουλου, που θα πεθάνει στο νησί όπου η ίδια εργάζεται σε κάποιο μπαρ. Ο ηλικιωμένος ανώτερος δικαστικός με την «ακόρεστη περιέργεια για τα πάντα» είναι για την Εμμανουέλα η γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, η καλόγνωμη σκιά που δίνει περιεχόμενο στο θάνατο και στο πένθος. Και καθώς, μαζί με τον κύριο Ωραιόπουλο, το παλιό αποσύρεται, με τα λάθη του, τα τραύματά του, τις οδύνες του, ο συγγραφέας ανεβάζει επί σκηνής τον Τάκη Παραστατίδη, έναν Τζέιμς Ντην που επείγεται να αδράξει το μέλλον, χωρίς τον κίνδυνο να ντουκάρει πουθενά τη μηχανή του (εξάλλου οδηγός ταξί είναι) γιατί προσώρας, στις σελίδες του βιβλίου, όντας νέος, είναι και αθάνατος.
info:

«Το Πλέγμα» | Εκδόσεις Καστανιώτη

Πολιτισμένοι ...σαδιστές

ΟΗΕ: Ο Τζούλιαν Ασάνζ υποφέρει από 'ψυχολογικά βασανιστήρια'

Πηγή:  ΑΠΕ-ΜΠΕ

---

Ο ιδρυτής των WikiLeaks Τζούλιαν Ασάνζ έχει υποστεί «ψυχολογικά βασανιστήρια» εξαιτίας μιας εκστρατείας δυσφήμησης σε βάρος του από ΜΜΕ, δικαστές και υψηλόβαθμους πολιτικούς, δήλωσε σήμερα ένας ερευνητής των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο Νιλς Μέλτσερ, ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, που επισκέφθηκε τον Ασάνζ σε μια υψίστης ασφαλείας φυλακή του Λονδίνου στις 9 Μαΐου, εξέφρασε ανησυχία για τις νέες κατηγορίες που απαγγέλθηκαν σε βάρος του Ασάνζ και επανέλαβε μια έκκληση να μην εκδοθεί.
Ο Ασάνζ ήταν πολύ άρρωστος χθες για να εμφανιστεί μέσω βιντεοσύνδεσης από μια βρετανική φυλακή σε μια ακρόαση για το αίτημα έκδοσης των Ηνωμένων Πολιτειών, δήλωσε ο δικηγόρος του Γκάρεθ Πιρς. Βρίσκεται στη νοσοκομειακή πτέρυγα της φυλακής.
«Ο κ. Ασάνζ έχει εκ προθέσεως εκτεθεί, για μια περίοδο πολλών χρόνων, σε όλο και πιο σοβαρές μορφές σκληρής, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, τα σωρευτικά αποτελέσματα των οποίων μπορούν να χαρακτηριστούν μόνο ως ψυχολογικά βασανιστήρια», ανέφερε σε μια δήλωση ο Μέλτσερ.
Ο Ελβετός καθηγητής νομικής, που είναι ένας ανεξάρτητος ειδικός, συνοδευόταν κατά την επίσκεψή του στη φυλακή από δύο ιατρικούς εμπειρογνώμονες που ειδικεύονται στην εξέταση πιθανών θυμάτων βασανιστηρίων και άλλων κακομεταχειρίσεων, αναφέρεται στη δήλωση. Μίλησαν ιδιωτικά με τον Ασάνζ και πραγματοποίησαν μια «ενδελεχή ιατρική εκτίμηση».
«Ήταν προφανές πως η υγεία του κ. Ασάνζ έχει επηρεαστεί σοβαρά από το υπερβολικά εχθρικό και αυταρχικό περιβάλλον στο οποίο έχει εκτεθεί για τόσο πολλά χρόνια», δήλωσε ο Μέλτσερ.
«Επιπλέον των σωματικών παθήσεων, ο κ. Ασάνζ είχε όλα τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της παρατεταμένης έκθεσης σε ψυχολογικά βασανιστήρια, περιλαμβανομένου του υπερβολικού στρες, της χρόνιας αγχώδους διαταραχής και του έντονου ψυχολογικού τραύματος.»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν την έκδοση του Ασάνζ ο οποίος συνελήφθη στις 11 Απριλίου από τις βρετανικές αρχές μετά την άρση της επταετούς ασυλίας του στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, για μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία διαρροές απόρρητων πληροφοριών.
Ο Αυστραλός, που είναι σήμερα 47 ετών, είχε παραβιάσει τους όρους της προσωρινής απελευθέρωσής του και είχε καταφύγει εκεί το 2012 προκειμένου να αποφύγει την έκδοσή του στη Σουηδία σχετικά με μια έρευνα για σεξουαλική επίθεση η οποία τέθηκε στη συνέχεια στο αρχείο. Η Σουηδία ξεκίνησε και πάλι την έρευνα στις αρχές Μαΐου. Ο Ασάνζ αρνείται τις κατηγορίες για βιασμό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απαγγείλει κατηγορίες για κατασκοπεία σε βάρος του Ασάνζ, λέγοντας πως δημοσίευσε παράνομα τα ονόματα απόρρητων πηγών και συνωμότησε με και βοήθησε την πρώην αναλύτρια των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών Τσέλσι Μάνινγκ για την απόκτηση πρόσβασης σε απόρρητες πληροφορίες. Αντιμετωπίζει 18 κατηγορίες στις ΗΠΑ που επισύρουν φυλάκιση πολλών δεκαετιών αν καταδικαστεί.
«Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι πως, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο κ. Ασάνζ θα εκτεθεί σε αληθινό κίνδυνο σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του, περιλαμβανομένης της ελευθερίας της έκφρασης, του δικαιώματός του σε δίκαιη δίκη και της απαγόρευσης βασανιστηρίων και άλλης σκληρής, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας», είπε ο Μέλτσερ.
Ο Ασάνζ 'κατέλαβε' τα πρωτοσέλιδα το 2010, όταν τα WikiLeaks δημοσίευσαν ένα απόρρητο βίντεο του στρατού των ΗΠΑ που δείχνει μια επίθεση του 2007 από ελικόπτερα Απάτσι στη Βαγδάτη με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων, περιλαμβανομένων δύο δημοσιογράφων του Reuters.
«Από τότε (το 2010), διεξάγεται μια αδιάκοπη, ασυγκράτητη εκστρατεία δημόσιας διαπόμπευσης και δυσφήμησης σε βάρος του κ. Ασάνζ, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Σουηδία και, πιο πρόσφατα, στον Ισημερινό», δήλωσε ο Μέλτσερ, υποδεικνύοντας τον Τύπο και τους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και μη κατονομαζόμενους υψηλόβαθμους πολιτικούς και δικαστές που ασχολήθηκαν με την υπόθεση.

Η Θεσσαλονίκη μέσα από ένα υπέροχο αφιέρωμα του France 2! (ΒΙΝΤΕΟ)
Πηγή: parallaximag.gr

---

Αυτόν τον Απρίλιο, το Γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο France 2 βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη για να κάνει ταξιδιωτικό ρεπορτάζ για την πόλη μας στο τηλεοπτικό μαγκαζίνο του δικτύου “C’ est au programme”.
Για τρεις ημέρες το συνεργείο περιηγήθηκε στην πόλη, καλύπτοντας την πολιτισμική ζωή της και την γαστρονομία της, με στόχο την προβολή της πόλης σε ένα ευρύ κοινό της Γαλλικής επικράτειας.

Το συνεργείο έκανε αρκετούς σταθμούς στα πιο όμορφα και χαρακτηριστικά σημεία της πόλης, με αρχή την Πλατεία Αριστοτέλους και συνεχίζοντας στα Κάστρα, στον Λευκό Πύργο με μια βόλτα με ένα από τα καραβάκια του Θερμαϊκού, στη Νέα Παραλία με ξεναγό τον Μπερνάρ Κουόμο, αλλά και στην περιοχή της Άνω Πόλης με ξεναγό τον Πρόδρομο Νικηφορίδη. Επόμενος σταθμός ήταν οι γεύσεις της πόλης και οι παραδοσιακές αγορές της, ενώ η περιήγηση έκλεισε στις Αποθήκες του Λιμανιού.

Το συνεργείο φιλοξένησε το Τμήμα Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώ η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Γραφείου ΕΟΤ Γαλλίας.