Αδυνατώ να κατανοήσω τη διαπάλη των ανέμων

Aλκαίος

Λυρικός ποιητής μονωδιών

Βίος- Τόπος- Χρόνος: Σύγχρονος της Σαπφώς, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη της Λέσβου γύρω στα 630. Ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, που μετά την ανατροπή των Πενθελιδών αγωνίστηκε χωρίς επιτυχία για την εξουσία. Γύρω στα 612, τα αδέρφια του σε συνεργασία με τον Πιττακό ανέτρεψαν τον τύραννο Μέλαγχρο. Αργότερα, ο ίδιος ο Αλκαίος πολέμησε στο πλευρό του Πιττακού εναντίον των Αθηναίων στο Σίγειο και συμμάχησε μαζί του κατά του Μυρσίλου. Ωστόσο, άσκησε σφοδρή κριτική στον Πιττακό, όταν εκείνος έγινε τύραννος στα 590-580. Εξορίστηκε από τη Λέσβο περισσότερες από μία φορές, και είναι γνωστό πως πήγε στην Αίγυπτο. Άγνωστη είναι η χρονιά του θανάτου του.

Γλώσσα: O Αλκαίος συνέθεσε στην αιολική διάλεκτο.

Έργο: Τα ποιήματά του, κυρίως στασιωτικά, συμποτικά, ερωτικά, ύμνοι, έχουν καταταχθεί από τους Αλεξανδρινούς σύμφωνα με το θεματικό τους περιεχόμενο σε δέκα τουλάχιστον βιβλία.Τα έργα του Αλκαίου χαρακτηρίζονται για τη λιτότητα της έκφρασης, τις εντυπωσιακές αλληγορίες, και το σφοδρό πάθος. Για την ηρωική ποιότητα της ποίησής του έγραφε ο Οράτιος: «κι εσύ, Αλκαίε, χτυπώντας ρωμαλέα το χρυσό σου πλήκτρο, ψάλλεις τη σκληρή ζωή του πλοίου, της εξορίας και του πολέμου».

Αλκαίος ο Μυτιληναίος - Βικιπαίδεια

ἀσυννέτημμι τὼν ἀνέμων στάσιν·

τὸ μὲν γὰρ ἔνθεν κῦμα κυλίνδεται͵

τὸ δ΄ ἔνθεν͵ ἄμμες δ΄ ὂν τὸ μέσσον

4 νᾶϊ φορήμμεθα σὺν μελαίναι

χείμωνι μόχθεντες μεγάλωι μάλα·

πὲρ μὲν γὰρ ἄντλος ἰστοπέδαν ἔχει͵

λαῖφος δὲ πὰν ζάδηλον ἤδη͵

8 καὶ λάκιδες μέγαλαι κὰτ αὖτο·

χόλαισι δ΄ ἄγκυρραι, τὰ δ' ὀήϊα

[ ]

[ ]

12 τοι πόδες ἀμφότεροι μένοισιν

ἐν βιμβλίδεσσι· τοῦτό με καὶ σ[άοι

μόνον· τὰ δ΄ ἄχματ΄ ἐκπεπ[.]άχμενα

..]μεν φόρηντ΄ ἔπερθα, τὼν[…]

]ενοισ[

αδυνατώ να κατανοήσω τη διαπάλη των ανέμων·

γιατί το ένα κύμα κυλά από τη μια, και τ' άλλο από

την άλλη, κι εμείς στη μέση πάμε όπου μας πάει το

πλοίο το μαύρο, μοχθώντας με τη μεγάλη θύελλα·

ως πάνω από το κατάρτι το νερό, διάτρητο και το

πανί, και μεγάλες τρύπες πέρα για πέρα· χαλαρώνουν

οι άγκυρες*· το πηδάλιο […] τα πόδια μου και τα δυο

μένουν (μπερδεμένα) στα σκοινιά· τούτο

μόνο με σώζει· το … φορτίο … πάνω …

Μετάφραση (1):INK

πούθε φυσάνε οι άνεμοι; και φέρνουνε το κύμα

πότε από δω, πότε από κει· γυρνάμε πάνω κάτω

με το μαύρο καράβι μας καταμεσής του πόντου,

και τυραννιόμαστε πολύ στην τόση τρικυμία·

νερό η κουβέρτα γέμισε, και τα πανιά σκίστηκαν

απ' άκρη σ' άκρη, κρέμονται μεγάλα τα κουρέλια·

πάει, χαλαρώσαν τα σχοινιά!

Μετάφραση (2): Σ. Kακίσης

Πηγή: Ανθολόγιο Αρχαϊκής Λυρικής Ποίησης (Β Γενικού Λυκείου - Θεωρητικής Κατεύθυνσης) Βιβλίο Μαθητή

Από τη Λιθακιά Ζακύνθου ... "Στο Κολωνάκι"

Αλεξάνδρα Κλάδη: Από τη Ζάκυνθο... "Στο Κολωνάκι" Το Βήμα-

Απίστευτο: συνελήφθη "φακελάκι" για δωροδοκία γιατρού

«Φακελάκι» συνελήφθη επ΄αυτοφώρω για δωροδοκία γιατρού!

«Φακελάκι»  ύψους 1.000 ευρώ κατηγορείται πως προσπάθησε να δωροδοκήσει τον   διευθυντή  της Παιδοχειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς» της Θεσσαλονίκης. Το  «Φακελάκι» των χιλίων  ευρώ ζήτησε εκβιαστικά από τον διευθυντή να το παραλάβει , προκειμένου  να χειρουργήσει 20χρονο ασθενή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο γιατρός, που δεν ήθελε να δωροδοκηθεί, προσποιήθηκε πως θα υποκύψει στις απαιτήσεις του «Φακελακίου», αλλά κατήγγειλε το περιστατικό στους «αδιάφθορους» της ΕΛ.ΑΣ. και στη συνέχεια στήθηκε επιχείρηση για την επ' αυτοφώρω σύλληψη του «Φακελακίου».

Έτσι οι «αδιάφθοροι» της ΕΛ.ΑΣ. προσημείωσαν τον διευθυντή και , όταν  τα χαρτονομίσματα πήγαν να παραδοθούν στον γιατρό , επενέβησαν οι αστυνομικοί,  τα συνέλαβαν και τα οδήγησαν στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης .

Ανακοίνωση για την υπόθεση αναμένεται να εκδώσει η Υποδιεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων Βορείου Ελλάδας της ΕΛ.ΑΣ.

Βαμπιριάδα

Γιώργο, προχώρα , σε κράζει  όλη η χώρα 
βάστα γερά , ρίξε στον Βαγγέλη μία φόλα,
πάρε σκουπόξυλο, διώξε τον Αντώνη  Τιραμόλα,
της προοδευτικής κυβέρνησης ήρθε η άγια ώρα. 

Λεφτά  υπάρχουν, θα δώσεις σ΄όλους νέα δώρα,
είσαι μουσκίδι ,  δε φοβάσαι πια την μπόρα.

Οι φασίστες των ελληνικών πανεπιστημίων

Οι δυνάστες των πανεπιστημίων

                                                                 
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΓΟΥΣΕΤΗΣ 
 Πηγή: Η Καθημερινή, 3/9/14

Τ​​ην περασμένη Τετάρτη, η υπηρεσία ανακοινώσεων του Ε.Μ. Πολυτεχνείου έστειλε –ως μη όφειλε– μια ηλεκτρονική ανακοίνωση με υπογραφή «Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ) ΕΜΠ». Η ανακοίνωση, τύπου φετφά, έγραφε με κεφαλαία γράμματα: «ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ». Οι φοιτητοπατέρες που παριστάνουν τους αριστερούς επιτίθενται με αυστηρό ύφος επιλοχία στην προβλεπόμενη ήδη από τον νόμο Γιαννάκου (2007) διαγραφή των «αιώνιων» φοιτητών. Μας πληροφορούν ότι «η κυβέρνηση θέλει να πάρει ρεβάνς από τις νίκες του κινήματος» και την καταγγέλλουν για «προμοτάρισμα (sic) του ιδιωτικού & επιχειρηματικού παράγοντα εντός των πανεπιστημίων». Μεταφραζόμενες οι φράσεις αυτές σημαίνουν ότι το «κίνημα» δεν θέλει να χάσουν οι φοιτητοπατέρες το προνόμιο της φοιτητικής ιδιότητας, ώστε να μπορούν να διαπραγματεύονται ποικίλες αντιπαροχές από πρυτάνεις, κοσμήτορες, καθηγητές και υποψηφίους. Κάτι σαν μαφιόζοι που πουλάνε προστασία. Και ακόμα, ότι φοβούνται τη συμβολή των πανεπιστημίων στην επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη, διότι τότε θα αποκαλυφθεί η αγραμματοσύνη και η ανικανότητά τους, που τους τοποθετεί στο περιθώριο της επιστήμης και της παραγωγής. Η συνέχεια της ανακοίνωσης είναι σοκαριστική. Μας αναγγέλλουν με πρωτοφανές θράσος ότι «σε πρώτη φάση, προχωρήσαμε… σε κατάληψη της πρυτανείας».

Τούτη η ανακοίνωση, όπως και η κατάληψη της πρυτανείας ΕΜΠ, βοηθούντων και αριστερών πανεπιστημιακών, αποτελούν αδικήματα. Μια ευνομούμενη διοίκηση θα έπρεπε να καλέσει την αστυνομία να διώξει τους καταληψίες και παράλληλα να τους παραπέμψει στο πειθαρχικό συμβούλιο. Ποια διοίκηση όμως θα τα κάνει αυτά; Αυτή που έλαβε στις εκλογές λιγότερες ψήφους πανεπιστημιακών απ’ όσες το αντίπαλο ψηφοδέλτιο και εξελέγη χάρη στην ψήφο των διοικητικών υπαλλήλων και χάρη στην ΕΑΑΚ που εμπόδισε τους φοιτητές να ψηφίσουν; Αυτή η διοίκηση –που στη συνέχεια ανέχτηκε κατάληψη του ιδρύματος από τους διοικητικούς και είσοδο στο ΕΜΠ με face control– φρόντισε να αφήσει μια κατειλημμένη πρυτανεία ως κληρονομιά στη νέα διοίκηση I. Γκόλια, που ανέλαβε προχτές τα καθήκοντά της. Συγχαίρουμε την ανακοίνωση της νέας διοίκησης, ότι «θα εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που έχει, ώστε να μη στερήσει από κανέναν ενδιαφερόμενο φοιτητή να συνεχίσει τις σπουδές του», που δείχνει διάθεση επιβολής της νομιμότητας. Απορούμε όμως γιατί συνεχίζει να ανέχεται τον αποκλεισμό του νέου πρύτανη από το γραφείο του. Πουθενά στον κόσμο δεν θα γινόταν ανεκτή μια τέτοια θρασύτατη ανομία.

Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αντίθετα, η νέα διοίκηση Θ. Φορτσάκη ανέθεσε τη φύλαξη σε εταιρεία σεκιούριτι με αλεξίσφαιρα γιλέκα, μετά την παρεμπόδιση τελετής από άτομα που διένειμαν και κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ. Εξήγγειλε επίσης την είσοδο στο Πανεπιστήμιο με επίδειξη ταυτότητας. Σήμερα είναι η τρίτη ημέρα από την ανάληψη καθηκόντων της νέας πρυτανείας όλων των ΑΕΙ. Εύχομαι ολόψυχα αυτοί οι δυνάστες των πανεπιστημίων να μείνουν στη μνήμη μας ως ένα εφιαλτικό παρελθόν.

Ο ουρανός έχει μόνο μία πόρτα

Il Cielo Ha Una Porta Sola

 Oye, como va
ha smesso quel bel vento
considera che in me è primavera da mezz'ora
il cielo ha una porta sola

hai smesso di far male
ai tuoi fragili pensieri
hai cominciato a fare pace con te stessa tu
e vivi tutto sempre in ombra

tu mi piaci tu mi dici
non sono in grado di amarti come vuoi

scriverti da qui
che è anche terra tua
è come farti respirarti quello che respiro
la nave bianca d'ogni ora

tu mi piaci tu mi dici
non meriti la parte mia peggiore no, tu no

e non è per farti fretta
e non è per la distanza
tutto vivo e vive senza te

io ti scrivo per sentire
io ti scrivo senza tempo
potrei anche non ricevere

che quello che io sento di te è forte
quello che io sento di te è sempre che tu...
mi piaci... tu mi dici
non sono in grado di amarti

lì che tempo fa
tu sarai già al mare
prenditi il tuo tempo e non sentirti in colpa mai
la volontà decide ancora

tu mi piaci tu mi dici
il cielo ha una porta sola
tu mi piaci tu mi dici
il cielo ha una porta sola,aprila,aprila

Δεν αφορά τον πιο έξυπνο λαό του κόσμου

Ο Τέταρτος  Θεμελιώδης Νόμος περί της ανθρώπινης  βλακείας


Τα μη ηλίθια άτομα υποτιμούν πάντα τη βλαπτική ενέργεια των ηλίθιων ατόμων. 
Ιδίως οι μη ηλίθιοι ξεχνούν διαρκώς ότι σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο και σε οποιαδήποτε περίσταση η συναναστροφή και / ή ο συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα αποδεικνύεται ασφαλώς ένα σοβαρότατο σφάλμα.

Μέσα στο πέρασμα των αιώνων, στη δημόσια και την ιδιωτική ζωή, αναρίθμητοι άνθρωποι δεν έλαβαν υπόψη τους τον Τέταρτο Θεμελιώδη Νόμο κι αυτό προκάλεσε ανυπολόγιστες απώλειες στην Ανθρωπότητα.



C.M. Cipola, Δικίμιο Περί Ανθρώπινης Βλακείας. Μετάφραση Καίτη Μάρακα. Ελληνικά Γράμματα . Β΄έκδοση, 1996.

*Κάρλο Τσιπόλλα

Ο Κάρλο Τσιπόλλα ήταν διαπρεπής Ιταλός καθηγητής, ειδικευμένος στην ιστορία της οικονομίας. Δίδαξε στην Ιταλία και στις ΗΠΑ. Βικιπαίδεια

Γέννηση: 15 Αυγούστου 1922, Παβία, Ιταλία

Απεβίωσε: 5 Σεπτεμβρίου 2000, Παβία, Ιταλία

Εκπαίδευση: Πανεπιστήμιο της Παβία

 

Ο ”Mr. Harvard” Χένρι Ροσόφσκι και το Fair Harvard του Στρατή Χαβιαρά

Fair Harvard

Του Στρατή Χαβιαρά.( Η ζωή μου εκεί). 
Never underestimate the difficulty of changing false beliefs by facts. – 

Πηγή: ο αναγνώστης ,  31 Αυγούστου, 2014

Ο Χένρι Ροσόφσκι γεννήθηκε το 1927 στο Γκντανσκ της Πολωνίας και στα δεκατρία του διέσχισε με τους γονείς του την Ευρώπη του Χίτλερ για να καταλήξει στην Αμερική. Ο νεαρός ρωσοεβραίος μετανάστης που ήδη μιλούσε ρωσικά, γερμανικά και γαλλικά, σπούδασε στο Κολέγιο William and Mary και στο University of California Berkley, όπου γνωρίστηκε κι έκανε παρέα με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αδαμάντιο Πεπελάση. Οικονομολόγοι κι οι τρεις, ο ”Adam” πήρε το δοκτοράτο του από το Μπέρκλεϊ, ο Χένρι και ο Ανδρέας από το Χάρβαρντ. Aφού εκπλήρωσαν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, ο μεν Ανδρέας επέστρεψε για έναν χρόνο στο Μπέρκλεϊ ως υφηγητής, ο δε Χένρι μέχρι το 1965, οπότε διορίστηκε καθηγητής Ιαπωνικής οικονομίας στο Χάρβαρντ – και είχε μια από τις πιο λαμπερές σταδιοδρομίες στην ιστορία του αρχαιότερου και πιο φημισμένου πανεπιστημίου της Δύσης: κοσμήτορας τεχνών και επιστημών (διατηρώντας και την έδρα του στα οικονομικά), υπηρεσιακός πρόεδρος του πανεπιστημίου και επίτροπος της διακυβέρνησης του, έχοντας ήδη πρωτοστατήσει στον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για τη διδακτέα ύλη (core curriculum).  Ο Ροσόφσκι έχει συγγράψει τα έργα, Ο σχηματισμός κεφαλαίου στην Ιαπωνία (1961),  Η Ιστορία της ποσοτικής οικονομίας της Ιαπωνίας (1961), Ιαπωνική οικονομική ανάπτυξη (1973) και το κλασικό πλέον για την ανώτατη παιδεία, Το πανεπιστήμιο: εγχειρίδιο ιδιοκτησίας. Πολλοί  αναφέρονταν στον Χένρι Ροσόφσκι  ως ”Mr. Harvard”. Δεν υπερέβαλαν.
Η δεκαετία του 1970, με τον αντιπολεμικό ακτιβισμό και την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ (1973), το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ και την πτώση του Νίξον (1974), και τον κοινωνικό αναβρασμό που κορυφώθηκε το 1976, χρονιά της 200ης επετείου της Αμερικανικής ανεξαρτησίας: Weathermen, Black Panthers, weed and flower children, gay and lesbian liberation… Η Αμερική έμοιαζε στα πρόθυρα ριζικών επαναπροσανατολισμών και σαρωτικών κοινωνικών αλλαγών. «Στρατή, τι θα κάνεις όταν έρθει η επανάσταση;» με ρωτούσε νεαρή συνάδελφος στη βιβλιοθήκη, σαν άλλη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Είχαν περάσει μόλις δυο χρόνια απ’ το τελευταίο ξύλο που είχα φάει από την Ασφάλεια στους δρόμους της Αθήνας και μόλις μήνες απ’ το πρώτο μου στην Αμερική όταν βρέθηκα σε ένα μπλόκο της δημοτικής αστυνομίας για παράνομες ουσίες την ώρα που διένειμα έντυπο αντιχουντικό υλικό έξω απ’ το Harvard Cinema όπου παιζόταν το Ζ του Γαβρά. «Αν δε με βρεις στα οδοφράγματα, ψάξε με στα μετόπισθεν», απάντησα στη συνάδελφο, γνωρίζοντας ήδη απ’ την καλή τι σημαίνει επανάσταση και καταστολή. Παρόλα αυτά, τον Σεπτέμβρη του 1971 δέχτηκα να εκπροσωπήσω τη βόρειο Αμερική στο συνέδριο της δημοκρατικής ελληνικής διασποράς εναντίον της χούντας, φιλοξενούμενος στο κτίριο της νεολαίας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Δυτικής τότε Γερμανίας, στη Βόνη. Εκεί τα πράγματα πήγαν κατά διαβόλου και τέσσερις από εμάς καταλήξαμε στα υπόγεια του Bundesamt für Verfassungsschutz για ολονύκτια ανάκριση. Όπως μάθαμε αργότερα, κάποιοι δικοί μας, ταξιδεύοντας από τη Σουηδία με προορισμό το συνέδριο, είχαν μόλις συλληφθεί στο Αμβούργο με εκρηκτικά – απώτερος προορισμός τους η Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών.
Η πτώση της Χούντας το 1974 συνέπεσε με τον προβιβασμό μου από το υπαλληλικό στο επαγγελματικό, διοικητικό και διδακτικό προσωπικό του Χάρβαρντ, τίτλος που συν τοις άλλοις μου επέτρεπε πρόσβαση στο μέχρι τότε άβατο για εμένα κλαμπ της συγκλήτου. Την πρώτη φορά που πήγα βρήκα θέση σ’ ένα μακρύ τραπέζι για τουλάχιστον είκοσι άτομα και ήταν εκεί που επιτέλους γνωρίστηκα με τον Χένρι Ροσόφσκι από κοντά. Έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον κάνοντας μου ερωτήσεις για το πώς τα πήγαινα στη νέα μου θέση, αν παράλληλα με το γράψιμο είχα σκοπό να ολοκληρώσω τις μεταπτυχιακές σπουδές μου, πώς έβλεπα τις μεταπολιτευτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, κ.α. Έκπληκτος, τον ρώτησα κι εγώ πώς ήξερε τόσα πράγματα για μένα. «Είμαι ο κοσμήτορας», γέλασε, «έπρεπε κάτι να ξέρω για σένα πριν εγκρίνω τον προβιβασμό σου, μιας και δεν είχες ακόμη τα απαραίτητα ακαδημαϊκά διαπιστευτήρια (πτυχία). Σωστά. Γιατί δεν το είχα σκεφτεί; Ο κοσμήτορας ήξερε και ότι συζούσα με συνάδελφο μου διευθύντρια δυο άλλων βιβλιοθηκών του πανεπιστημίου. Έμοιαζε να είναι ενημερωμένος για τους πάντες και τα πάντα στον μεγάλο χώρο τεχνών και επιστημών του Χάρβαρντ. Όταν λίγα χρόνια αργότερα του έστειλα το πρώτο μου μυθιστόρημα στα αγγλικά, με πληροφόρησε ότι το είχε ήδη διαβάσει. “You have a way with words”, παρατήρησε μεταξύ άλλων – νύξη για την αριστερή κλίση του βιβλίου με θέμα τη ναζιστική κατοχή στην Ελλάδα. Και δεν ήταν ο μόνος που το είχε προσέξει. Επιστρέφοντας στο γραφείο μου, ένας νέος καθηγητής που με είχε δει να κουβεντιάζω με τον κοσμήτορα μου σφύριξε: «Προφανώς δεν ήξερες ότι στο μεγάλο εκείνο τραπέζι κάθονται αποκλειστικά οι μεγαλύτερες διάνοιες του ιδρύματος». Fair Harvard! Αναφώνησα. Γιατί δεν άνοιγε ο καταπράσινος αυλόγυρος του να με καταπιεί;
Όταν πήγα στην Ουάσιγκτον ως μέλος επιτροπής της Εθνικής Επιχορήγησης των Τεχνών για την υποστήριξη μικρών, μη κερδοσκοπικών εκδοτικών οίκων και λογοτεχνικών περιοδικών, μετά την προκαταρκτική συνεδρίαση κάθισα στο μπαράκι του ξενοδοχείου για ένα ποτό, κι εκεί με διπλάρωσε ένας «εμπορικός αντιπρόσωπος» για κουβεντούλα. Τι κουβεντούλα; Από λογοτεχνία δε φάνηκε να σκαμπάζει πολλά, από αντιπολεμικό ακτιβισμό ήταν πλήρως κατατοπισμένος, η γνώμη του για το Χάρβαρντ διάστικτη με προκαταλήψεις. «Το πανεπιστήμιο στο οποίο εργάζομαι εκτιμά τις τέχνες και τις επιστήμες ασχέτως φυλής, θρησκείας και πολιτικών πεποιθήσεων», τον πληροφόρησα και την ίδια στιγμή παρατήρησα ότι έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του και πίεσε κάτι. Κουμπί μαγνητοφώνου, σκέφτηκα και δεν έπεσα έξω. Συνεχίσαμε τη συζήτηση, εκείνος με πιεστικές ερωτήσεις, εγώ με φιλοσοφικές απαντήσεις, μετρώντας ένα – ένα τα λόγια μου. Σε κάποιο σημείο ο συνομιλητής μου άρχισε να γίνεται επιθετικός: «Α, εσείς οι του Χάρβαρντ (sic), νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα… Tαραξίες (provocateurs and troublemakers) είσαστε.» Το είχα ξανακούσει. «Εδώ τείνω να συμφωνώ μαζί σου», απάντησα, στραγγίζοντας το ποτήρι μου, «ποιος δεν έχει ακούσει για τα καμώματα του δικού μας Χένρι Κίσινγκερ εδώ στην πρωτεύουσα»; Άχνα ο τύπος. Στράγγισε κι αυτός το ποτήρι του, ξανάβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού, πάτησε το κουμπάκι και με ευχαρίστησε τυπικά για την κουβεντούλα.
Provocateurs and troublemakers… Πόσους δεν είχα γνωρίσει στο Χάρβαρντ στη σημαδιακή εκείνη δεκαετία του 1970! Τους φοιτητές του αριστερού SDS (Students for a Democratic Society), τον  37χρονο φιλόσοφο και προκαθήμενο (Chairman) της Νομικής Σχολής, Ντάνκαν Κένεντι και τη δραστηριότητα του υπέρ των αδυνάτων στα δικαστήρια, καθώς και το πολυσυζητημένο έργο του με το οποίο επέκρινε το αμερικανικό σύστημα νομικών σπουδών. Τον καθηγητή δημόσιας διοίκησης Μάρτιν Κίλσον και τον επισκέπτη καθηγητή-ποιητή Ντέρεκ Γουόλκοτ, τους οποίους επέπληξε ο κοσμήτορας και διαπόμπευσαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς για σεξουαλική παρενόχληση φοιτητριών τους. Τον καναδό οικονομολόγο και διάδοχο του Ροσόφσκι, κοσμήτορα Μάικλ Σπενς, ο οποίος σ’ ένα χρόνο έμπασε μέσα το Χάρβαρντ κάπου δέκα εκατομμύρια δολάρια και έχασε τη θέση του, αλλά βρήκε άλλη στο Στάνφορντ, και το πιο παράξενο απ’ όλα, λίγα χρόνια αργότερα μοιράστηκε με έναν άλλο διδάσκοντα το Νόμπελ οικονομίας. Την  Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, που ως μέλος της έκανα κάθε Κυριακή πρωί κήρυγμα κατά της στρατιωτικής χούντας από το W.I.L.D Radio της Βοστόνης, μέχρι που ο Όμιλος Πάππας έβαλε τα μεγάλα μέσα στο Federal Communications Commisssion για να το φιμώσει. Γεγονός που μας οδήγησε στην έκδοση του μηνιαίου εντύπου Eleutheria, η αποστολή του οποίου έληξε με την κατάλυση της δικτατορίας.
Probocateur υπήρξε και η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ, μια από τις πιο σημαντικές αμερικανίδες ποιήτριες του 20^ου αιώνα, γεννημένη στο Γούστερ της Μασαχουσέτης το 1911. Την ίδια χρονιά πέθανε ο πατέρας της, και πέντε χρόνια αργότερα η μητέρα της κλείστηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα έως το θάνατό της το 1934. Η Ελίζαμπεθ μεγάλωσε με τους παππούδες και τις γιαγιάδες της στο Νόβα Σκότια του Καναδά και τη Μασαχουσέτη, και σπούδασε στο κολέγιο Βάσαρ απ’ όπου άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα της στον περιοδικό τύπο. Μαθήτευσε κοντά στη μεγάλη ποιήτρια Μέριαν Μουρ, και έζησε δεκαπέντε χρόνια στην Πετρόπολη της Βραζιλίας με την αγαπημένη της Λότα ντε Ματσέδο Σοάρες, αρχιτέκτονα, μετά την αυτοκτονία της οποίας επέστρεψε στην Αμερική. Το 1970 προσκλήθηκε να διδάξει στο Χάρβαρντ. Σαν τον Καβάφη, η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ δούλευε και ξαναδούλευε το κάθε της ποίημα αδιάφορη για τους μήνες ή τα χρόνια που απαιτούνταν ώσπου να το θεωρήσει τελειωμένο. Σε όλη της τη ζωή εξέδωσε μόνο τέσσερις συλλογές. Ανταλλάσσοντας απόψεις με τον ποιητή Ρόμπερτ Λόουελ, ο οποίος δίδασκε τότε στο ίδιο τμήμα, η Μπίσοπ ανέφερε ότι η ποσότητα δεν την αφορούσε. «Για να είναι ένα έργο καλό, δεν χρειάζεται να γίνει ογκώδες». Ούτε ο Λόουελ άφησε πολύτομο ποιητικό έργο, αλλά ενώ εκείνος καλλιεργούσε ένα προσωπικό, «εξομολογητικό» ιδίωμα, όπως άλλωστε και οι σύγχρονοι του, Σύλβια Πλαθ, Ανν Σέξτον και Μαξίν Κούμιν, εκείνη, παρά τις τραγικές αντιξοότητες της ζωής της, ορφάνια, γεωγραφικά αταύτιστη μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά, Βραζιλίας, βόρειας Αφρικής και Ευρώπης, λεσβία, ασθματική καπνίστρια, αλκοολική και καταθλιπτική, εστίασε στον ανθρώπινο προβληματισμό γενικότερα, στον ξεριζωμό και την αλλοτρίωση, επιτρέποντας ελάχιστη διαφάνεια για τις επιπτώσεις τους στην προσωπική της ζωή.
Ένας άλλος ποιητής, agent provocateur και μετά θάνατον (1968), υπήρξε ο Χάρολντ Γουίτερ Μπίνερ, γνωστός επίσης με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Emanuel Morgan. Ποιητής και αριστούχος απόφοιτος του Χάρβαρντ, πρωτοστάτησε στο σκάνδαλο του ψευδο-λογοτεχνικού κινήματος Spectra, δούλεψε λίγα χρόνια ως αρχισυντάκτης στο περιοδικό McLure’s και το 1918 άρχισε να διδάσκει λογοτεχνία στο Μπέρκλεϊ, απ’ το οποίο όμως απολύθηκε την επόμενη χρονιά με την κατηγορία ότι πρόσφερε στους φοιτητές του αλκοολούχα ποτά, παραβιάζοντας την ισχύουσα τότε ποτοαπαγόρευση. Γόνος εύπορης οικογένειας, συνέχισε να ξεπετάει συλλογές ποιημάτων, ταξίδεψε στην Κίνα όπου μελέτησε και μετέφρασε τους μεγάλους κινέζους ποιητές, και το 1922 μετοίκησε στο Σάντα Φε του Νέου Μεξικού με τον σύντροφο του Ρόμπερτ Χαντ. Γνωστός στο σινάφι  και με ευρύ αναγνωστικό κοινό, ο μοντερνιστής Γουίτερ Μπίνερ, φιλοξένησε στο αρχοντικό του πολλούς από τους πιο επιφανείς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών της εποχής του, όπως οι D. H. Lawrence, Georgia O’Keeffe, Carl Sandburg, Ansel Adams, Willa Cather, Igor Stravinsky, Edna St. Vincent Millay, Robert Frost, W. H. Auden, Aldous Huxley, Christopher Isherwood, Carl Van Vechten, Martha Graham, και Thornton Wilder. Όμως ο χρόνος άκουγε άλλη μουσική και δεν άργησε να εξανεμίσει τη φήμη του Μπίνερ, θάβοντας την ποίηση του στην σκόνη του χρόνου. Ποιος ξέρει, η δεύτερη ζωή μιας επανέκδοσης θα ήταν πάντα ευπρόσδεκτη.
Από γυρίσματα οι καιροί, υπομονή να ’χεις. Έτσι, όταν το 1974, έξι χρόνια μετά τον θάνατο του ποιητή κοινοποιήθηκε η διαθήκη του και ο διαχειριστής της, συγγραφέας Robert Craft, μου ζήτησε να συστήσω μια συμβουλευτική επιτροπή για την πιο επιτυχή εκτέλεση της, δέχτηκα ευχαρίστως. Η αρχική το 1931 προικοδότηση της Αίθουσας Ποίησης στο Χάρβαρντ ήταν τόσο μικρή που το ετήσιο εισόδημα της δεν αρκούσε καν για την αμοιβή μου, πόσο μάλλον για τα νέα προγράμματα που φιλοδοξούσα να ξεκινήσω. Άρα είχα κάθε λόγο να ελπίζω πως η βιβλιοθήκη ποίησης George Edward Woodberry, τη διεύθυνση της οποίας είχα μόλις αναλάβει, θα μπορούσε να είναι μεταξύ των ιδρυμάτων που θα ευνοούνταν. Η επιτροπή που οργάνωσα είχε έξι μέλη, ανάμεσα τους ποιητές όπως η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ, καθηγητές προσωδίας και διευθυντές λογοτεχνικών ιδρυμάτων. Στην πρώτη μας σύσκεψη, ο Robert Craft αποκάλυψε ότι στη διαθήκη του ο Γουίτερ Μπίνερ είχε αφήσει πολλά εκατομμύρια δολάρια για τη στήριξη και διάδοση της ποιητικής τέχνης στην Αμερική, και κάθε μέλος της επιτροπής πρόσφερε τις ιδέες του, ιδέες που θα έπαιρναν τελική μορφή στις επόμενες συναντήσεις μας. Παράλληλα, ο Robert Craft πρότεινε στον εκδοτικό οργανισμό του πανεπιστημίου την επανέκδοση των έργων του εκατομμυριούχου ποιητή. Η απάντηση του διευθυντή του Harvard University Press δόθηκε τηλεφωνικά, σε μορφή μομφής: «Ποιος είναι ο Witter Bynner»; Για τιμωρία του Χάρβαρντ, απορρίφθηκαν οι προτάσεις μας και διαλύθηκε άδοξα η συμβουλευτική επιτροπή που συνέστησα. Προσβεβλημένος, οργισμένος, ο  Robert Craft θα διόριζε άλλη επιτροπή αλλού και θα ξεκινούσε την πιο ακριβοπληρωμένη σταυροφορία για τη νεκρανάσταση των απάντων του ποιητή, με τίτλο «Ποιος είναι ο Witter Bynner» – εκδίδοντας τα απ’ το πανεπιστήμιο του Michigan – πλην ο χρόνος αγύριστος. Σαράντα χρόνια από τότε, οι μόνοι που θυμούνται τον Μπίνερ είναι οι ποιητές και οι υπεύθυνοι των ιδρυμάτων που ευεργετούνται πλουσιοπάροχα απ’ το ετήσιο εισόδημα των επενδυμένων εκατομμυρίων του. Α, και ο πρώην διευθυντής της Αίθουσας Ποίησης, βέβαια, αν και παραδειγματικά εξοστρακισμένος από το μεγάλο ποιητικό τσιμπούσι.
«Τα έργα της Elizabeth Bishop είναι έργα φιλοσοφικής ομορφιάς και ηρεμίας, τονισμένα με εκείνο το ‘γέλιο της ψυχής’ που ανήκει στην καλύτερη εκδοχή της κωμικής ιδιοφυίας”, έγραψαν για την τελευταία συλλογή της, Geography ΙΙΙ, με την οποία, απέσπασε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου των ΗΠΑ. Σαν δασκάλα ποιητικής τέχνης, η Bishop υπήρξε ανελέητα αυστηρή με τους φοιτητές της και όχι μόνο. Ασκούσε την πιο σκληρή κριτική ακόμη και στους αναγνωρισμένους ποιητές στον κύκλο της. Προσωπικά την ήξερα σαν τακτική αναγνώστρια βιβλίων και περιοδικών ποίησης στην Αίθουσα, αλλά ένα απόγευμα την άνοιξη του 1979, ήρθε στο γραφείο μου να μου εμπιστευτεί ότι το κολέγιο Βάσαρ της είχε αναθέσει την προμελέτη για μια βιβλιοθήκη ποίησης «σαν εκείνη του Harvard» και ζητούσε τα φώτα μου. Επ’ ευκαιρία, έβγαλε από την τσάντα της ένα αντίτυπο του πρώτου μυθιστορήματος μου, που είχε μόλις εκδοθεί, και μου ζήτησε να της το υπογράψω, υποσχόμενη να το διαβάσει μες στην εβδομάδα και να μου πει τη γνώμη της. Ένα «Ωχ»! μου ξέφυγε και εκείνη χαμογέλασε, ξέροντας πολύ καλά τι εννοούσα. Πέρασαν μέρες, εβδομάδες – τίποτα. Ύστερα έμαθα ότι η Elizabeth ήταν άρρωστη. Το 1994, δεκαπέντε χρόνια αφότου πέθανε στα 68 της, εκδόθηκε η αλληλογραφία της με τίτλο One Art: Elizabeth Bishop, Letters. Σε ένα απ’ τα γράμματα της σε στενή της φίλη, υστερόγραψε τη γνώμη της για “το μυθιστόρημα When the Tree Sings by Stratis Haviaras», που είχε μόλις διαβάσει.
Η δεκαετία του 1990, η τέταρτη και τελευταία μου στο Χάρβαρντ, είχε ξεκινήσει άσχημα για τους υπεύθυνους των 18 κεντρικών βιβλιοθηκών (από τις 102) του πανεπιστημίου. Ο Μάικλ Σπενς που διαδέχτηκε τον Ροσόφσκι στο αξίωμα του κοσμήτορα, όχι μόνο κακοδιαχειρίστηκε κι έχασε στο χρηματιστήριο εκατομμύρια δολάρια από την προικοδότηση του πανεπιστημίου, αλλά προσέλαβε κι έναν τεχνοκράτη για διευθυντή των 18 διευθυντών της  βιβλιοθήκης, ο οποίος θεώρησε αποστολή του να «σφίξει λίγο τις βίδες στο σύστημα», απολύοντας δυο, πιέζοντας άλλους να πάρουν πρόωρη σύνταξη, τρομοκρατώντας και στέλνοντας τους υπόλοιπους στον ψυχίατρο, όπως γίνεται συχνά στον υπέροχο κόσμο των μεγάλων κερδοσκοπικών επιχειρήσεων. Τι συνέβαινε; Μήπως το Χάρβαρντ πράγματι σχεδίαζε μια νέα τάξη πραγμάτων στην οποία η διοίκηση των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων θα υιοθετούσε την εργασιακή πολιτική του General Motors και του Microsoft; Και φυσικά, ο νέος τσάρος του συστήματος βιβλιοθηκών έβαλε πρώτη – πρώτη στο στόχαστρο την περίοπτη μονάδα της ποίησης και τον υπεύθυνο για τις συλλογές και τις δραστηριότητες της. Μέχρι τότε, στα 22 χρόνια της υπηρεσίας μου, δεν είχα ποτέ αντιμετωπίσει τέτοιο εφιάλτη. Σε ποιον να πήγαινα να διαμαρτυρηθώ; Το γραφείο του προσωπάρχη είχε παραλύσει και οι κανονισμοί απαγόρευαν να παραπονεθεί κανείς στον προϊστάμενο του προϊσταμένου του, και μάλιστα όταν ο πρώτος λεγόταν Μάικλ Σπενς. Απελπισία. Και μετά ξέσπασε το σκάνδαλο των εκατομμυρίων στις επενδύσεις του πανεπιστημίου και ο νέος οικονομολόγος κοσμήτορας έφαγε τσεκούρι και πήγε να το χωνέψει στο Στάνφορντ, το επιλεγόμενο «Χάρβαρντ της Δύσης». Την ίδια εβδομάδα συναντήθηκα τυχαία με τον Χένρι Ροσόφσκι, ο οποίος μου έριξε μια ανησυχητική ματιά για τα κιλά που είχα χάσει. Τι συνέβαινε; «Κάποτε ίσως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και γι’ αυτό», απάντησα. «Θα ήταν τιμή μου», με ενεθάρρυνε εκείνος προσθέτοντας, «σύντομα όμως γιατί η θητεία μου ως ‘υπηρεσιακός’ κοσμήτορας λήγει σε μερικές μέρες». Όταν την επομένη με δέχτηκε στο γραφείο του και του περιέγραψα την αναταραχή στις βιβλιοθήκες, είδα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι του σαν υδράργυρος σε θερμόμετρο. Μου υποσχέθηκε ότι θα εξέταζε το θέμα με τους συνεργάτες του και θα με ενημέρωνε σχετικά. Μέσα σε μια εβδομάδα ο Ροσόφσκι απέλυσε τον πιο στενό συνεργάτη του, αναπληρωτή κοσμήτορα, ο οποίος κάλυπτε τις ανορθόδοξες μεθόδους του προϊσταμένου μου χωρίς να ενημερώνει τον δικό του, και έστειλε τον αρχιτρομοκράτη διευθυντή των διευθυντών να μου ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά του. Fair Harvard! αναφώνησα, επαναλαμβάνοντας τον από 365 χρόνων στίχο του ύμνου του – η συνείδηση του ιδρύματος ενσαρκωμένη επί μισόν αιώνα στον Χένρι Ροσόφσκι. Αυτοί που ήξεραν, δεν αναφέρονταν σ’ αυτόν ως ”Mr. Harvard” χωρίς απτά παραδείγματα. Όταν τον Αύγουστο του 2013 πήγα στην Αμερική για τον γάμο της κόρης μου, δεν παρέλειψα να επισκεφτώ τον 86χρονο Χένρι στο γραφείο του, όπου εργάζεται ακόμα ως μέλος της εταιρικής διακυβέρνησης του πανεπιστημίου. Ήταν άλλη μια εγκάρδια συνάντηση και το ενδιαφέρον του για τα κοινά παρέμενε αδιάπτωτο. Με ρώτησε για τις επιπτώσεις της ελληνικής κρίσης στα χαμηλά εισοδήματα και τις συντάξεις, για τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Σαμαρά και τον Τσίπρα, και για πρώτη φορά τον άκουσα να δυσανασχετεί για τα νέα, ανάρμοστα κατά τη γνώμη του ήθη που εισβάλουν καθημερινά στο χώρο της ανώτατης παιδείας σχεδόν απαρατήρητα. Με ρώτησε πώς πάει το γράψιμο, αν κρατιέται ακόμα ο παλιός φίλος και συνομήλικος του «Adam” (Πεπελάσης), πώς τα πάει η διάδοχός μου στην Αίθουσα Ποίησης, κ.α.  Αποχαιρετώντας τον, αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε σταυρωτά για πρώτη φορά. Μπορεί να ήταν και η τελευταία. Ο άνθρωπος-θρύλος, θεματοφύλακας και άγγελος προστάτης Χένρι Ροσόφσκι, με περνούσε μόλις έξι χρόνια και το ήξερε. Του εύχομαι να τα εκατοστίσει.

*100 σπανιες φωτογραφιες και ιστοριες του κοσμου μας

  ΔΥΟ ΔΕΙΓΜΑΤΑ...

Νο 2)

Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια διανομής τροφίμων στο νότιο Σουδάν , το 1998, από...την οργάνωση «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» και αποτύπωσε το δράμα των μικρών παιδιών που λιμοκτονούσαν κατά χιλιάδες. Ο Βρετανός Tom Stoddart

απαθανάτισε  έναν Σουδανό την  ώρα  που  έκλεβε την μερίδα σιτάρι από ένα σκελετωμένο παιδί και να εξαφανίζεται. Αυτή η εικόνα έγινε πρωτοσέλιδο, σόκαρε την Δύση και φυσικά έκανε τον γύρο του κόσμου.

 

Τη περίοδο εκείνη το Σουδάν βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο, αλλά ταυτόχρονα ο λαός του  υπέφερε από λιμό. Όταν η κυβέρνηση για πρώτη φορά επέτρεψε να παρασχεθεί βοήθεια από το εξωτερικό, οι εθελοντές που έσπευσαν εκεί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Το πρώτο εξάμηνο του 1998 , υπολογίζεται ότι 250.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή. Το  αγόρι της φωτογραφίας σερνόταν επί ώρες προκειμένου να λάβει τις διαθέσιμες έστω και πενιχρές προμήθειες.

 

Τη στιγμή λοιπόν, που ήταν έτοιμο να παραλάβει το μερίδιο του, ένας άνδρας καλοντυμένος και καλοσιτισμένος, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, του αρπάζει όλο το σιτάρι που του αντιστοιχούσε και απομακρύνεται   ατάραχος. Πολλοί   κατηγόρησαν   τον φωτογράφο

Tom Stoddart επειδή δεν αντέδρασε μπροστά σ΄  αυτό το ακραίο περιστατικό. Εκείνος όμως  υποστήριξε  ότι  αυτή  είναι η σκληρή καθημερινότητα για τους ανθρώπους  που ζουν εκεί και ότι η δημοσίευση των φωτογραφιών του στον Δυτικό Τύπο έφερε αποτέλεσμα.

Νο 3)

Ο θρυλικός  ¨παραμυθάς"  Hans Christian Andersen 
*****************************************
ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

*100 σπανιες φωτογραφιες και ιστοριες του κοσμου μας