Ο σουρεαλισμός στα δημόσια οικονομικά από τους μαθητευόμενους μάγους μας: στο πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού για το 2026 είναι εγγεγραμμένα 13 δισ., δηλαδή όσα πάμε να αποπληρώσουμε πρόωρα . Αυτό σημαίνει ότι αποπληρώνουμε τώρα πρόωρα παλαιά δάνεια που έχουν επιτόκιο 1,5%, αλλά παίρνουμε καινούρια δάνεια με ...4%! Και πανηγυρίζουμε. Φασκελοκουκούλωστα!...
«Η κρίση είναι μια ευκαιρία ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.Να σπάσει λίγο αυτό το πράγμα,το...μυθολογικό που υπήρχε γύρω από την ελληνική πραγματικότητα και δεν μας πήγαινε πουθενά. Εννοώ το σύνδρομο του “Ελληνα-Ζορμπά”.Τη νοοτροπία “τα καίω όλα, όλο το μαγαζί στα πόδια σου”.
Μα υπήρχαν αντικειμενικοί λόγοι που έγινε αυτό. Μετά τον Εμφύλιο ο κόσμος είχε συρρικνωθεί,τα πράγματα είχαν πάει πολύ άσχημα, κάποιοι ήταν στην εξουσία και υποκριτικά δεν έβλεπαν ότι οι άλλοι μισοί ήταν στην εξορία. Ολο αυτό... συμφιλιώθηκε στη δεκαετία του ΄60 με βάση μια τουριστική αλήθεια: την ομορφιά της Ελλάδας,τη ζεϊμπεκιά μας,τη μαγκιά μας,το φιλότιμό μας...Αυτό,στο σημείο που λυτρώνεσαι από τα τραύματα του Εμφυλίου,είναι ΟΚ.Εξελίχθηκε όμως σε μια πολιτιστική ταυτότητα καταδυναστευτική αλλά και σε ευκαιρία για μια μερίδα του κόσμου να βγάλει μαύρο χρήμα γκρεμίζοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Ας σκεφτούμε πριν από 20 χρόνια ποιοι ήταν στα πράγματα πουλώντας τη μαγκιά τους. Τώρα όμως τους φτύνουμε...Ζήσαμε επίσης καλά τα τελευταία 30 χρόνια.Αλλά υπήρχε μια τρομερά αναιδής αμάθεια.Ποτέ ο αμαθής και ο αστοιχείωτος δεν ήταν τόσο επιθετικά σίγουροι για τον εαυτό τους. Είναι ίσως μια μοναδική ευκαιρία να το ξεπεράσουμε. Από την άλλη,ως προς το οικονομικό μέρος του παιχνιδιού,είναι γνωστό ότι θα ωφεληθούν οι κρατούντες και οι μεγάλοι παίκτες.
Επειδή όμως το όλο πρόβλημα από την οικονομική διαχείριση πηγάζει,σημειώνω ότι ζούσαμε με έναν αρρωστημένο τρόπο σκεπτόμενοι μόνο τα λεφτά.Είχαμε τεμπελιάσει πολύ...Πάμε στο εξωτερικό και λέμε “αχ,Θεέ μου, ανάσανα”, επειδή λειτουργούν σωστά τα πράγματα.Για να συμβεί όμως αυτό εκείνοι “έσκασαν” στη δουλειά.Εμείς δεν δουλεύαμε λέγοντας ότι έχουμε ποιότητα ζωής. Ναι, έχουμε ποιότητα ζωής. Αλλά κάποια στιγμή αυτή δεν σε καλύπτει. Και το χειρότερο είναι ότι παύει να είναι... ποιότητα».
Φοίβος Δεληβοριάς, «Πληρώνουμε το σύνδρομο του Ελληνα Ζορμπά» (Απόσπασμα).
φάρος ο [fáros] O18 : 1. εγκατάσταση ισχυρού φωτιστικού σώματος πάνω σε βάση ή σε πύργο, τοποθετημένη σε επικίνδυνα σημεία για τον προσανατολισμό των πλοίων αλλά και των αεροπλάνων: Oι φάροι είναι τοποθετημένοι συνήθως σε ακτές, σε ακρωτήρια ή σε νησίδες. || O ~ της Aλεξάνδρειας είναι ένα από τα επτά θαύματα. 2. (μτφ.) για πρόσωπο, ιδέα ή γεγονός που, εξαιτίας της σπουδαιότητας και της ακτινοβολίας του, αποτελεί πηγή και αντικείμενο θαυμασμού, κέντρο για δράση ή και σημείο προσανατολισμού της: Oι Tρεις Iεράρχες, οι φάροι αυτοί του χριστιανισμού. (λόγ. έκφρ.) ~ τηλαυγής, επιτατικά, για να τονίσουμε τη σπουδαιότητα, την ακτινοβολία ενός προσώπου κτλ. [λόγ.: 1: ελνστ. φάρος, αρχ. Φάρος (νησί στο λιμάνι της Aλεξάνδρειας, όπου χτίστηκε ο φάρος)· 2: σημδ. γαλλ. phare (στη νέα σημ.) < ελνστ. φάρος]
Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής
Les Phares
Rubens, fleuve d'oubli, jardin de la paresse,
Oreiller de chair fraîche où l'on ne peut aimer,
Mais où la vie afflue et s'agite sans cesse,
Comme l'air dans le ciel et la mer dans la mer;
Léonard de Vinci, miroir profond et sombre,
Où des anges charmants, avec un doux souris
Tout chargé de mystère, apparaissent à l'ombre
Des glaciers et des pins qui ferment leur pays;
Rembrandt, triste hôpital tout rempli de murmures,
Et d'un grand crucifix décoré seulement,
Où la prière en pleurs s'exhale des ordures,
Et d'un rayon d'hiver traversé brusquement;
Michel-Ange, lieu vague où l'on voit des Hercules
Se mêler à des Christs, et se lever tout droits
Des fantômes puissants qui dans les crépuscules
Déchirent leur suaire en étirant leurs doigts;
Colères de boxeur, impudences de faune,
Toi qui sus ramasser la beauté des goujats,
Grand coeur gonflé d'orgueil, homme débile et jaune,
Puget, mélancolique empereur des forçats;
Watteau, ce carnaval où bien des coeurs illustres,
Comme des papillons, errent en flamboyant,
Décors frais et légers éclairés par des lustres
Qui versent la folie à ce bal tournoyant;
Goya, cauchemar plein de choses inconnues,
De foetus qu'on fait cuire au milieu des sabbats,
De vieilles au miroir et d'enfants toutes nues,
Pour tenter les démons ajustant bien leurs bas;
Delacroix, lac de sang hanté des mauvais anges,
Ombragé par un bois de sapins toujours vert,
Où, sous un ciel chagrin, des fanfares étranges
Passent, comme un soupir étouffé de Weber;
Ces malédictions, ces blasphèmes, ces plaintes,
Ces extases, ces cris, ces pleurs, ces Te Deum,
Sont un écho redit par mille labyrinthes;
C'est pour les coeurs mortels un divin opium!
C'est un cri répété par mille sentinelles,
Un ordre renvoyé par mille porte-voix;
C'est un phare allumé sur mille citadelles,
Un appel de chasseurs perdus dans les grands bois!
Car c'est vraiment, Seigneur, le meilleur témoignage
Que nous puissions donner de notre dignité
Que cet ardent sanglot qui roule d'âge en âge
Et vient mourir au bord de votre éternité!
— Charles Baudelaire
The Light-Keeper
The brilliant kernel of the night, The flaming lightroom circles me: I sit within a blaze of light
Held high above the dusky sea. Far off the surf doth break and roar Along bleak miles of moonlit shore,
Where through the tides the tumbling wave Falls in an avalanche of foam And drives its churned waters home Up many an undercliff and cave.
ΑΛΚΙΦΡΟΝΟΣ* ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ
[ Αλκίφρων : Αθηναίος ρήτορας που έζησε ανάμεσα
στον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ.
Συνέγραψε μία σειρά από πλασματικές επιστολές,
οι οποίες θεωρούνται υποδείγματα "αττικού ύφους".
"Συντάκτες" των επιστολών υποτίθεται ότι είναι αγρότες,
ψαράδες, παρασιτικοί τύποι και εταίρες του αθηναϊκού 4ου αιώνα π.Χ.
Οι 124 σωζόμενες επιστολές του χωρίστηκαν από τους
γραμματολόγους σε τέσσερα βιβλία και αποτελούν
την ανάγλυφη εικόνα του ιδιωτικού βίου της εποχής
εκείνης, οι πιο πολλοί δε από τους τύπους του παρουσιάζουν
μιαν εξαιρετική ομοιότητα με τους ανθρώπους της εποχής μας.]
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ 8 Ο ΟΙΝΟΠΝΙΚΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΤΥΛΟΒΡΟΧΘΙΣΟ Εμπρός, πάρε τον αυλό και τα κύμβαλα και έλα
να μας ανταμώσεις νωρίς τη νύχτα στο Χρυσό Στενό κοντά στη λυγαριά. Από 'κεί θα πάμε να πάρουμε την Κλυμένη τη Σκυριανή εταίρα και θα την πάμε στον Θηριππίδη , εκείνο τον νεόπλουτο από
την Αιξωνή*. Αυτός καίγεται για την γκόμενα από
καιρό και ξοδεύει του κάκου πολλά χρήματα για πάρτη της.
Εκείνη, έχοντας καταλάβει την καψούρα του νεαρού,
συνεχώς του κάνει τσαλίμια και ναζάκια , και επειδή
αποσκοπεί σ' όλο και περισσότερα, δε θα του καθίσει
αν , εκτός από τα χρήματα , δεν του φάει και το χωράφι.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να την αρπάξουμε, έστω και με
τη βία, αν προβάλει τη συνηθισμένη αντίσταση ακόμα
και σε μας. Όντας δύο και μπρατσωμένοι, θα την
βουτήξουμε στο άψε σβήσε , έστω και παρά τη θέλησή της.
Αν το καταλάβει ο Θηριππίδης και μάθει επίσης
ότι το "κελεπούρι" του οφείλεται στο δικό μας ξενύχτι,
θα πάρουμε για την πρωτοβουλία μας πολλά χρυσά
νομίσματα και μία πολυτελή εσθήτα κι από πάνω θα
έχουμε την άδεια να μπαινοβγαίνουμε στο σπίτι του και
να το χρησιμοποιούμε στο εξής χωρίς κανένα εμπόδιο.
Σύντομα μάλιστα δεν θα μας θεωρεί παράσιτους
αλλά φίλους του. Αυτοί που δεν περιμένουν να τους
παρακαλέσουν για να κάνουν το καλό, δεν θεωρούνται γλείφτες αλλά φίλοι.
[Απόδοση: Gerontakos]
*Αιξωνή: Η σημερινή Γλυφάδα. ΠΑΡΟΝΟΜΑΤΑ
[Επινοημένα δηλωτικά των παράσιτων τύπων του κειμένου]
Αθάνατη Αφροδίτη ,εσύ που καθισμένη σε στολισμένο θρόνο στήνεις παγίδες, σεβάσμια κόρη του Δία , παρακαλώ σε, μη βασανίζεις την ψυχή μου, με λύπες και καημούς ·
Έλα κοντά μου, όπως σαν τότε που άκουσες από μακριά το φωνή μου και, αφήνοντας το παλάτι του πατέρα σου, έζεψες το χρυσό σου το αμάξι και ήρθες εδώ. Γοργά σπουργίτια το ΄σερναν όμορφα φτερουγίζοντας γοργά μες στον αιθέρα από ψηλά, κάτω στη μαύρη γη.
Γρήγορα έφτασαν. Tότε εσύ, ευλογημένη, με το χαμόγελο στο αθάνατο πρόσωπό σου με ρώτησες τι έπαθα πάλι και σε καλώ· τί λαχταρούσε η ψυχή μου η μανιασμένη να γίνει. «Ποιαν να πείσω , Σαπφώ, γυρεύεις για να ξαναρίξω στα δίχτυα της αγάπης σου; Πες μου ποια σ' αδίκησε; Φεύγει; Σε λίγο θα τρέχει από πίσω σου· δε δέχεται δώρα; Σύντομα θα δώσει· δεν αγαπά; Σε λίγο θ' αγαπήσει, θέλοντας και μη."
Θεά μου, έλα τώρα και λύτρωσέ με απ' το βαρύ καημό ΄ κάνε να γίνουν όσα ποθεί η ψυχή μου΄ βοήθεια ζητώ εσύ , προσωπικά, να μου δώσεις.
*********************************
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ
"Immortal Aphrodite of the shimmering thone, daughter of Zeus, weaver of wiles, I pray thee crush not my spirit with anguish and distress, O Queen. But come hither if ever before thou didst hear my voice afar, and hearken, and leaving the golden house of thy father, camest with chariot yoked, and swift birds drew thee, their swift pinions fluttering over the dark earth, from heaven through mid-space. Quickly they arrived; and thou blessed one with immortal countenance smiling didst ask: What now is befallen me and why now I call and what I in my heart's madness, most desire. What fair one now wouldst thou draw to love thee? Who wrongs thee Sappho? For even if she flies she shall soon follow and if she rejects gifts, shall soon offer them and if she loves not shall soon love, however reluctant. Come I pray thee now and release me from cruel cares, and let my heart accomplish all that it desires, and be thou my ally.". Μετάφραση Edwin Marion Cox [1925].
I wanted to change the world
But I could not even change my underwear
And when the shit got really really out of hand
I had it all the way up to my hairline
Which keeps receding like my self-confidence
As if I ever had any of that stuff anyway
I hope I didn't destroy your celebration
Or your Bar Mitzvah, birthday party or your Christmas
You put me in this cage and threw away the key
It was this 'us and them' shit that did me in
You tell me that my life is based upon a lie
I casually mention that I pissed in your coffee
I hope you know that all I want from you is sex
To be with someone that looks smashing in athletic wear
And if your haircut isn't right you'll be dismissed
Get your walking papers and you can leave now
Don't know what to want from this world
I really don't know what to want from this world
I don't know what it is you wouldn't want from me
You have no right to want anything from me at all
Why don't you take it out on somebody else?
Why don't you tell somebody else that they're selfish?
Weepy coward and pathetic ...
Who's gonna be the one to save me from myself?
You'd better bring a stun gun and perhaps a crowbar
You'd better pack a lunch and get up really early
And you should probably get down on your knees and pray
It's really fun to look embarrassed all the time
Like you could never cut the mustard with the big boys
I really don't know who the fuck you think you are
Can I please see your license and your registration?
Don't know what to want from this world
I really don't know what to want from this world
I don't know what it is you wouldn't want from me
You have no right to want anything from me at all
Why don't you take it out on somebody else?
Why don't you tell somebody else that they're selfish?
Weepy coward and pathetic ...
So Jesus hasn't come in here to pick you up
You'll still be sitting here ten years from now
You're just a sucker but we'll see who gets the last laugh
Who knows, maybe you'll be the next queen of Denmark
[ *Αλκίφρων : Αθηναίος ρήτορας που έζησε ανάμεσα στον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ. Συνέγραψε μία σειρά από πλασματικές επιστολές, οι οποίες θεωρούνται υποδείγματα "αττικού ύφους". "Συντάκτες" των επιστολών υποτίθεται ότι είναι αγρότες, ψαράδες, παρασιτικοί τύποι και εταίρες του αθηναϊκού 4ου αιώνα π.Χ. Οι 124 σωζόμενες επιστολές του χωρίστηκαν από τους γραμματολόγους σε τέσσερα βιβλία και αποτελούν την ανάγλυφη εικόνα του ιδιωτικού βίου της εποχής εκείνης, οι πιο πολλοί δε από τους τύπους του παρουσιάζουν μιαν εξαιρετική ομοιότητα με τους ανθρώπους της εποχής μας.]
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙΠΑΡΑΣΙΤΩΝ
43
Ο ΨΙΧΟΚΛΑΣΤΗΣ (1) ΣΤΟΝ ΒΟΥΚΙΩΝΑ(2) Αφού ξυρίσαμε την προηγούμενη μέρα τα κεφάλια μας, εγώ , ο Στρουθίας(3) και ο Κύναιθος(4) , όλοι παράσιτοι, λουστήκαμε στο λουτρό του Σηραγγίου και κατά το απόγευμα πήραμε το δρόμο και φτάσαμε στο προάστειο των Αγγυλών. Εκεί ήταν το σπίτι του νεαρού Χαρικλή, ο οποίος μας υποδέχτηκε χαρούμενος, μια και είναι από
του φυσικού του του γελαστός και αγαλαντόμος.
Εμείς ανταμείψαμε αυτόν και τους καλεσμένους του δίνοντας καρπαζιές ο ένας στον άλλο και εκτοξεύοντας σατιρικά στιχάκια με αλμυρά υπονοούμενα
για τον εαυτό μας, κανοντάς το όμως με χάρη
και γοητεία Αττική. Κι ενώ το γλέντι είχε φτάσει στο τσακίρ κέφι και
την τρελή χαρά, ξάφνου μπουκάρει από το
πουθενά φουριόζος ο Σμικρίνης (5), αυτός ο κακότροπος και ιδιότροπος άνθρωπος. Τον ακολουθούσαν πλήθος οι υπηρέτες,
που όρμησαν κατά πάνω μας. Ο ίδιος ο Σμικρίνης πρώτα δίνει μια με την μαγκούρα του στον πισινό του Χαρικλή , έπειτα του τραβά άλλη μια στο κεφάλι κι άρχισε να τον τραβολογά σαν να 'τανε ο τελευταίος δούλος. Σ' ένα νεύμα του γέρου, έπιασαν και μας στραμπούληξαν προς τα πίσω τα χέρια και και με το μαστίγιο αργάστηκαν το πετσί μας δίνοντάς μας όχι λίγες βουρδουλιές . Στο τέλος, μάς πήγε ο άγριος γεροντας καροτσάκι στη φυλακή.
Αν δεν ήταν φίλος και δεν είχε γλεντήσει πολλές φορές μαζί μας ο χαριτωμένος Ευθύδικος, Αρεοπαγίτης ανάμεσα στους πρώτους ο άνθρωπος, και αν δεν είχε ανοίξει για χάρη μας τη φυλακή, θα μας είχαν παραδώσει και στο δήμιο ακόμα. Αυτή τη φωτιά λοιπόν μάς άναψε ο παλιόγερος και όλα τα 'κανε σαν να μας είχαν πιάσει για φόνο
ή για ιεροσυλία.
[Απόδοση: Gerontakos]
ΠΑΡΟΝΟΜΑΤΑ
[Επινοημένα δηλωτικά των παράσιτων τύπων του κειμένου]
Μέ ένα ρήγμα στην -ούτως ή άλλως αμφισβητούμενη διαχρονικά- αξιοπιστία και αποφασιστικότητα της ξεκινά τή νέα χρονιά η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς που δημιουργήθηκε για να προασπίζει τα συμφέροντα των επενδυτών και την ακέραιη λειτουργία της αγοράς.
Ο νεαρός Αλέξανδρος Χατζόπουλος που εντελώς αθόρυβα διαδέχθηκε στο Δ.Σ. της Επιτροπής τον νομικό Π. Κομματά αναγκάστηκε (όχι και τόσο αθόρυβα) να παραιτηθεί πριν καν ζεστάνει την καρέκλα του, όταν έγινε γνωστό ότι εκτός από την ιδιότητα του λογογράφου του πρωθυπουργού (!) τυγχάνει να είναι και αδελφός τής ακόμη νεαρότερης (μόλις 28 ετών) κ. Κατερίνας Χατζοπούλου που τυγχάνει και αυτή να διευθύνει το ιδιαίτερο γραφείο του υπουργού Πολιτισμού Παύλου Γερουλάνου.
Παρ' ότι ουδείς αμφισβητεί το δικαίωμα στην οικογένεια Χατζοπούλου -όπως εξαλλου και σε κάθε άλλη ελληνική οικογένεια- να έχει δύο μέλη της σε κατεξοχήν νευραλγικές κυβερνητικές θέσεις εφόσον το αξίζουν (άλλωστε ο Α. Χατζόπουλος κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στο Δίκαιο των ΜΜΕ), ωστόσο η συγκυρία και η κοινωνική ατμόσφαιρα που μυρίζει μπαρούτι δεν προσφέρεται για κάτι τέτοιο.
Πολλώ δε μάλλον, όταν το όνομα της Κ. Χατζοπούλου ενεπλάκη σε καταγγελίες περί οικογενειοκρατίας του απομακρυνθέντος προέδρου του ΟΔΔΙΕ Δημήτρη Σεφτελή.
Αντί να «φυτεύουν» δικούς τους ανθρώπους σε καρέκλες οι αρμόδιοι, ας ασχοληθούν επιτέλους με την ανεξαρτησία της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, που έχει να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου στο Χ.Α
When I was seventeen It was a very good year It was a very good year for small town girls And soft summer nights Wed hide from the lights On the village green When I was seventeen
When I was twenty-one It was a very good year It was a very good year for city girls Who lived up the stair With all that perfumed hair And it came undone When I was twenty-one
When I was thirty-five It was a very good year It was a very good year for blue-blooded girls Of independent means Wed ride in limousines Their chauffeurs would drive When I was thirty-five
But now the days grow short Im in the autumn of the year And now I think of my life as vintage wine from fine old kegs from the brim to the dregs And it poured sweet and clear It was a very good year
«Τα παιδιά της κρίσης» θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος για το επόμενο συλλεκτικό λεύκωμα των ΕΛΤΑ με τα γράμματα που έστειλαν τα παιδιά στον Αϊ-Βασίλη το 2010, αλλά και με αυτά που θα στείλουν το 2011 ή το 2012. Καλαίσθητο και χαριτωμένο λένε ότι είναι το λεύκωμα «Γράμματα στον Αϊ-Βασίλη», που κυκλοφόρησε το 2010 με επιλεγμένα γράμματα των παλαιότερων χρόνων. Ομως τα φετινά γράμματα, τα αδημοσίευτα, έχουν γεύση πικρή, σύμφωνα με πληροφορίες που δόθηκαν από το τμήμα δημοσίων σχέσεων των Ελληνικών Ταχυδρομείων.
«Η κρίση άγγιξε τα παιδιά», σχολιάζουν τα δελτία ειδήσεων, όμως εύκολα το άγγιγμα γίνεται χαστούκι και παγερή ριπή που παίρνει και σηκώνει τις βεβαιότητες μικρών και μεγάλων αδιακρίτως. Το 2010, λοιπόν, πολλά παιδιά δεν ζήτησαν κάτι για τον εαυτό τους, ενώ συχνά παρακαλούσαν τον άγιο να φέρει δώρα στα «άλλα» παιδιά, τα πιο φτωχά.
Για κάποια, όπως ειπώθηκε, το πρωτοχρονιάτικο δώρο είναι μια δουλειά για τον μπαμπά. Τα παιδιά ίσως δεν ξέρουν από οικονομικούς δείκτες, όμως ξέρουν τι σημαίνει ένας πατέρας ή μια μητέρα που σέρνεται όλη μέρα μες στο σπίτι, περιμένοντας το τηλέφωνο να χτυπήσει και κάποιον να τους προτείνει μια δουλειά. Μια αναμονή διαρκείας, αφού η ανεργία προβλέπεται να φτάσει στο 20%, ώστε να ακολουθήσει η λεγόμενη jobless recovery, η δίχως εργασία ανάκαμψη.
Κάποτε τα παιδιά και οι έφηβοι ντρέπονταν να πουν στους φίλους τους τι δουλειά κάνει ο πατέρας, ιδίως αν αυτή η δουλειά χειρωνακτική. (Μερικές φορές ντρέπονταν και οι ενήλικες, όμως αυτό είναι άλλη ιστορία). Τώρα η δουλειά, η οποιαδήποτε δουλειά θεωρείται ευλογία, ενώ δεν είναι απαραίτητη η λεπτομερής περιγραφή των επαγγελματικών καθηκόντων. Ο μπαμπάς είναι μαθηματικός, μουσικός ή οδηγός φορτηγού ή ηχολήπτης - το «άνεργος» μπορεί να αποσιωπηθεί.
Oταν ήμουν παιδί, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία στον Αϊ-Βασίλη, ούτε κανείς μας παρότρυνε να του στείλουμε γράμμα. Δίναμε, ωστόσο, σημασία στον φύλακα άγγελο, που ήταν «ένας» για κάθε παιδί και συχνά τη νύχτα, μες στο μισοσκόταδο, αναρωτιόμαστε σε ποιο σημείο του δωματίου να φώλιαζε ο αόρατος φτερωτός μας σεκιουριτάς που σκόρπιζε τα τέρατα και όλα τα κακά.
Εχω χρόνια να ακούσω παιδί να μιλά για τον φύλακα άγγελό «του». Ωστόσο, τους τελευταίους εφτά μήνες έχουν πληθύνει οι τρικέφαλοι φύλακες άγγελοι της χώρας ή μάλλον οι σωτήρες της. Οι φτερούγες τους δεν είναι πουπουλένιες, αλλά έχουν βαφτιστεί μηχανισμός στήριξης, δάνεια, μνημόνιο 1, 2, 3 κ.ο.κ., περικοπές, απολύσεις, φοροεισπράξεις, εξυγίανση.
Kάποτε τα «καλά» παιδιά ζητούσαν από τον άγιο να φέρει την ειρήνη στον κόσμο - αν και μάλλον το έκαναν επειδή ήξεραν ότι κάποιος μεγάλος θα διάβαζε το γράμμα και θα σχημάτιζε καλή γνώμη γι' αυτά.
Τώρα που ένας νέου τύπου πόλεμος μαίνεται γύρω τους, τα παιδιά ζητούν «μια δουλειά για τον μπαμπά» που θα φέρει την ειρήνη τουλάχιστον στο δικό τους σπίτι.
Τι θα γράφουν άραγε τα παιδικά γράμματα των επόμενων χρόνων: Αγιε Βασίλη φέρε κι άλλη επιμήκυνση, άγιε ρίξε τα επιτόκια, άγιε φέρε ανάπτυξη, άγιε μην αφήνεις τη μαμά να ψάχνει στα σκουπίδια της Λαϊκής ή, άγιε, βρες μας έναν κάδο με πολλά αποφάγια; Αβέβαιες είναι η διάρκεια, όπως και η έκταση και η δριμύτητα της κοινωνικής απορρύθμισης και, επομένως, δεν γνωρίζουμε αν τα παιδιά της κρίσης θα ενηλικιωθούν σε συνθήκες πολύ ή μετρίως χειρότερες από αυτές που γνώρισαν οι γονείς τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα συγχωρέσουν ούτε τους σωτήρες μας ούτε τον Αϊ-Βασίλη ούτε εμάς.
