Αγνοώντας τις απανωτές προειδοποιήσεις των ειδικών, ο πανίσχυρος μεγιστάνας Ντίγκερ Ρόκγουελ συνεχίζει τις γεωτρήσεις του στην Γροιλανδία, μέχρι που...
Ισραηλινοί στρατιωτικοί περιγράφουν τα συστήματα παρακολούθησης, στοχοποίησης και εξόντωσης των Παλαιστινίων μελών της Χαμάς, αδιαφορώντας πλήρως για...
Tadeo Jones y la Lámpara Maravillosa / Tad and the Magic Lamp
Animation
2026
Έγχρ.
Διάρκεια: 94 '
Ενρίκε Γκάτο
Όταν ο Ταντ ανακαλύπτει το μαγικό λυχνάρι από τις Χίλιες και Μία Νύχτες στο παλάτι του Μπάκιγχαμ, η Μούμια πραγματοποιεί την ευχή της και επιστρέφει...
Στην Αγγλία του 1381 οι χωρικοί του Έσεξ εξεγείρονται βίαια ενάντια στους ανάλγητους κρατικούς φοροεισπράκτορες, συγκροτώντας έναν τεράστιο στρατό ο...
Paul-Antoine Bénos-Djian, contre-ténor Le Consort : Théotime Langlois de Swarte et Sophie de Bardonnèche, violons Louise Pierrard, viole de gambe Justin Taylor, clavecin
___
PROGRAMME Henry Purcell : "O solitude, my sweetest choice - Strike the viol - Suite pour clavecin en ré mineur - Here the deities approve" John Blow : "An ode of the Death of Mr Henry Purcell" Henry Purcell : "Music for a while" John Eccles : "The Mad Lover"
Οι στίχοι του O Solitude, αυτής της κορωνίδας της αγγλικής μπαρόκ μουσικής, είναι στην πραγματικότητα από έναν Γάλλο, τον περιπετειώδη Marc-Antoine Girard de Saint-Amant, μεταφρασμένοι με δεξιοτεχνία από την ποιήτρια Katherine Philips, αλλά αντανακλούν τέλεια την ιδιοφυΐα εκείνου που τους μελοποίησε, τον απαραίτητο Henry Purcell. Ο συνθέτης της Διδώ και του Αινεία διέθετε πράγματι ένα εξαιρετικό ταλέντο να μετατρέπει οτιδήποτε σε μια αξέχαστη μελωδία. Αν ο ίδιος δεν βίωσε τη μοναξιά, παρόλο που κυριάρχησε στη μουσική σκηνή του Λονδίνου κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μαρίας Β΄, επισκιάζοντας όλους τους συγχρόνους του, ήταν επειδή ήταν άνθρωπος του θεάτρου, μια οικεία φιγούρα στα θέατρα, όπου παρήγαγε παραγωγές μετά από παραγωγές.
Για να επανεξετάσει τις καλύτερες σελίδες του και να εξερευνήσει εκείνες του John Blow, του οποίου ο Purcell ήταν μαθητής, και του John Eccles, ενός από τους συναδέλφους που συνάντησε στα παρασκήνια, το σύνολο Le Consort καλεί για άλλη μια φορά μια πολλά υποσχόμενη φωνή, αυτή του Paul-Antoine Bénos, νικητή του Royaumont, η οποία αποκαλύφθηκε το 2018 χάρη στην ερμηνεία του στον ομώνυμο ρόλο του Ρινάλντο του Χαίντελ, υπό τη διεύθυνση του Bertrand Cuiller.
Το κλείσιμο του Φεστιβάλ με τις απολαυστικές διαισθήσεις του Purcell, την αξιοσημείωτη αίσθηση των αντιθέσεων των τεσσάρων νέων μουσικών και τη βαθιά, αισθησιακή φωνή του κόντρα τενόρου έχει νόημα: είναι σωστό αυτή η έκδοση, η οποία προετοιμάστηκε στη μοναξιά ενός υγειονομικού lockdown, να ολοκληρωθεί με έναν συλλογικό εορτασμό της ομορφιάς!
Η μεσαία τάξη, που εμφανίστηκε δυναμικά στο κοινωνικό προσκήνιο της Ελλάδας κατά την δεκαετία του 1980, η περίφημη «κοινωνία των 2/3» η οποία υποτίθεται πως θα εκδημοκράτιζε, θα εκσυγχρόνιζε και θα εξισορροπούσε την ελληνική κοινωνία, βάζοντας στο παιχνίδι χρόνια αδικημένους πολίτες που ήταν περιθωροποιημένοι κυρίως για πολιτικούς λόγους, είναι πλέον αντιμέτωπη με το φάσμα της εξαφάνισής της.
Μετατίθεται με συνοπτικές διαδικασίες στην εκθετικά αυξανόμενη τάξη των νεόπτωχων, των εργαζόμενων-φτωχών, των τηλε-εργαζόμενων δίχως δικαιώματα, των ανερμάτιστων Digital Nomads και των χαροκαμένων «ηλεκτρονικών προλετάριων» της εποχής της Α.Ι..
Αδυνατεί να ανταπεξέλθει, χρεοκοπεί, κατακρημνίζεται στα Τάρτατα της Ιστορίας κι εξαφανίζεται. Μαζί της όμως εξαφανίζονται και οι ελπίδες –ή ευσεβείς πόθοι;– να μεταρρυθμιστεί ο σκληρός καπιταλισμός, ώστε να λειτουργεί όχι μόνον προς όφελος των λίγων. Ελπίδες για να συντηρηθεί και το πολύκλαυστο Κράτος Πρόνοιας, το οποίο διατηρούσε κάποια στοιχειώδη κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη. Βέβαια, το Κράτος Πρόνοιας υπήρξε εξ αρχής ένας μηχανισμός αναδιανομής εισοδημάτων στα πλαίσια της μεσαίας ή μικρομεσαίας τάξης, ενώ τους πραγματικά φτωχούς, άστεγους κ.ά αδυνατούσε πάντα να τους «εντοπίσει» και κυριολεκτικά τους αγνοούσε. Οι φτωχοί συνεχίζουν να βρίσκονται εκτός του “ραντάρ” του Κράτους Πρόνοιας.
Δεν χρειάζεται βέβαια να θρηνολογούμε για την εξαφάνισή της, αν αυτή λάβει όντως αμετάκλητο χαρακτήρα, εφόσον είναι μάλλον μια πικρή «εκδίκηση της Ιστορίας», επειδή η μεσαία τάξη εθελοντικά παραδόθηκε άνευ όρων στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και στη λατρεία των αγορών και της υπερκατανάλωσης, ενώ φλέρταρε ενίοτε και με ακροδεξιές και φασίζουσες ιδεολογίες. Ωστόσο είναι ωφέλιμο να αναρωτηθούμε ποια θα είναι η κατάσταση που θα μας περιμένει μετά το τέλος της μεσαίας τάξης…
Σε κάθε περίπτωση η γροθιά που τη βλέπεις να διαγράφεται εναντίον σου πονάει πάντα λιγότερο από εκείνη που σου έρχεται ξαφνικά και ουρανοκατέβατα.
*Ο Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Από το 1988 έχει συγγράψει περίπου 2.000 ειδικά άρθρα και αναλύσεις. Έχει συνεργαστεί με περισσότερα από 30 διαφορετικά ελληνικά και ξένα έντυπα. Η αναλυτική και εξειδικευμένη αρθρογραφία του εστιάζεται κυρίως σε θέματα αναζήτησης, εναλλακτικής τεχνολογίας, ιστορίας, γεωπολιτικής, και βαλκανολογίας. Έχει συγγράψει ως τώρα 14 βιβλία, όπως "Νίκολα Τέσλα: Ο Προφήτης του 21ου αιώνα" (Μάρτιος 1999), "Μυστική Σερβία" (1999, μαζί με τη Μίλιτσα Κοσάνοβιτς), "Απαγορευμένη τεχνολογία" (2000), "Γεωπολιτική του αρχιπελάγους" (2000, επανέκδοση 2008), "Ελεύθερη ενέργεια" (2001), "Μετα-αποκάλυψη τώρα" (2002) και "Θεωρίες Συνωμοσίας" (2003), "Γκρίζα Ελλάδα: Η ανατομία του ελληνικού συνδρόμου" (2004), "Ο θαυμαστός κόσμος του Τέσλα" (2004, επανέκδοση Πύρινος Κόσμος 2015), "Mind Control: Ο πόλεμος για τον έλεγχο του νου" (2005), "Στοιχειωμένα Βαλκάνια" (2006, μαζί με τη Μ. Κοσάνοβιτς), "Τέσλά: Ο απαγορευμένος επιστήμονας" (2007), "Μυστική τεχνολογία" (2008), "Συνωμοσίες & θεωρίες συνωμοσίας" (2010), "999 Μαργαριτάρια της ανθρώπινης σοφίας" (2010) κ.ά. Το τελευταίο του βιβλίο (2016) έχει τίτλο "Η σκιά των Βογομιλων: Γνωστικισμός, μανιχαϊκές αιρέσεις των Βαλκανίων, καθαροί και η επίδρασή τους στο Δυτικό Πολιτισμό". Όλα τα βιβλία του οδηγήθηκαν σε πολλές επανεκδόσεις κι έγιναν αφορμή για δημιουργικές συζητήσεις, ακόμη και διαφωνίες. Έχει επίσης συμμετάσχει με εκτενή κείμενά του σε 18, μέχρι στιγμής, συλλογικά έργα. Για ένα διάστημα υπήρξε και εκδότης ειδικών περιοδικών, όπως για παράδειγμα του εναλλακτικού περιοδικού ΖΕΝΙΘ (2004-2010), ενώ είναι δημιουργός και διαχειριστής του www.zenithmag.wordpress.com. Από το 2008 συνεργάζεται με το εβδομαδιαίο σέρβικο περιοδικό Vreme, στέλνοντας, σε συνεργασία με τη Μ. Κοσάνοβιτς, ανταποκρίσεις και αναλύσεις σχετικά με τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Τέλος έχει γράψει δεκάδες έρευνες, σενάρια και κείμενα για αντίστοιχα επεισόδια της σειράς ντοκιμαντέρ Balkan Express της ΕΡΤ 3, καθώς και της σειράς 24 επεισοδίων με τίτλο 'Η Γειτονιά μας τα Βαλκάνια', που προβλήθηκε τόσο από το Prisma plus, όσο κι από την ΕΡΤ 2. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, ενώ ταξιδεύει συχνά στη βαλκανική ενδοχώρα και κυρίως στη Σερβία, την οποία και θεωρεί "δεύτερη πατρίδα' του.
Θεσσαλονίκη: Πρεμιέρα σήμερα για τα 61α Δημήτρια με την «ακτογραμμή» του Κωνσταντίνου Βήτα
Μια έκθεση ζωγραφικής του μουσικού στο MOMUS περίπου είκοσι χρόνια μετά την πρώτη ατομική εικαστική παρουσίασή του στην πόλη
Μνήμες, όνειρα, ίσως και ιστορίες που έχει ακούσει ο Κωνσταντίνος Βήτα, αποτυπώνονται, όχι σε χαρτί με νότες ή λέξεις, όπως θα φανταζόταν κανείς για έναν δημιουργό που έχει ταυτιστεί με τη μουσική και τον στίχο, αλλά σε καμβά. Τοπία χωρίς συγκεκριμένη γεωγραφία, ανθρώπινες μορφές που μοιάζουν να περιμένουν, να παρατηρούν ή να αναζητούν, βουνά, δέντρα, θάλασσες και ουρανοί συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.
Είναι ο εικαστικός κόσμος του Κ.ΒΗΤΑ, που αποκαλύπτεται από αύριο στο κοινό μέσα από την έκθεση «Κ.ΒΗΤΑ. Μόνο η ακτογραμμή μένει», στο MOMUS- Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στον χώρο Case Studio, σηματοδοτώντας παράλληλα την έναρξη των 61ων Δημητρίων.
Μνήμες, όνειρα, ίσως και ιστορίες που έχει ακούσει ο Κωνσταντίνος Βήτα, αποτυπώνονται, όχι σε χαρτί με νότες ή λέξεις, όπως θα φανταζόταν κανείς για έναν δημιουργό που έχει ταυτιστεί με τη μουσική και τον στίχο, αλλά σε καμβά. Τοπία χωρίς συγκεκριμένη γεωγραφία, ανθρώπινες μορφές που μοιάζουν να περιμένουν, να παρατηρούν ή να αναζητούν, βουνά, δέντρα, θάλασσες και ουρανοί συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.
Είναι ο εικαστικός κόσμος του Κ.ΒΗΤΑ, που αποκαλύπτεται από αύριο στο κοινό μέσα από την έκθεση «Κ.ΒΗΤΑ. Μόνο η ακτογραμμή μένει», στο MOMUS- Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στον χώρο Case Studio, σηματοδοτώντας παράλληλα την έναρξη των 61ων Δημητρίων.
Για τον ιστορικό τέχνης και επιμελητή του MOMUS Θοδωρή Μάρκογλου, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της ζωγραφικής του Κ.ΒΗΤΑ είναι ακριβώς αυτή η ανοιχτή, συμβολική τοπιογραφία, που δεν επιχειρεί να μιμηθεί τη φύση, αλλά χρησιμοποιεί αυτή και τις ανθρώπινες μορφές για να μεταδώσει συναισθήματα. «Αυτό το τόσο ανοιχτό έργο τέχνης έχει μεγάλη σημασία για όλους εμάς τους θεατές, ιδιαίτερα στην εποχή που ζούμε, όπου η εικόνα είναι τόσο καταιγιστική. Έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε εικόνες οι οποίες δεν είναι στο κινητό, δεν είναι στην οθόνη, αλλά είναι μια ήρεμη ζωγραφική, που προσπαθεί με κάποιο τρόπο να ισορροπήσει την καθημερινότητά μας» αναφέρει ο κ. Μάρκογλου.
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του MOMUS- Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θούλη Μισιρλόγλου από την πλευρά της, εστιάζει στη δυνατότητα που δίνει αυτή η ζωγραφική στον θεατή να κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικότητες και καταστάσεις. «Η έκθεση είναι σαν να μας δίνει ξαφνικά τον χώρο να κάνουμε ένα διαρκές μπρος- πίσω στον χρόνο, στη μνήμη, στο όνειρο και στην πραγματικότητα», σημειώνει. «Φτιάχνεται εν τέλει ένας καινούριος τόπος, που είναι αυτοί οι τόποι των έργων και μπορεί να είναι στον καθένα σας διαφορετικοί. Μπορεί όντως να γίνει μια θάλασσα, μια ακτογραμμή, που πάντοτε είναι ένα όριο».
Η «ακτογραμμή» του τίτλου είναι άλλωστε και το όριο που διατρέχει το ποιητικό σημείωμα του Κ.ΒΗΤΑ για την έκθεση. Ένα κείμενο όπου συνυπάρχουν η φύση, ο πόλεμος, η ανθρώπινη μοναξιά, οι αναμνήσεις, ο θάνατος και η αναζήτηση μιας αλήθειας που δεν προσφέρεται εύκολα. «Στο όνειρο που περπατούσα όλα έμοιαζαν με αναπάντητα ερωτήματα, σε στάσεις λεωφορείων», γράφει. Και καταλήγει: «Ίσως γι’ αυτό τα καλύτερα ποιήματα δεν μας αφήνουν απλώς με αναπάντητα ερωτήματα. Μας αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο θέτουμε τα ερωτήματα. Και αυτό είναι ήδη μια μορφή γνώσης, έστω και αν δεν είναι η τελική αλήθεια».
Η έκθεση αποτελεί την πρώτη μεγάλη επιστροφή του Κ.ΒΗΤΑ στη Θεσσαλονίκη με ζωγραφικό έργο, περίπου είκοσι χρόνια μετά την πρώτη ατομική εικαστική παρουσίασή του στην πόλη, το 2005, στο τότε Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Η σχέση του με τις εικαστικές τέχνες, ωστόσο, είναι πολύ παλαιότερη, καθώς έχει σπουδάσει Ζωγραφική και Ιστορία της Τέχνης στη Μελβούρνη, όπου γεννήθηκε, και συνέχισε παράλληλα με τη μουσική του πορεία να ζωγραφίζει και να μελετά.
Η επιλογή του MOMUS ως χώρου έναρξης των 61ων Δημητρίων έχει και έναν συμβολικό χαρακτήρα, όπως σημείωσε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης Βασίλης Γάκης. «Δεν είναι τυχαία η επιλογή να είναι το opening των Δημητρίων με το MOMUS. Θέλαμε να τονίσουμε ότι όλοι οι φορείς συμμετέχουν, ανεξάρτητα από το αν εντάσσονται ή όχι στην προγραμματική σύμβαση με το υπουργείο Πολιτισμού για τα Δημήτρια», σημείωσε ο κ. Γάκης.
Η σημερινή μέρα θα ξεκινήσει με τα εγκαίνια της έκθεσης στις 7 το απόγευμα και θα ολοκληρωθεί με την επιστροφή του Κ.ΒΗΤΑ στη μουσική του ιδιότητα, αυτή τη φορά πίσω από τα decks. Από τις 21:00 έως τις 22:00 θα παρουσιάσει DJ set μαζί με τον επί χρόνια συνεργάτη του και keyboardist στις συναυλίες του, Βάιο Μαχμουντέ, ενώ από τις 22:00 έως τις 23:00 τη σκυτάλη θα πάρει ο DJ Ιάκωβος «Rudeboy» Κομνηνός, σε ένα opening party που θα συνδέσει, έστω για μία βραδιά, τις δύο καλλιτεχνικές γλώσσες του Κ.ΒΗΤΑ.
La voglia matta - Τρελή επιθυμία/Στον Παράδεισο των 1.000 Κοριτσιών (1962)
Έτος: 1962, Ιταλία, ασπρόμαυρη, διάρκεια περίπου 110 λεπτά
Είδος: Κωμωδία / Δράμα / Ρομαντική ταινία
Ο μεσήλικας βιομήχανος από το Μιλάνο Antonio (Tognazzi) οδηγεί προς την Πίζα για να επισκεφθεί τον γιο του στο οικοτροφείο, όταν συναντά στον δρόμο μια παρέα εφήβων που έχουν μείνει από βλάβη. Ανάμεσά τους είναι η δεκαεξάχρονη Francesca (Spaak). Αρχικά θέλοντας να βοηθήσει, παρασύρεται από την ομορφιά της Francesca και δέχεται την πρόσκληση της παρέας να περάσει το Σαββατοκύριακο μαζί τους σε ένα παραθαλάσσιο σαλέ. Κατά τη διάρκεια αυτής της ημέρας, ο Antonio προσπαθεί συνεχώς να γεφυρώσει το χάσμα ηλικίας και νοοτροπίας, αλλά βρίσκεται διαρκώς σε γελοία θέση. Η Francesca ταλαντεύεται ανάμεσα στη συμπόνια και την κοροϊδία, και του παραχωρεί μια στιγμή οικειότητας τη νύχτα στην παραλία, αλλά την αυγή φεύγει με τους συνομηλίκους της. Ο Antonio μένει μόνος, ζαλισμένος και πικραμένος, και συνεχίζει το ταξίδι του.
Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι η κρίση μέσης ηλικίας και το χάσμα των γενεών. Ο σκηνοθέτης Salce δήλωσε ότι η ταινία ανακάλυψε τους νέους ως κινηματογραφικό θέμα, κάτι καινούργιο για την εποχή. Ο κριτικός κινηματογράφου Giovanni Grazzini έγραψε ότι ο Tognazzi ερμήνευσε τον ρόλο του με ώριμο και ανθρώπινο τρόπο, βοηθώντας το κοινό να αντιληφθεί τις δραματικές πτυχές μιας ιστορίας που έχει και κωμικές όψεις. Η ταινία θεωρείται επίσης το έργο που εκτόξευσε τη φήμη της Catherine Spaak, η οποία ήταν μόλις 16-17 ετών κατά τα γυρίσματα.
Το 2022, η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα Venezia Classici του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας σε αποκατεστημένη κόπια από το CSC-Cineteca Nazionale.
Μετά την αποχώρηση της Σάρα Βάγκενκνεχτ από το Die Linke, τον Οκτώβριο του 2023, το κόμμα κλήθηκε να δώσει έναν αγώνα επιβίωσης. Έχοντας χάσει την ιδιότητα της κοινοβουλευτικής ομάδας και σημαντικό αριθμό μελών σε ολόκληρη τη χώρα, τα ποσοστά του συρρικνώθηκαν στο 2,7% στις ευρωεκλογές του 2024. Ακολούθησε εντυπωσιακή εκλογική ανάκαμψη στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 όπου συγκέντρωσε 8,77% και αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στις ηλικίες 18 έως 29 ετών, με ποσοστό 23%. Πρόσφατα κατέκτησε την πρώτη θέση στην πρωτεύουσα της χώρας, συγκεντρώνοντας 25,7%, ύστερα από αύξηση κατά 13,4 ποσοστιαίες μονάδες.
Θα εξετάσουμε τα αίτια αυτής της εξέλιξης και θα αναλύσουμε τον στρατηγικό προσανατολισμό του κόμματος και τη μεθοδολογία με την οποία τον υπηρετεί. Για την ελληνική Αριστερά, η οποία δυσκολεύεται να μετασχηματίσει την εμπειρία διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και να υπερβεί την κρίση εκπροσώπησης και την υποχώρηση της κινηματικής διαθεσιμότητας εκπονώντας μια νέα πολιτική πρακτική, το εγχείρημα του Die Linke έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Στρατηγική και δράση
Κεντρικός άξονας της στρατηγικής που εγκρίθηκε τον Μάρτιο του 2025 είναι η ανασυγκρότηση του Die Linke ως ταξικό κόμμα που οργανώνει την κοινωνική πλειοψηφία και αγωνίζεται μαζί της για τα συμφέροντά της. Ως καθήκον του κόμματος περιγράφεται η υποστήριξη όσων πλήττονται από την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα, αποσκοπώντας όχι απλώς στη στιγμιαία ανακούφισή τους και την επίλυση πρακτικών ζητημάτων, αλλά στην οργάνωση μιας διαδικασίας ενδυνάμωσης των υποκειμένων.
Προς επίτευξη του εν λόγω στόχου, το Die Linke δημιούργησε τη δωρεάν εφαρμογή ελέγχου νομιμότητας του ύψους ενοικίου, στην οποία ενοικιαστές μπορούν να καταχωρήσουν στοιχεία για την κατοικία και το ενοίκιό τους, ώστε να συγκριθεί με τις τοπικές τιμές αναφοράς. Σε περίπτωση διαπίστωσης υπέρβασης των νόμιμων ορίων, οι ενοικιαστές μπορούν να υποβάλουν απευθείας καταγγελία στην αρμόδια υπηρεσία της περιοχής τους. Από τα τέλη του 2024, η εφαρμογή έχει χρησιμοποιηθεί 303.500 φορές σε 36 πόλεις, εντοπίζοντας 198.000 παραβάσεις. Περισσότερα από 10.000 νοικοκυριά προχώρησαν σε καταγγελία. Η εφαρμογή κατέγραψε πως η μέση διαπιστωμένη υπέρβαση του νόμιμου ορίου ανέρχεται σε 66%, κάτι που μεταφράζεται σε απαίτηση για μέσο όρο μείωσης ενοικίου κατά 250 ευρώ μηνιαίως.
Παράλληλα, το Die Linke έχει αναπτύξει την πρωτοβουλία «Η Αριστερά βοηθάει» (Die Linke hilft), ένα διαρκώς διευρυνόμενο δίκτυο 67 συμβουλευτικών κέντρων και σημείων υποστήριξης σε 14 ομόσπονδα κρατίδια. Ανεξάρτητα από την κομματική ιδιότητα των ενδιαφερομένων, δικηγόροι, βουλευτές και εθελοντές προσφέρουν δωρεάν κοινωνική και νομική καθοδήγηση για θέματα στέγασης, εργασίας, συντάξεων, επιδομάτων και μεταναστευτικών δικαιωμάτων. Παρέχουν επίσης βοήθεια στη συμπλήρωση αιτήσεων και, όταν χρειάζεται, συνοδεύουν τους πολίτες στις δημόσιες υπηρεσίες. Μέσα από τοπικά γραφεία, ανοιχτές συναντήσεις και προγραμματισμένα ραντεβού, το κόμμα μετατρέπει την πολιτική του παρουσία σε έμπρακτη υποστήριξη για την αντιμετώπιση καθημερινών προβλημάτων και της γραφειοκρατίας. Η πρωτοβουλία χρηματοδοτείται μέσω των αποδοχών στελεχών του κόμματος που έχουν έμμισθα αξιώματα. Στο συνέδριο του 2026 θεσπίστηκε δεσμευτικό πλαφόν ύψους 5.300 ευρώ μεικτά για τους βουλευτές και ευρωβουλευτές του κόμματος, προβλέποντας ότι τα επιπλέον ποσά θα κατευθύνονται σε κοινωνικά ταμεία που συνδέονται με το «Die Linke hilft».
Το κόμμα διατυπώνει ρητά τη σημασία της ουτοπίας ως ιδεολογικό και αξιακό σημείο αναφοράς που προσανατολίζει τη δράση στο παρόν που όμως την υπερβαίνει. Για το Die Linke, αυτός ο ορίζοντας είναι μια κοινωνία δημοκρατικού σοσιαλισμού, βασισμένη στη συνεργασία, την κοινότητα και την αυτοδιάθεση, απαλλαγμένη από τον οικονομικό καταναγκασμό και την εξουσία των δισεκατομμυριούχων. Η μακροπρόθεσμη αυτή προοπτική υπερβαίνει τον εκλογικό κύκλο, επιτρέπει τον σχεδιασμό σε βάθος γενεών και αντιμετωπίζει τις ήττες ως μέρος μιας διαδικασίας μάθησης. Η «ουτοπία της κοινότητας» εκφράζεται ήδη στην εσωτερική κουλτούρα του κόμματος, στην οργάνωση των γειτονιών και των συλλογικών αγώνων απέναντι σε ιδιοκτήτες και εργοδότες, καθώς και στη διεκδίκηση ισχυρών δημόσιων υποδομών. Έτσι, το μελλοντικό όραμα λειτουργεί ως σταθερός οδηγός για συγκεκριμένες κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές παρεμβάσεις.
Το κόμμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ένα σύγχρονο σοσιαλιστικό κόμμα της εργατικής τάξης, στην οποία εντάσσει τη μεγάλη πλειονότητα όσων εξαρτώνται από την εργασία τους για να ζήσουν: μισθωτούς, εργάτες, αυτοαπασχολούμενους, ανθρώπους που παρέχουν απλήρωτη φροντίδα, ανέργους και όσους δεν μπορούν πλέον να εργαστούν. Κεντρικός στόχος του Die Linke είναι να ριζώσει στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές, ενισχύοντας τη συλλογική οργάνωση απέναντι στην οικονομική και κοινωνική εξουσία. Στην πράξη, επιδιώκει να εκπαιδεύσει μέλη που θα στηρίζουν τα συνδικάτα, εκκινώντας από κλάδους με οργανωμένη βάση, και να βοηθήσει τους ενοικιαστές να συγκροτήσουν δημοκρατικές δομές διεκδίκησης απέναντι στους ιδιοκτήτες. Παράλληλα, θέλει να καταστήσει τα κομματικά όργανα και συνέδρια προσβάσιμα σε εργαζομένους χωρίς ακαδημαϊκή εκπαίδευση και σε επαγγέλματα που υποεκπροσωπούνται στην πολιτική.
Κόμμα των μελών
Κατά το διάστημα 2017 έως το 2023 ο αριθμός μελών του κόμματος ακολουθούσε πτωτική πορεία. Από το τέλος του 2023 σημειώθηκε αύξηση στα 122.100 μέλη, που αντιστοιχεί σε άνοδο 143%. Η διεύρυνση αυτή συνοδεύτηκε από βαθιά ηλικιακή ανανέωση: η μέση ηλικία των μελών μειώθηκε από περίπου 45 σε 38,6 έτη, ενώ σχεδόν το 40% είναι πλέον κάτω των 40. Η αλλαγή αποτυπώθηκε και στο συνέδριο του 2026, όπου η μέση ηλικία των συνέδρων ήταν 37 έτη και σχεδόν οι μισοί είχαν ενταχθεί στο κόμμα κατά την προηγούμενη τριετία.
Μέλος του Die Linke μπορεί να γίνει κάθε άτομο ηλικίας τουλάχιστον 14 ετών που αποδέχεται τις αρχές και το καταστατικό του κόμματος, και δεν ανήκει σε[.................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ
Κατά τη διάρκεια αυτής της ημέρας, ο Antonio προσπαθεί συνεχώς να γεφυρώσει το χάσμα ηλικίας και νοοτροπίας, αλλά βρίσκεται διαρκώς σε γελοία θέση. Η Francesca ταλαντεύεται ανάμεσα στη συμπόνια και την κοροϊδία, και του παραχωρεί μια στιγμή οικειότητας τη νύχτα στην παραλία, αλλά την αυγή φεύγει με τους συνομηλίκους της. Ο Antonio μένει μόνος, ζαλισμένος και πικραμένος, και συνεχίζει το ταξίδι του.
