ΕΝΑ ΘΡΥΛΙΚΟ ΡΟΚ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΣΤΟ ΓΟΥΕΜΠΛΕΪ ΤΟΥ 1978

Out of the Blue: Live at Wembley is a concert film by the Electric Light Orchestra.
In 1978 the band played the Wembley Arena for a record eight appearances. The opening night (a charity Gala event) was filmed in the presence of the Duke and Duchess of Gloucester and the band were introduced by US actor Tony Curtis.
The stage was a huge flying saucer with hydraulic lifts, the 'roof' would open up to reveal the band. The concert was one of the first examples of lasers used at a live rock concert. Due to the nature of the sound acoustics on the huge metal and fiberglass flying saucer shaped stage the band had difficulty hearing their monitors and keeping time, so backing tapes were used that only the band were supposed to hear. The original TV broadcast edit in mono sound was poorly mixed from the concert and used some of the backing tapes used by the band pushed high in the mix which appeared to make the band look like they were lip-synching.^[......]
Source : en.wikipedia.org

 

Out of the Blue: Live at Wembley - Wikipedia

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η Αθήνα λίκνο και νεκροκρέβατο

Ελενα Μαρούτσου*

[ΑΝΟΙΧΤΌ ΒΙΒΛΙΟ: Επιμέλεια: Μισέλ Φάις, efsyn.gr]

---

SANTIAGO H. AMΙGORENA ♦ «Tα τελευταία μου λόγια» ♦ Μυθιστόρημα ♦ Μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια ♦ Gutenberg, 2019 ♦ Σελ. 188

Το μυθιστόρημα του Αργεντινού Σαντιάγκο Αμιγκορένα** Τα τελευταία μου λόγια ξεκινά την αφήγηση από το τέλος.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο, βέβαια, το τέλος της πλοκής συμπίπτει με το τέλος της ανθρωπότητας καθώς το θέμα του είναι ακριβώς αυτό: οι τελευταίες μέρες των τελευταίων επιζησάντων ανθρώπων επί Γης, ανάμεσα στους οποίους είναι και ο Μπελαρμέν, ο δεκαοκτάχρονος αφηγητής. Τα τελευταία μου λόγια εντάσσονται, λοιπόν, στην κατηγορία των εσχατολογικών ή «Αποκαλυψιακών», όπως είθισται να λέγονται, κειμένων, παραπέμποντας στα ζοφερά οράματα της Αποκάλυψης του ευαγγελιστή Ιωάννη.

Κι ενώ σε άλλα βιβλία το τέλος του κόσμου τοποθετείται σε ένα αόριστο ή απώτερο μέλλον, εδώ βρισκόμαστε στο 2084, όχι πολύ μακριά από το σήμερα, όπου ο υπερπληθυσμός, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η αλόγιστη κατανάλωση των πηγών ενέργειας, η συνεχής εξειδίκευση της εργασίας και η τυφλή εγωπάθεια του ανθρώπου έχουν οδηγήσει στον «αποπληθυσμό» της Γης.

Οι λίγες εκατοντάδες εναπομεινάντων ανθρώπων –όσοι δεν έχουν πεθάνει από τη δίψα, την πείνα ή την αλληλοεξόντωση– συρρέουν στην Αθήνα ακολουθώντας το «Κάλεσμα» και συγκεντρώνονται γύρω από την Ακρόπολη.

Για να αντιληφθούμε τη σημασία αυτής της μυθοπλαστικής επιλογής πρέπει να έχουμε υπόψη πως Τα τελευταία μου λόγια βρίσκονται σε στενή διακειμενική σχέση με τον Υπερίωνα του Χέλντερλιν.

Το κείμενο του Αμιγκορένα βρίθει αποσπασμάτων από το μυθιστόρημα του Γερμανού φιλοσόφου, είτε αυτούσιων είτε ελαφρώς παραλλαγμένων, καθώς ένας από τους στενούς φίλους του Μπελαρμέν, ένας υπέργηρος άντρας με το παρατσούκλι «Ουίλιαμ Σέξπιρ», τα διαβάζει στον αφηγητή από ένα βιβλίο που δεν κατονομάζεται αλλά υπονοείται καθώς, συν τοις άλλοις, στον Υπερίωνα υπάρχει ένας ήρωας ονόματι Μπελαρμίνο.

Πέραν των αποσπασμάτων και της ομοιότητας των δύο ονομάτων, το ανά χείρας μυθιστόρημα απηχεί το βαθύτερο πνεύμα του Χέλντερλιν*** και της εποχής του ρομαντισμού, όπου κυριαρχούν η εξιδανίκευση της αρχαιοελληνικής αρχαιότητας, το όραμα της πρωταρχικής ενότητας του ανθρώπου με τη φύση, το ιδανικό της ελευθερίας ως πολιτικής, εθνικής αλλά και εσωτερικής κατάκτησης.

Όπως πολλοί σύγχρονοί του Γερμανοί φιλέλληνες, ο Χέλντερλιν έβλεπε τα ιδανικά της ομορφιάς, της ελευθερίας και της ευτυχίας πραγματωμένα στην αρχαία Ελλάδα. Η αρχαία Αθήνα ως λίκνο του δυτικού πολιτισμού γίνεται, στο μελλοντολογικό μυθιστόρημα του Αμιγκορένα, το νεκροκρέβατό του.

Συγκεντρωμένοι οι τελευταίοι επιζήσαντες γύρω από την Ακρόπολη θα ζήσουν τις τελευταίες ημέρες της ανθρωπότητας. Και αυτές οι τελευταίες μέρες θα αποκτήσουν μια μελαγχολικά γλυκιά αχλή, όπως κάθε τέλος όταν πια είναι αναπόφευκτο. «Μοιραστήκαμε τα όνειρά μας, υπήρξαμε ο κόσμος. Μιλήσαμε ολόκληρα μερόνυχτα. Ιστορήσαμε τις επιθυμίες και τους τρόμους μας. Μοιραστήκαμε όσα μας ευχαριστούσαν πιο πολύ και όσα πιο πολύ μας πονούσαν. […]

Κλάψαμε και γελάσαμε και τραγουδήσαμε παρέα. Σαν μεγάλοι άνθρωποι, διαπιστώσαμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μας: κάποιες φορές κοιταζόμαστε για ώρα στα μάτια σιωπηλοί. Σαν παιδιά, παίξαμε και τσακωθήκαμε: ήμαστε όμοιοι και διαφορετικοί, ένα και μόνο πλάσμα – ή ίσως εκείνη η χαμένη μορφή της ανθρώπινης φύσης».

Σύμφωνα με τη σκέψη της εποχής του Χέλντερλιν (γύρω στα 1800) το ιστορικό παρελθόν αναλογεί στην παιδική ηλικία, μια περίοδο όπου ο άνθρωπος βρίσκεται σε αρμονία με τη φύση και το περιβάλλον, πριν επέλθει ο διχασμός, η αποξένωση, η πτώση της ενηλικίωσης που αντιστοιχεί στη σύγχρονη εποχή – όπως αναφέρει στο πολύ κατατοπιστικό παράρτημα η Αναστασία Αντωνοπούλου. Στη δύση λοιπόν του κόσμου τοποθετεί ο Αμιγκορένα την επανάληψη μιας εμπειρίας παιδικής ενότητας και πνευματικής αθωότητας.

Μέσα από αυτή την οπτική πιστεύω πως θα πρέπει να ερμηνεύσουμε και τη συνάντηση του αφηγητή, λίγο πριν από το Τέλος, με έναν Κένταυρο, αυτό το μυθολογικό σύμβολο της ενότητας ανθρώπου-ζώου, πνεύματος-σώματος, που σηματοδοτεί ταυτόχρονα την επιστροφή στις απαρχές της ανθρώπινης σκέψης και ύπαρξης.

Δεν είναι τυχαίο πως τη σύντομη συνάντηση αφηγητή - Κένταυρου ακολουθούν οι εξής στίχοι του Χόρχε Λουίς Μπόρχες από το ποίημα «Η κυκλική νύχτα»: Το ξέραν οι σπουδαίοι μαθητές του Πυθαγόρα: Οι αστέρες και οι άνθρωποι έχουν κυκλικές τροχιές…

Το τέλος της ανθρωπότητας πρόκειται να ακολουθήσει, λοιπόν, μια νέα αυγή, μοιάζει να υπονοεί ο Αμιγκορένα, που ενώ ξεκινά την αφήγηση χτίζοντας μια δυστοπία όπου κυριαρχούν η πείνα, η δίψα, η βία, ο πόνος και η ανθρώπινη αδιαφορία, στις τελευταίες σελίδες μάς επιφυλάσσει μεγάλα αποθέματα λυρισμού, αισιοδοξίας και πίστης στις ανθρώπινες αξίες.

Το βιβλίο του, έτσι, γίνεται ένας ύμνος στη φιλία, στον έρωτα, στη φύση και στην ανθρωπιά, αλλά και στη λογοτεχνία: όταν πεθαίνει ο «Ουίλιαμ Σέξπιρ», ο προτελευταίος άνθρωπος στη Γη, αφήνει στον φίλο του Μπελαρμέν, τον μοναδικό πλέον επιζήσαντα, ένα διπλό τετράδιο, συντροφιά στη μοναχική του πορεία μέχρι τη θάλασσα.

«Επρεπε να γίνει μια τόσο μεγάλη καταστροφή για να μπορέσω να συγκινηθώ μπροστά σ’ ένα τέτοιο θέαμα;» αναρωτιέται ο Μπελαρμέν; «Για να ξαναβρώ, όντας ο τελευταίος, την αίσθηση μιας τόσο απλής και βαθιάς ομορφιάς; “Οι λέξεις μου δεν θα μπορέσουν ποτέ να εκφράσουν με ακρίβεια την ομορφιά της θάλασσας αυτή την καλοκαιριάτικη νύχτα”. Να τι σκέφτηκα καθώς αργόσβηνε η μέρα». Τα λόγια δεν είναι ποτέ αρκετά για να εκφράσουν την πραγματικότητα, είναι όμως το μόνο που έχουμε και η σημασία τους πολλαπλασιάζεται όταν είναι «τα τελευταία».

*.:BiblioNet : Μαρούτσου, Έλενα

**:BiblioNet : Amigorena, Santiago H

***Φρήντριχ Χαίλντερλιν - Βικιπαίδεια

I have the city sickness, growing inside me

City Sickness

I'm crawling, I don't know where to or from
The centre of things from where everything stems
Is not where I belong
I have the city sickness, growing inside me
So this is where I ran for freedom
Where I may not be free

I have these hands beating with love for you
And you're not here to touch
Sent you away, what else can I do
When I need something that much?

Oh I'm hurting babe, in the city there's no place for love
It's just used to make people feel better
That's not like us
I got this sickness as I got off the train
Now it chafes away at my heart
Until nothing remains

I have these hands beating with love for you
And you're not here to touch
Sent you away, what else can I do
When I need something that much?
- That much

I'm okay afterwards
Afterwards lasts for minutes only
I'm okay during
You kind of fill up my mind
It's just that before may last forever
It's just that before may just fuck my mind

I have these hands beating with love for you
And you're not here to touch
Sent you away, what else can I do
When I need something that much?

Αν συνεχίσουν έτσι, θα συνεχισθεί και η ήττα

---

Του Τάκη Ψαρίδη 
anoixtoparathyro.gr
Είναι προφανές ότι τα μίντια και η επικοινωνία νίκησαν την αλήθεια και την λογική. Έγραφα σε άρθρο μου στο «Ανοιχτό Παράθυρο» ένα μήνα πριν τις ευρωεκλογές. «Αν δεν το καταλάβουν θα χάσουν τις εκλογές». Αυτός ο πόλεμος είναι πρωτίστως επικοινωνιακός και αν δεν το καταλάβει αυτό το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης και του συριζα, θα το καταλάβουν όταν ανοίξουν οι κάλπες. Οι κάλπες άνοιξαν, δυστυχώς επαληθεύτηκα, αλλά καθώς φαίνεται το επικοινωνιακό επιτελείο εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει.
Τώρα βλέπω φίλους συριζαίους με την πίκρα στα μάτια και ένα τεράστιο γιατί. Πώς είναι δυνατόν να νικήσουν τα καθημερινά ψέματα, η βιομηχανία των φέικ νιους, αυτός ο χυδαίος ηθικοπλαστικός λόγος με ύβρεις, χαρακτηρισμούς, δολοφονίες χαρακτήρων, πολάκηδες, κότερα και βενεζουέλες και όλα αυτά που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική, το επιχείρημα και τη λογική;
Ο Τσίπρας φαίνεται πως είναι ο μόνος από τον Σύριζα που κατάλαβε και μίλησε για μια «μεταδημοκρατία» της πολιτικής απάτης, αλλά το επικοινωνιακό επιτελείο «αγρόν ηγόραζε» και δεν πήρε χαμπάρι από τα λόγια του. Πάντως θεωρώ ότι ακόμα και ο όρος «μεταδημοκρατία» είναι πολύ επιεικής και ευγενικός. Διότι αυτό που επιβλήθηκε, με εργαλεία τα κυρίαρχα μίντια, είναι ένας ιδιότυπος αντιπολιτευτικός ολοκληρωτισμός που λογοκρίνει αδίστακτα ότι δεν εξυπηρετεί τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, σκάνδαλα, διαφθορά, Ζήμενς, Νοβάρτις, Οφ σόρ κλπ, αντιστρέφει την πραγματικότητα, κάνει το άσπρο μαύρο, πνίγει οτιδήποτε καλό και κατασκευάζει ως είδηση μόνο αυτό που μπορεί να βλάψει την κυβέρνηση και προσωπικά τον Τσίπρα.
Ο στόχος είναι απλός. Να καλλιεργηθεί η πόλωση και η μισαλλοδοξία, εν ολίγοις να καλλιεργηθεί ένα γενικό αντισύριζα σύνδρομο, που θα καλύπτει την ένδεια των επιχειρημάτων, κάθε σκάνδαλο, διαφθορά και ανομία αυτών που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια και θα αποκρύπτει τις πραγματικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σχεδιάζονται για το μέλλον. Και όντως το κατάφεραν.
Στο αντισύριζα σύνδρομο συνέδραμαν οι πάντες, όλοι εναντίον ενός, μόνο που τα οφέλη αυτού του συνδρόμου δεν τα καρπώθηκαν όλοι, αλλά η ΝΔ και μια αλήτικη ακροδεξιά που πουλούσε χειρόγραφες επιστολές του Ιησού(!). Η λεγόμενη «κανονική» (κατά Άδωνη) αριστερά του ΚΚΕ παρέμεινε στο αιώνιο τέλμα της, η δε υπόλοιπη «πραγματική» αριστερά που δεν «πρόδωσε» και δεν είπε ψέματα, ΛΑΕ κλπ, καταποντίστηκε.
Δύο ήταν τα κεντρικά και εξ ίσου εξωφρενικά μηνύματα που απευθύνθηκαν αποκλειστικά στο συναίσθημα και έπληξαν καίρια τη λογική. Το πρώτο είναι ότι η ιστορία της χώρας άρχισε το 2015. Ότι το 2015 δεν βρήκε μια κατεστραμμένη χώρα και γονατισμένη κοινωνία, ότι δεν υπήρξε ο μνημονικός καταναγκασμός του τρίτου μνημονίου, αλλά όλα τα έκανε ο Τσίπρας που εξαπάτησε τον κόσμο επειδή δεν είναι πραγματική αριστερά.
Το δεύτερο είναι ότι καθιέρωσαν την λέξη "ψεύτης"  σχεδόν ως συνώνυμο του Τσίπρα. Με όποιον άνθρωπο και να συζητήσεις απ'  όλους τους χώρους και κυρίως από τη μεγάλη δεξαμενή των αναποφάσιστων, θα σου πουν ότι απογοητεύτηκαν γιατί ο Τσίπρας είπε ψέματα. Αυτό το διαπιστώνουν οι πάντες πλην του κυβερνητικού επικοινωνιακού επιτελείου. Οι πραγματικοί ψεύτες που διέδιδαν επί τέσσερα χρόνια συνειδητά και δολίως ότι καταστρέφεται η χώρα, ότι δεν κλείνουν οι αξιολογήσεις, ότι υπάρχει τέταρτο μνημόνιο, ότι δεν βγαίνουμε στις αγορές κλπ, αυτοί που οργιάζουν κάθε μέρα με φέικ νιους, κατάφεραν να μεταφέρουν την ετικέτα του ψεύτη από το μέτωπο τους στον Τσίπρα. Και τι έκαναν τα στελέχη της κυβέρνησης και του Σύριζα; Αντί να απαντήσουν καταλλήλως ακόμα και να αποχωρήσουν από τέτοιου είδους υβριστικούς «διαλόγους», τραύλιζαν και έσκυβαν το κεφάλι και μάλιστα με ενοχή.
Βεβαίως και έγιναν λαθεμένες εκτιμήσεις και επιλογές από μία άπειρη και «πρώτη φορά» αριστερά, όμως "ψέμα"  σημαίνει δόλο και δόλος δεν υπήρξε. Το «όχι» του λαού δεν ήταν όχι στο ευρώ και την Ευρώπη. Ήταν όχι στα μνημόνια για να ενισχυθεί η ελληνική διαπραγματευτική δυνατότητα. Αυτό είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται αμφιβολίας. Όμως λόγω υπέρτερων δυνάμεων, εσωτερικών και εξωτερικών, δεν τα κατάφεραν. Ο επώδυνος συμβιβασμός με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου για να μην γίνει πραγματικότητα η απειλή της εξόδου από την ευρωζώνη, ήταν απολύτως αναγκαίος και καλώς έγινε. Άλλωστε, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 15, ο λαός έδωσε την έγκρισή του σε όλα και προτίμησε τον Τσίπρα για να διαχειριστεί την κρίση. Αυτή είναι η αλήθεια.
Καλώς έκανε η κυβέρνηση και έδωσε ότι μπορούσε για να πάρει μια ανάσα ο κόσμος, έστω και λίγες μέρες πριν τις εκλογές, εφόσον δεν μπορούσε πιο πριν. Όμως αυτό ελάχιστα επηρέασε το κλίμα. Το αντι-σύριζα σύνδρομο νίκησε διότι, με απόλυτη ευθύνη του επικοινωνιακού επιτελείου δεν πολεμήθηκε.
Τα δύο κεντρικά μηνύματα που καλλιέργησαν το σύνδρομο δεν απαντήθηκαν. Οι υπεύθυνοι επαναπαύτηκαν στην αριστερή αλαζονεία και στον αριστερό «αυτισμό» ότι ο «λαός ξέρει και καταλαβαίνει», παρότι ούτε καν την ίδια του την τσέπη δεν κατάλαβε. Ούτε οι συντάξεις, ούτε οι ελαφρύνσεις, δεν μπόρεσαν να αντιστρέψουν το κλίμα. Το συναίσθημα νίκησε κατά κράτος την τσέπη και τη λογική. Πάντα έτσι γίνεται και αυτό το γνωρίζουν ακόμα και οι πρωτοετείς φοιτητές επικοινωνίας, πλην του επικοινωνιακού επιτελείου της κυβέρνησης και του συριζα.
Όταν καθημερινά αποδεικνύεται πως αυτός ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος πολιτικών προγραμμάτων και επιχειρημάτων, αλλά είναι καθαρά επικοινωνιακός, αυτό σημαίνει ότι πέρα από τον οικονομικό τομέα, πρέπει πρωτίστως να αντιμετωπιστεί και με καθαρά επικοινωνιακούς τρόπους, με συγκεκριμένες καμπάνιες αλήθειας, σποτάκια κλπ, τουλάχιστον πάνω σε αυτά τα συγκεκριμένα δύο ζητήματα. Αντιθέτως το επικοινωνιακό επιτελείο δεν πήρε χαμπάρι ούτε καν τα λόγια του Τσίπρα για την «μεταδημοκρατία», τον άφησαν μόνο του να μιλά χωρίς επικοινωνιακά στηρίγματα και τη «μεταδημοκρατία» ανεμπόδιστη να διαμορφώνει τη δική της πραγματικότητα. Λες και σε αυτό το κόμμα μετά τον Τσίπρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ας ελπίσουμε ότι θα παραδεχτούν την ανεπάρκεια τους (χλωμό το βλέπω) και θα λάβουν πάραυτα τα κατάλληλα μέτρα. Και ο νοών νοείτω.-

H ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΡΩΩΝ

Υπερήρωας - Βικιπαίδεια

Γιατί αγαπάμε τόσο τις ταινίες με υπερήρωες

---

Κωνσταντίνα Γεραντώνη
Κοινωνική Λειτουργός και Ειδικευόμενη Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Πηγή:  psychologynow.gr

Αυτό που κάνει το κινηματογραφικό σύμπαν τόσο θελκτικό είναι πως αποτελείται από χαρακτήρες, που ακόμα κι αν τεχνικά δεν είναι άνθρωποι, έχουν τελικά να διαχειριστούν πανανθρώπινα θέματα, που κουβαλάμε όλοι στο συλλογικό μας ασυνείδητο.

---

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία της ταινίας Avengers: Endgame, όπου μια ομάδα υπερηρώων αγωνίζεται ενάντια σε έναν τιτάνα που θέλει να καταστρέψει κάθε μορφή ζωής στο σύμπαν και παρατηρώντας την ένθερμη παγκόσμια υποδοχή που έλαβε, θα είχε ίσως ενδιαφέρον να εξερευνήσουμε, με μια ψυχοθεραπευτική ματιά, πώς και οι ταινίες με υπερήρωες, όχι μόνο κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας αλλά εγείρουν τόσο έντονα συναισθήματα.
Οι ταινίες αυτές, συνήθως κατηγοριοποιούνται ως ταινίες δράσεις, περιπέτειας και φαντασίας. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, φαίνεται ότι έχουν σπάσει τα στεγανά κι έχουν γίνει πιο σύνθετες. Μάλιστα, μπορεί κανείς να παρατηρήσει σε σχέση με την τελευταία αυτή ταινία, μια συγκίνηση που έχει μέσα λύπη, χαρά, ευγνωμοσύνη, ανακούφιση και πολλές άλλες αποχρώσεις από την παλέτα των συναισθημάτων.
Τι μας κάνει λοιπόν να συνδεόμαστε τόσο άμεσα και συναισθηματικά με τους ήρωες αυτών των ταινιών; Όλοι τους, είτε άνθρωποι είτε άλλα όντα, έχουν μια ιστορία, μια πορεία μέχρι να φτάσουν να γίνουν ήρωες. Μια πορεία που περιλαμβάνει δυσκολίες επιβίωσης, πόνο, απώλειες, ενίοτε κακομεταχείριση, παραμέληση, ματαίωση, θυμό και κατάθλιψη. Οι περισσότεροι από αυτούς, συνήθως νωρίς στη ζωή τους αλλά και αργότερα, έχασαν δικούς τους ανθρώπους και χρειάστηκε να επιβιώσουν μέσα σε μια σκληρή πραγματικότητα που δεν τους χαρίστηκε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν υπάρχει ένα άλλο κοινό σημείο, εκτός των υπερδυνάμεών τους, είναι το τραύμα.
Και ποιος από μας δεν έχει βιώσει κάποιο τραύμα; Συνδεόμαστε τόσο καλά μαζί τους, επειδή κι εμείς έχουμε τη δική μας πορεία μέσα από τον πόνο.
Βλέποντας αυτούς τους χαρακτήρες στην οθόνη, όχι απλώς να βρίσκουν ένα τρόπο να διαχειριστούν το τραύμα τους αλλά και να το μετουσιώσουν, αναλαμβάνοντας να υπηρετήσουν έναν ανώτερο σκοπό, δε μπορούμε παρά να χαρούμε και να συγκινηθούμε, αφού το πονεμένο μας κομμάτι μπορεί, έστω για λίγες ώρες, να ελπίσει ότι μπορεί να γιατρευτεί.
Η ιστορία τους όμως, δεν τελειώνει με την κάθαρση. Ακόμα και αφού οι ήρωες βρουν το σκοπό τους, παρακολουθούμε τα διλήμματα που προκύπτουν από τη νέα τους πραγματικότητα, τις αγωνίες και τα άγχη τους. Ζούμε μαζί τους τις διεργασίες μέσα από τις οποίες χρειάζεται να περνούν καθημερινά. Οι ιστορίες τους, εν ολίγοις, δεν είναι γραμμικές, επειδή ούτε κι η ζωή είναι έτσι.
Και αυτό είναι που κάνει αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν τόσο θελκτικό. Αποτελείται από χαρακτήρες, που ακόμα κι αν τεχνικά δεν είναι άνθρωποι, έχουν τελικά να διαχειριστούν πανανθρώπινα θέματα, που κουβαλάμε όλοι στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Θέματα υπαρξιακά, όπως ο φόβος του θανάτου και της καταστροφής και ταυτόχρονα η δυσκολία να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας, ώστε να αξιοποιήσουμε την ελευθερία μας.
Σε ένα συμβολικό επίπεδο, ο τιτάνας που θέλει να καταστρέψει κάθε μορφή ζωής και δημιουργίας, δεν είναι ένας εξωτερικός αντίπαλος, αλλά μια εσωτερική ενόρμηση που όλοι μοιραζόμαστε, αυτή του θανάτου, που κατά τον Φρόιντ υπόσχεται ότι θα μας απελευθερώσει από τον πόνο της ζωής.
Νικώντας τον αντίπαλό τους, οι avengers επιλέγουν τη χαρά και τη δημιουργία, διαχειρίζονται τον πόνο από τα τραύματά τους και τα βαθύτερα, καταστροφικά ένστικτά τους και θριαμβεύουν μέσα από τις επιλογές που κάνουν, αξιοποιώντας το δώρο της ζωής και αφήνοντας όλους εμάς συνεπαρμένους.

Γιατί έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ

---

Του ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ


Συμφωνείς ή διαφωνείς με την πραγματικότητα, είναι αδυσώπητη και οφείλεις να την κατανοήσεις. Στην πολιτική είναι ακόμη πιο σκληρό. Η μη κατανόηση της πραγματικότητας μπορεί να σε εξαφανίσει.

Η πραγματικότητα λοιπόν είναι πως οι Έλληνες έστειλαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έναν άνθρωπο που πουλάει επιστολές του Ιησού, δικαίωσαν στη θέση του Αντιπροέδρου του μεγαλύτερου κόμματος κάποιον άλλο που πουλάει νανογιλέκα και φασιστοθεωρίες και δέχθηκαν ως υπόσχεση για το μέλλον τις πιο απειλητικές απόψεις που ψάχνουν κωπηλάτες στις νέες γαλέρες. Στην ίδια πραγματικότητα ο πολιτικός που έβγαλε την Ελλάδα από την κρίση και τα μνημόνια χάνει από αυτόν που τα υπηρέτησε. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο νεαρός που έβγαλε τη γλώσσα στη σάπια ολιγαρχία καταχειροκροτούμενος από τα πλήθη, μόλις πριν από μερικές ώρες, είδε τα πλήθη να ακολουθούν το γιο του Μητσοτάκη και φίλο του Μαρινάκη σε μια πολιτική εκδοχή του συνδρόμου της Στοκχόλμης. Το θύμα έχει εδώ και καιρό αναπτύξει σχέσεις αλληλοεξάρτησης με το θύτη.
Πιστεύω πως μια άλλη κυβέρνηση με επιτεύγματα όπως αυτά που πέτυχε ο Αλέξης Τσίπρας, θα είχε σήμερα ανανεώσει το συμβόλαιο με τους πολίτες. Το θέμα όμως είναι πως από τον Τσίπρα, οι πολίτες δεν ήθελαν τις επιτυχίες ή την οικονομική ανακούφιση αλλά την επικύρωση πως το παλιό σύστημα απέτυχε και δεν θα επανέλθει. Η πολιτική υπεροχή του Αλέξη Τσίπρα υποτάχθηκε στη βεβαιότητα που ένοιωσε ο κόσμος πως το παλιό σύστημα υπάρχει και μπορεί ακόμη να κανονίζει τα πράγματα. Με αυτό το συμπέρασμα μια κρίσιμη μάζα περιορίστηκε στο γνωστό ρόλο της υποταγής. Αυτή τη χρονική περίοδο, με αυτά τα δεδομένα, δεν έχουν καμιά χρησιμότητα οι θεωρίες που αναγνωρίζουν κρυφές πρωτοπορίες και Δεύτερες ιδεολογικές Παρουσίες της Αριστεράς, εκεί που υπάρχει φανερή ήττα και ζοφερό μέλλον.
Το πρώτο ερώτημα είναι γιατί έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο, αν μπορεί να ανατρέψει την ήττα.
Θα καταγράψω όσα πιστεύω όχι απαραίτητα με σειρά σημαντικότητας.
Μητσοτάκης ένας «φυσιολογικός» ακροδεξιός
 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κέρδισε τη μάχη μέσα σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον στο οποίο όσα περιέγραφε αποτελούσαν την κανονικότητα. Η ρητορική του μίσους, η ξενοφοβία , οι νεοφιλελεύθερες απειλές, από ένα μεγάλο τμήμα των Ελλήνων, δεν αντιμετωπίζονται ως παρεκτροπές αλλά ως μια ευρωπαϊκή κανονικότητα στην οποία συμμετέχουν. Ως Όρμπαν του Νότου, ο Μητσοτάκης ήταν συμβατός με αυτό που εξελίσσεται στην Ευρώπη και περιέχει από τη μία πλευρά ακροδεξιές λειτουργίες και από την άλλη νεοφιλελεύθερες υποσχέσεις. Ο έλληνας είναι πολύ πιθανόν να θεωρεί πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα αν βγάζει λεφτά το αφεντικό με την εφταήμερη δουλειά του ίδιου ώστε να παίρνει και αυτός μερτικό. Σε ένα διαλυμένο κράτος επί δεκαετίες, ψάχνει «ψευτομοντέρνες» απόψεις να αντιπαραθέσει στο τέρας της διαπλοκής όταν είναι ορατό πως δεν το έχει σκοτώσει κάποιος
Πλήρης έλεγχος των ΜΜΕ
 Η μιντιακή υπεροπλία του συστήματος Μητσοτάκη διαμόρφωσε μεθοδικά μια εικονική πραγματικότητα με τα δικά της κριτήρια. Αλαφούζοι, Μαρινάκηδες, sites και εφημερίδες κατάφερναν να διαμορφώσουν αυτό για το οποίο έπρεπε να απολογηθεί η κυβέρνηση και όχι γι αυτό που ήταν οι ίδιοι. Λίγη σημασία είχε αν τον Τσίπρα δεν τον έσωσαν τα ΟΥΚ στις Μαλδίβες ή δεν είχε αγοράσει σπίτι σε πλειστηριασμό. Μεταξύ θορύβου και τραγουδιού αυτό που κυριαρχεί είναι ο θόρυβος. Ή για να θυμηθούμε τον Τσώρτσιλ «μέχρι να βάλει το παντελόνι της η αλήθεια, το ψέμα έχει ταξιδέψει στο μισό κόσμο». Το ψέμα που ταξίδευε καθημερινά την Ελλάδα, έκανε το τέρας ανεκτό, το μετέτρεψε σε τέρας της αυλής μας. Fake news, ψευδορεπορτάζ και φήμες καθόριζαν την πολιτική ατζέντα απέναντι στην οποία η κυβέρνηση (θα αναλύσω στη συνέχεια γι αυτό) ήταν δυστυχώς απολογούμενη.
Πολιτικό μπούλινγκ και κορεκτίλα
 Ένα από τα πρώτα εφευρήματα των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μπούλινγκ. Κάποιοι στο αντίπαλο στρατόπεδο είχαν έγκαιρα διαγνώσει πως σημαντικό τους όπλο ήταν τα ίδια τα όπλα της Αριστεράς δηλαδή το ηθικό πλεονέκτημα και οι αξίες της, αρκεί να τα έστρεφαν εναντίον της. Την έβαζαν συνεχώς να απολογείται σε παραβάσεις που υποτίθεται πως έκανε απέναντι σε αυτές τις αξίες. Έτσι εφηύραν τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, τη σκανδαλολογία που επιδίδεται η κυβέρνηση, τα πογκρόμ που υποτίθεται κάνει και τις προσλήψεις, για να την βάλει να απολογείται προσπαθώντας να αποδείξει πως δεν έχει παρεκκλίνει από τις αρχές της. Πρακτικά, τα κυβερνητικά στελέχη και ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύαν περισσότερο να αποδείξουν πόσο πολιτικά ορθοί είναι παρά ποιοι είναι οι κατήγοροι. Στον κρατικό μηχανισμό, οι παραδοσιακοί φορείς της διαπλοκής, με συστηματικό μπούλινγκ έπειθαν άπειρους και ανίδεους υπουργούς πως κινδυνεύουν από τις μεταρρυθμίσεις που σκοπεύουν να κάνουν και τους πρότειναν διάφορα προσχήματα για να περιοριστούν στον υπουργικό θώκο και την ησυχία τους. Η κυβέρνηση περιορίστηκε σε αυτό που εύστοχα πετυχημένα είχε περιγράψει η σύντροφος του πρωθυπουργού, στην διακυβέρνηση και όχι στην εξουσία.
Το αντισύριζα μέτωπο
 Το μέτωπο της διαπλοκής και οι πολιτικοί και μιντιακοί εκφραστές του, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ενοχοποιητικό αντισύριζα μέτωπο με μοναδικό εχθρό το Σύριζα. Είναι η μοναδική περίοδος της πολιτικής ιστορίας στη χώρα, που μία κυβέρνηση είχε όλους τους άλλους απέναντι ακόμη και στα πιο απλά θέματα. Με τον τρόπο αυτό, οι φταίχτες όχι μόνο μετακινούσαν το κάδρο ευθύνης στο Σύριζα αλλά δημιουργούσαν και ένα ρεύμα στην κοινωνία. Όλο αυτό το αντισύριζα μένος κατάφερε τελικώς να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά ο Μητσοτάκης. Όλοι δούλευαν για τη ΝΔ. Είναι χαρακτηριστική η χαρά που δείχνουν στελέχη του ΚΙΝΑΛ παρότι το κόμμα δεν έπιασε καν το ποσοστό των προηγούμενων ευρωεκλογών, μόνο και μόνο γιατί ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια χαρά επιδεικνύει το χαμένο ΚΚΕ του Κουτσούμπα με τη γνωστή πίστη στη βλοσυρή πεφωτισμένη πρωτοπορία του, που φωτίζει όσο χρειάζεται εδώ και καιρό το δρόμο προς τη μεριά του Κυριάκου
Καλά οι άλλοι αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ;
Αυτά λίγο πολύ είναι τα αντικειμενικά στοιχεία που στάθηκαν εχθρικά προς το Συριζα. Ήταν όμως αποτελεσματικά γιατί στο επίπεδο του υποκειμενικού παράγοντα, η κυβέρνηση στάθηκε σε πολλά θέματα αμήχανη, αναποφάσιστη και αρκετές φορές δειλή. Μετά τον ιστορικό συμβιβασμό του 2015, τα κυβερνητικά στελέχη αναλώθηκαν στη «δυσκολία της διαπραγμάτευσης» και δυστυχώς ετεροπροσδιορίστηκαν και δικαιολογήθηκαν από αυτή. Επειδή είναι καλό να λέμε τα πράγματα όπως έχουν, ο Αλέξης Τσίπρας, αρκετές φορές ήταν μόνος ή σχεδόν μόνος, δίπλα σε πολιτικό προσωπικό που νοιαζόταν περισσότερο για τη διαιώνισή του απ ό,τι για τον διαφαινόμενο κίνδυνο πως χάνει την ευκαιρία. Στη δεύτερη διακυβέρνηση του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ευκαιρία να κεραυνοβολήσει με σοκ και δέος τις δομές της συντήρησης. Να κάνει μια πλήρη θεσμική ανατροπή με νόμους και διάλογο με την κοινωνία. Να σπάσει τους δεσμούς και τους κόμβους από τους οποίους διαχεόταν το συντηρητικό και το βρώμικο. Με ελάχιστες εξαιρέσεις υπουργών, οι πολλοί λόγω άγνοιας και ανικανότητας παραδόθηκαν σε «ευέλικτους» που εμφανίζονταν ως τεχνοκράτες στην αρχή για να λύσουν θέματα και στη συνέχεια για να διατηρήσουν τον υπουργό στη θέση του. Οι δειλοί ανακάλυψαν το «σεβασμό στους θεσμούς» τους οποίους διύλιζαν την ώρα που κατάπιναν το παλιό σύστημα ή είχαν την αυταπάτη πως θα το κάνουν φιλικό ώστε να τους ανέχεται. Δημοσιογράφοι παντός καιρού ήταν έτοιμοι να προσφέρουν υπηρεσίες και να πουλήσουν φόβο και «προσεκτικές κινήσεις», σύμβουλοι προσφέρθηκαν να λειάνουν τις γωνίες και παρατρεχάμενοι να εγγυηθούν. Έτσι συμβαίνει πάντα με την εξουσία αλλά οι φορείς της κινδυνεύουν λιγότερο αν υπάρχει ένα σύστημα ελέγχου και στρατηγική.
Ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν πως αρκετά στελέχη του κόμματος και του κρατικού μηχανισμού πίστεψαν στην παρένθεση ΣΥΡΙΖΑ και μεθόδευσαν το πολιτικό τους μέλλον μετά την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι με την επίφαση του θεσμικού ρόλου, διευκόλυναν τον αντίπαλο. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η στάση παραγόντων της κυβέρνησης και της Βουλής στην υπόθεση του πόθεν έσχες του Μητσοτάκη αλλά και η στάση απέναντι στις Τράπεζες και τους τραπεζίτες που δημιούργησαν νέα παντοκρατορία με τα λεφτά μας.
Ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε σε πλήρη αναντιστοιχία με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, τη μεγάλη μάζα δηλαδή που χωρίς να έχει κομματική ένταξη πίστευε στο ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως στον Τσίπρα. Τα στελέχη του κόμματος έδρασαν συντηρητικά απέναντι στις προσπάθειες για άνοιγμα στην κοινωνία και τους πολιτικούς συμμάχους θεωρώντας πως θα χάσουν την πρωτοβουλία και θα εκμηδενιστούν. Αρκετά συχνά έδωσαν εσωκομματική μάχη για την «ταυτότητα» και την «καθαρότητα», προτάσσοντας τετριμμένες μπουρδολογίες απέναντι στην ανάγκη για όραμα και θαρραλέες κινήσεις. Η ελαχιστότητά τους φάνταζε έτσι μεγάλη, στον καλά προστατευμένο μικρόκοσμό τους
Και τώρα τι;
Προσωπικά θεωρώ πως η πολιτική καριέρα του Αλέξη Τσίπρα μόλις αρχίζει. Η ήττα μπορεί να είναι όχι μόνο διδακτική αλλά και λυτρωτική. Η πιθανότητα να κυβερνήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, να παραδοθεί η χώρα σε αυτό το ιδεολογικοπολιτικό υβρίδιο με φασίστες και κυνικούς νεοφιλελεύθερους ήδη φοβίζει. Αν δεν γίνονται θαύματα, άλλο τόσο όσοι ανέχθηκαν τον Μητσοτάκη ή του επέτρεψαν να νικήσει, καταλαβαίνουν πως δεν πρόκειται για Μεσσία αλλά για την ανάσταση του παλιού. Το μήνυμα δεν το πήρε μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το κομμάτι της κοινωνίας που ενδεχομένως ήθελε να τιμωρήσει τον Τσίπρα με αυτή την εκδικητική μανία του απατημένου ερωτικά που έχασε το αντικείμενο του πόθου και το όνειρό του. Οι λογαριασμοί του Τσίπρα με την ιστορία προφανώς δεν έχουν κλείσει γιατί δεν μπήκε σε αυτή με κάρτα VIP. Είτε προσβλέπει στις επόμενες εκλογές είτε στο μέλλον, ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει τώρα να ξεκαθαρίσει με όσα δεν ξεκαθάριζε ίσως με την ντροπή του συντρόφου που δεν θέλει να αντιπαρατεθεί και να κακοκαρδίσει συντρόφους. Το διακύβευμα δεν είναι το καταστατικό και η ευρυθμία του κόμματος αλλά η κοινωνία η οποία κινδυνεύει. Το ποσοστό που πήρε στις εκλογές επιβεβαιώνει πως είναι ηγέτης του προοδευτικού χώρου. Σε αυτόν το χώρο να απευθυνθεί με ειλικρίνεια, να αναδιατάξει τις δυνάμεις και να επαναφέρει στο προσκήνιο τον λόγο για τον οποίο δημιούργησε το μεγάλο ρεύμα του 2015. Δηλαδή την ελπίδα. Η ελπίδα είναι το νόμισμα του Τσίπρα, όχι το ευρώ των συντάξεων όσο ανακουφιστικό και αν είναι.
Από Documento

Η Ελληνική Πλύση εγκεφάλου και ο Τσαρλατανόπουλος πρόεδρός της

Τηλεμάρκετινγκ, εθνικισμός και Βελόπουλος

Γιώργος Στάμκος 

tvxs.gr

---

Η επιβράβευση του Κυριάκου Βελόπουλου και της «Ελληνικής Λύσης» του στις Ευρωεκλογές της 26ης Μαϊου από το εκλογικό -τηλεοπτικό του ακροατήριο, το οποίο δεν περιορίζεται μόνο στη βόρεια Ελλάδα, με ένα 4,1% των ψήφων και μια θέση στην Ευρωβουλή, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Αποτελεί άλλη μία τρανή απόδειξη πως ο τηλεμάρκετινγκ εθνικισμός, η προώθηση της συνωμοσιοπαράνοιας, της αγοραίας ρωσοφιλίας (το «ξανθό γένος») και των fake news (π.χ. «κείμενα» του Ιησού), χτίζουν κάλλιστα πολιτικές καριέρες, ειδικά σε εποχές κρίσης, ανασφάλειας και διαχείρισης φόβου.
«Σε περιόδους γενικευμένης ανασφάλειας, όταν το μέλλον ορθώνεται σκοτεινό και δυσεντόπιστο, ο ορθός λόγος, η ανεκτικότητα, η επιείκεια και η αλληλεγγύη υποχωρούν. Μεταμορφώνεσαι σε ένα έμφοβο και τρομαγμένο πλάσμα. Ο νόμος και η τάξη προβάλλουν σαν ασπίδα προστασίας, κι εσύ ένα μικρό παιδί που προστρέχει στον πατέρα-νόμο για να σε φροντίσει και να σε περιθάλψει απ' τους κακούς και το κακό. Ο ξένος και το διαφορετικό ως αποδιοπομπαίοι τράγοι αμβλύνουν τη δυσφορία σου παίρνοντας πάνω τους το βάρος της δικής σου δυστυχίας…», είχε σχολιάσει εύστοχα πριν από δεκαπέντε χρόνια τα αποτελέσματα μιας έρευνας του ΕΚΚΕ η Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια τότε στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, όταν το φαινόμενο του τηλεμάρκετινγκ εθνικισμού είχε για τα καλά εγκατασταθεί στο οικοσύστημα των μικρών ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών της χώρας μας. 
Η τηλε-«πορεία προς τον λαό»
Οι εγχώριοι τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές ακολούθησαν παρόμοιο δρόμο μ' εκείνον που άνοιξαν οι Αμερικανοί τηλε-ευαγγελιστές της δεκαετίας του 1980, οι περισσότεροι εκ των οποίων κατέληξαν τελικά στη φυλακή για εξαπάτηση, σκάνδαλα και κατάχρηση. Στην Ελλάδα αυτή «η πορεία προς το λαό» των τηλεμάρκετινγκ εθνικιστών ξεκίνησε κατά τη δεκαετία του 1990, με την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Κορυφώθηκε κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, με την άνθηση των τηλεδιαφημίσεων, του τηλεμάρκετινγκ και την καταναλωτική φούσκα της ελληνικής οικονομίας.
Αρχικά έδρεψε πολιτικούς καρπούς το 2007 με την εκπροσώπηση του ΛΑΟΣ στην ελληνική Βουλή. Ωστόσο μετά το 2010 και την έλευση της οικονομικής κρίσης και των Μνημονίων, σε συνδυασμό με την τάση ανόδου της ακροδεξιάς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, το φαινόμενο αυτό έγινε mainstream σε σημείο ώστε, ένας από τους μεγαλύτερους τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές της χώρας, ο Άδωνις Γεωργιάδης να γίνει αρχικά βουλευτής, στη συνέχεια υπουργός και τελικά αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Οι αιτίες του φαινόμενου
Τι οδήγησε όμως ένα τμήμα των Ελλήνων να υποκύψουν στη γοητεία του τηλεμάρκετινγκ εθνικισμού και να εκτοξεύσουν αυτούς τους τηλε-πωλητές στο πολιτικό μας στερέωμα; Η τάση των Ελλήνων να ερμηνεύουν τα γεγονότα μέσα από θεωρίες συνωμοσίας απορρέει τόσο από την αμάθεια τους, όσο και από τις συλλογικές και ατομικές νευρώσεις τους, αλλά κι από την αυτό-καταπίεσή τους. Ένας αυτο-καταπιεζόμενος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν εκφράζει ελεύθερα τον αληθινό του εαυτό, έχει την αίσθηση πως ολόκληρη η κοινωνία συνωμοτεί εναντίον του. Διακατέχεται από μια γενική φοβία και μια έλλειψη εμπιστοσύνης για το περιβάλλον του, που τον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη συνωμοσιοπαράνοια.
Πιστεύοντας σε θεωρίες συνωμοσίας οι Έλληνες από τη μια παραιτούνται από κάθε προσπάθεια να ελέγξουν την τύχη τους – ό,τι κι αν κάνουμε παντοδύναμα κέντρα αποφασίζουν για τη μοίρα μας! – κι από την άλλη βρίσκουν έναν αποδιοπομπαίο τράγο (π.χ. τους μετανάστες) για να του φορτώσουν κάθε ευθύνη για κάθε κακό που τους συμβαίνει. Αρνούνται την αυτοκριτική, ενοχοποιώντας τους αθώους και αθωώνοντας τους πραγματικούς ενόχους. Η συνωμοσιολογία δεν τους ταξιδεύει μακριά από την ελληνική «έρημο του πραγματικού», αλλά τους εφησυχάζει και τους προκαλεί διανοητικό λήθαργο: Μια νεφελώδη παραίσθηση μέσα στην οποία απολαμβάνουν να μουλιάζουν…
Η γοητεία του ανορθολογισμού
Η επιτυχία του «τηλεμάρκετινγκ εθνικισμού» αποδεικνύει πως πολλοί Έλληνες πολίτες είναι επιρρεπείς στον ανορθολογισμό. Οι σοφοί, οι άγιοι και οι μεγάλοι ανθρωπιστές δεν κατάφεραν να εξευγενίσουν το ανθρώπινο είδος, να του διδάξουν τη λογική, την αγάπη και τον ανθρωπισμό και να το «εμβολιάσουν» έναντι της βαρβαρότητας. Ο εθνικισμός, ο φανατισμός, η συνωμοσιοπαράνοια, η μισαλλοδοξία και κάθε λογής βαρβαρότητες, αντλούν τη δύναμή τους από το ερπετώδες έρεβος του εγκεφάλου μας, την άβυσσο που κρύβουμε μέσα μας. Γι' αυτό και οι ανορθολογικές εκφάνσεις του θυμικού μας συντροφεύουν πάντοτε, σε κάθε εποχή και θέλει παιδεία, καλλιέργεια και συνεχή προσπάθεια να μην υποκύπτουμε σε αυτές.
Το παρήγορο πάντως είναι πως αυτά τα φαινόμενα ξεφουσκώνουν συνήθως απότομα, όπως απότομα άλλωστε και φουσκώνουν. Κι αυτό διότι δε διαθέτουν κοινωνική βάση - κυρίως μόνον ψυχολογική - και αντικειμενικούς λόγους ύπαρξης. Ωστόσο, μέχρι να ξεφουσκώσουν, κάνουν πολύ φασαρία και δηλητηριάζουν την πολιτική σκηνή με τοξική προπαγάνδα και μισαλλοδοξία. Ισχύει πάντως γι' αυτή την περίπτωση πως «οι άδειοι ντενεκέδες κάνουν μεγαλύτερο θόρυβο στην κατηφόρα. Είναι μια πολιτική ηχορύπανση, η οποία θα μας ακολουθεί για αρκετά χρόνια ακόμη, ώσπου ίσως να αποκτήσουμε ένα είδος ανοσίας απέναντί της. Ως τότε, περαστικά μας.

NO blues

 NO blues is the crossroad where folk-blues and Arabic music meet. In 2004 Ad van Meurs (guitar/ lead vocals), Haytham Safia (U'd, Arabic lute/ lead vocals) and Anne-Maarten van Heuvelen (double bass/ lead vocals) got together tocombine American folk blues and traditional Arabic music. Both folk blues and the Arabic taqsim (the improvised interplay without a fixed rhythm) are exceptionally suited for storytelling; the former in a somewhat rawer way, the latter mostly lyrical and melodic. In the same way as Leadbelly and Woody Guthrie documented their era in the early 20th century, the instrumentalist is the torchbearer of a centuries-old tradition in the virtually unwritten Arabic music culture. Traditional Arabic music differs from other music cultures in the way in which the music scale is subdivided. Thus the music can adopt forms that are nearly impossible in the western octave system. The musicians soon succeeded in finding the crossroad where folk-blues and Arabic music meet. A fusion of Americana and Arabic music, which might best be portrayed as 'Arabicana'. Heartfelt music with songs about 'ordinary folks', love and grief, played and sung in a tradition that is characteristic to both folk blues and Arabic music. Completing the line-up on stage, NO Blues is joined by Ankie Keultjes (vocals) and Osama Maleegi (percussion). In only three days of playing together, the songs of the first CD 'Farewell Shalabiye' came into existence. The album was released by Rounder Records in 2005 and became an instant success. NO Blues was welcomed in the music scene with enthusiastic reviews on their debut and the successful tour that followed. The band concluded the year with a theatre tour accompanying modern dance company Galili Dance. After selling the success of Farewell Shalabiye, the second album called 'Ya Dunya' was released in February 2007. During the recording of this album, Tracy Bonham joined NO blues to record three songs. Tracy can be heard in a duet with Anne-Maarten van Heuvelen on the single 'Black Cadillac' and played violin on two other tracks on the album. Even before the release date the album was voted 'Album of the week' on national Dutch Radio 1. Within two months Ya Dunya sold 5.000 copies. The third NO blues album 'Lumen' is another step in raising Arabicana as a new genre of heartfelt music with an Arabic soul. It reflects a world with diminishing boundaries and is a new step in blending people and traditions without loosing it's integrity. With Lumen, NO blues offers a glimpse of hope in a hardened world. On this album guest musicians Raphaela Danksagmüller plays the Duduk and Sophie Cavez ads an Balkan flavour with the accordion. On the fourth album 'Hela Hela' Van Meurs, Safia and Van Heuvelen show that they are true masters of the new genre they created and they playfully ad an African flavour to the blend. The band takes the listener on a musical journey across several continents. On this album you can hear Palestinian guest musicians Morad Khoury on violin, and Shereene Danial as guest vocalist on the titletrack Hela Hela which is based on a traditional Arabic work song and an American counterpart. This is the ultimate fusion work song and an appeal to the world for working together. In 2012 NO blues got together and recorded twelve new tracks for a documentary series about the Arabic revolution. The new songs were unexpectedly interesting enough to become the next NO blues album. These instrumental tracks will be released in 2013 on the fifth album, which will be called 'Kind of NO blues'.

ΑΝΩΤΕΡΟ ΗΘΟΣ ΓΑΪΔΟΥΡΙΑΣ , ΧΥΔΑΙΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΓΙΑ ΕΠΙΝΙΚΙΑ

Διακρίνει  κανείς στην παρακάτω δήλωση τη χυδαιότητα , τον σαδιστικό  ρεβανσισμό, την απόλυτη έλλειψη σεβασμού σε μια γυναίκα-"μάρτυρα" , που υποχρεώθηκε να καταπιεί βιτριόλι επειδή  τόλμησε να ορθώσει ανάστημα απέναντι στις  εργοδοτικές αυθαιρεσιες ;
 Εμείς πάντως δεν την βλέπουμε . 
Ίσα ίσα , ο εκλεκτός αυτός κύριος (να τον χαίρονται και να τον καμαρώνουν οι δικοί του άνθρωποι) έδειξε πόσο ανθρωπιστική πολιτική οργάνωση ως προς τα στελέχη της είναι η Νέα Δημοκρατία , οποία εμφανίζεται  άκρως ευαίσθητη για τα ανθρώπινα δικαιώματα , αλλά  έκανε την τρίχα τριχιά εξαιτίας μιας λογικής ένστασης που διατύπωσε με  άγαρμπο τρόπο ο  "σταλινοφασίστας" Πολάκης για τις δηλώσεις του Στέλιου Κυμπουρόπουλου. 
Η διαγραφή  του χυδαίου Στεφανίδη από το κόμμα της Ν.Δ.  δεν μπορεί να απαλύνει την εντύπωση για το περιεχόμενο του ρεβανσιστικού κύματος , που θα επακολουθήσει ύστερα από την επάνοδο της Δεξιάς στο θρόνο της.
Τα στελέχη των "νόμιμων ιδιοκτητών της χώρας" διψούν για  εκδίκηση και θα την πάρουν με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Η «Γκουέρνικα» του ...Κυριάκου Κατζουράκη

Συζήτηση με αφορμή την έκθεση«Αναφορά στην Γκουέρνικα»του Κυριάκου Κατζουράκη

«Γκουέρνικα» Η επικαιρότητα του έργου

Με αφορμή την έκθεση του Κυριάκου Κατζουράκη, το Μορφωτικό Ίδρυμα Της Εθνικής Τράπεζας διοργανώνει μια συζήτηση με θέμα την επικαιρότητα της Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο, την Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019 στις 7.00 μμ. στο Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγ. Κωνσταντίνου 20 & Μενάνδρου Ομιλητές

Γιώργος Μανιάτης Ομότιμος καθηγητής πολιτικής και ηθικής θεωρίας στο ΕΚΠΑ Σάββας Μιχαήλ Συγγραφέας π. Πέτρος Μινώπετρος Σκηνοθέτης και ιερέας Θανάσης Σκαμνάκης Δημοσιογράφος

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΠΟΔΑ 2: ο λόγος είναι ...