Ο Προτασέβιτς και η υποκρισία της Δύσης

• ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΛΕΙΟΣ

Ορισμένοι ακραιφνείς δικαιωματιστές μας, οι οποίοι εμφανίζονται μόνο όταν την ημερήσια διάταξη την καθορίζουν επιλεγμένες ΜΚΟ και άλλοι φορείς της Εσπερίας, ενοχλήθηκαν που κάποιοι χαρακτήρισαν ως ναζιστή τον Προτασέβιτς.

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς πρέπει να πούμε ότι ο Προτασέβιτς είναι και μπλόγκερ/δημοσιογράφος, είναι και ακτιβιστής, είναι και νεοναζί, όπως και πολλά άλλα πράγματα. Ο καθένας διαλέγει όποια πτυχή της προσωπικότητας του θέλει, ανάλογα με τον σκοπό της ανάλυσής του, ανάλογα πως αντιλαμβάνεται και τον δικό του εαυτό και τον δικό του ρόλο.

Εδώ οφείλουμε μια διόρθωση. Πράγματι όλες οι σημαντικές πληροφορίες συγκλίνουν ότι ό Προτασέβιτς συμμετείχε σε ακροδεξιές ομάδες εντός και εκτός Λευκορωσίας, στην οργάνωση πραξικοπήματος στη χώρα του, για το οποίο και διώκεται, όπως θα συνέβαινε σε κάθε χώρα, έφερε ναζιστικά σύμβολά κοκ, και όπως φαίνεται με την υποστήριξη και χρηματοδότηση από αμερικανικές υπηρεσίες.

Αυτό όμως δεν αρκεί για να τον κάνει νεοναζί, όπως δεν αρκούσε μια κόκκινη μπλούζα με τα σήματα της ΕΣΣΔ για να κάνει νεοκομμουνιστή τον αστείο τύπο που τη φορούσε, και ο οποίος τελικά αποδείχθηκε φανατικός αντικομμουνιστής. Αρκεί όμως, σε συνδυασμό με τις πολιτικές του ιδέες, για να τον κάνει φιλοναζί.

Πρέπει να ενσκύψουμε και να κατανοήσομε γιατί ο συγκεκριμένος όπως και άλλοι πολίτες στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες εκτός Ρωσίας είναι φιλοναζί. Στις χώρες αυτές οι πολιτικές ηγεσίες που είναι φιλορωσικές όπως και οι Ρωσικές αλλά και οι Ρώσοι συνολικά θεωρούνται απόγονοι της ΕΣΣΔ και ταυτίζονται μ’ αυτήν.

Γι’ αυτό και επιλέγουν σύμβολα των αντιπάλων της Σοβιετικής Ένωσης, όπως του κάθε μορφής γερμανικού, ουκρανικού, λευκορωσικού κά. ναζισμού και αντικομουνισμού, όπως π.χ. των ορδών του συνεργάτη των ναζί Στεπάν Μπαντέρα.

Με άλλα λόγια ακολουθούν το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Πρόκειται για το ολέθριο σφάλμα που διέπραξαν οι Ιρλανδοί. Κι ας τους ρωτήσει σήμερα, ιδιαίτερα τους Ιρλανδούς ιστορικούς, πόσο τους κόστισε και πόσο το μετάνιωσαν.

Βεβαίως η τακτική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου” που ακολούθησαν οι Ουκρανοί φιλοναζί και όπως φαίνεται ότι ακολουθούν και οι Λευκορώσοι φιλοναζί, αποτελεί μια ηχηρή διάψευση της θεωρίας των δύο άκρων, την οποίά υποστηρίζουν οι υποστηρικτές τους.

Ωστόσο οι όψιμοι δικαιωματιστές μας θα πρέπει να γίνουν λίγο πιο εύστροφοι. Πολλοί από εκείνους που στηλιτεύουν τη Δύση επειδή ενισχύει ως υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έναν φιλοναζί και επίδοξο πραξικοπηματία δεν επικροτούν τον Λουκασένκο ούτε φυσικά τον Προτασέβιτς.

Στηλιτεύουν απλά και ξεκάθαρα την υποκρισία της Δύσης, την οποία οι ίδιοι “κάνουν γαργάρα”. Μια Δύση (πλέον με τη σημασία που της έδωσε ο Όσβαλντ Σπένγκλερ) που ενδιαφέρεται υποκριτικά για τα δικαιώματα ενός καταζητούμενου, αλλά αδιαφορεί για τα δικαιώματα ενός Ασάνζ, ενός Σνόουντεν και αμέτρητου αριθμού πολιτών ιδιαίτερα γυναικών στη Σαουδική Αραβία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και σε άλλους δημοκρατικούς «παράδεισους» για τους οποίους η Δύση αδιαφορεί επιδεικτικά ή και, όταν οι συνθήκες το επιβάλουν, εκδικητικά.

Οπότε δεν προξενεί καμία εντύπωση το γεγονός ότι οι ακραιφνείς δικαιωματιστές μας (τρομάρα τους), δεν διστάζουν να καλέσουν σε δημόσιο συμβολικό λιθοβολισμό όσων έχουν διαφορετική άποψη από τη δική τους (και βεβαίως εκείνων που θέλουν νεκρό ή ζωντανό, πάντως σιωπηλό έναν Σνόουντεν ή έναν Ασάνζ), επιχειρώντας έτσι να θέσουν σε λειτουργία το σπιράλ της σιωπής. Αν δεν το καταφέρουν οι ίδιοι συμβολικά, ίσως το καταφέρουν κάποιοι “άλλοι” πραγματικά

 

Τάσσος Ν. Δίκας: Η Δυναμική του τουρισμού στο Οικιστικό-Πολιτιστικό-Κοινωνικό Περιβάλλον

independentnews.gr

23-28 λεπτά

---

ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΕΞΙ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

α. Ο τουρισµός από την φύση του, ως δυναμικό φαινόμενο, παρεµβαίνει και έμμεσα ή άμεσα και διαταράσσει τις συνιστώσες ενός οικιστικού και κοινωνικού περιβάλλοντος για όσο διάστηµα λειτουργεί µε περισσότερη ή λιγότερη ένταση.

β. Όπου υπάρχει µια εξ ορισµού σχετική αξία (πολιτισμική, οικιστική, περιβαλλοντική, ή άλλη), έρχεται η δυναμική του τουρισµού, µέσα από τα συµπυκνωµένα χρονικά χαρακτηριστικά του, να επιβεβαιωθεί µε ιδιότυπη «αυτάρκεια», γιατί ο τουρισµός -ως µορφή οικονοµικής ανάπτυξης- συνοδεύεται συνήθως και από αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, ιδιαίτερα στις σηµερινές συνθήκες της ελεύθερης αγοράς.

γ. Κατά κανόνα ο τουρισµός αντιπαρατίθεται, µέσα από τις υποδοµές που δημιουργεί και την δυναµική που κατευθύνει, με τις κοινωνικές και οικιστικές πραγματικότητες τις οποίες προσεγγίζει ως ιδιότυπο οικονομικό και εν πολλοίς κατευθυνόμενο εξωγενές ρεύμα.

δ. Ο τουρισµός δηµιουργεί -µε οικονοµική αντιπαροχή- αντιπαλότητες έμμεσα ή άμεσα µε τις ίδιες τις κοινωνίες που ιστορικά ταυτίζονται ή συνυπάρχουν γεωγραφικά με τις αξίες αυτές.

ε. Ο τουρισµός εξελίσσεται µε δυναµικές που ορίζονται από συγκεκριµένες οικονοµικοκοινωνικές επιδιώξεις και µάλιστα µε φαινόµενα ποικίλα και ετεροκαθοριζόµενα.

στ. Εξ ορισµού έχει χωροταξικά επεκτατική λογική άρα ανατρεπτική των όποιων ισορροπιών φυσικών, κοινωνικών, οικιστικών, γιατί κατά κανόνα υποβαθµίζει τους φυσικούς και πολιτιστικούς πόρους που ταυτόχρονα συνιστούν και το βασικό συγκριτικό του πλεονέκτηµα.

Η δύναμή του είναι η αγοραστική αξία και η οικονομική δυνατότητα που τον συνοδεύει, που με τη σειρά της δημιουργεί προσδοκίες υπεραξιών γης και όχι μόνο.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Ο ρόλος μιας ολιστικής τουριστικής πολιτικής με κοινωνικό, περιβαλλοντικό και πολιτισμικό πρόσημο καλείται -μεταξύ άλλων- να αντιμετωπίσει ποικίλα φαινόµενα δυναμικής επιρροής, με γνώμονα το συνολικό συμφέρον ενός τόπου, μιας κοινωνίας;

Μερικά από αυτά τα φαινόμενα -χωρίς ιεράρχηση- διατυπώνονται στη συνέχεια.

Η φιλοξενία – η κοινωνία – η τυποποίηση

Ο τουρισµός δεν είναι ακριβώς φιλοξενία µε την ουσιαστική και τυπική έννοια του όρου, παρόλο που έχει την αφετηρία του και εκεί. Πρέπει όμως να αποκτήσει και χαρακτηριστικά της έννοιας φιλοξενίας ανεξάρτητα των υποδοχέων και µε την έννοια αυτή να οργανώνεται το όλο πλέγµα διακίνησης των τουριστών µέσα από ευρύτερα κριτήρια που να ακουµπούν µε διακριτική συναλληλία τα πολιτισµικά –ανθρώπινα χαρακτηριστικά της κάθε κοινωνίας που αποτελεί τον υποδοχέα τους.

Η τυποποίηση των διακοπών, η οµαδοποίηση µε τη λογική µονοµπλόκ συγκροτηµάτων, τα ειδικά συγκροτήµατα τουρισµού, η µαζικότητα, ή αλλιώς «το πακέτο» των διακοπών είναι κάποια από τα παράγωγα της τουριστικής βιοµηχανίας. Αυτά απέχουν πολύ από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της φιλοξενίας.

Οι πραγµατικές κοινωνικές πτυχές – το «σύγχρονο» τουριστικό περιβάλλον

Που συνειδητοποιούνται περισσότερο πτυχές της πραγµατικής διαδροµής ενός κοινωνικού χώρου; Στο ξενοδοχειακό συγκρότηµα, των κοινών διεθνών προδιαγραφών, δηλαδή µέσα σε ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό και τεχνικά διαµορφωµένο περιβάλλον, ή σε ένα οικιστικό περιβάλλον που ορίζεται από τους ίδιους τους κατοίκους που έχουν συνειδητά επιλέξει την «επαγγελµατική» αξιοποίηση του δικού τους κτιριακού αποθέµατος. Αξιοποίηση χωρίς όµως να αλλάξουν ρόλο οι ίδιοι παύοντας να είναι ο εαυτός τους. Χωρίς να διαταράσσεται ο κοινωνικός τους ιστός, η οικιστική τους διαδροµή.

Εν τέλει σε ένα ιστορικό κέντρο µίας πόλης, πόσο η ιστορικότητα που πουλάει επηρεάζει την ίδια την πραγµατική ζωή της πόλης. Πόσο εν δυνάµει απαγορευµένες γίνονται αµφίδροµα περιοχές ή κτίρια για τον κάτοικο που προορίζονται για τον τουρίστα, ή αντίθετα εν δυνάµει απαγορευµένες για τον τουρίστα γιατί προορίζονται για τον κάτοικο; Πόσο απαγορευµένες γίνονται για ορισµένες κοινωνικές ή ηλικιακές οµάδες πληθυσµού επιλεκτικά και επί τούτοις «αρχιτεκτονηµένες»;

Περιβάλλον ζωής – τα χαρακτηριστικά 

Πολιτιστικό περιβάλλον -εξ ορισμού υποδοχέας τουρισμού- είναι το ίδιο το περιβάλλον ζωής, κάθε οικιστικού συνόλου, κάθε µικρής ή µεγάλης πόλης, ανεξάρτητα από τις επί µέρους εντονότερες εκφάνσεις του περιλαµβάνει περισσότερα χαρακτηριστικά όσο περισσότερο ιστορικό σε βάθος χρόνου είναι το ίδιο το παρελθόν του και πιθανόν, όσες περισσότερες διακυµάνσεις έχει η ιστορική του διαδροµή.

Ζητούμενο παραμένει το πολιτιστικό αυτό περιβάλλον –χωρίς να διαταράσσει την κοινωνική εσωτερική ισορροπία- να μπορεί να εναρμονίζεται και να προσθέτει εμπειρίες, κοινωνικές και πολιτισμικές οσμώσεις και εύλογο σφαιρικό οικονομικό αντιστάθμισμα στο τοπικό κοινωνικό σύνολο.

Eπιµερισµός χώρων – τα οικονοµοκεντρικά κριτήρια 

Όπου υπάρχει µια προσδιορισµένη σχετική αξία (πολιτισμική, περιβαλλοντική, ή άλλη) µέσω των συµπυκνωµένων χρονικών του χαρακτηριστικών, η βιομηχανία του τουρισµού -ενισχυµένη και από τη δική της ιδιαίτερη οργανωτική αυτάρκεια- αντιπαρατίθεται µέσω των υποδοµών και των δυναµικών που τη ίδια κατευθύνει.

Αναπτύσσει δυναµικές καθορισµένες από συγκεκριµένους δικούς της οικονοµικούς στόχους και πράγµατι επινοεί και προκαθορίζει οργανωτικά βήματα και κατευθυνόμενα μέσα.

Από τον ορισµό της –και ως «βιομηχανία»- και έχει µια «επεκτατική» λογική, ανατρεπτική πολλές φορές για τις υπάρχουσες περιβαλλοντικές, χωροταξικές, κοινωνικές και οικιστικές ισορροπίες.

Ζητούμενο παραμένει το ισοζύγιο μεγάλων οργανωμένων συγκροτημάτων και τοπικών τουριστικών καταλυμάτων και υποδομών έτσι ώστε να υπάρχει ισορροπία προσφοράς και ζήτησης, με επίκεντρο την ώσμωση με τα υπαρκτά κοινωνικά, παραγωγικά  και πολιτισμικά περιβάλλοντα. (τοπικά προϊόντα διατροφής, τοπική κουζίνα, τοπικά προϊόντα πολιτιστικού χαρακτήρα κα)

Αντιπροσωπευτική εικόνα

Υπάρχει µία τάση -όχι µόνο στη συμβατική οικιστική και τουριστική προσέγγιση- να επιµερίζουµε τους χώρους για να τους κατανοήσουµε και να τους κατατάσσουµε σε περισσότερο αξιόλογους και λιγότερο αξιόλογους. Τα κριτήρια αξιολόγησης όµως στις σύγχρονες πόλεις που ζούµε µε τις όποιες κοινωνικές δοµές -δεν είναι κατά κανόνα συνολικά ή αντικειµενικά- είναι κυρίως επιµέρους όπως π.χ. οικονοµοκεντρικά. Μάλιστα πολλές φορές είναι και ψευδεπίγραφα.

Σε µία τουριστική περιδιάβαση κάποιας πόλης: Στο ερώτηµα ποια είναι η σχετικά αντιπροσωπευτικότερη εικόνα, που καταδεικνύει περισσότερο τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της πόλης; Η είσοδος σε ένα Σούπερ Μάρκετ ή ο περίπατος σε µία λαϊκή αγορά;

Η απάντηση είναι και στα, δύο γιατί ο συνδυασµός τους δίνει την πληρέστερη εικόνα του «πολιτισµού» των αγαθών και κοινωνικών του χαρακτηριστικών, ενώ το κάθε ένα από αυτά, από µόνο, του δίνει έµφαση σε µία πτυχή. Η ζωντάνια όµως της δεύτερης, δηλαδή της λαϊκής αγοράς, που εκφράζει την κοινωνία µέσα και από επικοινωνιακές συµπεριφορές δίνει σαφέστερο στίγµα.

Ζητούμενο παραμένει η προβολή και έμπρακτη ένταξη σε προγράμματα η γνωριμία με τα ολιστικά ποιοτικά χαρακτηριστικά των τόπων.

Αυθεντικές πτυχές

Το πολιτιστικό περιβάλλον, που ελκύει τον τουρίστα, εµφανίζεται σε κάθε αυθεντική γειτονιά κάθε πόλης, ή οικισμού µε ή χωρίς τον χρήσιµο “µανιερισµό” της ανάγκης για  εξωραϊσµό ή βελτίωση. Έτσι, η αγορά σε µια πόλη της Ανατολής ίσως µια από τις σηµαντικότερες πολιτιστικές συνιστώσες της και  µπορεί να είναι ένα από τα σηµαντικότερά της αποτελέσµατα, που καθρεφτίζει συµπυκνωµένα τα αυθεντικά της πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

Ποιός µπορεί να αµφισβητήσει, στη περίπτωση αυτή, ότι το «παζάρεµα» ή ο «λόγος» – που αποτελεί τη στάση ζωής ενός ολόκληρου κόσµου – δεν συνδέει µε αυθεντικότητα πολιτισµικά το χθες µε το σήµερα; Σε πολλές περιπτώσεις αυτά διαδραµατίζονται στους ίδιους υποτυπώδης – µε όρους κτίσµατος – χώρους επί σειρά ετών.

Ζητούμενο παραμένει η βούληση για ανάδειξη των χαρακτηριστικών µορφολογικών ή άλλων στοιχείων του περιβάλλοντος τότε η προδιαγραφή πολιτιστικής και τουριστικής πολιτικής προφανώς είναι η µη ανατροπή της αµεσότητας. Γιατί αυτή είναι βασικότερη πολιτισµική συνιστώσα στη περίπτωση αυτή από τις όποιες τυπικές οικιστικές και πολιτιστικές αξίες.

Σχέση του χθες και του σήµερα

Τα μνημεία, οι ιστορικοί τόποι, και τα αρχιτεκτονικά και οικιστικά σύνολα του παρελθόντος καθώς και εκείνα που σχεδιάζονται -µε τους όρους της σύγχρονης ζωής- ως χώροι πολιτισµού, µέσα και από τη γλώσσα της αρχιτεκτονικής & πολιτιστικής προσέγγισης έρχονται να δώσουν στοιχεία για την σχέση του χθες και του σήµερα, που ελκύουν τον τουρίστα.

Ο ρόλος της επιστήμης αλλά και της κεντρικής πολιτικής βούλησης συνεχίζει να είναι κεντρικός και στη περίπτωση των µνηµείων και γενικότερα  ιστορικών κτιρίων όπου συντηρεί, αποκαθιστά, αναστηλώνει, µετασκευάζει, ανακατασκευάζει -κατά περίπτωση ποικίλων παραγόντων- αποδοµεί ή και τροποποιεί το ίδιο το µνηµείο ή ιστορικό κτίσμα. Σε σηµατοδοτηµένα περιβάλλοντα για εκδηλώσεις πολιτισµού, η πολιτική σκοπιμότητα, ως επιλογή, έχει διαχρονικά επιδείξει σηµαντικές επιρροές στη µορφολογία και τυπολογία.

∆ηµιουργεί σε πολλές περιπτώσεις ιδιότυπες αντιπαραθέσεις µε την ίδια την κοινωνία, η οποία «κατέχει» ιστορικά και γεωγραφικά αυτές τις αξίες.

Ζητούμενο παραμένει πχ σ΄ένα ιστορικό κέντρο πόλης, η ιστορική της κληρονοµιά –μαγνήτης τουριστικών ρευμάτων- μπορεί να αποτρέπεται στο να  επηρεάσει δραστικά και να δημιουργήσει σημαντικές ανατροπές στην καθημερινή ζωή της πόλης και των ίδιων πολιτών της ως κοινωνικό σύνολο.

Πολιτισµικά αποθέµατα – η κρατούσα θεώρηση – το έκθεµα

Οι σηµατοδοτηµένοι πολιτισμικοί χώροι φύλαξης ιστορικών πολιτισµικών αποθεµάτων κάθε χώρας, της µορφής των µουσείων, αποτελούν νησίδες φύλαξης και έκθεσης κατά θεµατικές ενότητες µε συγκεντρωτική αυτάρκεια. Οι προδιαγραφές τους όµως σηµατοδοτούν τις κατευθυντήριες οδηγίες στο σχεδιασµό που υπαγορεύονται από την κρατούσα ιδεολογική – πολιτική θεώρηση του φυλασσόµενου κειµηλίου, πιθανότατα και αποκομµένου από το ίδιο το περιβάλλον που ήταν οργανικά ενταγµένο.

Αυτό που έχει «αξία» αποτελεί το ίδιο το κειµήλιο -το έκθεµα- αυτό καθαυτό.

Σε υπερµεγέθυνση αυτής της θεώρησης τα υφαρπαχθέντα γλυπτά του Παρθενώνα θεωρούνται – δυστυχώς- ότι καλώς εκτίθενται εκτός τόπου και χώρου και «νοµιµοποιείται» αυτή η άλλη προσέγγιση µε επίκεντρο το κειµήλιο αυτό καθ΄ αυτό.

Ζητούμενο παραμένει -σε διεθνές επίπεδο- η συστηματική καλλιέργεια μία άλλης πολιτιστικής αντίληψης και θεώρησης περί κινητών πολιτισμικών μνημειακών αξιών (κειμηλίων, αρχαιολογικών ευρημάτων κλπ)σε σχέση με τον τόπο προέλευσης τους και την σημασία της in situ με την ευρεία έννοια διατήρησης κατά χώραν ή έστω κατά τόπο πρόελευσης.

Αυθεντική γειτονιά – η επιτήδευση – τα μηνύματα στον τουρίστα

Πολιτιστικό περιβάλλον -µε πολλαπλά µηνύµατα και στο τουρίστα- είναι µια αυθεντική γειτονιά της περιφέρειας κάθε πόλης µε ή χωρίς την χρήσιµη «επιτήδευση» της ωραιοποίησης ή αναβάθµισης. Είναι το στενοσόκακο, µε τη παστρικότητα της γειτονιάς να σφραγίζει µε τον συνδυασµό της καθαριότητας, απέριττης ανάδειξης του ωραίου µε ασβέστωµα ή µε χρώµα, µε την καλλιέργεια της ψυχής µέσα από τα ανθισµένα λουλούδια του κήπου, την ανοικτή αυλόπορτα. Είναι ενδεχοµένως, κάτω από πολιτισµικό – τουριστικό πρίσµα, περισσότερο ενδιαφέρουσα η γειτονιά, σαν αυθεντικότερη κοινωνική πτυχή, από ένα αναµορφωµένο ιστορικό κέντρο.

Ζητούμενο παραμένει η κοινή παραδοχή σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών το κάθε «κέντρο» να αποτρέπεται να αλλάζει χρήση και επιτηδευµένα να  εικαστικοποιείται προκειμένου να απευθύνεται αποκλειστικά σε ορισµένες κοινωνικές οµάδες µιάς πόλης εισάγοντας µία ιδιότυπη διάκριση της αρχιτεκτονικής χρήσης ή να απευθύνεται αποκλειστικά στο τουρίστα.

Αρχιτεκτονικά οµοιώµατα – ο τουριστικός εντυπωσιασµός -το «in» και το «out»

Το οικιστικό περιβάλλον, σχεδιασμένο με γνώμονα κυρίως τον επισκέπτη – τουρίστα, προσπαθώντας εντυπωσιάσει συνήθως παραχαράσσει τις ίδιες αισθητικές αξίες ενός τόπου.

Όταν ο ρόλος αυτός περνά σε τέτοιες λογικές τότε η αρχιτεκτονική υποτάσσεται στο περίβληµα των εντυπωσιασµών, γίνεται κυρίαρχη η ετικέτα. Περίπου όπως -µε τα όποια του χαρακτηριστικά- όταν ένα κτίσµα χάνεται πίσω από τις υπερµεγέθεις φωτεινές επιγραφές και όχι µόνον… Η παραποίηση είναι στο παιχνίδι της εικαστικότητας και της εικονικής πραγµατικότητας όπου και ο αρχιτέκτονας παίζει -στη πράξη- ρόλο.

Ζητούμενο παραμένει η αποτροπή παραδειγμάτων όπου ολόκληρα οικοδοµικά τετράγωνα µπορούν να µετασχηµατιστούν µε επιστηµονική προσχηµατικότητα σε αρχιτεκτονικά οµοιώµατα ανύπαρκτων ιστορικά χαρακτηριστικών µε στόχο την δηµιουργία ειδικού προφίλ ελκυστικού στο επισκέπτη.

Αυτά µε τη σειρά τους αποκτούν ιδιαίτερη ακµή ή παρακµή, επειδή ίσως -τουλάχιστον στην ελληνική πραγµατικότητα- ορίζονται από ειδικούς άγραφους κανόνες της κατευθυνόµενης πελατείας που µετακινείται κατά «παρότρυνση». Ό,τι είναι επίκαιρο και σύγχρονο “in” γίνεται ξεπερασµένο “out”. Αυτό δεν αφορά µόνο την αξιολόγηση του κτίσµατος και του αρχιτέκτονα που σχεδίασε την µετασκευή του, αλλά τους διαχειριστές των κτισµάτων που γίνονται σε κάθε περίπτωση οι εν δυνάµει κινητήριοι µοχλοί µέρους των πολιτιστικών αποθεµάτων -σε κτιριακό τουλάχιστον επίπεδο- των ιστορικών κέντρων ή ιστορικών πυρήνων.

 Η ιστορική διαδροµή – ο πολιτιστικός τουρισμός – ο παιδευτικός ρόλος

Πόσο ιδιαίτερα διδακτική είναι η µαρτυρία πχ  της αρχιτεκτονικής του παρελθόντος και χρήσιµη στο πολιτιστικό τουρισµό; Τα ιστορικά κτίρια εξ ορισµού είναι µάρτυρες της ιστορικής διαδροµής του οικιστικού χώρου που εντάσσονται. Πόσο είναι αναγνώσιµη αυτή η διαδροµή. Το καπνοµάγαζο µιας εποχής που διατηρήθηκε µέχρι τις µέρες µας, χρησιµοποιήθηκε και µετασκευάζεται ενδεχοµένως σε χώρο αναψυχής µε κατάλληλη προσέγγιση µπορεί να αποτελέσει µικρό όχι στενά µόνο τουριστικό αλλά πολιτιστικό οδηγό µιας ιστορικής πτυχής της πόλης. Ο ρόλος του αρχιτέκτονα –και όχι μόνο- είναι εν δυνάµει παιδευτικός, αρκεί να θελήσει να κινηθεί και σε άλλα πεδία της κοινωνικής αντανάκλασης της Αρχιτεκτονικής. ∆εν υπάρχουν συνταγές για αυτά.

Οι εξαιρέσεις, οι ειδικοί χώροι

Τα ειδικά σηµατοδοτηµένα µνηµεία, αρχαιολογικοί ή ιστορικοί χώροι, ή γενικότερα οι ειδικοί πολιτισμικοί χώροι όπως το Άγιον Όρος αποτελούν εξαιρέσεις. ∆ηλαδή χώροι που υπάρχει εξ ορισµού µία διαφορετική προσέγγιση του κτίσµατος από τον άνθρωπο. Εκεί, η ίδια η φιλοσοφική προσέγγιση του χώρου είναι διαφορετική και ο επισκέπτης, ο προσκυνητής προσεγγίζει τον χώρο µε άλλη προδιάθεση. Εκείνη της κατανόησης των αξιών του χώρου. Είναι οι ίδιες αξίες εκείνες που ορίζουν την δηµιουργία την αρχιτεκτονική σαν αντανάκλαση της αντίληψης πχ του µοναχισµού για το κτίσµα.

Η δυναµική που εκπέµπει ο ίδιος χώρος συνεχίζει να είναι ισχυρότερη από την δυναµική της επισκεψιµότητας. Άλλωστε ορίζεται σε µέγεθος από τις ίδιες τις Ι.Μονές της αυτοδιοίκητης Αθωνικής Πολιτείας. Στοιχείο ενδιαφέρον αποτελούν οι αναγκαίες µετασκευές βοηθητικών κτιρίων σε ξενώνες. Ο επισκέπτης κινείται στο χώρο επηρεάζεται από τη δυναµική του αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος που αποτελεί ιδιαίτερη διαχρονική συνέχεια. Θα µπορούσε επίσης κανείς να προσθέσει στις εξαιρέσεις τους φυσικούς χώρους- µνηµεία που προσδιορίζουν ειδικές συµπεριφορές όπως οι βιότοποι.

Η αξιολόγηση – το επίκεντρο – η επίδραση

Για τις αναπτυσσόµενες ή αναπτυγµένες περιοχές η βέλτιστη συνδυαστική αρχιτεκτονική προσέγγιση, µέσα από την αξιολόγηση και προβληµατισµό των παραµέτρων που υπεισέρχονται, αποτελεί µια δόκιµη κατεύθυνση για όλους τους αρχιτέκτονες δηµιουργούς ανεξάρτητα τις επί µέρους ειδικεύσεις. Αρκεί να υπάρχει η συνειρµική σχέση µε επίκεντρο το άνθρωπο σαν τον χρήστη που βιώνει τον χώρο.

Άρα µπαίνουν αυτόµατα κάποιες παράµετροι, προδιαγραφές στη γλώσσα του αρχιτεκτονικού σχεδιασµού. Η αρχιτεκτονική, σαν σχεδιαστική δηµιουργία, θεωρητικά µπορεί να προτείνει και να επιζητά την υλοποίηση της, επί παντός του κτιστού επιστητού. Αποτελεί αναφαίρετο αντικείμενο και των αρχιτεκτόνων, των κοινωνιολόγων, των πολεοδόμων και άλλων  ειδικοτήτων ως επιστήµονες να µελετούν το χθες και το σήµερα του κτιστού περιβάλλοντος σαν συνόλου, σαν επί µέρους κτίσµατα που συσχετίζουν και την τουριστική δυναµική µε το ίδιο το περιβάλλον.

Να αξιολογούν την επίδραση του κτιστού περιβάλλοντος κατά περίπτωση στη κάθε κοινωνία, στην κοινωνική οµάδα στον άνθρωπο και το αντίστροφο. Μόνο που στην πράξη οι πολιτικές αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας γίνονται –δυστυχώς– παράμετροι σχεδιασμού, παρακάμπτοντας την επιστημονική δεοντολογία και τεκμηρίωση (βλέπε Τα αρχαία του σταθμού Μετρό της Βενιζέλου, στη Θεσσαλονίκη)

Το «α» της αρχιτεκτονικής – το άλλο πρίσµα

Σήµερα πλέον και µε όρους παγκοσµιότητας πολιτισµικών αξιών, µε όρια τις ίδιες τις κοινά αποδεκτές αρχιτεκτονικές ή άλλες σηµαντικότερες ανθρώπινες αξίες η συσχέτιση -όπου υπάρχει – «αρχιτεκτονικής – πολιτιστικού περιβάλλοντος – τουρισµού» υπόκειται σε τελείως διαφορετικό πρίσµα. Αξίες που όµως δεν µπορούν να βρουν έδαφος στις δοκιµαζόµενες από την υποανάπτυξη περιοχές, εκεί όπου η υποτυπώδης στέγη είναι ζητούµενο, εκεί όπου η αρχιτεκτονική προσπαθεί να οικοδοµήσει το «άλφα» της σε στοιχειώδες συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων.

Τουριστική αγορά – η ουτοπία – ο άνθρωπος

Τι συµβαίνει στα οικιστικά εκείνα σύνολα που τουλάχιστον σε συγκεκριµένες περιόδους κυριαρχεί η προσχεδιασµένη «κατά συνθήκη» στηµένη λειτουργία του οικισµού για την αναζήτηση της ουτοπίας των διακοπών που σφραγίζει ανεξίτηλα τον ίδιο τον κοινωνικό ιστό; Εκεί – ενδεχοµένως – η αρχιτεκτονική µπορεί να έχει επιτύχει σε µορφοπλαστικά κελύφη, αλλά θα έχει – πιθανότατα- αποτύχει σε λειτουργία του πολεοδοµικού ιστού σε σχέση µε τον παράγοντα άνθρωπο (παραδείγµατα στους οικισµούς των νησιών υψηλού τουρισµού).

Πολύ περισσότερο, µια αγορά που απευθύνεται αποκλειστικά στον τουρίστα πουλώντας εύπεπτες αποµιµήσεις που σηµατοδοτούν συνειρµικά το παρελθόν σε συσκευασίες κίτς, αντί εκείνης που απευθύνεται στο πολίτη της καθηµερινότητας της πόλης που την προσεγγίζει και ο τουρίστας.

Πολίτης – τουρίστας – δυναµικές

O πολίτης στην πόλη του είναι ο κάθε τουρίστας και τουρίστας είναι εν δυνάμει -σε κάθε άλλη περιοχή ή χώρα- ο κάθε πολίτης. Γιατί η τουριστική διαδροµή – επιφανειακή εξ ορισµού που σχετίζεται κατά κανόνα µε τις διακοπές του κάθε πολίτη – πρέπει να μην προσεγγίζει την πραγµατικότητα και αλλά να προσεγγίζει την εικόνα της πραγµατικότητας ενός επιτηδευμένου ως αποτέλεσμα «βιομηχανικού παραγώγου» όπως ειδικά σχεδιασμένου ξενοδοχειακού συγκροτήματος;

Έτσι, ο τουρισµός αποτελεί πολλές φορές «εσώκλειστη» αναψυχή (βραχιολάκι), µε επιλεκτική προσέγγιση – γνωριµίας των τοπικών χώρων. ∆εν δηµιουργεί κατά κανόνα – (αν και θα έπρεπε) – προϋποθέσεις βιωµατικής γνωριµίας, σχέσης και ταύτισης µε το φυσικό και δομημένο περιβάλλον τόσο µάλλον µε το ανθρώπινο. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μιας ολιστικής τουριστικής πολιτικής στη περίπτωση αυτή με κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά.

Ποιος ο ρόλος της κοινωνικοποιημένης τουριστικής πολιτικής; Πρέπει να υπάρχει µέσα από τους φορείς των αρμόδιων Υπουργείων, Περιφερειών, Τοπικών Αυτοδιοικήσεων και Υπηρεσιών τους που επιτελικά χειρίζονται αυτά τα θέµατα. Πρέπει να υπάρχει και ως άποψη πολιτιστικής πολιτικής από την σκοπιά των επιστημόνων που είναι ειδικοί σε θέµατα περιβάλλοντος και πολιτισμού.

Ειδικές προδιαγραφές τουριστικής πολιτικής

Τι συµβαίνει στους οικισμούς όπου συνυπάρχουν (με ετεροβαρή τρόπο) οικιστικά τουριστικά  συγκροτήµατα, που εύλογα λειτουργούν σε ορισµένες χρονικές περιόδους και που σηµαδεύουν ανεξίτηλα τον ίδιο τον κοινωνικό ιστό, δημιουργώντας έντονες δικυμάνσεις κινητικότητας και ζωντάνιας;

Εκεί η “συµβατική” λειτουργία του οικισµού, «αντιπαρατίθεται» με την προκατασκευασµένη   λειτουργία για την αναζήτηση της ουτοπίας των τουριστικών διακοπών, αν και οικονομικά τροφοδοτείται από αυτές.

Εκεί, μπορεί να έχει επιτύχει σε εντυπωσιακά µορφοπλαστικά κελύφη, αλλά να έχει αποτύχει στο λειτουργικό σχεδιασµό των πόλεων ή οικισμών αναφορικά µε τον ίδιο κάτοικο της αντίστοιχης κοινωνίας ο οποίος ζει 12 μήνες τον χρόνο εκεί, αλλά «ζει» στο ρυθμό που του επιβάλλεται μέσω τουρισμού, που σημαίνει εναλλαγές ζωής που δυσκολεύεται ή αδυνατεί ψυχοσωματικά να παρακολουθήσει…

Η τουριστική ελκυστικότητα – η µίµηση

Yπάρχει πάντοτε η πρόταση της σκηνικής µετάλλαξης οικισµών ή τµηµάτων τους –µε ανάλογο ρόλο των κατοίκων- για να ελκύσουν τον τουρίστα να ζήσει σένα περιβάλλον του χθες. Η αυταπάτη ίσως είναι ελκυστική, τουλάχιστον στις σύγχρονες κοινωνίες, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται και από οικονοµικά αντισταθµίσµατα. Σε µια περίοδο άνθησης της εικονικής πραγµατικότητας η αρχιτεκτονική µπορεί να δηµιουργεί τρισδιάστατες όχι βέβαια εικονικές άλλα επίπλαστες πραγµατικότητες. Μπορεί να προσπαθήσει να µιµηθεί το χθες αλλά επειδή το σήµερα δεν είναι χθες, αποτυγχάνει στην ουσία. Τα μοντέλλα αυτά έχουν εφαρμοστεί –κυρίως στο εξωτερικό- και είναι και πλέον παρωχημένα και αποτυχημένα.
Αντίθετα η προσέγγιση πχ μία αγροτικής περιοχής με υπαρκτές παραγωγικές δομές και προϊόντα, μπορούν να αποτελέσουν ενδιαφέροντα παραδείγματα αγροτουριστικής πολιτικής, δεδομένου ότι οριοθετούν ολότητες πραγματικές -και όχι σκηνογραφικές- που δίνουν διεξόδους σε ξένους επισκέπτες να βιώσουν εναλλακτικές διακοπές.

Συμπερασματικές σκέψεις

1. Παρακολουθούμε τις δυναµικές που αναπτύσσονται από τον τουρισµό πάνω στην φύση, πάνω στο δομημένο και το ίδιο το κοινωνικό περιβάλλον.

Τι σηµαίνει αυτή η σχέση κτιστού -φυσικού. Σηµαίνει πρώτα τη ίδια την παρουσία του ανθρώπου που σηµατοδοτεί την µόνιµη ή περιοδική παρουσία στο φυσικό χώρο. Αποτυπώνεται όχι µόνο από το περιεχόµενο της λειτουργίας του ανθρώπου σε σχέση µε το χώρο, αλλά και αποτυπώνει σε µικρό η µεγάλο βαθµό προσδιοριστικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται µε τον ίδιο τον άνθρωπο και τη δική του διαδροµή σαν κοµµάτι ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

2. Ποιες είναι οι κατηγορίες εκείνες του δοµικού περιβάλλοντος που διακρίνονται µε κάποια δικά τους χαρακτηριστικά σε σχέση µε το φαινόµενο του τουρισµού. Υπάρχουν δύο βασικές αφετηριακές προσεγγίσεις εκείνης της εκκίνησης µε αφετηρία τον διακινούµενο άνθρωπο τον τουρίστα και εκείνης της υποδοχής µε επίκεντρο τους ίδιους τους φυσικούς και κτιστούς χώρους υποδοχής και της εσωτερικής µετακίνησης.

3. Υπάρχει η µονάδα – κέντρο που αποτελεί την κτιριακή αφετηρία της τουριστικής διακίνησης και η τουριστική διαδροµή αυτή καθ΄ αυτή που χωρικά κινείται σε σηµατοδοτηµένους χώρους ανάλογους µε το είδος του τουρισµού. Το πρώτο αποτελεί αυτοτελές αρχιτεκτονικό – οικιστικό περιβάλλον ανεξάρτητα του είδους (συγκρότηµα, κτίριο, οικισµός, οικία κλπ). Η δεύτερη συµπεριλαµβάνει και φυσικούς και κτιστούς χώρους στους οποίους δηµιουργεί και αντίστοιχη επίπτωση ανάλογα µε τα χαρακτηριστικά της.

4. Παρακολουθούμε τον διαρκή µετασχηµατισµό του φυσικού περιβάλλοντος σε κτιστό για την εξυπηρέτηση της λεγόµενης βιοµηχανίας του τουρισµού και του κτιστού σε αναλώσιµο και προσαρµοσµένο στις επιταγές αυτής της ιδιαίτερης αυτής βιοµηχανίας.

Αν την δεχθούµε σαν τέτοια, δηλ. βιοµηχανία τουρισµού, σηµαίνει ότι δεχόµαστε ότι η διαδικασία της παραγωγής υπόκειται στα ίδια τα χαρακτηριστικά του δευτερογενή τοµέα.

Παραγόµενο βιοµηχανικό προϊόν σηµαίνει σχεδιασµός, γραµµή παραγωγής, τυποποίηση, προώθηση, διαφήµιση, µε στόχο την αποδοχή του προϊόντος και εθισµό του καταναλωτή στη λογική του προϊόντος ως έχει.

5. Η δυναµική του τουρισµού συνίσταται στην ίδια την µετακίνησή του σε προεπιλεγµένα φυσικά και κτιστά περιβάλλοντα. Τα περιβάλλοντα µπορεί να είναι πολιτισµικά, εκπαιδευτικά, αθλητικά, διασκέδασης, παραγωγικά και άλλα. Η τουριστική γνωριµία είναι επιλεκτική του τι και πώς. Ερµηνευτική του γιατί του κάθε χώρου. Κατά κανόνα είναι επιδερµική προσέγγιση του χώρου και του περιεχοµένου.

6. Αναμβίβολα δεν µπορούμε να επηρεάσουμε τον τρόπο παραγωγής του παγκόσμιου αυτού φαινοµένου. Μπορούμε όµως ερµηνεύοντας τις δυναµικές που δηµιουργούνται και τις αλυσιδωτές επιπτώσεις στο δοµηµένο περιβάλλον να µελετήσουμε εκείνες τις παραµέτρους που θα µπορούσαν συµβάλουν σε µία διαφορετική συσχέτιση του φαινοµένου του τουρισµού και των χώρων (φυσικών, πολιτιστικών και κτιστών).

Αφού δεν µπορεί η τουριστική πολιτική να επηρεάσει την εκκίνηση του φαινοµένου του τουρισµού που υπόκειται σε πολύπλευρες διεθνείς οικονοµικές και κοινωνικές δυναµικές, µπορεί τουλάχιστον να µελετήσουμε ενδελεχέστερα τα χαρακτηριστικά του χωρικού περιβάλλοντος- υποδοχέα του τουρισµού- αναπροσαρμόζοντας τις εγχώριες παραδοχές με βάση τα μεσογειακά ποιοτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας και ως κοινωνία με εξωστρέφεια και αυθεντικότητα χωρίς μιμητισμούς. Έτσι ώστε ο τουρισµός να έχει περισσότερες πιθανότητες λειτουργήσει στα ορισµένα ποιοτικά πλαίσια του ελλαδικού χώρου.

*ΤΑΣΣΟΣ Ν. ∆ΙΚΑΣ

Aρχιτέκτονας, Ομότ. Μέλος ΤΕΕ

Μέλος του Τμήματος Τέχνης & Πολιτισμού ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης

...

Η στιχουργός Ελεάνα Βραχάλη μιλά για τον ηρωικό αγώνα της με την Πολλαπλή Σκλήρυνση

Η στιχουργός Ελεάνα Βραχάλη μιλά για την Πολλαπλή Σκλήρυνση στην Ελληνική Εταιρεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας

gmss.gr 

 

7-9 λεπτά

---

Η Ελεάνα Βραχάλη, μία από τις πιο σημαντικούς στιχουργούς της γενιάς μας, συναντά την Ελληνική Εταιρεία για την Σκλήρυνση κατά Πλάκας και παραχωρεί μια συνέντευξη εκ βαθέων. Στα 24 της χρόνια κάνει το ντεμπούτο της με την πολυβραβευμένη συνεργασία της με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και έως σήμερα μας έχει χαρίσει υπέροχους στίχους και συνεργασίες με πληθώρα εξαιρετικών καλλιτεχνών. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και μουσική επιμελήτρια στο ραδιόφωνο και στο θέατρο. Έχει γράψει τραγούδια για το θέατρο και έχει μεταφέρει στα ελληνικά τους στίχους των τραγουδιών του μιούζικαλ The Rocky Horror Show. Το 2009 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Αποσιωπητικά και το 2014 εκδίδεται το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο με τίτλο Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας.

Αγαπητή κυρία Βραχάλη, αρχικά θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την θετική ανταπόκριση στην πρόσκληση μας.

Έως σήμερα μας έχετε χαρίσει πολλά και υπέροχα τραγούδια. Πότε αποφασίσατε να ακολουθήσετε αυτό το επάγγελμα;

– Έγραφα ποιηματάκια από το δημοτικό, αυτός ήταν ο τρόπος έκφρασής μου, επαγγελματικά δεν το αποφάσισα ποτέ, ουσιαστικά ήρθε από μόνο του. Δεν τολμούσα ούτε να το ονειρευτώ και για πολλά χρόνια έκανα και άλλες δουλειές παράλληλα. Στην πορεία προέκυψε να γίνει το επάγγελμα μου κι αυτό είναι μεγάλη ευλογία. Γιατί δεν είναι δουλειά για μένα, είναι τρόπος ζωής.

Σε ποια ηλικία εμφανίστηκε η ΣκΠ στη ζωή σας; Με ποιο τρόπο;

– Ακριβώς τη στιγμή που ξεκινούσε και η καλλιτεχνική μου πορεία. Στα 24. Το πρώτο μου ηχογραφημένο τραγούδι, “Το σ’ αγαπώ”, το άκουσα στο νοσοκομείο. Εκείνη την εποχή έκανα εκπομπή σε δυο ραδιόφωνα – στον Alpha radio και στο Seven radio – και ταυτόχρονα σπούδαζα Ψυχολογία και μουσικολογία. Με πολλή πίεση οργανικά και ψυχολογικά έβγαινε αυτό το πρόγραμμα. Μετά από μια παρατεταμένη γρίπη, που κράτησε πάνω από έναν μήνα, όπου δύο μέρες γινόμουν καλά, πήγαινα στη δουλειά μου, ξανακυλούσα, άρχισε να μουδιάζει το αριστερό μου χέρι. Ψύξη είπε ο γιατρός. Να βάζω ζεστά. Αυτό το λάθος βοήθησε το μούδιασμα να απλωθεί ταχύτατα και στο δεξί χέρι και μετά και στα πόδια. Εντός ολίγων ημερών, παράλυση από τον λαιμό και κάτω. Νοσηλεύτηκα σχεδόν μία εβδομάδα, έγινε η διάγνωση και μετά συνέχισα την αγωγή στο σπίτι για εννέα μήνες μέχρι να υποχωρήσουν τα συμπτώματα.

Πως βιώσατε τα συναισθήματά σας κατά την διάγνωση;

– Ξαφνικά άλλαξαν όλα. Τα πάντα απέκτησαν άλλο νόημα. Τα πιο απλά, έγιναν ιεροτελεστία. Το να κουμπώσω τα κουμπιά της πιτζάμας μου, το να κάνω μπάνιο, το να φάω. Είναι απίστευτο βίωμα η απώλεια ελέγχου του ίδιου σου του εαυτού. Του σώματός σου. Ήμουν αρκετά ψύχραιμη. Δεν ξέρω από πού αντλούσα αυτή την ψυχραιμία. Ήταν λίγο μεταφυσική. Σα να μην ήταν δική μου. Αλλά ήταν. Και την επιστράτευσα για να αντιμετωπίσω και τον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου. Τον φόβο του θανάτου. Το δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου μέχρι να αποδεχτώ όλο αυτό που συμβαίνει. Κάποια στιγμή αργότερα έκανα και 7 χρόνια ψυχοθεραπεία· μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία, όχι μόνο επειδή αγαπώ την ψυχολογία, αλλά και γιατί τη βρίσκω πολύ δημιουργική και εποικοδομητική. Είναι διαρκής η πάλη, γιατί ζεις με την ασθένεια. Δεν θύμωσα ποτέ, δεν είπα γιατί σε μένα, ο φόβος μου δεν έγινε ποτέ θυμός. Προσπαθώ πάντα να επικεντρωθώ στο φως. Θεωρώ ότι η ζωή μάς δίνει συχνά έναν σταυρό, σε άλλους μικρότερο, σε άλλους μεγαλύτερο, αλλά κι ένα φωτεινό άστρο. Στο χέρι μας είναι το πού θα επικεντρωθούμε. Μόνιμη η αναμέτρηση με το σκοτάδι, αλλά επιλέγω το φως.

Πως αντέδρασε ο κοινωνικός σας περίγυρος; Γνώριζαν την νόσο;

– Βεβαίως. Στην αρχή η οικογένειά μου, όπως αναμενόταν προσπαθούσε να κατανοήσει τι συμβαίνει και μετά να αντιμετωπίσει το σοκ. Το να βλέπεις ξαφνικά έναν δικό σου άνθρωπο σε αυτή την κατάσταση δεν είναι εύκολο. Προσπαθούσα να τους παρηγορήσω, να τους μεταφέρω την ψυχραιμία μου και να τους περάσω το μήνυμα ότι αυτό χρειάζομαι κι εγώ. Πήραν τον χρόνο τους, αλλά όλοι ήταν δίπλα μου, φίλοι κι οικογένεια με όμορφο και συγκινητικό τρόπο και τους ευχαριστώ πάντα για αυτό.

Πως έχει αλλάξει η καθημερινότητά σας με την ΣκΠ; Αντιμετωπίζετε κάποιες
δυσκολίες;

– Είναι λογικό, από τη στιγμή που αλλάζει η ζωή σου με ένα νέο δεδομένο, να αλλάζει κι η καθημερινότητα. Αναγκαστικά ο εαυτός σου οφείλει να έχει προτεραιότητα. Να τον προσέχεις και να τον φροντίζεις. Να προσπαθείς, για παράδειγμα, να μην αρρωσταίνεις γιατί ένα κοινό κρυολόγημα μπορεί να είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Ακόμη και ο πονοκέφαλος που άρχισε να με επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα, γίνεται εμπόδιο πολλές φορές γιατί με ακινητοποιεί. Πρέπει να ακυρώσω πράγματα, να παλέψω με την ψυχολογία μου, να φροντίσω τον ύπνο μου και γενικά εμένα. Σα να μεγαλώνεις ένα “ευαίσθητο” Παιδί, που διαρκώς πρέπει να έχεις στον νου σου. Δεν είναι εύκολο. Έμαθα να λέω πότε κουράζομαι, πώς νιώθω και να ζητάω. Δεν τα έκανα όλα αυτά, τα αυτονόητα, με αποτέλεσμα να καταπιέζομαι και να καθιστώ τον εαυτό μου επιρρεπή, φυσικά και σε ένα αυτοάνοσο. Μου έκλεψε την ανεμελιά της ηλικίας. Αλλά από την άλλη κέρδισα κι από πιο νωρίς τη διαμόρφωση μιας άλλης φιλοσοφίας που σε συνδέει θέλοντας και μη με το τώρα. Με τη δυσκολία, αλλά και την απόλαυση της πιο απλής στιγμής. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε το να σηκώσεις το πιρούνι και να καταφέρεις να το κατευθύνεις στο στόμα.

Υπάρχει κάποια ρουτίνα στην καθημερινότητά σας;

– Προσπαθώ να υπάρχει γιατί έτσι αντιμετωπίζω και πιο εύκολα έναν κακό ύπνο, μια παρενέργεια από τα φάρμακα, μια κόπωση ξαφνική, μια αλλαγή στην ψυχολογία. Επικεντρώνομαι στη ρουτίνα που έχω δημιουργήσει.

Σας έχει επηρεάσει καλλιτεχνικά;

– Στον τρόπο γραφής όχι, αλλά γενικότερα ναι. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο σε τόσο νεαρή ηλικία, ξεριζώνεται δια παντός το όποιο ίχνος ματαιοδοξίας θα μπορούσε να υπάρχει. Μένεις γυμνός εσύ και η αλήθεια σου. Οπότε και το γράψιμο απαλλάσσεται αυτομάτως από οποιαδήποτε επιτήδευση και διαστρέβλωση θα μπορούσε να προκαλέσει μια νεανική μάταιη φιλοδοξία.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;

– Να προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ κάθε μέρα, να βρίσκω το φως ανά πάσα στιγμή και να είμαι δημιουργική. Τώρα έχω επικεντρωθεί σε έναν δίσκο, εορταστικό θα έλεγα, των 20 χρόνων της καλλιτεχνικής μου πορείας.

Κλείνοντας, σκοπός της συνέντευξής μας είναι να δώσουμε ένα θετικό μήνυμα σε κάθε άνθρωπο που παλεύει με την συγκεκριμένη νόσο. Μέσα από την δραστήρια και επιτυχημένη πορεία σας στην απαιτητική καθημερινότητα του καλλιτεχνικού χώρου, θα θέλατε να μας δώσετε ένα μήνυμα-tip, βασισμένο στην προσωπική σας εμπειρία;

– Πίστη στο φως και στην προσωπική μας δύναμη. Δεν πρέπει να διοχετεύουμε όλη μας την ενέργεια στην ασθένεια, αλλά στο φάρμακο. Η υπέρβαση είναι φάρμακο. Την υπερβατικότητα του μυαλού, την είχα συνοψίσει στο βιβλίο μου, στην εξής φράση, που θα με συντροφεύει πάντα… «ΦΥΑ. Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας. Το μυαλό. Όλα είναι εκεί. Και οι
φρουροί και η απόδραση.» Να συγκεντρωνόμαστε στη στιγμή. Στο Τώρα. Είναι το μόνο που έχουμε. Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι αυτοάνοσο νόσημα που πλήττει κυρίως άτομα με ένα πολύ συρρικνωμένο «εγώ». Τέτοιο ήταν το δικό μου. Αυτή η συρρίκνωση δημιουργεί ένα βάρος που δεν μπορείς να σηκώσεις. Έτσι ξεκινά η θεραπεία, τροφοδοτώντας και το δικό σου εγώ. Δεν χωράει καταπίεση. Έπαθες κι έμαθες και οφείλεις να λες λίγο πιο συχνά “Τώρα μιλάω εγώ”.

Περί δημοσιογράφων και fake news: Και κανέναν μη προσκύνα…

«Στο εξής κάθου και γράφε»…

Π. Μπουκάλας

 “Καθημερινή” (αναδημοσίευση)

Ας αρχίσουμε με ποίηση. Σατιρική. Με στίχους του Αλέξανδρου Σούτσου. Γράφτηκαν το 1831, σαν έμμετρη εναντίωση στο «τυποκτόνον ψήφισμα» του Ιωάννη Καποδίστρια, έκτοτε όμως απέκτησαν μια σχεδόν εμβληματική αξία, έστω κι αν συχνά τους θυμόμαστε λαθεμένα: «Είν’ ελεύθερος ο Τύπος φθάνει μόνο να μη βλάψεις / της Αρχής τους υπαλλήλους, / τους Κριτάς, τους Υπουργούς μας και των Υπουργών τους φίλους. / Είν’ ελεύθερος ο Τύπος φθάνει μόνον να μη γράψεις»,

Με τον Σούτσο βρισκόμαστε στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Όταν η νεογέννητη ελληνική πολιτεία όφειλε να γεννήσει και τους θεσμούς της, όσους θα πραγμάτωναν το εγερτήριο όραμα της καθολικής ελευθερίας ή, αντίθετα, θα το περιέστελλαν, ίσως και μέχρις ακυρώσεως. Τίποτε δεν ήταν δεδομένο, πλην της ανεξαρτησίας ενός μικρού τμήματος του ελληνικού χώρου. Η ανεξαρτησία του Τύπου ήταν ένα από τα κρισιμότερα διακυβεύματα. Η Επανάσταση με τα Συντάγματά της, πάντως, είχε προικοδοτήσει τη χώρα με το πνεύμα των Φώτων και της Ελευθερίας.
Στον «Νόμο της Επιδαύρου», το Σύνταγμα του 1823, γίνεται για πρώτη φορά ρητή αναφορά στη λειτουργία του Τύπου, στους όρους και στις προϋποθέσεις της: «Οι Έλληνες έχουσι το δικαίωμα να κοινοποιώσι και άλλως πως, και διά των Τύπων, τας κρίσεις των, αλλά με τους ακολούθους τρεις όρους: α) Να μη γίνεται λόγος κατά της χριστιανικής θρησκείας. β) Να μη αντιβαίνωσιν εις τα αρχάς της ηθικής. γ) Να αποφεύγωσι πάσαν προσωπικήν ύβριν». Οι όροι επαναλαμβάνονται και στο Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος που ψήφισε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, το 1827. Όσον αφορά το δικαίωμα της δημοσίευσης, όμως, προστίθενται ορισμένες κρίσιμες λέξεις στο άρθρο 26: «Οι Έλληνες έχουσι το δικαίωμα χωρίς προ εξέτασιν να γράφωσι, και να δημοσιεύουσι διά του Τύπου ή αλλέως τους στοχασμούς και γνώμας των». Aπαγορευομένης της «προεξετάσεως», απαγορεύεται η λογοκρισία και επιβάλλεται η ελευθεροτυπία.

Η «προεξέτασις» ακριβώς είχε προκαλέσει τη ρήξη του Θεόκλητου Φαρμακίδη με τον Δημήτριο Υψηλάντη. Ο Φαρμακίδης, έμπειρος από τη θητεία του στον «Λόγιο Ερμή», φωτισμένος και φιλελεύθερος, ανέλαβε τη διεύθυνση της πρώτης εφημερίδας πολύ νωρίς μετά την έναρξη της Επανάστασης. Η «Σάλπιγξ Ελληνική», όμως, εξέδωσε μόλις τρία φύλλα, στην Καλαμάτα, τον Αύγουστο του 1821. Ο Φαρμακίδης αρνήθηκε το «δεσποτικόν μέτρον της προεξετάσεως» και η «Σάλπιγξ» σίγησε.

Τα ίδια τα περίφημα «Ελληνικά Χρονικά» του Ιωάννη-Ιάκωβου Μάγερ κινδύνευσαν να μην εκδοθούν ποτέ. Η προκήρυξη που προανήγγειλε την έκδοσή τους στο Μεσολόγγι την Πρωτοχρονιά του 1824, και στην οποία ο Μάγερ εξέφραζε την πίστη ότι «διά των σοφώς κυβερνωμένων Εφημερίδων οι Έλληνες θέλουσι διδαχθή περί των προόδων της ευνομίας και της κατά νόμους αυτονομίας των», εξόργισε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που επιχείρησε να παρεμποδίσει την έκδοση του φύλλου, με διάφορα προσχήματα. Το εγχείρημα σώθηκε χάρη στην επιμονή του Μπάιρον και του συνταγματάρχη Λέστερ Στάνχοπ, εκπροσώπου του Φιλελληνικού Κομιτάτου του Λονδίνου. Έτσι, τα «Χρονικά» εκδόθηκαν, και μάλιστα τους τέσσερις πρώτους μήνες τυπώνονταν στο τυπογραφείο που είχε φέρει ο Μαυροκορδάτος.
Από Απομνημονεύματα αγωνιστών γνωρίζουμε ότι η πολιτικοστρατιωτική αρχή του Μεσολογγίου προσπαθούσε να χαλιναγωγήσει το φιλελεύθερο πνεύμα του Μάγερ, πόλεμος ήταν άλλωστε. Το γεγονός όμως ότι μερικά φύλλα της εφημερίδας κατασχέθηκαν από την Κεντρική Διοίκηση, λόγω της κριτικής που ασκούσαν στα έργα ή στις παραλείψεις της, πιστοποιεί ότι ο Ελβετός πατέρας της νεοελληνικής δημοσιογραφίας, όσο και να λύγισε, δεν έσπασε.
Ξέρουμε, βέβαια, ότι συχνά οι προκηρύξεις ενάρετων αρχών και ευγενών προθέσεων, οι κώδικες χρηστής συμπεριφοράς, ακόμα και τα Συντάγματα, καταντούν κείμενα γραμμένα στο νερό. Κι έπειτα υπάρχει πάντα η δυνατότητα επίκλησης κάποιων αδιευκρίνιστων «έκτακτων αναγκών», η οποία προσφέρει τη δυνατότητα μείωσης ή παράκαμψης του καταστατικού Χάρτη. Για παράδειγμα, στις 26 Απριλίου 1831 η Γερουσία, παρά την αρχική άρνησή της, υποκύπτει στις αξιώσεις του Καποδίστρια και με ψήφισμά της επιβάλλει ασφυκτικούς λογοκριτικούς όρους στην άσκηση της δημοσιογραφίας. Όποιος, γράφοντας και δημοσιεύοντας, «εκίνει εις ανατροπήν των καθεστώτων προσωρινώς της Επικρατείας πραγμάτων» ή «προεκάλει εις απείθειαν προς τους νόμους», οδηγούνταν στη φυλακή ή πλήρωνε εξοντωτικό χρηματικό πρόστιμο. Να γιατί πήρε φωτιά ο Σούτσος.

Κώδικα δεοντολογίας έχουμε και σήμερα όσοι δημοσιογραφούμε, παρότι αρκετοί δηλώνουν άγνοια για τη μόλις 23 ετών ύπαρξή του, και άλλοι, εκ των πλέον επωνύμων, δηλώνουν διά των έργων τους την πλήρη, καγχαστική αδιαφορία τους. «Προεξέταση», πάντως, δεν έχουμε. Ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε και να λέμε. Ξέρουμε άλλωστε ότι στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι δεν απειλούνται από εξοντωτικές αγωγές. Δεν βλέπουν τα κείμενά τους να μη δημοσιεύονται, όταν δεν συμφωνούν με τη γραμμή της εφημερίδας, που αλλάζει κατά τον ιδιοκτήτη. Ούτε δολοφονούνται μπροστά στο σπίτι τους, όταν τολμούν να θίξουν τα κακώς, κάκιστα κείμενα του οργανωμένου εγκλήματος και της συνάφειάς του με απόστρατους ασφαλίτες.

Ξέρουμε επίσης ότι ουδείς θα σου χαρίσει περισσότερη ελευθερία από αυτήν που θα διεκδικήσεις. Ότι πολλές σπουδαίες ειδήσεις δεν θα έβλεπαν το φως αν δεν κάλυπτε τα ηθελημένα κενά της επίσημης δημοσιογραφίας, η δημοσιογραφία των πολιτών, η νεόφυτη άμισθη δημοσιογραφία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ξέρουμε, τέλος, ότι πέρυσι η χώρα μας έπεσε πέντε θέσεις στον πίνακα των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, όπου οι χώρες κατατάσσονται με κριτήριο τον δείκτη του σεβασμού τους στην ελευθεροτυπία: από την 65η στην 70ή θέση μεταξύ 180 χωρών.

Ειδικά στην Ε.Ε. είμαστε τέταρτοι από το τέλος. Μόνο η Βουλγαρία είναι χειρότερη, η Μάλτα και η Ουγγαρία του Όρμπαν. Δεν είναι για να χαιρόμαστε. Είναι για να σκεφτόμαστε πόσους βαθμούς μάς στέρησαν η υπαγωγή και της κρατικής τηλεόρασης στον πρωθυπουργό, η συρρίκνωση της πολυφωνίας, ο ανενδοίαστος κομματισμός δημοσιογράφων που υποκρίνονται τους ανεξάρτητους, η διακίνηση φέικ νιους από άλλους δημοσιογράφους που έγιναν βουλευτές ακριβώς χάρη σε αυτήν τη διακίνηση, οι πέτσινες λίστες και ο κατάφωρος μπερλουσκονισμός.
Τελειώνω όπως άρχισα. Με Σούτσο: «Στο εξής κάθου και γράφε. Κάθου και κοπάνιζέ μας, / τραγουδάκια τύπωνέ μας. / Ο,τι πράγμα δεν σ’ αρέσει κι όποιον άνθρωπο θελήσεις / ημπορείς να σατιρίσεις. / Τι λοιπόν φυλάγεις! Πάρε το κονδυλομάχαιρό σου, / κονδυλάκια κόψε. Βάλε το χαρτί στο γόνατό σου. / Κόκκινη μελάνη θέλεις; Με την κόκκινη αρχίνα. / Απ’ το κόσκινο όλα πέρνα και κανέναν μη προσκύνα». Ανενδοίαστη η προτροπή: «Και κανέναν μη προσκύνα». Θα μπορούσε άραγε να τεθεί σαν μότο στον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ; Μάλλον θα καταγγελλόταν σαν «προτροπή εις απείθειαν προς τους νόμους».

Φωτό: Εργο του Γιάννη Αδαμάκη από την ομαδική έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής «Θάλασσα όπως έρως» στην γκαλερί Καψιώτη. Διάρκεια έκθεσης: έως 19 Ιουνίου. Αλκιβιάδου 153 και Σωτήρος, Πειραιάς.

Ένας στους τέσσερις θανάτους σχετικούς με τη ζέστη στην Αθήνα οφείλεται στην Κλιματική Αλλαγή!

Κλιματική Αλλαγή: Ευθύνεται για έναν στους τέσσερις θανάτους σχετικούς με τη ζέστη στην Αθήνα!

news247.gr 

3-4 λεπτά

---

Περισσότεροι από έναν στους τρεις θανάτους (37%), στους οποίους η ζέστη έχει παίξει ρόλο κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μπορούν να αποδοθούν ήδη στην άνοδο της θερμοκρασίας λόγω της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με μία νέα διεθνή επιστημονική μελέτη, τη μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα.

Η έρευνα δείχνει ότι με το πέρασμα του χρόνου οι πιο ακραίες θερμοκρασίες και τα συχνότερα κύματα καύσωνα τα καλοκαίρια οδηγούν σε περισσότερους θανάτους. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι, όπως δείχνουν τα στοιχεία, ένα μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής παρατηρείται σταδιακά στις πιο ζεστές χώρες της Νότιας Ευρώπης, όπως η Ελλάδα.

Το ποσοστό «ενοχής» της κλιματικής αλλαγής ποικίλει από χώρα σε χώρα και από πόλη σε πόλη του κόσμου. Στην Αθήνα, σύμφωνα με την έρευνα, εκτιμάται ότι το 26,1%, δηλαδή τουλάχιστον ένας στους τέσσερις θανάτους, οι οποίοι σχετίζονται με τη ζέστη, μπορεί να αποδοθεί στην κλιματική αλλαγή.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Άνα Βισέδο-Καμπρέρα του Πανεπιστημίου της Βέρνης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα κλιματικής αλλαγής «Nature Climate Change», ανέλυσαν στοιχεία της περιόδου 1991-2018 από 732 τοποθεσίες σε 43 χώρες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, και για πρώτη φορά έκαναν εκτιμήσεις πόσο συμβάλλει πραγματικά η άνοδος της θερμοκρασίας λόγω των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων στην αύξηση της θνητότητας λόγω της ζέστης. Στη μελέτη, από ελληνικής πλευράς, συμμετείχε η καθηγήτρια Ιατρικής Στατιστικής και Επιδημιολογίας Κλέα Κατσουγιάννη της Ιατρική Σχολής του ΕΚΠΑ και της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Κολλεγίου Imperial του Λονδίνου.

Η έρευνα εκτιμά ότι σε παγκόσμιο επίπεδο το 37% των θανάτων τα καλοκαίρια εξαιτίας των κυμάτων καύσωνα συνδέεται με την κλιματική αλλαγή, με το ποσοστό να είναι μεγαλύτερο στην Κεντρική και Νότια Αμερική (φθάνει π.χ. το 76% στον Ισημερινό και στην Κολομβία), καθώς και στη Νοτιοανατολική Ασία (μεταξύ 48% και 61% ανάλογα με τη χώρα).

Όσον αφορά συγκεκριμένες πόλεις, εκτιμάται ότι κάθε χρόνο εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής συμβαίνουν 189 επιπρόσθετοι θάνατοι στην Αθήνα (το 26,1% όλων των θανάτων που σχετίζονται με τη ζέστη γενικότερα), 172 στη Ρώμη (32%), 156 στο Τόκιο (36%), 177 στη Μαδρίτη (32%), 146 στη Μπανγκόκ (53,4%), 82 στο Λονδίνο (33,6%) και 141 στη Νέα Υόρκη (44,2%).

Όπως είπε η κ. Καμπρέρα, «αναμένουμε το ποσοστό των σχετιζόμενων με τη ζέστη θανάτων να συνεχίσει να αυξάνει εάν δεν κάνουμε κάτι για την κλιματική αλλαγή ή δεν προσαρμοστούμε. Μέχρι στιγμής, η μέση παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί μόνο κατά περίπου έναν βαθμό Κελσίου, που είναι ένα κλάσμα αυτού που μπορεί να αντιμετωπίσουμε, εάν οι εκπομπές (αερίων) συνεχίσουν να αυξάνουν ανεξέλεγκτες».

Οι ερευνητές τόνισαν ότι η κλιματική επηρεάζει την υγεία των ανθρώπων με πολλούς τρόπους, άμεσους και πιο έμμεσους, από το θερμικό στρες του σώματος, τις πυρκαγιές και την αυξημένη ρύπανση του αέρα έως τα ακραία καιρικά φαινόμενα και την εξάπλωση ασθενειών από έντομα. Όταν οι άνθρωποι εκτίθενται συχνά σε μεγάλες θερμοκρασίες τότε αυξάνεται η πιθανότητα θανάτου.

 

Αλέξης Τσίπρας «Η κυβέρνηση εξυπηρετεί μία επιχειρηματική ελίτ»

Τσίπρας: "Ο κόσμος θα αρχίσει να βλέπει τι σημαίνει ΝΔ - Η κυβέρνηση ξεπληρώνει γραμμάτια σε μία επιχειρηματική ελίτ"

Συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό «Star Κεντρικής Ελλάδας»

 

 documentonews.gr

6-7 λεπτά

---

«Πυρά» κατά της κυβερνητικής διαχείρισης όσον αφορά την πανδημία, την οικονομία, την παιδεία και τα εργασιακά, εξαπέλυσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο STAR Κεντρικής Ελλάδας και τον δημοσιογράφο Γιώργο Σιμόπουλο.

Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, ο κόσμος τώρα θα αρχίσει να κατανοεί «το τι σημαίνει ΝΔ». «ΝΔ σημαίνει μείωση μισθών, σημαίνει ελαστικοποίηση ωραρίου, σημαίνει να δουλεύουμε ως λάστιχο με τον κίνδυνο της απόλυσης, σημαίνει να σπουδάζουν μονάχα όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα και η πλειοψηφία των φτωχών οικογενειών να βρίσκεται με την αγωνία για το εάν θα σπουδάσουν τα παιδιά», σημείωσε χαρακτηριστικά.

«Η κυβέρνηση εξυπηρετεί μία επιχειρηματική ελίτ»

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση «ξεπληρώνει γραμμάτια απέναντι σε επιχειρηματική ελίτ, στο ΣΕΒ πάνω απ’ όλα που θα έχει περισσότερα κέρδη μέσω μειώσεων στο εργασιακό κόστος», αναφερόμενος στο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη.

Αναφερόμενος στο αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία επανέλαβε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «ξεπληρώνει γραμμάτια απέναντι σε μια ελίτ επιχειρηματική, στο ΣΕΒ πάνω απ’ όλα που θα έχει περισσότερα κέρδη μέσα από τη μείωση του εργασιακού κόστους».

Για τον Αλέξη Τσίπρα, η κυβέρνηση είναι κολλημένη «σε μια στρατηγική και σε μια αντίληψη που μπορεί να ήταν φρέσκια τη δεκαετία του ’90, μπορεί να διατηρήθηκε ως επίκαιρη και στις αρχές του 2000 σήμερα, όμως ιδιαίτερα μετά την πανδημία που αποτελεί μια ιστορική τομή και αναγκάζει σε όλο τον κόσμο όλες τις κυβερνήσεις να σκεφτούν διαφορετικά, κατά την άποψή μου είναι αναντίστοιχο να επιμένει σε σκουριασμένες λογικές του παρελθόντος. Η αντίληψη της κυβέρνησης είναι ότι με την ελαστικοποίηση της εργασίας, με την κατάργηση του θεσμικού πλαισίου που όριζε την εργασία για δεκαετίες, για αιώνες θα έλεγα, εδώ καταργείται το 8ωρο, θα δημιουργήσει προϋποθέσεις μεγαλύτερης κερδοφορίας σε κάποιους λίγους που στο μέλλον αυτή η κερδοφορία μπορεί να διανεμηθεί στην υπόλοιπη κοινωνία».

Πηγή φωτογραφίας: tvstar.gr

«Σφαγή εισακτέων»

Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης χαρακτήρισε ως «σφαγή εισακτέων» την αντιμετώπιση της κυβέρνησης όσον αφορά τις αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια.  «Με πρόσχημα το ότι δεν θέλουμε φοιτητές που δεν είναι καλά διαβασμένοι, η κυβέρνηση μειώνει τους εισακτέους κατά το 1/3. Είναι η μεγαλύτερη σφαγή εισακτέων που έχει γίνει στη χώρα ποτέ. Είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός εισακτέων από την ίδρυση του ελληνικού πανεπιστημίου. (…)

Η κυβέρνηση λει να μεγαλώσει την πελατεία των ειδικών κολεγίων. Είναι άλλο ένα ρουσφέτι στους ιδιοκτήτες κολεγίων στη χώρα μας. Διότι αυτά τα 30.000 παιδιά φέτος που δεν θα καταφέρουν να πάνε σε ένα ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης, σε ένα ΑΕΙ στη χώρα, τι θα κάνουν; Αυτές οι 30.000 περίπου οικογένειες που θέλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν θα αναζητήσουν είτε την έξοδο των παιδιών τους στο εξωτερικό, είτε θα γίνουν βορά στις διαθέσεις αυτών των κολεγίων, τα οποία ως γνωστόν είναι αμφιβόλου ποιότητας και για τα οποία η κ. Κεραμέως είχε σπεύσει εν μέσω της πανδημίας με νομοθετικές ρυθμίσεις στη Βουλή να τα εξισώσει με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και να εξαναγκάσει τα Επιμελητήρια της χώρας να εγγράψουν στους καταλόγους τους τους πτυχιούχους. Άρα, εδώ έχουμε μια στοχευμένη στρατηγική και πολιτική εις βάρος της μέσης ελληνικής οικογένειας και προς όφελος κάποιων λίγων ιδιωτών».

«Το παιχνίδι με τους αριθμούς δεν μπορεί να κρυφτεί»

«Η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό θνητότητας, δηλαδή απωλειών ανθρώπινης ζωής σε σχέση με τα κρούσματα. Το μεγαλύτερο. Για να είμαι απόλυτα ακριβής, είναι 30η στον κόσμο και στην 6η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει δηλαδή μεγαλύτερο ποσοστό από χώρες όπως η Ιταλία που είχαμε το δράμα του Μπέργκαμο, τη Γαλλία, από χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες που θρηνούν εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, από χώρες όπως η Ινδία ακόμη, που βλέπετε τι γίνεται εκεί το τελευταίο διάστημα», σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας όσον αφορά την πανδημία.

«Το παιχνίδι με τους αριθμούς δεν μπορεί να κρυφτεί από τα τουριστικά πρακτορεία και από τη διεθνή κοινότητα. Άρα ξεκινάμε από ένα ντισαβαντάζ. Όσο έχουμε αυτό τον αριθμό των κρουσμάτων και αυτό τον αριθμό των απωλειών ημερησίως είναι προφανές ότι ο τουρισμός φέτος θα έχει μεγαλύτερες δυσκολίες από αυτές που είχε πέρσι».

 

«Θα τελειώσουμε μία ώρα αρχύτερα με αυτή τη λαίλαπα»

Απαντώντας σε ερώτηση που αφορά τα σενάρια περί διεξαγωγής πρόωρων εκλογών, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι «σε αυτή τη φάση της πανδημίας είναι αδιανόητο ένα κόμμα να λέει τι «εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι να κερδοσκοπήσω πολιτικά πάνω στον πόνο και το πένθος και στο δράμα των πολιτών και θέλω πολιτικές εξελίξεις όταν συνάνθρωποί μας πεθαίνουν». Δεν το έκανα, δεν είμαι τέτοιος πολιτικός, δεν θα γίνω ποτέ».

Ωστόσο, τόνισε πως εάν το επιλέξει ο πρωθυπουργός θα είναι καλοδεχούμενο «γιατί θα τελειώσουμε μία ώρα αρχύτερα με αυτή τη λαίλαπα. Έχω την αίσθηση ότι δεν θα το επιλέξει, διότι θα ήταν ύβρις εάν στην περίοδο της πανδημίας προχωρούσε σε εκλογές».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε επίσης ότι σε ένα τέτοιο σενάριο,  «θα δώσουμε τη μάχη μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο και θα δεσμευτούμε ταυτόχρονα ότι, όποτε και αν γίνουν εκλογές, μια προοδευτική κυβέρνηση θα επαναφέρει τη χώρα στη σωστή ρότα. Θα καταργήσει δηλαδή αυτές τις πολιτικές και θα επαναφέρει τις κατακτήσεις τις κοινωνικές και τις εργασιακές. Αν με ρωτάτε για το πότε θα γίνουν εκλογές δεν είμαι μάντης, γιατί αυτό είναι στη διάθεση του κ. Μητσοτάκη. Αυτό που σας λέω όμως είναι ότι εμείς θα δώσουμε τη μάχη δημιουργώντας κοινωνικές αντιστάσεις, οι οποίες θα φέρουν και την πολιτική αλλαγή πολύ πιο γρήγορα από το καθορισμένο θεσμικά πλαίσιο που είναι το τέλος της τετραετίας».

ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΟΥ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ

 

Τρολάρει Χατζηδάκη ο Τσακαλώτος: “Να πληρώσουμε με ρεπό και το δημόσιο χρέος”

Tο δικό του καυστικό σχόλιο για τα ρεπό του Κωστή Χατζηδάκη, που προκάλεσαν ατελείωτο «πάρτι» στα social media έκανε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και συντονιστής του Οικονομικού Κύκλου του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ τονίζει ότι η κυβέρνηση φαίνεται να προωθεί το ρεπό ως παράλληλο νόμισμα.

«Θα το δεχθώ, αν δεχθεί να πληρώνονται σε ρεπό τα χρέη προς το δημόσιο, τα χρέη προς τις τράπεζες και στη συνέχεια πείσει και τους δανειστές να πληρώσουμε με ρεπό το δημόσιο χρέος.

Dum spiro spero…» καταλήγει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Σφηνάκια (38)

 1. Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΛΗ

2. Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Με αφορμή τις αλλαγές που φέρνει το νέο νομοσχέδιο για την προστασία της εργασίας, η ΟΝΝΕΔ διοργάνωσε μία συζήτηση με νέους που δραστηριοποιούνται σε διάφορους επαγγελματικούς κλάδους και τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Κωστή Χατζηδάκη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός, σε μία συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο, απάντησε σε όλες τις απορίες επτά νέων επαγγελματιών ΟΝΝΕΔΙΤΩΝ, στα fake news για την δήθεν "κατάργηση" εργασιακών δικαιωμάτων και πώς το νομοσχέδιο θα μπορέσει να λύσει χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε διάφορους κλάδους.