Τέχνη από βότσαλα

I Create Art From Stones I Find On The Beach

By​ Stefano Furlani

To be born and to grow up in Fano means to live in symbiosis with the sea and its stony, sandy shores. And one of the most amusing games in there, is the research of little stones of unusual shapes, similar to something or someone.

As a father, tied to traditions, I passed down this exciting passion to my son Davide, when he was three. Quickly fascinated by what nature can give, and with the right amount of imagination, he did his best finding such particular stones with strange geometry. By assembling them together, under the beach umbrella, we have started creating compositions more and more detailed and complex. The problem was, that after making them we'd have to watch them being destroyed at dusk.
Losing these, what for the two of us were, little artworks led me to the idea to put the stones on a wooden base, making them become real pictures.

More info: sassidautore.it | Facebook

Το ταλέντο του  Stefano Furlani είναι πραγματικά εντυπωσιακό  στα μάτια των περισσότερων από εμάς.  Ο άνθρωπος ξεκίνησε να μαζεύει απλώς   , όπως όλοι μας , ωραία βότσαλα από τις παραλίες όπου παραθέριζε.
 Έχοντας φτιάξει μια τεράστια προσωπική  συλλογή , αποφάσισε μια μέρα να δημιουργήσει διάφορες συνθέσεις και να τις επιχρωματίσει. Το αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό. Θαυμάστε κι εσείς ιδίοις όμμασι τις υπέροχες καλλιτεχνικές πλέον δημιουργίες του σε εντυπωσιακούς πλέον πίνακες. 

Gerontakos

Amazing Stone Art by Stefano Furlani | Designwrld

Απολαυστικό νουάρ έως το τέλος

Ο Χάρι Κουίνσι είναι ένας μεσήλικας που εργάζεται ως σχεδιαστής σε ένα εργοστάσιο υφασμάτων σε μια μικρή πόλη. Οι νεότεροι στο εργοστάσιο τον αποκαλούν "θείο Χάρι". Ζει ως εργένης σε ένα μεγάλο σπίτι με τις δύο αδελφές του, την υποχόνδρια Κέλι και την γκρινιάρα χήρα  Έστερ.

Όταν εμφανίζεται στο εργοστάσιο η Ντέμπορα Μπράουν, η νέα συνεργάτρια του Χάρι, διαταράσσεται η ζωή όλων και ιδιαίτερα των αδελφών του Χάρι, που διαπιστώνουν ότι η συναδελφική σχέση μετατρέπεται σε απροκάλυπτο ειδύλλιο.

Ξαφνικά, η  μελοδραματική ατμόσφαιρα της ταινίας μετατρέπεται σε θρίλερ,

που εμπλέκει τα αδέλφια σε ένα μυστηριώδη φόνο με δηλητήριο 

και τινάζει στον αέρα τη σχέση του Χάρι με την Ντέμπορα.

Ακολουθεί μια δραματική απόφαση του Χάρι, που θα μπερδέψει

ακόμα περισσότερο τα πράγματα.  

Απολαυστικό νουάρ , που κρατά σε αγωνία τον θεατή έως το τέλος.

Το οποίο όμως τέλος δεν είναι δυστυχώς το δυσάρεστο  που προέβλεπε το σενάριο ,

σεβόμενο το θεατρικό κείμενο πάνω στο οποίο στηριζόταν,

 αλλά το βολικό που επιβλήθηκε με το ζόρι από την εταιρεία για λόγους εμπορικούς.

Θα συμφωνήσετε κι εσείς μαζί μου, όταν  δείτε την ταινία...

Director: Robert Siodmak

 Writers: Thomas Job (play), 

Keith Winter (adaptation) 

Stars: George Sanders, Ella Raines, Geraldine Fitzgerald

The Strange Affair of Uncle Harry - Wikipedia

ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ...

Ο ζωγράφος των τρολ

Ο Gustaf Robert Högfeldt γεννήθηκε στο Αϊντχόφεν  το 1894 , σπούδασε στο Παρίσι, στο Ντίσελντορφ και στη Στοκχόλμη  και πέθανε στη Στοκχόλμη το 1986.
Ο ζωγράφος εκπροσωπείται στο Εθνικό Μουσείο και το Σύγχρονο Μουσείο στη Στοκχόλμη ως Σουηδός καλλιτέχνης .

Ήταν εικαστικός καλλιτέχνης και πέρασε στην αθανασία για τις  υπέροχες ακουαρέλες του  ως εικονογραφήσεις πολύ γνωστών βιβλίων, όπως το "Ιστορίες για τα ωραία  και άτακτα παιδιά" της Μαρίας  Όλοφσον. 

 

Έργα του  βρίσκονται σε κόμικς και  ιστορίες με πρωταγωνιστές τα μυθικά τρολ .

Γιώργος Σταυριανός: συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα

 

Δημοσιεύτηκε: diastixo.gr

 23 Δεκεμβρίου 2017

Ο Γιώργος Σταυριανός γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες κι επίσης λογοτέχνης και πανεπιστημιακός – διδάσκει ως Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας.
Έως τώρα έχει εκδώσει τρία μυθιστορήματα και μία μονογραφία, ενώ είκοσι περίπου δισκογραφικές εργασίες με μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα του τραγουδιού και του θεάτρου φέρουν την υπογραφή του και ισάριθμες είναι οι συμμετοχές του στη διεθνή παραγωγή.
Η παρούσα συνέντευξη δόθηκε με αφορμή το CD Η πηγή των θαυμάτων, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μετρονόμος.

Η Πηγή των θαυμάτων είναι ο τίτλος της νέας σας δισκογραφικής δουλειάς. Θέλετε να μας δώσετε κάποια στοιχεία από την ιδέα μέχρι και την υλοποίησή του;

Κάποια στιγμή υπακούμε σε μια απαίτηση που είναι ισχυρότερη από οποιοδήποτε κύμα ανάσχεσης. Την απαίτηση για δημιουργία. Συνήθως τοποθετείται εκτός χρόνου και τόπου, διαδικασία μυστηριακή και ανερμήνευτη. Δημιουργείται έτσι ένας ζωτικός χώρος καλλιτεχνικής ή άλλης έκφρασης. Η κατασκευή του «οικοδομήματος» ωριμάζει στην πορεία. Αρκεί που υπήρξε ο απαραίτητος εκείνος ζωτικός χώρος έκφρασης.

Την ιστορία γράφουν οι παρέες. Πόσο ισχύει αυτό γενικότερα αλλά και στην περίπτωση της Πηγής των Θαυμάτων;

Άλλο Ιστορία με γιώτα κεφαλαίο, και άλλο ιστορία. Την πρώτη την γράφουν κινήματα στα οποία εντάσσονται και οι παρέες μέσα από επαναστατικές ή άλλες διαδικασίες και ώριμη σκέψη, η δεύτερη γράφεται μέσα από μια λιγότερο συγκροτημένη διάδραση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, και που διαμορφώνεται λιγότερο συνειδητά και περισσότερο ασυνείδητα. 

Θέλετε να μας πείτε για τους υπόλοιπους συντελεστές του ανά χείρας έργου;

Ερμηνευτές πρώτης γραμμής οι περισσότεροι, μια ενορχήστρωση με την οποία ελάχιστα διαφωνώ, και ένας πρωτόπειρος στιχουργός, αν και δόκιμος συγγραφέας, που πραγματικά ανταποκρίθηκε πλήρως στην πρόκληση.

Συνήθως η δημιουργία ενός τραγουδιού ξεκινά από τους στίχους, οι οποίοι μελοποιούνται σε ένα δεύτερο στάδιο. Εσείς νομίζω ότι λειτουργείτε διαφορετικά. Θέλετε να μας μιλήσετε για τον τρόπο δουλειάς σας;

Είναι περισσότερο αφελής και απλός απ’ ό,τι φαντάζεστε. Στην αρχή δεν «ην ο λόγος» αλλά η μελωδία, με σπάνιες εξαιρέσεις.

Ερμηνεύετε και παίζετε στο πιάνο το ποίημα «Η Πόλις» του Κ. Καβάφη. Γιατί επιλέξατε να μελοποιήσετε το συγκεκριμένο ποίημα του κορυφαίου ποιητή;

Γιατί κατ’ αρχήν δεν είναι μόνο το «συγκεκριμένο ποίημα», όπως αναφέρετε, αλλά το κορυφαίο ποίημα, και ένα από τα σημαντικότερα της παγκόσμιας ποιητικής ανθολογίας. Γιατί οι τόποι, οι κάθε λογής τόποι, είναι οι άνθρωποι που τους συγκροτούν, είναι όλες αυτές οι αδέσποτες και σκοτεινές μοίρες που κινούνται για κάποιο διάστημα στον χώρο και στον χρόνο, εναποθέτοντας το έργα μιας ζωής στον βωμό της ματαιότητας αναζητώντας –χωρίς όμως απατηλές ψευδαισθήσεις οι περισσότεροι–την αθανασία…

Από το 1982 που εμφανιστήκατε στα μουσικά πράγματα (με την Έρημη πόλη και την εκπληκτική ερμηνεία της Μ. Δημητριάδη ) συνεργάζεστε με εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Ήταν δύσκολο να είστε επιλεκτικός;

Θα ήταν δύσκολο να μην είμαι επιλεκτικός…

Είστε διδάκτορας φιλοσοφίας, διδάσκετε και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Πώς συνδέεται η φιλοσοφία με την τέχνη σας;

Η Τέχνη είναι η επιτομή της αισθητικής. Και η Αισθητική την οποία δίδαξα αποτελεί κλάδο της φιλοσοφίας. Μάλιστα οι τελευταίοι «αισθητιστές» δεν κάνουν κανένα διαχωρισμό.

Παράλληλα, είστε και λογοτέχνης, έχετε εκδώσει ως τώρα τρία μυθιστορήματα. Νιώθετε να συνδέονται μέσα σας αυτές οι δύο ιδιότητες, του συγγραφέα και του συνθέτη;

Στη βάση που υπήρξα και ο κατ’ εξοχήν στιχουργός στα περισσότερα τραγούδια μου, ναι. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για «άσκηση» στον λόγο. Το τέταρτο μυθιστόρημα, ίσως και το πιο ώριμο, είναι υπό έκδοση.

Πώς κρίνετε την κατάσταση στο ελληνικό τραγούδι σήμερα;

Την προτιμώ από τη λεγόμενη «χρυσή εποχή» της δεκαετίας του ’60. Είναι λιγότερο σοβαροφανής και πιο ουσιώδης.

Ποια χαρακτηριστικά έχουν κατά τη γνώμη σας οι «επαρκείς ακροατές μουσικής»;

Αγνοούσα τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό. Συμμορφώνομαι,όμως, απαντώντας ότι έχω μια προτίμηση στους σχετικά «ανεπαρκείς» ακροατές. Τους ολίγον ερασιτέχνες.

Πέρα από το είδος που υπηρετείτε, αναγνωρίζετε μουσικούς και μουσικά είδη άλλων κατευθύνσεων;

Βρίσκω ενδιαφέρον στη ραπ μουσική και στο αφρικανικό παραδοσιακό τραγούδι. Νομίζω πως αποτελεί μια παγκόσμια δεξαμενή έμπνευσης. Επίσης θαυμάζω σύγχρονους «συμφωνιστές». όπως ο Carl Jenkins, ο John Adams κ.ά.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Να προβληματιστώ πάνω στον παραλογισμό αλλά και το μεγαλείο της εποχής που διανύουμε, και να ακολουθήσω το πνεύμα του καιρού μου, οπουδήποτε κι αν με βγάλει.

Τι θεωρείτε «πηγή θαυμάτων» στη σημερινή εποχή;

Την κάθε δημιουργική Έκρηξη.

Η Χαριτίνη Μαλισσόβα είναι εκπαιδευτικός και αρθρογράφος λογοτεχνίας στην εφημερίδα Θεσσαλία.

Η πρωτοχρονιά των μοναχικών ψυχών

Ο άσος της νύχτας

Ένα πρωτοχρονιάτικο διήγημα του  ΤΑΣΟΥ ΚΑΛΟΥΤΣΑ*

Ένθετα της Αυγής

Δημοσίευση: avgi.gr

31 Δεκεμβρίου 2017 

 

Με μισό αυτί, ενώ μασούλαγε αργά, άκουγε την τηλεόραση από το βάθος του σαλονιού.
Τώρα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, έδιναν οι ειδήμονες τις τελευταίες οδηγίες για το «ρεβεγιόν με στυλ»: Αν κλείσατε τραπέζι σε μεγάλη πίστα, τότε σε άσπρο πουκάμισο μια ανοιχτού χρώματος (μουσταρδί) γραβάτα... Αν προτιμάτε εμφάνιση άκρως επίσημη, τότε η απάντηση είναι σμόκιν και γνώση του savoir vivre... Μακιγιάζ διακριτικό... Συνοδεύεστε; Και το έτερον ήμισυ να είναι αρμονικά ντυμένο. Μια κυρία μπορεί να κρύψει μερικά κιλά (δικαιολογημένα λόγω των ημερών) μέσα σ’ ένα μαύρο, όχι μακρύ φόρεμα... Προλαβαίνετε: Ώρα έντεκα και μισή θα είστε στην τρίχα... Θα είστε ο άσος της νύχτας!
Μετά άρχισαν να μιλάνε για τα «ρεβεγιόν των επωνύμων». Ο τάδε κοσμηματοπώλης όχι πια στο γνωστό μέρος, όπου συνήθιζε, αλλά στην Κύπρο... Η δείνα ηθοποιός όχι εδώ αλλά στο Λονδίνο, προσκαλεσμένη από μια φίλη της... Η κόρη γνωστού εφοπλιστή θα μεταβεί με τον άντρα της και τα παιδιά τους στη Γαλλία, στο Παρίσι, όπου θα δοθεί φανταχτερό ρεβεγιόν στο σπίτι της φίλης της Μ., απ’ όπου δεν θα λείψουν ο άλφα και ο βήτα - όλοι τους εγκατεστημένοι από χρόνια εκεί...
Κάποια στιγμή θυμήθηκαν, φαίνεται, σε ποια χώρα ζούσαν... Εμφανίστηκε ένας γνωστός τραγουδιστής και μίλησε για ανθρώπους «που δεν έχουν νιώσει τη φτώχεια και τον πόνο, και δεν έχουν μείνει ποτέ χωρίς λεφτά», ενώ σήμερα ο κοσμάκης όλα αυτά τα βιώνει στο πετσί του και δυστυχεί, όπως στα νιάτα του είχε υποφέρει κι ο ίδιος!... Γι’ αυτό τραγούδησε με πάθος ένα παλιό σουξέ, «Το αγριολούλουδο», αφιερωμένο με αγάπη σ’ όλους της γης τους πονεμένους...
Πώς τα κατάφερνε πάντα στις γιορτές -αντίθετα, σίγουρα, με ό,τι καταβάθος θα επιθυμούσε -να μένει μόνος του, ποτέ δεν το κατάλαβε. Νοερά, βέβαια, ακολουθούσε τους άλλους, όλους αυτούς τους επώνυμους, καθώς τον περιέχυνε η λάμψη τους από το γυαλί της τηλεόρασης... Θα ’θελε να ’χε κι αυτός τους φίλους του, ναι, πολλούς φίλους. Τους έχανε όμως όλους αυτές τις μέρες. Άραγε υπήρχαν κι άλλοι που έμεναν, σαν κι αυτόν, ο-λο-μό-να-χοι, στις γιορτές; Άνοιγε έναν φανταστικό διάλογο με τον εαυτό του ή με τα λιγοστά αγαπημένα του πρόσωπα, ρωτούσε κι απαντούσε κιόλας, ό,τι του κατέβαινε απαντούσε.
Ρωτούσε, για παράδειγμα, τη Μαιρούλα του -δέκα ολόκληρα χρόνια τώρα που την είχε χάσει-, αν ήξερε τι ήταν το σμόκιν, που μόλις πριν λίγο είχανε αναφέρει (και ποτέ του ο ίδιος δεν είχε φορέσει...). Του απαντούσε αμέσως: Επίσημο ρούχο, για βραδινή έξοδο... Μαύρο σακάκι με σατέν πέτα, χωρίς τσάκιση, γιλέκο, άσπρο πουκάμισο με όρθιο γιακά, «παπαδίστικο», και παπιγιόν... Εκείνη τα ήξερε αυτά, δούλευε κάποτε και σαν μοδίστρα! Η Μαιρούλα ήταν η μοναδική του αγάπη - μπορεί να μην είχαν καταφέρει ν’ αποχτήσουν παιδιά, αλλά ήταν αχώριστοι ως το τέλος, δηλαδή μέχρι την άδικη στιγμή του μοιραίου τροχαίου. Τους πήρε παραμάζωμα μια νύχτα ένας νεαρός που γυρνούσε από τη διασκέδαση παραβιάζοντας το σήμα κυκλοφορίας για προτεραιότητα και τους αποτέλειωσε κάποιος που ερχόταν με φόρα αποπίσω, γκρεμίζοντας το αμάξι τους σ’ ένα βαθύ χαντάκι. Όταν ξαναβρήκε τις αισθήσεις του στο νοσοκομείο, έμαθε πως είχαν ανασύρει άψυχο το κορμί της αποκεί μέσα. Από τότε κλείστηκε πιο πολύ στο καβούκι του, η μοναξιά του πολλαπλασιάστηκε.
Τις καθημερινές έτρεφε κάποιες ψευδαισθήσεις - χτυπούσε καμιά φορά και το τηλέφωνο, συνήθως για διαφημιστικά. Τις Κυριακές και τις γιορτές όλοι εξαφανισμένοι. Αυτός έψαχνε, εις μάτην, να πετύχει κάποιον, να τον ευχηθεί τουλάχιστον από μακριά. Αν τυχόν τον ρωτούσαν θα τους έλεγε πως ήταν εντάξει και τα λοιπά, πως είχε τάχα κι αυτός τις παρέες του. Ντρεπόταν να τους μαρτυρήσει πως είχε καταντήσει μαγκούφης.
Ονειρευόταν πολυπληθείς δεξιώσεις, ανθρώπους που θα σχημάτιζαν κύκλο γύρω του σε φιλικές συγκεντρώσεις και θα ρωτούσαν τη γνώμη του για το οποιοδήποτε ζήτημα. Και υπήρχαν όντως τόσα κρίσιμα ζητήματα... Φανταζόταν χορούς με εξαίσιες ντάμες, αν και ο ίδιος δεν θα άλλαζε ποτέ τη Μαιρούλα του με καμιά άλλη. Από νωρίς είχε τηλεφωνήσει σε κάποιον που θεωρούσε φίλο του και τον είχε προσκαλέσει για απόψε. Έλα, του είπε δειλά, να τσιμπήσουμε παρέα, μαγείρεψα γαλοπούλα... Ο άλλος ξερόβηξε, απάντησε πως ένιωθε δεσμευμένος απέναντι σ’ έναν συγγενή του, που πιθανότατα θα τον καλούσε αργότερα. Ξεροκατάπιε, θα δειπνούσε πάλι μόνος του - αυτό δηλ. που έκανε τώρα. Δεν είχε νόημα να προσβάλλεται, έπρεπε να το είχε πάρει απόφαση, να είχε συνηθίσει στην άρνηση.
Ένιωθε χάλια. Ένα άτομο που για τόσα χρόνια δεν έχει καταφέρει να κρατήσει ούτε έναν φίλο κοντά του -σκεφτόταν- σε τι υπόληψη να το έχει κανείς; Τον πλάκωνε ένα βάρος στο στήθος, που μάλλον είχε την αφετηρία του στην παιδική του ηλικία, όταν ακόμα ζούσαν οι γονείς του και οργάνωναν κάθε χρονιά, στα γενέθλιά του, γιορτή για την πάρτη του. Αυτός ντροπαλός, καθόταν σε μιαν άκρη, σιωπηλός. Ή καμιά φορά που τον κυρίευε εντελώς η αμηχανία καθώς τους έβλεπε όλους σκυμμένους πάνω του, την κοπανούσε, όσο μπορούσε πιο αθόρυβα!... Περιέργως τώρα το βάρος είχε γίνει πάλι ανυπόφορο, κι ας μην υπήρχε πια ψυχή γύρω του. Η ζωή τον είχε σπρώξει στο ίδιο αποτέλεσμα από το άλλο άκρο της, το ακριβώς αντίθετο.
Γινόταν έξαλλος με τον εαυτό του όταν συνειδητοποιούσε πως η απόσταση που τον χώριζε απ’ τους άλλους διαρκώς μεγάλωνε. Τι συνέβαινε και αποκοβόταν σιγά σιγά; Ήταν όμως κάτι που αδυνατούσε να το σταματήσει. Συχνά τα λόγια που άκουγε να λένε τους έκανε όλους να φαντάζουν ξένοι στα μάτια του. Άλλα ήθη τα σημερινά! σκεφτόταν. Ακόμα κι οι συνηθισμένες κουβέντες κάποιων νέων της γειτονιάς του, που τους συναντούσε σχεδόν καθημερινά στο δρόμο, ηχούσαν σαν ασυναρτησίες στ’ αυτιά του.
Τώρα ήταν η εποχή των θεαματικών τηλεοπτικών προγραμμάτων και παιχνιδιών, που καθήλωναν μέσα από τη μικρή οθόνη μια μεγάλη μερίδα του κοινού. Έναν λαό που δυσκολεύεται τόσο να εξασφαλίσει τα προς το ζην, έπρεπε, τουλάχιστον, να τον ταΐζουν με μπόλικο θέαμα... έδινε την εξήγηση. «Τους μικρούς ήρωες της καθημερινής μας περιπέτειας...» τους χαιρέτιζαν σχεδόν οι πάντες. Ιδίως όταν τους κινητοποιούσε το δέλεαρ του κέρδους... Ποιος απ’ τους εναπομείναντες θα τα κατάφερνε να παραμείνει μέχρι τέλους στο παιχνίδι; Και ποιος θα κέρδιζε το χλιδάτο αμάξι που αποτελούσε το πολυπόθητο έπαθλο; (Να ήταν άραγε αυτό το φλέγον ζήτημα μιας χώρας που κατέρρεε;...). Τέλος πάντων, η αγωνία χτυπούσε στο κόκκινο...
Μάζεψε τα υπολείμματα με τα κόκαλα στις χούφτες του και βγήκε στο μπαλκόνι. Ξαφνικά η δική του αγωνία ήταν αν θα βρισκόταν από κάτω ο Άρης (έτσι είχε βαφτίσει το αδέσποτο που τριγυρνούσε στη γειτονιά του και ήταν ερωτευμένο με τη σκυλίτσα της γειτόνισσας, τη Μισέλ). Ξημεροβραδιαζόταν έξω απ’ την μανταλωμένη πόρτα της αυλής τους και κάθε τόσο έβγαζε έναν πνιχτό λυγμό, όλο ερωτικό καημό, σαν άνθρωπος. Τον είδε στη γνωστή του θέση στο σκιερό στενάκι, καθισμένο στα πισινά του πόδια. Ένα χλομό φεγγάρι λιάνιζε τη σιωπή του χιονιά.
Όταν πήγαινε στο δημοτικό, είχε ερωτευτεί κι εκείνος μια όμορφη συμμαθήτριά του, και κάθε μεσημέρι που σχόλαγαν στηνόταν και την περίμενε με τις ώρες έξω από το πλουσιόσπιτό της, μπας και καταφέρει να την πείσει να πάνε μαζί στο δικό του φτωχικό, να της δείξει μια περίπλοκη κατασκευή που είχε φτιάξει για χάρη της στην αυλή - ένα διαστημόπλοιο! Το κοριτσάκι του είχε δώσει την υπόσχεσή του, όμως οι δικοί της δεν την άφησαν ποτέ να ξεμυτίσει. Στέκονταν οι δυο τους και κοιτάζονταν θλιμμένα από μακριά. Με τον καιρό, βέβαια, η ανάμνηση εκείνου του κοριτσιού είχε χωνευτεί μέσα στη μορφή της Μαιρούλας του, της είχε παραχωρήσει τη θέση που κατείχε μέχρι τότε στην καρδιά του.
Φώναξε τον σκύλο που έκανε χαρές, κουνώντας φιλικά την ουρά του, και του έριξε τα κόκαλα. Δεν μπορούσε να τον διακρίνει καθαρά, αλλά τον άκουγε. Ο Άρης άρπαζε την τροφή σχεδόν στον αέρα, συνεχίζοντας να κουνάει την ουρά του.
Του έριξε κι άλλα κι άλλα, σχεδόν άδειασε όλο το τραπέζι. Τον πλημμύριζε μια άγρια χαρά ακούγοντας το κροτάλισμα από τις μασέλες του ζώου μες στη σκοτεινιά, καταλαβαίνοντας την ηδονική βουλιμία με την οποία άλεθαν το απρόσμενο δώρο του.

Μετά έσκυψε από το μπαλκόνι κι αφουγκράστηκε τη μεγαλόπρεπη σιωπή, τη σαγηνευτική γαλήνη που κυριαρχούσε στο νυχτερινό τοπίο και τύλιγε ως πέρα τη φωταγωγημένη πόλη.
Αν και δεν φορούσε κανένα επίσημο ένδυμα, όταν εκείνη τη στιγμή αντήχησαν από μακριά τα πρώτα πυροτεχνήματα, ένιωσε πραγματικά πως ήταν ο αναμφισβήτητος, ο μοναδικός άσος της νύχτας...

*:BiblioNet : Καλούτσας, Τάσος

ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΣΤΗ ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΕΝΝΗ

 Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ , ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΞΕΧΝΟΥΝ  ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας, ἵστορας ποιεύμενος, ἐπιτελέα ποιήσειν κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν ὅρκον τόνδε καὶ ξυγγραφὴν τήνδε.
Ἡγήσασθαι μὲν τὸν διδάξαντά με τὴν τέχνην ταύτην ἴσα γενέτῃσιν ἐμοῖσι, καὶ βίου κοινώσασθαι, καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι, καὶ γένος τὸ ἐξ ωὐτέου ἀδελφοῖς ἴσον ἐπικρινέειν ἄῤῥεσι, καὶ διδάξειν τὴν τέχνην ταύτην, ἢν χρηίζωσι μανθάνειν, ἄνευ μισθοῦ καὶ ξυγγραφῆς, παραγγελίης τε καὶ ἀκροήσιος καὶ τῆς λοιπῆς ἁπάσης μαθήσιος μετάδοσιν ποιήσασθαι υἱοῖσί τε ἐμοῖσι, καὶ τοῖσι τοῦ ἐμὲ διδάξαντος, καὶ μαθηταῖσι συγγεγραμμένοισί τε καὶ ὡρκισμένοις νόμῳ ἰητρικῷ, ἄλλῳ δὲ οὐδενί.
Διαιτήμασί τε χρήσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν, ἐπὶ δηλήσει δὲ καὶ ἀδικίῃ εἴρξειν.
Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε. Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω. Ἁγνῶς δὲ καὶ ὁσίως διατηρήσω βίον τὸν ἐμὸν καὶ τέχνην τὴν ἐμήν.
Οὐ τεμέω δὲ οὐδὲ μὴν λιθιῶντας, ἐκχωρήσω δὲ ἐργάτῃσιν ἀνδράσι πρήξιος τῆσδε.
Ἐς οἰκίας δὲ ὁκόσας ἂν ἐσίω, ἐσελεύσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων, ἐκτὸς ἐὼν πάσης ἀδικίης ἑκουσίης καὶ φθορίης, τῆς τε ἄλλης καὶ ἀφροδισίων ἔργων ἐπί τε γυναικείων σωμάτων καὶ ἀνδρῴων, ἐλευθέρων τε καὶ δούλων.
Ἃ δ' ἂν ἐν θεραπείῃ ἢ ἴδω, ἢ ἀκούσω, ἢ καὶ ἄνευ θεραπηίης κατὰ βίον ἀνθρώπων, ἃ μὴ χρή ποτε ἐκλαλέεσθαι ἔξω, σιγήσομαι, ἄῤῥητα ἡγεύμενος εἶναι τὰ τοιαῦτα.
Ὅρκον μὲν οὖν μοι τόνδε ἐπιτελέα ποιέοντι, καὶ μὴ ξυγχέοντι, εἴη ἐπαύρασθαι καὶ βίου καὶ τέχνης δοξαζομένῳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐς τὸν αἰεὶ χρόνον. παραβαίνοντι δὲ καὶ ἐπιορκοῦντι, τἀναντία τουτέων.

Απόδοση στα νέα ελληνικά

Ορκίζομαι στο θεό Απόλλωνα τον ιατρό και στο θεό Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και επικαλούμενος τη μαρτυρία όλων των θεών ότι θα εκτελέσω κατά τη δύναμη και την κρίση μου τον όρκο αυτόν και τη συμφωνία αυτή.
Να θεωρώ τον διδάσκαλό μου της ιατρικής τέχνης ίσο με τους γονείς μου και την κοινωνό του βίου μου. Και όταν χρειάζεται χρήματα να μοιράζομαι μαζί του τα δικά μου. Να θεωρώ την οικογένειά του αδέλφια μου και να τους διδάσκω αυτήν την τέχνη αν θέλουν να την μάθουν χωρίς δίδακτρα ή άλλη συμφωνία.
Να μεταδίδω τους κανόνες ηθικής, την προφορική διδασκαλία και όλες τις άλλες ιατρικές γνώσεις στους γιους μου, στους γιους του δασκάλου μου και στους εγγεγραμμένους μαθητές που πήραν τον ιατρικό όρκο, αλλά σε κανέναν άλλο.
Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω. Ούτε θα δίνω θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον που θα μου το ζητήσει, ούτε θα του κάνω μια τέτοια υπόδειξη.
Παρομοίως, δεν θα εμπιστευτώ σε έγκυο μέσο που προκαλεί έκτρωση. Θα διατηρώ αγνή και άσπιλη και τη ζωή και την τέχνη μου. Δεν θα χρησιμοποιώ νυστέρι ούτε σε αυτούς που πάσχουν από λιθίαση, αλλά θα παραχωρώ την εργασία αυτή στους ειδικούς της τέχνης.
Σε όσα σπίτια πηγαίνω, θα μπαίνω για να βοηθήσω τους ασθενείς και θα απέχω από οποιαδήποτε εσκεμμένη βλάβη και φθορά, και ιδίως από γενετήσιες πράξεις με άνδρες και γυναίκες, ελεύθερους και δούλους. Και όσα τυχόν βλέπω ή ακούω κατά τη διάρκεια της θεραπείας ή και πέρα από τις επαγγελματικές μου ασχολίες στην καθημερινή μου ζωή, αυτά που δεν πρέπει να μαθευτούν παραέξω δεν θα τα κοινοποιώ, θεωρώντας τα θέματα αυτά μυστικά.
Αν τηρώ τον όρκο αυτό και δεν τον παραβώ, ας χαίρω πάντοτε υπολήψεως ανάμεσα στους ανθρώπους για τη ζωή και για την τέχνη μου. Αν όμως τον παραβώ και επιορκήσω, ας πάθω τα αντίθετα.
___________________________
Απο την παρουσίαση του έργου "Ιπποκράτειος Όρκος" του Θωμά Μπακαλάκου στο 32ο Πανελλήνιο Καρδιολογικό Συνέδριο (2012) - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης 

Βανέσα Καλκάνη :σοπράνο 
Σοφία Μάλαμα: άλτο
 Σταμάτης Μπερής: τενόρος 
Παντελής Ψύχας:  βαρύτονος 

Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης
 Χορωδία Ιερού Ναού Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου Θεσσαλονίκης, 
διευθύνει η Μαρία Έμμα Μελιγκοπούλου

Διεύθυνση Ορχήστρας Γιώργος Βράνος.

Γιάννης Μανέτας: "Ένας... διαφορετικός καθηγητής Πανεπιστημίου"

«Ο,τι γίνεται σήμερα σε επίπεδο έρευνας στην Ελλάδα οφείλεται στον πατριωτισμό μερικών ντόπιων ερευνητών»

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών (efsyn.gr)

31.12.2017

Συντάκτης: 

Νόρα Ράλλη

 

 

O Γιάννης Μανέτας γίνεται σαφής από την αρχή. Ομότιμος, πλέον, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, με σπουδαίο διδακτικό και ερευνητικό έργο στο Τμήμα Βιολογικών Επιστημών από το 1978 (όπου και εξελέγη καθηγητής Φυσιολογίας Φυτών το 1993) αλλά και σε άλλα, σπουδαία δράση σε ερευνητικά κέντρα και του εξωτερικού (Λαπωνία, Σκoτία, Σουηδία, Γερμανία), δεν είναι τυχαίο πως, από όλα αυτά, σημαντικότερα επιτεύγματα της σταδιοδρομίας του θεωρεί τη συστηματική αποφυγή της πανεπιστημιακής γραφειοκρατίας, την άρνηση διεκδίκησης οποιασδήποτε διοικητικής θέσης και τη διατήρηση στενής φιλίας με πολλούς μαθητές του.
Η ολιστική θεώρηση, με την οποία προσεγγίζει τόσο τα ερευνητικά αντικείμενά του όσο και την προσωπική θεώρηση για τη ζωή, τον χαρακτηρίζει και όσον αφορά το συγγραφικό έργο του.
Το τελευταίο βιβλίο του αποτελεί και το πρώτο του μυθιστόρημα, με τον «περίεργο» τίτλο «Τη νύχτα που αγκάλιασε το Ginkgo biloba» (εκδόσεις Αιώρα), στο οποίο περιέχεται και η δική του αλήθεια για το τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια, «που ελπίζω να μην είναι μόνο δική μου» όπως μας λέει.

● Θα ξεκινήσω κάπως προβοκατόρικα: Λέτε στην αρχή του βιβλίου πως τα πρόσωπα του έργου είναι φανταστικά και τα επεισόδια επινοημένα. Γιατί δυσκολεύομαι να σας πιστέψω;
Μάλλον επειδή έχεις ζήσει και εσύ το Πανεπιστήμιο.
● Μέσω του πρωταγωνιστή σας, κάνετε λόγο και για τα πανεπιστήμια στο εξωτερικό, που είναι κατά βάση ιδιωτικά.
Ο Μοσχονάς (σ.σ. ο πρωταγωνιστής του βιβλίου) τα βρόντησε μεν και πήγε στην Αγγλία αλλά γρήγορα επέστρεψε, διότι, αν εξαιρέσει κανείς το οικονομικό ζήτημα, κατά τα άλλα εκεί τα βρήκε περισσότερο μπαστούνια. Βλέπετε, το θέμα είναι τι προσδοκά κανείς από μια θέση καθηγητή και τι είναι διατεθειμένος να ανεχτεί για να την αποκτήσει και, εσχάτως, ιδιαιτέρως στην Εσπερία, για να τη διατηρήσει. Τ
ώρα, το ζήτημα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν είναι μόνο τα δίδακτρα. Οχι βέβαια ότι αυτό δεν είναι σημαντικό, ωστόσο δίδακτρα αργά ή γρήγορα θα πληρώνουν και στα δημόσια πανεπιστήμια, έτσι όπως όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών αποποιήθηκαν τις οικονομικές τους ευθύνες, σπρώχνοντάς τα ν’ αναζητούν πόρους αλλού, πουλώντας, στην κυριολεξία, υπηρεσίες: εκπαιδευτικές υπηρεσίες σε όσους φοιτητές έχουν να πληρώσουν (όπως τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά) και ερευνητικές υπηρεσίες σε ιδιώτες (όπως η ισχυρή εμπλοκή εταιρειών στα ερευνητικά προγράμματα).
Το κυριότερο είναι ποια αντικείμενα θα διδάσκονται και θα ερευνώνται και με ποια έμφαση. Διότι ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο αναπόφευκτα θα λειτουργήσει με τους νόμους της αγοράς, δηλαδή αγοραία, προτιμώντας εκείνους τους τομείς της επιστήμης που αποφέρουν άμεσο κέρδος στους μετόχους του (με την ευρεία έννοια του όρου). Οι καθηγητές σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο είναι κατά κάποιο τρόπο μέτοχοι.
● Ισως γι’ αυτό και οι ανθρωπιστικές σπουδές, που δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στην «αγορά», να έχουν σημειώσει σοβαρή πτώση. Ποιο κενό πιστεύετε ότι αφήνει αυτό στις κοινωνίες;
Οι ανθρωπιστικές σπουδές ήταν πάντοτε ένας τομέας ανήσυχος και ανατρεπτικός. Αναπόφευκτα, σε ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί με όρους αγορών, όπου ο φοιτητής είναι πελάτης και ο καθηγητής μάνατζερ, ο τομέας αυτός θα πέσει σε ανυποληψία. Ή θα αναγκαστεί να εκφυλιστεί να διερευνά πιο αγοραία θέματα. Το βλέπουμε ήδη.
Για παράδειγμα, οι έρευνες συμπεριφοράς των καταναλωτών και οι δημοσκοπήσεις του ΠΑΜΑΚ (σ.σ. Πανεπιστήμιο Μακεδονίας).
Αυτό πρέπει να το αντιληφθούν και μερικοί υπουργοί της παρούσας κυβέρνησης, που στο παρελθόν υπηρέτησαν με επιτυχία την πρώτη εκδοχή των ανθρωπιστικών σπουδών.
● Τι γίνεται με την έρευνα στην Ελλάδα (ειδικά στον τομέα σας);
Θα παραμείνω γκρινιάρης. Τα πηγαίναμε καλά. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η γενική έλλειψη χρηματοδότησης, η επιλεκτική υπάρχουσα χρηματοδότηση, η εμπορευματοποίηση της έρευνας, η παραλυτική γραφειοκρατία και η επαγγελματική ανασφάλεια των νέων ερευνητών έχουν κάνει τα πράγματα αφιλόξενα. Αποτέλεσμα η τεράστια φυγή. Ο,τι γίνεται, οφείλεται στον πατριωτισμό μερικών ντόπιων ερευνητών, όπου ως πατριωτισμό στη συγκεκριμένη περίπτωση εννοώ το γνήσιο ενδιαφέρον για την έρευνα που γίνεται από απλή επιστημονική περιέργεια. Τη μόνη που μπορεί κάποιος να εξασκήσει με την απαραίτητη παιγνιώδη διάθεση.
● Στο βιβλίο μιλάτε και για τις καταλήψεις. Τι μπορεί να δώσει σήμερα διέξοδο στα κινήματα της νεολαίας ή να βοηθήσει στη δημιουργία τους;
Να διευκρινίσω ότι δεν είμαι εναντίον των καταλήψεων «απ’ όπου και αν προέρχονται». Οι καταλήψεις έχουν ισχυρότατο κινηματικό και κοινωνικό νόημα αν στηρίζονται στη λογική «καταλαμβάνω, αντιστέκομαι, παράγω». Πάρτε για παράδειγμα τη ΒΙΟΜΕ, το «City Plaza» ή τις πανεπιστημιακές καταλήψεις της πρώιμης μεταπολίτευσης. Και βέβαια, το Πολυτεχνείο. Ωστόσο, αυτό που συνέβαινε τις τελευταίες δεκαετίες στα πανεπιστήμια, τα λουκέτα στις εισόδους, δύο-τρεις στην περιφρούρηση, το κτίριο έρημο και η πλειονότητα των φοιτητών στα σπίτια τους, αυτό δεν ήταν κατάληψη, ήταν εγκατάλειψη. Και βέβαια, έδωσε την ευκαιρία στιγματισμού της σε όσους είχαν συμφέρον να το κάνουν.
● Αν, όπως γράφετε, «αυτοί που έκαναν τον δύσκολο έφυγαν εγκαίρως» και «οι αφελείς νεφελοβάτες θα φάνε στο τέλος τα μούτρα τους», ποιοι μένουν να ορίσουν το διαφορετικό;
Νομίζω ότι αυτό διαφαίνεται στο τέλος του βιβλίου, που δεν είναι τόσο απαισιόδοξο όσο προδιαθέτει η ερώτηση. Οι ατίθασοι χαρακτήρες, οπωσδήποτε μειονότητα, αυτοί που δεν βολεύονται με την εκάστοτε επιβαλλόμενη κατάσταση των πραγμάτων, αυτοί που από την πλειονότητα χαρακτηρίζονται απροσάρμοστοι, δεν έλειψαν ποτέ από την ιστορία. Η κοινωνία τούς διατηρεί ως εφεδρεία, για να μην καταρρεύσει στις δύσκολες περιόδους. Πληρώνουν βέβαια κάποιο κόστος. Εχουν όμως και ένα σημαντικό γι’ αυτούς όφελος: τονώνουν την αυτοεκτίμησή τους, ενώ σιωπηλά τους εκτιμούν ακόμη και οι βολεμένοι. Είναι αυτοί που τους ταιριάζει το απόφθεγμα «ούτε γαρ άρχειν ούτε άρχεσθαι εθέλω» (σ.σ. «Δεν θέλω ούτε να εξουσιάζω, ούτε να εξουσιάζομαι» - Ηρόδοτος).
● Ποιο έχει υπάρξει ή είναι το δικό σας «Ginkgo biloba»;
Δύσκολο να απαντήσω, δεν θυμάμαι ποτέ να αγκάλιασα ένα δέντρο για τους ίδιους λόγους που το έκανε ο ήρωας. Εχω όμως πολλές φορές χαϊδέψει κρυφά τα πειραματόφυτα που μου έδωσαν τη χαρά μιας ανακάλυψης.
● Τελικά, πώς μπορούμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας απέναντι στο κατεστημένο σύστημα;
Ως εξημερώσιμα ζώα επιλέγονται αυτά που είναι πειθήνια και έχουν την έμφυτη τάση να ακολουθούν τον αρχηγό. Αν και η απάντησή μου ρέπει προς τον διδακτισμό, θα έλεγα να είμαστε λιγότερο «εξημερώσιμοι» και να μη χάβουμε ασυλλόγιστα ό,τι μας σερβίρουν.

  Το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Μανέτα, «Τη νύχτα που αγκάλιασε το Ginkgo biloba», κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αιώρα. Τα δύο προηγούμενα, «Περί φυτών αφηγήματα» και «Τι θα έβλεπε η Αλίκη στη χώρα των φυτών», κυκλοφορούν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΚΙΓΚΟ ΜΠΙΛΟΜΠΑ;

*Γκίγκο - Βικιπαίδεια

 

 _________________________________________________________________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

1. Bιβλίο με διαλέξεις του σπουδαίου Αλ. Χάξλεϊ
2. «Τον κόσμο θα τον σώσουν οι ανίσχυροι»

Ένα από τα καλύτερα χολυγουντιανά μελοδράματα όλων των εποχών

  ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤ ΕΚΑΝΕ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Απ' όταν έφυγες - Βικιπαίδεια

Προστατεύοντας το διαφορετικό

 

Ευγένιου Τριβιζά, Η τελευταία μαύρη γάτα (απόσπασμα)

Στην αγατούλα
Σας τα λέω όλ' αυτά
γιατί εδώ στο νησί μας,
όπως κι αλλού,
οι γάτες ξεχνάνε,
οι άνθρωποι ξεχνάνε,
και η τρέλα δεν θέλει πολύ
να φουντώσει πάλι
φτου ξανά κι απ' την αρχή

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Επιδρομή στην ψαροταβέρνα

 

Πρώτα εξαφανίστηκε ο Μεταξονούρης. Μετά ο Σαλταπήδας. Μετά εξαφανίστηκαν ο Νιαουρίνος, ο Γκιουζέπε, ο Ραμσής, η Αραπίνα, ο Σαρδανάπαλος και η Μπιζού. Όλες αυτές οι γάτες δεν είχαν κανένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα εκτός από ένα: Ένα μόνο. Το χρώμα τους. Το μαύρο, κατάμαυρο χρώμα τους.
Στην αρχή, οι αιφνίδιες αυτές απουσίες δεν είχαν προκαλέσει ιδιαίτερη ανησυχία στο γατόκοσμο του νησιού. Δεν είναι δα και τόσο σπάνιο για μια γάτα να γίνεται άφαντη κάποια στιγμή στα καλά καθούμενα. Η εξαφάνιση της μπορεί να οφείλεται σε χίλιες δυο αιτίες: το αφεντικό της μπορεί να μετακόμισε σε κάποια άλλη γειτονιά, ή μπορεί καμιά στριμμένη σπιτονοικοκυρά να την έχει κλειδαμπαρωμένη μέσα στο σπίτι και να μην της επιτρέπει εξόδους — ή δεν αποκλείεται ακόμα να το έχει βάλει η ίδια η γάτα γινάτι και να ξημεροβραδιάζεται έξω από καμιά ποντικότρυπα, περιμένοντας να ξεμυτίσει το αφιλότιμο ποντίκι που έχει βάλει στο μάτι για να το γραπώσει και να του δώσει να καταλάβει.
Προσωπικά, ουδόλως με είχε απασχολήσει το θέμα αυτό ώς εκείνο το μοιραίο καλοκαιριάτικο βράδυ.
Το βράδυ εκείνο, που λέτε, είχα ραντεβού με τον Κοψονούρη, τον καλύτερο μου φίλο, γνωστό επίσης με τα παρατσούκλια «Γατοκομάντος» ή «Τηγανάκιας», λόγω των επιδόσεών του στον εντοπισμό και την αστραπιαία αρπαγή τηγανητών ψαριών από ψαροταβέρνες. Φίνος γάτος ο Κοψονούρης, άριστος φίλος, πάντα αισιόδοξος, μ' ένα χαρούμενο σπινθήρισμα στα μάτια. Το τί ξάπλες, πλάκες, τσάρκες και μάσες είχαμε κάνει μαζί δεν περιγράφεται. Χαράματα το ίδιο πρωί ο Κοψονούρης μου είχε εκμυστηρευθεί ότι σε μία από τις απογευματινές του περιπλανήσεις είχε εντοπίσει μια παραθαλάσσια ψαροταβέρνα, που το πλαϊνό παράθυρο της κουζίνας της δεν έκλεινε καλά και είχαμε συμφωνήσει να συναντηθούμε εκεί κοντά κατά το βραδάκι για να την τιμήσουμε δεόντως με μία αστραπιαία επιδρομή, που θα άδειαζε τα τηγάνια της και θα γέμιζε τις κοιλίτσες μας.
Τόπος του ραντεβού είχε οριστεί η τσίγκινη σκεπή μιας ετοιμόρροπης παράγκας, καμιά τριακοσαριά μέτρα απόσταση από το στόχο μας. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, είχαμε επιλέξει εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ επειδή δεν είχε παρά ελάχιστο φεγγάρι και συνεπώς μειώνονταν σημαντικά οι πιθανότητες να γίνουν αντιληπτές οι κινήσεις μας. Κι αυτό επειδή στο παρελθόν, επιδρομές σε ψαροταβέρνες και άλλα ευαγή ιδρύματα με πανσέληνο μας είχαν στοιχίσει ακριβά.
Εγώ λοιπόν, που λέτε, καταφθάνω πρώτος, σκαρφαλώνω στο άψε-σβήσε από ένα σκουριασμένο λούκι και αρχίζω να κόβω βόλτες πέρα-δώθε στη σκεπή της παράγκας. Αισθάνομαι ανέμελος και ευδιάθετος. Έχω μια υπέροχη θέα από κει πάνω. Δεξιά μου απλώνεται η θάλασσα, σκουροπράσινη κι απέραντη, ώς εκεί που φτάνει το μάτι, λες και δεν έχει τέλος. Παλιότερα, όταν ήμουνα μικρό γατάκι, ψιψινάκι δηλαδή, ονειρευόμουν ότι θα γινόμουν κάποια μέρα καραβόγατος, θα μπαρκάριζα σε ένα καλοτάξιδο ιστιοφόρο φορτωμένο κασέλες με λιθρίνια και σαρδέλες και θα γύριζα όλο τον ντουνιά απ' άκρη σ' άκρη. Θα περνούσα ζωή χαρισάμενη στα πέρατα του κόσμου, θα γευόμουν εξωτικά φεγγαρόψαρα σε τροπικά λιμάνια, θα σκαρφάλωνα σε ψαροκοκαλόδεντρα σε παραμυθένιες ζούγκλες και θα αγαπιόμουνα με παθιάρες γάτες στο Σιάμ, το Αφγανιστάν και την Περσία.
Αλλά δυστυχώς το όνειρο έμεινε όνειρο, επειδή η θάλασσα μου προκαλούσε ναυτία. Σήμερα βέβαια είναι ήρεμη σαν λάδι προτού το ρίξουν στο τηγάνι για να τηγανίσουν παλαμίδες και το αντιφέγγισμα των αστεριών παιχνιδίζει στην ακύμαντη επιφάνειά της. Το χειμώνα όμως η ίδια αυτή θάλασσα, θεέ μου, πώς αλλάζει, φουρτουνιάζει, θεριεύει, αγριεύει, μανιασμένα κύματα σηκώνονται ίδια βουνά θεόρατα, ο ένας τυφώνας διαδέχεται τον άλλο και για τρεις-τέσσερις μήνες ούτε καράβι, ούτε καΐκι, ούτε κανένα άλλο πλεούμενο μπορεί να πλησιάσει στο νησί μας.
Από κει ψηλά, λοιπόν, κόβω, που λέτε, κίνηση. Λίγο παρακάτω στα δεξιά μου, μπορώ να διακρίνω καθαρά το ασβεστωμένο κτίριο της ψαροταβέρνας «ο Κόκκινος Κοκοβιός», και από το φωτισμένο παράθυρο της κουζίνας, τη σκιά του μάγειρα, του κυρ Ανέστη, που καθαρίζει ανύποπτος τα τηγάνια του, σκουπίζοντας πού και πού με μια πετσέτα τον ιδρώτα από το μέτωπο του. Δεν έχει και πολλή πελατεία σήμερα η ψαροταβέρνα. Μόνο ένας μεσόκοπος καπετάνιος με τον παπαγάλο του και δυο ερωτευμένα ζευγαράκια κάθονται στα ξύλινα τραπέζια που είναι στρωμένα με ξεθωριασμένα ασπροκόκκινα καρό τραπεζομάντιλα. Απόηχοι από τις φωνές τους φτάνουν στα αυτιά μου και γαργαλιστικές μυρωδιές μπαρμπουνιών περιπαίζουν στα ρουθούνια μου.
Η κοιλιά μου γουργουρίζει ανυπόμονα, αλλά την καθησυχάζω, διαβεβαιώνοντάς την ενόρκως ότι σε λίγο θα την κάνω ευτυχισμένη. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί να γουργουρίζει γιατί σπάνια με εμπιστεύεται κι αυτό επειδή οι γαστριμαργικές υποσχέσεις μου, τις πιο πολλές φορές, αποδεικνύονται απατηλές.
Ξαφνικά συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Κάτω από μια αναποδογυρισμένη ψαρόβαρκα εμφανίζεται ένας άλλος, άγνωστός μου, μαύρος γάτος, που καθώς φαίνεται τον έχει προκαλέσει κι αυτόν η γαργαλιστική και ακατανίκητη μυρωδιά των μπαρμπουνιών.
— Όπα! Νά τα μας! Ελπίζω να μη μας τα χαλάσει ο γατεργάρης! σκέφτομαι.
Τον παρακολουθώ να πλησιάζει με προφύλαξη προς την κατεύθυνση της ψαροταβέρνας, ρίχνοντας κλεφτές ματιές ολόγυρα. Τα υπόλοιπα συμβαίνουν τόσο αναπάντεχα, τόσο αστραπιαία, που αναρωτιόμουν μετά αν πραγματικά τα είδα. Μια τρίκυκλη μοτοσικλέτα με καρότσα στο πλάι, που ερχόταν φουλαριστή από το βάθος του δρόμου, κόβει ταχύτητα, φρενάρει απότομα, δυο τύποι, ένας κοντός με τραγιάσκα και ένας ψηλός με κρεμαστό μουστάκι, πηδούν, αρπάζουν επιδέξια το γάτο με μια απόχη, του κοπανάνε μια-δυο κλοτσιές και τον μπουζουριάζουν σε ένα τσουβάλι. Ο ταλαίπωρος γάτος αρχίζει να συστρέφεται, να γρατζουνάει και να νιαουρίζει απελπισμένα αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Οι απαγωγείς ρίχνουν το θήραμά τους στην καρότσα, πηδάνε πάλι στη μοτοσικλέτα και γίνονται καπνός.
Εγώ δεν τολμώ να πιστέψω στα μάτια μου. Παγωμένος από έκπληξη χάνω πολύτιμο χρόνο. Δεν είμαι σίγουρος πώς πρέπει να αντιδράσω. Να περιμένω το φιλαράκο μου τον Κοψουνούρη, όπως είχαμε συμφωνήσει, ή να πάρω από πίσω τους κακοποιούς; Από τη μια η πεινασμένη κοιλίτσα μου, από την άλλη ένας συνάδελφος που έχει την ανάγκη μου. Διστάζω κάνα δυο δευτερόλεπτα αλλά το παίρνω απόφαση. Δίνω ένα σάλτο και αρχίζω να τρέχω με όλη μου τη δύναμη πίσω από τη μοτοσικλέτα. Άδικος κόπος. Όσο και να τρέχω η μοτοσικλέτα τρέχει ακόμα γρηγορότερα και σε λίγο χάνεται από τα μάτια μου στο βάθος του σκοτεινού δρόμου.
Λαχανιασμένος παίρνω το δρόμο της επιστροφής και όπως περνάω με κατεβασμένη ουρά από το σημείο της απαγωγής, παίρνει το μάτι μου ένα μεταλλικό αντικείμενο να γυαλίζει στην άσφαλτο. Καταπώς φαίνεται έχει πέσει από τους κακοποιούς. Πλησιάζω, το αναποδογυρίζω με το μπροστινό μου πόδι, το μυρίζω και το εξετάζω προσεχτικά. Είναι μια καρφίτσα, από αυτές που φοράνε οι άνθρωποι καμιά φορά στο πέτο. Δείχνει ένα πράσινο τετράφυλλο τριφύλλι μέσα σε ένα ασημένιο πέταλο. Περίεργο. Τί νόημα να έχει άραγε αυτό;
Δεν προλαβαίνω να το καλοσκεφτώ. Ένα ξαφνικό κορνάρισμα μου κόβει τη χολή και ένα θηριώδες τριαξονικό φορτηγό ώς εκεί πάνω, περνάει φουλαριστό ξυστά πλάι μου. Θαύμα πως δε με έκανε χαλκομανία! Επιστρέφω ολοταχώς στο πόστο μου, σκαρφαλώνω στη σκεπή της παράγκας και αντικρίζω έναν ανήσυχο Κοψονούρη να με περιμένει ελαφρώς εκνευρισμένος.
— Ρε συ; Τί έγινες; Δεν είπαμε ότι θα την πέσουμε για ψάρια σήμερα; Τί τρέχει; Πού εξαφανίστηκες και με κάνεις κι ανησυχώ;
— Το και το, Κοψονούρη! Δυο τύποι, ένας κοντός με τραγιάσκα και ένας ψηλός με κρεμαστό μουστάκι τσουβαλιάσανε ένα γάτο.
— Μπα; Αλήθεια; Τί γάτο;
— Μαύρο! Σαν κι εμάς!
— Και τί σε κόφτει εσένα;
— Αν ήσουνα εσύ στη θέση του δεν θα ήθελες να νοιαζόταν κάποιος για την τύχη σου; Τον χτύπησαν κιόλας! Ποιος ξέρει πού τον πάνε το φουκαριάρη...
— Δεν έχεις άδικο! παραδέχτηκε ο Κοψονούρης. Αλλά τί μπορούμε να κάνουμε εμείς; Και μια και το 'φερε η κουβέντα, κάτι δεν πάει καλά με το σινάφι μας τώρα τελευταία. Ο ένας γάτος εξαφανίζεται μετά από τον άλλο. Λες αυτοί οι δύο τύποι που είδες να 'ναι υπεύθυνοι και για τις άλλες περιπτώσεις; Για το Μεταξονούρη, το Σαλταπήδα, το Νιαουρίνο, τον Γκιουζέπε, το Ραμσή, την Αραπίνα, το Σαρδανάπαλο και την Μπιζού;
— Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να το μάθουμε.
— Δηλαδή;
— Να τους βρούμε.
— Πώς;
— Από την οσμή. Ένας από τους δυο κακοποιούς, ο κοντός με το μουστάκι, είχε μια χαρακτηριστική μυρωδιά.
— Δηλαδή;
— Μύριζε ιώδιο και μέντα.
— Καλά... Τρέχα βρες τον... Ωχ! Τί 'ναι αυτός ο θόρυβος; Ατμομηχανή περνάει;
— Όχι, ρε! Μην υπερβάλλεις! Η κοιλιά μου διαμαρτύρεται!
— Δεν στα λέω εγώ; Πιάνουμε την κουβέντα και ξεχνάμε το ζωτικότερο όλων των θεμάτων! Τη μάσα. Όπου να 'ναι κλείνει η ψαροταβέρνα και θα χάσουμε την ευκαιρία. Είσαι έτοιμος;
— Πανέτοιμος!
— Έχεις κανένα σχέδιο;
— Βεβαίως. Με παρακολουθείς;
— Με απόλυτη προσήλωση.
— Εγώ, το λοιπόν, για να δημιουργήσω αντιπερισπασμό, θα ριχτώ στον παπαγάλο του καπετάνιου που κάθεται σ' εκείνο εκεί το τραπεζάκι, βλέπεις; Μόλις ο μάγειρας βγει για να δει τί τρέχει, εσύ βουτάς ένα ψάρι κι όταν σε πάρει στο κυνήγι, αρπάζω κι εγώ ό,τι προλάβω!
— Τέλεια!
Η επιδρομή στην ψαροταβέρνα πήγε ρολόι. Ξεγελάσαμε με τον αντιπερισπασμό που είχα προτείνει το μάγειρα, αρπάξαμε από το τηγάνι ένα μπαρμπούνι ο καθένας και τα τιμήσαμε δεόντως.
Μετά, για να χωνέψουμε, αρχίσαμε να σουλατσάρουμε ανέμελα στην παραλία, σε απόσταση ασφαλείας βέβαια από την ψαροταβέρνα. .....
Ο Κοψονούρης ήταν στα κέφια του και σε μια στιγμή πήρε να τραγουδάει το αγαπημένο του τραγούδι, την «Ντολορές με τις δώδεκα ουρές»:

Η ψιψίνα η Ντολορές
είχε την πιο όμορφη
απ' όλες τις ουρές.
Και οι γάτοι κάνανε ουρά
για να τη δούνε να κουνάει
την ωραία της ουρά.
Ναι, οι γάτοι κάναν χάζι
όποτε την κούναγε με νάζι.
Είσαι φίνα
και τσαχπίνα
Είσαι απίθανη ψιψίνα
Ντολορές
Αχ! Να 'χες όχι μια αλλά δώδεκα ουρές!

— Τί λες; Πάμε και για δεύτερο πιάτο; ρώτησε μετά από λίγο ο Κοψονούρης. Ο μάγειρας θα 'ναι ακόμα ξεθεωμένος από το τρέξιμο. Δεν θα αντέξει να ξανατρέχει φτου ξανά κι απ' την αρχή... Δεν τον είδες; Σαν ατμομηχανή σε ανηφόρα ξεφύσαγε...
— Καλά θα ήτανε, αλλά δεν γίνεται.
— Γιατί; Μη μου πεις ότι χόρτασες.
— Όχι. Αλλά έχω ραντεβού.
— Με την Γκρατσιέλα;
— Ποιαν άλλη;
— Αμάν πια μ' αυτή την Γκρατσιέλα!
— Με περιμένει πώς και πώς. Δεν είναι σωστό να την απογοητεύσω.
— Τυχεράκια, με καμάρωσε ο Κοψονούρης, δεν ξέρω τί σου βρίσκει και είναι τόσο σαρδελωμένη μαζί σου.
— Ούτε εγώ ξέρω, αλλά όσο μου το βρίσκει, θα τη βρίσκω κι εγώ.
Και μ' αυτά τα λόγια αποχαιρέτησα τον Κοψονούρη και πήρα το δρόμο που θα με οδηγούσε στη βελούδινη αγκαλιά της Γκρατσιέλας.
[πηγή: Ευγένιος Τριβιζάς, Η τελευταία μαύρη γάτα, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2001, σ. 13-24]
Πηγή ανάρτησης :ebooks.edu.gr

Απόφαση σταθμός Κυπριακού Δικαστηρίου: Το διχλωρομεθάνιο συνδέεται με την ανάπτυξη καρκίνων!

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Φωτογραφία: Philenews.com

Δικαιώθηκαν με πανηγυρικό τρόπο, μετά από εννέα χρόνια, οι κάτοικοι σε περιοχή του Δήμου Λατσιών, στην Λευκωσία, τα σπίτια των οποίων γειτνίαζαν με το εργοστάσιο Astrasol.

Οι κάτοικοι είχαν κινηθεί με αγωγές εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και εναντίον έξι ακόμα φυσικών και νομικών προσώπων, αφού το δικαστήριο έκρινε ότι για τις διάφορες μορφές καρκίνου που ανέπτυξαν οι ίδιοι οι ενάγοντες, αλλά και οικεία τους πρόσωπα, κάποια εκ των οποίων δυστυχώς έχουν αποβιώσει, ευθύνεται το διχλωρομεθάνιο R-40 που εξέπεμπε το εργοστάσιο. Ανάμεσα στα πρόσωπα που απεβίωσαν ήταν και ένα παιδάκι ηλικίας 3 ετών. Την απόφαση εξέδωσε ο δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Αλέξανδρος Παναγιώτου, και αποτελεί «καταπέλτη» κυρίως για την Κυπριακή Δημοκρατία και συγκεκριμένα για το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας και την Πολεοδομία. Επίσης, η απόφαση χαρακτηρίζεται ως «σταθμός για τα εγχώρια δικαστικά χρονικά, αφού δεν υπάρχει προηγούμενο», ενώ ενδεχομένως να αποτελεί και παγκόσμια πρωτοτυπία υπό την έννοια, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, ότι «είναι η πρώτη φορά που εκδικάζεται τέτοιας φύσης υπόθεση και κρίνεται δικαστικά ότι το διχλωρομεθάνιο συνδέεται με την ανάπτυξη καρκίνων».
Στην προκειμένη περίπτωση ενάγοντες ήταν ο Θεοφάνης Χρυσάνθου και η σύζυγός του Κωνσταντίνα Μπάρκα, των οποίων το παιδί ασθένησε όταν ήταν περίπου 4 ετών. Όμως οι αγωγές στο σύνολό τους ήταν 21 και αφορούσαν σε πέραν των 50 ατόμων, τα οποία είτε απεβίωσαν είτε βρέθηκαν να παλεύουν με νόσους, όπως καρκίνο και λευχαιμία, οι οποίες θεωρείται ότι συνεκδικάστηκαν και έτσι η ετυμηγορία του δικαστηρίου τις καλύπτει όλες. Το ζήτημα του ύψους των αποζημιώσεων για τον κάθε ενάγοντα είναι κάτι που θα εξεταστεί ξεχωριστά από άλλα δικαστήρια, αφού ο κ. Αλέξανδρος Παναγιώτου είχε αρμοδιότητα να διαγνώσει μόνο το μέρος που αφορούσε τυχόν ευθύνες.
Εναγόμενοι ήταν το ίδιο το εργοστάσιο Astrasol, όπως και οι ιδιοκτήτες του Σωτήρης, Μαρούλα και Φοίβος Λιασής, καθώς επίσης ο Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της περιουσίας της εταιρείας «Liasis Shoelasts Company Ltd», ο γενικός εισαγγελέας της Δημοκρατίας για το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας και την Πολεοδομία και ο Δήμος Λατσιών.
Για το εργοστάσιο , ο δικαστής διέγνωσε ευθύνη μόνο για τον Φοίβο Λιασή και όχι και για τους γονείς του, κρίνοντας μέσα από τις μαρτυρίες ότι μόνο αυτός ως διευθυντής είχε τον έλεγχο της διαχείρισης και λάμβανε τις αποφάσεις. Ευθύνη διέγνωσε και για το ίδιο το εργοστάσιο, όπως και για το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας και την Πολεοδομία, ενώ για τη «Liasis Shoelasts Company Ltd» και τον Δήμο Λατσιών απεφάνθη ότι δεν υπέχουν ευθύνης.
Το δικαστήριο υιοθέτησε ουσιαστικά ως δικά του ευρήματα τις μαρτυρίες που πρόσφεραν οι επιστήμονες Χρήστος Μακρής και Μιχάλης Βωνιάτης, οι οποίοι είχαν διεξάγει επιδημιολογική έρευνα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το διχλωρομεθάνιο είναι δυνητικά καρκινογόνο και ότι ευθύνεται για τις ασθένειες που ανέπτυξαν οι κάτοικοι πέριξ του εργοστασίου. Συγκεκριμένα την έρευνα και την καταγραφή των ευρημάτων διενήργησε ο αναπληρωτής καθηγητής στο Διεθνές Ινστιτούτο Κύπρου για την Περιβαλλοντική και Δημόσια Υγεία που υπάγεται στη Σχολή Επιστημών Υγείας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου (ΤΕΠΑΚ), Κωνσταντίνος Μακρής, ενώ ο ειδικός υγειονολόγος- επιδημιολόγος, Μιχάλης Βωνιάτης, ασχολήθηκε με τη μελέτη της έρευνας και την επιδημιολογική ανάλυση. Είναι αξιοσημείωτο ότι η μελέτη τους αυτή εξετάστηκε πρόσφατα από δύο εγνωσμένου κύρους ακαδημαϊκούς οι οποίοι έκριναν τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε ως απόλυτα ορθή και επιστημονικά τεκμηριωμένη και ως εκ τούτου την ενέκριναν για δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Υγείας.
«Κρίνω ότι οι δύο πιο πάνω εμπειρογνώμονες βοήθησαν το δικαστήριο με την επιστημονικά εμπεριστατωμένη μαρτυρία τους να αντιληφθεί πλήρως τις αιτίες των αυξημένων κρουσμάτων καρκίνου στην περιοχή του εργοστασίου. Αποδέχομαι εξ ολοκλήρου τη μαρτυρία και τα ευρήματά τους όπως αυτά προκύπτουν από τις μελέτες τους, τα οποία και αναγάγω σε δικά μου ευρήματα. Ειδικότερα γίνεται αποδεκτό το γενικό και σημαντικό συμπέρασμα των εν λόγω μαρτύρων πως όλα τα αυξημένα κρούσματα καρκίνου που καταγράφηκαν πέριξ του εργοστασίου, όπως και εκείνα που συνέβησαν στους εργαζόμενους στο εργοστάσιο, συνδέονται επιδημιολογικά με τις εκπομπές ή την έκθεση σε διχλωρομεθάνιο που εξέπεμπε για τουλάχιστον 16 χρόνια (1994-2009) το εργοστάσιο», ήταν τα λόγια που χρησιμοποίησε το δικαστήριο στα καταληκτικά του συμπεράσματα.
Το δικαστήριο απεφάνθη ότι παρόλο που από τις μετρήσεις στο φουγάρο του εργοστασίου διαφαινόταν σοβαρή υπέρβαση των ορίων του διχλωρομεθανίου, εντούτοις δεν ελήφθη οποιοδήποτε μέτρο ώστε να τερματιστεί η παρανομία και κυρίως να προστατευθεί η υγεία των κατοίκων. «Το εργοστάσιο δεν ήταν νόμιμα λειτουργούσα βιομηχανία, αφού δεν είχε εξασφαλίσει άδεια από την πολεοδομική αρχή για αλλαγή χρήσης από εργοστάσιο υποδημάτων σε εργοστάσιο μαζικής παραγωγής σολών. Είναι η θέση των εναγόντων, την οποία και υιοθετώ, ότι οι άδειες που παραχωρούνταν συνέβαλαν στη διατήρηση και παγίωση της συνέχισης της παράνομης λειτουργίας του εργοστασίου εντός της μεικτής οικιστικής - βιοτεχνικής ζώνης και ειδικότερα πλησίον κατοικιών. Μιας παράνομης λειτουργίας που δημιούργησε σημαντικά προβλήματα στην υγεία και ευημερία των εναγόντων», τονίζεται στην απόφαση.
Τους ενάγοντες στην υπόθεση εκπροσώπησαν οι Λουκής Λουκαΐδης και Λουκία Πατσαλίδου, ενώ το εργοστάσιο και τους ιδιοκτήτες του εκπροσώπησε ο Μιχαήλ Μιχαήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία οι Ανδρέας Χριστοφόρου και Βασιλική Χριστοφόρου και τον Δήμο Λατσιών ο Απόστολος Ντορζής.
Στην απόφαση του, το δικαστήριο αναφέρει ότι από το 1976 μέχρι το 2009, η συστηματική εκπομπή του τοξικού αερίου "Διχλωρομεθάνιο R40", που είναι δυνητικά καρκινογόνο, δημιούργησε σύμπλεγμα καρκίνου στην περιοχή, στο οποίο αποδίδονται τα κρούσματα καρκίνου που εμφανίστηκαν σε δεκατέσσερις από τις αγωγές κατοίκων.
Ο εκ των δικηγόρων των κατοίκων Λουκής Λουκαΐδης, δήλωσε ότι είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως, κατά την οποία δικαστήριο αποφαίνεται ότι το τοξικό αέριο διχλωρομεθάνιο είναι καρκινογόνο και προκαλεί θανάτους, προσθέτοντας ότι η απόφαση έχει τεράστια σημασία.
Ο πρόεδρος των Οικολόγων Γιώργος Περδίκης δήλωσε ότι η απόφαση έχει παγκόσμια σημασία. Ανέφερε επίσης ότι τιμά την κυπριακή δικαιοσύνη και την επιστημονική κοινότητα, η οποία κατάφερε να συνδέσει το τοξικό αέριο με την πρόκληση καρκίνου.
Επηρεαζόμενοι κάτοικοι αν και εξέφρασαν ικανοποίηση για την απόφαση του δικαστηρίου, επισήμαναν ότι ούτε οι νεκροί από τον καρκίνο έρχονται πίσω, ούτε απαλύνεται ο πόνος των πασχόντων.
Επίσης, είπαν ότι εξακολουθούν να παρουσιάζονται νέα κρούσματα στην περιοχή, αν και το εργοστάσιο έκλεισε από το 2009.
Στην απόφαση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Αλέξανδρου Παναγιώτου, καταγράφονται με λεπτομέρεια τα αποτελέσματα. Διαπιστώθηκαν τα εξής:
-Σημαντικά αυξημένα κρούσματα καρκίνου του εγκεφάλου και κεντρικού νευρικού συστήματος με βεβαιότητα 99,9% σε σύγκριση με τις υπόλοιπες υπό εξέταση περιοχές. Το ίδιο επιβεβαιώνει και η στατιστική στάθμιση των κρουσμάτων κατά ηλικία. Το εν λόγω εύρημα, χαρακτηρίζεται στην έκθεση ως πολύ σημαντικό επειδή συμφωνεί με άλλες μελέτες που καταδεικνύουν επιδημιολογική σύνδεση του σπανίου αυτού καρκίνου με έκθεση στο διχλωρομεθάνιο.
-Παρόλη την αυξημένη επίπτωση καρκίνου του παγκρέατος στην περιοχή του εργοστασίου, η ανάλυση έδειξε ότι αυτή δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η γεωγραφική κατανομή όμως, δείχνει μεγάλη εγγύτητα με το εργοστάσιο της Astrasol. Επίσης, διαπιστώθηκε αυξημένη επίπτωση κρουσμάτων καρκίνου του εγκεφάλου και καρκίνου του παγκρέατος με τα κρούσματα καρκίνου του εγκεφάλου να είναι και στατιστικά σημαντικά αυξημένα ενώ του καρκίνου του παγκρέατος να είναι συγκριτικά αυξημένα στην περιοχή Astrasol.
-Η χαρτογράφηση όλων των ειδών καρκίνου στην περιοχή κατέδειξε ότι πλείστοι από αυτούς ήτοι το 70%, βρίσκονταν γεωγραφικά σε μεγάλη εγγύτητα με το εργοστάσιο Astrasol και πολύ λιγότεροι προς την περίμετρο των 500 μέτρων.
-Σημαντικό εύρημα ήταν ότι έξι κρούσματα, ήτοι 15%, ήταν εργαζόμενοι στο εργοστάσιο Astrasol. Πρόκειται για δύο περιστατικά λευχαιμίας, ένα περιστατικό λεμφώματος, ένα περιστατικό καρκίνου του εγκεφάλου, ένα περιστατικό καρκίνου του παγκρέατος και ένα περιστατικό καρκίνου του πνεύμονα. Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν με ευρήματα παρόμοιων μελετών, για επαγγελματική έκθεση στο διχλωρομεθάνιο.
-Στη χαρτογράφηση των περιστατικών καρκίνου του μαστού φάνηκε πως 10 από τα 16, ήτοι, 62,5% βρίσκονται σε απόσταση λιγότερη των 100 μέτρων από το εργοστάσιο. Επιπλέον, η χαρτογράφηση έδειξε σημαντική εγγύτητα των κρουσμάτων λευχαιμίας στην υπό εξέταση περιοχή.
-Από τα 12 συνολικά κρούσματα καρκίνου του εγκεφάλου και κεντρικού νευρικού συστήματος που καταγράφηκαν σε όλες τις περιοχές των Λατσιών κατά την υπό εξέταση περίοδο, τα 10 κρούσματα καταγράφηκαν στην περιοχή του εργοστασίου Astrasol.
-Τα στοιχεία αυτά, καταδεικνύουν ότι τα κρούσματα καρκίνου στην υπό κρίση περιοχή συνδέονται με την έκθεση στο διχλωρομεθάνιο.
«Ουσιαστικά με την έκδοση του Πιστοποιητικού Διεργασίας και στη συνέχεια της 'Αδειας Εκπομπής για Αέρια Απόβλητα, ο υπουργός Εργασίας όχι μόνο επιβράβευσε τις προϋπάρχουσες παρανομίες της Astrasol αλλά επιπλέον εξουσιοδότησε την εταιρεία αυτή να συνεχίσει να παρανομεί, αφού ο Υπουργός όφειλε να γνωρίζει ότι η Astrasol δεν είχε πολεοδομική άδεια για κατασκευή σολών και ότι δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει στο μέλλον τέτοια άδεια σε οικιστική περιοχή», τονίζεται στην δικαστική στο μέρος που αφορά στην ευθύνη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Παραθέτοντας μια προς μια τις εγκληματικές παραλείψεις των αρμόδιων κρατικών Αρχών, το Δικαστήριο υπέδειξε ότι αυτές «επέτρεψαν στην Astrasol να συνεχίσει να παρανομεί εις βάρος της υγείας και της απόλαυσης της περιουσίας των εναγόντων».
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία φέρει ευθύνη έναντι των εναγόντων για τις πιο κάτω παραλείψεις και παραβιάσεις των νομίμων καθηκόντων της:
• Χορήγησε Πιστοποιητικό Διεργασίας και 'Αδεια Εκπομπής Αερίων Αποβλήτων στην Astrasol χωρίς να έχει εξασφαλιστεί πολεοδομική άδεια για παραγωγή σολών υποδημάτων στα υποστατικά που η Astrasol λειτουργούσε ως εργοστάσιο. Αυτό, γνωρίζοντας ότι τέτοια άδεια δεν μπορούσε να παραχωρηθεί στα συγκεκριμένα υποστατικά που βρισκόταν σε μικτή βιοτεχνική - οικιστική περιοχή. Γνωρίζοντας επίσης ότι το διχλωρομεθάνιο που χρησιμοποιούσε η Astrasol και εξέπεμπε από το φουγάρο του εργοστασίου της ήταν τοξικό υλικό δυνητικά καρκινογόνο και ενείχε κινδύνους για την υγεία των κατοίκων της περιοχής.
• Μετά την χορήγηση του Πιστοποιητικού Εγγραφής Διεργασίας, δεν προέβη σε κανέναν έλεγχο κατά πόσον η Astrasol τηρούσε τα όρια εκπομπής που είχαν καθοριστεί στο πιο πάνω πιστοποιητικό.
• Μετά την έκδοση της 'Αδειας Εκπομπής Αερίων Αποβλήτων και μετά τις καταγγελίες των κατοίκων της περιοχής, παρότι διαπιστώθηκε η συνεχής και μεγάλη υπέρβαση του ορίου εκπομπής διχλωρομεθανίου από το φουγάρο του εργοστασίου, παρέλειψε να ανακαλέσει την εν λόγω άδεια.
• Δεν λήφθηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας κανένα δικαστικό μέτρο εναντίον της Astrasol για την παράνομη μαζική κατασκευή σολών υποδημάτων χωρίς να εξασφαλιστεί πολεοδομική άδεια για αυτό τον σκοπό.
Πρωτοφανή χαρακτήρισε την απόφαση για τα δεδομένα της Κύπρου ο Κωνσταντίνος Μακρής, καθηγητής στο Διεθνές Ινστιτούτο Κύπρου για την Περιβαλλοντική και Δημόσια Υγεία του ΤΕΠΑΚ, ένας εκ των εμπειρογνωμόνων που ετοίμασαν τη σχετική μελέτη. Για πρώτη φορά, λέει, με απόφαση δικαστηρίου συνδέεται η χρήση χημικών με καρκινογενέσεις στην Κύπρο, σημειώνοντας ότι δεν εκδικάστηκε παρόμοια υπόθεση με αίτημα των επηρεαζόμενων κατοίκων. Ο κ. Μακρής ανέφερε ότι ανοίγει ο δρόμος για εντατικότερους ελέγχους και καλύτερη αξιολόγηση των συνθηκών λειτουργίας διαφόρων ιδιωτικών επιχειρήσεων, ιδιαίτερα αυτών που γειτνιάζουν με οικισμούς σε μικτές οικιστικές ζώνες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

*Διχλωρομεθάνιο - Βικιπαίδεια

**Επικίνδυνες ουσίες και παρασκευάσματα (διχλωρομεθάνιο)www.europarl.europa.eu

Η εργαλειακή και η εγγενής αξιολόγηση των μαθημάτων και ο μονοδιάστατος ελληνάνθρωπος

H αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας στο πλαίσιο της εκπαίδευσης

• Κώστας Θεολόγου*
    Επίκουρος Καθηγητής της Ιστορίας και Φιλοσοφίας του Πολιτισμού, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Πηγή: huffingtonpost.gr
ΤΟ BLOG
30/12/2017

ThomasVogel via Getty Images

Το επιχείρημά μου διατυπώνεται ως εξής:στο εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει επιλεγεί η μονοκαλλιέργεια των μαθημάτων με εργαλειακό χαρακτήρα. Ενώ τα μαθήματα με εγγενή αξία (μη μετρήσιμη, άρα μη εργαλειακή) συρρικνώνονται έως πλήρους εξαφάνισης από το πρόγραμμα σπουδών, προάγονται τα χρηστικά μαθήματα.Τα πρώτα συνέβαλαν σε μια κοινή ιστορική και πολιτισμική αφήγηση, επειδή αντλούσαν από την δεξαμενή μιας κοινής συλλογικής μνήμης, και συνεπώς συντηρούσαν μια κοινή κουλτούρα και μια κοινή εθνική ταυτότητα (βλ. σχήμα). Η δεύτερη επιλογή δεν συντηρεί καμία κοινή συλλογική μνήμη, τα χρηστικά και εξειδικευμένα μαθήματα θρυμματίζουν τη μνήμη και τον ίδιο τον εαυτό, οδηγώντας σε μια κατακερματισμένη, οιονεί ανυπόστατη εθνική ταυτότητα, εύκολα διαχειρίσιμη και χειραγωγήσιμη.

Στην ομιλία μου προσπαθώ να αποκριθώ εξίσου και στην απορία μου-ή στην διερώτηση- γιατί οι πολύ καλοί φοιτητές μου στο ΕΜΠ κάνουν τόσα λάθη στον γραπτό λόγο τους, γιατί η λεξιπενία και ο σολοικισμός βασιλεύουν στο δεσποτάτο μιας οιονεί ημιμάθειας που έχουν εδραιώσει; Έλεγα φταίει το δημόσιο σχολειό, πως τάχα από τα ιδιωτικά σχολειά μας έρχονται ως φοιτητές τα παιδιά καλύτερα εξοπλισμένα στο γλωσσικό εργαλείο τους, αλλά και πάλι διαψεύστηκα… είχα, λόγου χάρη, φοιτήτρια από την Κάλυμνο που είχε οξύνει τα εκφραστικά μέσα της με τρόπο πιο αξιόμαχο από έναν απόφοιτο της Λεοντείου ή της Σχολής Μωραΐτη.

Μετά είπα πως είναι το εκπαιδευτικό σύστημα: συνέκρινα φοιτητές από τη Κύπρο με δικούς μας, ελλαδίτες… και πάλι άκαρπη απέβη η σύγκριση- χάλια αμφότεροι!

Μετά έβαλα στην ίδια εξίσωση και τους δασκάλους της Πρωτοβάθμιας και τους Καθηγητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης…. Σκέφτηκα ότι σε διάφορα συνέδρια με θέμα την εκπαίδευση και τα παιδαγωγικά διέκρινα και στους ίδιους μιαν επιπολαιότητα στην χρήση της προφορικής και γραπτής ελληνικής γλώσσας, αλλά και στην αξιοποίηση των βασικών εργαλείων της γραμματικής και του συντακτικού, που σίγουρα λαμβάνουν ως θεμελιώδη γνώση στις σπουδές τους…. Γιατί τόση αμέλεια; Γιατί τόση παραμέληση και υποτίμηση στο βασικό και υπέροχο επικοινωνιακό εργαλείο που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, και μάλιστα εμείς οι ολίγον περιούσιοι που έχουμε το προνόμιο της ελληνικής γλώσσας, μιας γλώσσας εννοιολογικής, πλούσιας, ακριβούς, ποιητικής, ερωτικής…

Έχω καταλήξει σε μια κρίσιμη διάκριση, που μπορεί να είναι διαφωτιστική στην απάντηση της αρχικής διερώτησής μου και σε τούτη τη διάκριση θα αναφερθώ αμέσως τώρα:

Στην εφαρμοσμένη Φιλοσοφία μια κρίσιμη διάκριση -σε σχέση με την αξία των οντοτήτων - μας παρέχεται από τη δυνατότητα να ξεχωρίζουμε τα πράγματα που διαθέτουν εγγενή (intrinsic, έμφυτη, ας πούμε) αξία σε σχέση με τα άλλα πράγματα, που διαθέτουν εργαλειακή (instrumental, χρηστική, ας πούμε) αξία. Για να γίνει κατανοητή η διάκριση, καταφεύγω στο προσφυές παράδειγμα του μικροφώνου:το μικρόφωνο είναι «πράγμα» του οποίου η (εργαλειακή) αξία διαρκεί ή διατηρείται όσο το χρησιμοποιεί ο άνθρωπος-χρήστης του, ο οποίος διαθέτει εγγενή αξία, επειδή ακριβώς είναι άνθρωπος.
Παλαιότερα η παιδεία και η μόρφωση αντιμετωπίζονταν ως περιοχές ή ως οντότητες με εγγενή αξία, η οποία ήταν αποδεκτή ως τέτοια, ανεξαρτήτως του είδους της γνώσης που κατείχες. Μάλιστα η γλωσσική παιδεία, παλαιότερα, το να είσαι εγγράμματος και λόγιος, αποτελούσε ιδιαίτερο γνώρισμα των μορφωμένων και των πτυχιούχων από τα πανεπιστήμια. Τι συνέβη, όμως, και πλήθυναν οι «διπλωματούχοι πανεπιστημίου», που έχουν κάποιες έως πάρα πολλές «αδυναμίες» γλωσσικές, που εκφράζονται σε προφορικό και σε γραπτό επίπεδο με ευρηματικά «μαργαριτάρια», με ασυνταξίες και σολοικισμούς, με άγνοια των κανόνων της γραμματικής, με ανορθογραφία, με λεξιπενία κοκ. Νομίζουμε ότι η ποιότητα που προσέφερε το σχολείο στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης αποδυναμώθηκε για πολλούς λόγους: συμβάλλουν ανάλογα η εξειδίκευση, η λαϊκιστική τάση για απλοποίηση της παρεχόμενης γνώσης, η κυριαρχία του οπτικού πολιτισμού, οι μοιραίες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της μεταπολίτευσης, η προέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας, η αποσπασματικότητα του βίου, της καθημερινότητας, του ίδιου του εαυτού…
Η αποσπασματικότητα κατασκευάζει ψηφίδες που δεν είναι εύκολο να συγκολληθούν σε ενιαίο μόρφωμα, σε μιαν ενιαία αφήγηση, για να το πούμε πιο trendy. Έτσι προάγονται τα κάθε λογής «θραύσματα», σαν ευρήματα ανασκαφής, σαν «όστρακα» μιας αρχαιολογίας του παρόντος, που επιτρέπουν πολλαπλές ανθρωπολογικές αναγνώσεις, δηλαδή ποικίλες δυνατές ανασυγκροτήσεις της πραγματικότητας, με ερμηνείες που δεν εξυπηρετούν τη δύσκολη συνολική προσέγγιση, αλλά την εύκολη μερικότητα, που ενισχύει την προκατάληψη και τη μισαλλοδοξία.
Συνιστώσες αυτής της επιλογής αποτελούν η προ πολλού ποσοτικοποιημένη -λόγω ενός παρεξηγημένου θετικισμού -παιδεία, η προδιάθεση για εξειδίκευση, η εμμονή στη μέτρηση και στους ποσοτικούς δείκτες, η προτίμηση στο «εφαρμοσμένο» και στο prêt-à-porter, δηλαδή στο άμεσα χρησιμοποιήσιμο, στο εργαλείο που προσφέρεται ad-hoc για συγκεκριμένη χρήση, αυτό που μπορεί να είναι αμέσως χρήσιμο ώστε να λογίζεται ως έχον αξία.

Κοντολογίς, επήλθε σύντομα μια όχι τόσο απροσδόκητη αντικατάσταση της εγγενούς αξίας από την εργαλειακή, εφόσον μόνον η χρηστική αξία μπορεί εύκολα να μετρηθεί και να ρευστοποιηθεί στην θρυμματισμένη κοινωνία, ενώ η εγγενής αξία της λογιοσύνης, των ανθρωπιστικών γραμμάτων και επιστημών δεν έχει ανάλογο «δείκτη μέτρησης», δηλαδή εργαλειακότητας ή χρησιμότητας. Ζούμε σε μιαν εποχή που κυριαρχεί η ρευστότητα και προάγεται το επαμφοτερίζον.

Η κοινωνική πραγματικότητα αποδέχεται ασμένως -και μάλλον ασύνειδα- τον κατασκευασμένο ιδεοληπτικό ολοκληρωτισμό, που εκπορεύεται από τις θρυμματισμένες επιστημονικές ελίτ, οι οποίες καλλιεργούν θεωρίες διχαστικές ή μηδενιστικές σε επίπεδο, φύλου, γένους, είδους, τάξης, έθνους κτλ. Οι κοινωνιοκατασκευαστικές θεωρίες, ας πούμε, περί την έμφυλη ταυτότητα αποτελούν εν πολλοίς σπαραγματικές προσεγγίσεις του γένους μέσα από μια φιλελεύθερη θεωρία των δικαιωμάτων, την οποία, ασφαλώς, όλοι αποδεχόμαστε.

Έχει επέλθει έτσι με τρόπο ραγδαίο στην καθημερινή ζωή, που είναι δύσκολη και άθλια έτσι κι αλλιώς, η οικοδόμηση ενός panopticon αυτοελέγχου της συμπεριφοράς μας και της γλωσσικής εκφοράς των απόψεων και των ιδεών- και όλο αυτό ονομάστηκε politically correct (πολιτικώς ορθόν).

Το σύνολο της εγχώριας πολιτικής σφαίρας συναινεί προς αυτή την κατεύθυνση και το παγκόσμιο σκηνικό ενορχηστρώνει την αποδόμηση του σαφούς και του συγκεκριμένου, που ως έχοντα εγγενή αξία δεν διαθέτουν ποσοτικούς δείκτες μέτρησης -και μάλλον παραμερίζονται, επειδή δεν αποτιμώνται, μολονότι το σαφές και το συγκεκριμένο αποτελούν εγγενούς αξίας ποιοτικά συστατικά της λογιοσύνης και την εμβολιάζουν με λογική και εκφραστική αρτιότητα.

Τα προγράμματα σπουδών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης έχουν υποστεί διάφορες βλάβες και εκπτώσεις βάσει της πλημμελούς διάκρισης μεταξύ εγγενούς και χρηστικού στα «βασικά» μαθήματα.
Στο Δημοτικό, ας πούμε, ούτε η Γεωγραφία ούτε η Ιστορία αποτελούν βασικά μαθήματα, και εκδηλώνονται δημόσιοι διαξιφισμοί για τα Θρησκευτικά ως μείζον ζήτημα της χριστιανορθόδοξης ελληνικότητας, ώστε να επισπευστούν άλλες απλουστεύσεις στα μαθήματα της γλώσσας και να αποδυναμωθούν τα μαθήματα που άπτονται των επιστημών του χώρου (π.χ. Γεωγραφία, Ανθρωπογεωγραφία) και του χρόνου (π.χ. Ιστορία), οι οποίες συμβάλλουν καταλυτικά στην αναγνώριση των ταυτοτικών πολιτισμικών χαρακτηριστικών μας.
Στο Γυμνάσιο απαλείφονται τα Αρχαία ως πενιχρής (ήτοι απλώς εγγενούς) αξίας στο ωρολόγιο πρόγραμμα- δεν είναι βασικό (χρηστικό) μάθημα, δηλαδή. Το Λύκειο αποτελεί έναν κολασμένο προνάρθηκα εισαγωγής στην τριτοβάθμια, που ως τελικός παραλήπτης δέχεται εισακτέους εκπαιδευμένους στη νοοτροπία του χρηστικού και εξοικειωμένους μονοδιάστατα με το εργαλειακό ως απολύτως βασικές –άρα… αποκλειστικές- παραμέτρους στην εκπαίδευση.
Οι ανθρωπιστικές επιστήμες, λοιπόν, δεν αποτελούν τον βασικό κορμό στα προγράμματα σπουδών, παρόλο που η Φιλοσοφία και η διαλεκτική διδασκαλία προσφέρουν τις δέουσες γλωσσικές και στοχαστικές δεξιότητες, ώστε να αναπτυχθεί η λογική και η εκφραστική ακρίβεια ως συνιστώσες μιας ικανότητας για «επιχειρηματολογία».
Και μιας και αναφέρθηκα στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες έχω διάφορους συναδέλφους, συντρόφους και φίλους, που ακραδάντως πιστεύουν ότι είναι φρόνιμο να καταργηθούν τα Αρχαία, διότι δεν έχει σημασία (αξία) να ξέρουμε (γνωρίζουμε) την αρχαία γλώσσα στην οποία διατυπώθηκαν οι σκέψεις των προγόνων μας, αλλά αρκεί να διδασκόμαστε τις ιδέες και τις σκέψεις τους καθεαυτάς.
Σκέφτομαι για όλους αυτούς τους πάμπτωχους τω πνεύματι συναδέλφους, συντρόφους και φίλους ότι έχουν σπουδάσει και ολίγον στην Εσπερία, και ότι όλο και κάποια ξένη γλώσσα γνωρίζουν- παραπέμπω και στο «Μυθιστόρημα» του αμείλικτου Γεωργίου Σεφέρη. Αν τους ψάξεις, λοιπόν, έστω και επιδερμικά θα ισχυριστούν αυτάρεσκα ότι ουδείς μπορεί να νιώσει τον παλμό και την αφηγηματική μαεστρία σε μια νουβέλα του Oscar Wilde παρά μόνο στην οικεία γλώσσα του μεγάλου Ιρλανδού! Πώς να μην υποκλιθείς στη μυθιστορηματική αφήγηση της γαλλικής γλώσσας του Guy de Maupassant ή στον ποιητικό ρομαντισμό της γερμανικής γλώσσας του Friedrich Hölderlin. Όπως, λοιπόν, ευχαρίστως προτιμούν και σαφώς εκτιμούν τη σκέψη, την ποίηση και την αφήγηση στον αυθεντικό γλωσσικό κώδικά τους (ποιος θα πει ότι η μετάφραση είναι μια χαρά;), εκδηλώνουν κραυγαλέα αντίφαση όταν παραμερίζουν την αξία της αρχαίας γλώσσας του Αριστοτέλη, του Αισχύλου και του Θουκυδίδη. Ασφαλώς δεν αναφέρομαι στο ζήτημα της ωραιότητας, που έχει κάθε γλώσσα ή στην ομορφιά της δικής μας, αλλά στην ικανότητα να διατυπώνεται μια σκέψη σε συγκεκριμένο γλωσσικό κώδικα.   
Η εργαλειακότητα και η χρηστικότητα στην εκπαίδευση προάγουν τον εντυπωσιασμό από την εξειδίκευση, καλλιεργούν την αποσπασματικότητα, τη θρυμματισμένη γνώση και την εξοικείωση με την απτότητα, δηλαδή την υλικότητα. Καθετί που υπάρχει ως ποιοτικό χαρακτηριστικό και μπορεί να εμπλουτίσει τα κριτήρια λήψης απόφασης, με άλλα λόγια να αναπτύξει την ικανότητα για πνευματική διάκριση ως θεμελιακό συστατικό της θηρευόμενης λογιοσύνης και φρόνησης ενός απόφοιτου ΑΕΙ παραμένει ανυπόληπτο και αζήτητο.
Δεν συμμερίζομαι κάποια αισιοδοξία πως τάχα αυτή η «κατεύθυνση» θα αναχαιτισθεί ή θα αντιστραφεί· θα μπορούσε μόνον ίσως να επιβραδυνθεί. Άλλωστε, «Ποιὸς θὰ σηκώσει τὴ θλίψη τούτη ἀπ τὴν καρδιά μας;  Χτες βράδυ μία νεροποντὴ καὶ σήμερα βαραίνει πάλι ὁ σκεπασμένος οὐρανός».

.:BiblioNet : Θεολόγου, Κώστας

Κάτι το ωραίον

Ο Κρίστιαν Σλόε είναι ένας νεαρός ταλαντούχος ψηφιακός καλλιτέχνης από την Αυστρία , το έργο του οποίου συνδυάζει ζωγραφική, εικονογράφηση και φωτογραφία.
Κάθε έργο του είναι μια πανέμορφη σύνθεση, στην οποία ο ρεαλισμός παντρεύεται με τη εξωλογικό με τρόπο μαγευτικό, προσκαλώντας  τη φαντασία των θεατών  να αποδράσει από την πεζή καθημερινότητα και να ταξιδέψει σε κόσμους απόκοσμους  και γαλήνιους.
Εμφανής  είναι στη θεματογραφία του  η προτίμησή  του σε χρόνια περασμένα , με τρόπο σουρεαλιστικά ρομαντικό ,  ένα είδος απόδρασης απαλλαγμένης από την τύρβη της πολυτάραχης και απειλητικής σύγχρονης ζωής.