Οχτώ χαϊκού , τρεις πίνακες ζωγραφικής και ένα κουαρτέτο εγχόρδων του Σούμπερτ

  

 Hossein Khosrojerdi , Αλαζονεία (2025)

______________________________ 

Α. ΕΓΩ

1

ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΣΜΟΣ

Ω γλυκύτατο Εγώ 

Δούλος για πάντα 

 

2

ΤΡΑΒΟΥΣΕ ΨΗΛΑ

απ΄ το Θεό πιο πάνω 

αταλάντευτος 

 

3.

ΔΡΕΠΑΝΗΦΟΡΟΣ

σακάτευε σχέδια

ονειροπόλων

******************** 

Β. ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

Walter Gramatté, O Μεγάλος Φόβος

4.

ΔΕ ΛΕΕΙ ΟΧΙ

υπομένει τα πάντα

οσιομάρτυς

 

5.

ΤΑΛΑΝΤΕΥΟΤΑΝ

τίλιο ή  κώνειο

η απόφαση 

 

6.

ΦΙΛΟΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ

απαιτούν χειρότερα

από τους εχθρούς 

*********************** 

Γ. ΕΡΩΣ -ΘΑΝΑΤΟΣ

  

Φρίντα Κάλο, Το πληγωμένο ελάφι

7. 

ΤΟΞΙΚΟΣ ΕΡΩΣ

δεσμώτες σκαλισμένοι

σε κούρου(κόρης) σώμα  

 

8.

ΒΡΟΓΧΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

κατάδικος με μπάλα 

στην αγκάλη του 

 

 

Gerontakos, Ιούνιος 26

 _____________________

Franz Schubert 

String Quartet No. 14 in D minor, D 810 

"Der Tod und das Mädchen"/«Ο Θάνατος και η Κόρη» 

Arranged for string orchestra by Terje Tønnesen 

 1. Allegro 00:00 2. Andante con moto 12:36 3. Scherzo Allegro molto 23:46 4. Presto 27:50 Terje Tønnesen, artistic director Norwegian Chamber Orchestra

 Live recording from University Aula, Oslo on 31 August 2021.

Όταν ο ημίθεος της παπάτζας Κασσελάκης συνομίλησε φιλικά και πολιτισμένα με τον θεό του χυδαίου λαϊκισμού Σπυριδάδωνι Γεωργιάδη

 

Επιτέλους!
Ο Στέφανος βρήκε τον Άδωνη...

Η καθυστερημένη συνάντηση των δυο θαυμαστών του Κυριάκου Μητσοτάκη και η «Εφημερίδα των Συντακτών»

της Άντας Ψαρρά και του Δημήτρη Ψαρρά

 

x-efimerida.gr

Δεν μας πέφτει λόγος για την πολιτική σύγκλιση του Στέφανου Κασσελάκη με τον Άδωνη Γεωργιάδη που συνομιλούσαν επί δυο ώρες τη Δευτέρα το βράδυ στη διαδικτυακή εκπομπή του πρώτου που έχει τίτλο «Direct live Στέφανος Κασσελάκης». Εξάλλου έχουμε αποκαλύψει και σχολιάσει τις εδραιωμένες απόψεις του κ. Κασσελάκη, προτού ακόμα αναδειχτεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο που αξίζει να σκεφτεί κανείς είναι η δικαιολογία που είχε προβάλει ο κ. Κασσελάκης όταν αποκαλύφθηκε η πολιτική του προσέγγιση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Θυμίζουμε συνοπτικά:  

     – Το καλοκαίρι του 2023, με άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της «Καθημερινής», ο κ. Κασσελάκης διατύπωνε τη βαθιά του πολιτική εκτίμηση στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη: «Από το 2012 είχα αναπτύξει άριστες σχέσεις με τον Κυριάκο Μητσοτάκη όσο ήταν βουλευτής, στη συνέχεια υπουργός και τελικά επικεφαλής του κόμματος της Ν.Δ. Μάλιστα, έγραψα ένα κείμενο υποστήριξής του στον “Εθνικό Κήρυκα” την περίοδο που διεκδικούσε την ηγεσία του κόμματος. Έτρεφα και συνεχίζω να τρέφω μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπό του» (Stefanos Kasselakis, «Will the real Greek Dems please stand up?» 14.7.2023).

     – Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν ρωτήθηκε ένα μήνα αργότερα από τον Πάνο Χαρίτο για το επίμαχο άρθρο της «Καθημερινής», ο κ. Κασσελάκης υποστήριξε ότι το είχε γράψει το 2015 και το ερμήνευσε ως εξής: «Εγώ ήμουν στην ομογένεια. Γνώρισα μέσω του “Εθνικού Κήρυκα” τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μιλούσαμε για διάφορα πράγματα από τα οποία πολλά είναι προοδευτικά. Αυτός ο άνθρωπος κατέβαινε εκείνη τη στιγμή ενάντια στον Άδωνη Γεωργιάδη» («Kontra», 30.8.2023). Μ’ άλλα λόγια, ο κ. Κασσελάκης ισχυριζόταν ότι συντάχθηκε με τον κ. Μητσοτάκη, προκειμένου να νικήσει τον κ. Γεωργιάδη!

     – Είναι γεγονός ότι εκτός από το άρθρο στην «Καθημερινή» το 2023, ο κ. Κασσελάκης είχε γράψει στον «Εθνικό Κήρυκα» έναν πρώτο ύμνο για τον κ. Μητσοτάκη το 2015, τρεις μέρες πριν από τον πρώτο γύρο των εκλογών στη Νέα Δημοκρατία («Γιατί θα ψήφιζα τον Κυριάκο Μητσοτάκη», 17.12.2015). Φυσικά δεν υπάρχει καμιά νύξη στο επίμαχο αυτό άρθρο του 2015 για την υποτιθέμενη «κόντρα» Μητσοτάκη – Γεωργιάδη. Πολύ φυσικό, αφού λίγες μέρες αργότερα ο κ. Μητσοτάκης διόρισε τον κ. Γεωργιάδη αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το άρθρο αυτό έχει εξαφανιστεί. Αν αναζητήσει κανείς στον ιστότοπο του «Εθνικού Κήρυκα» το αρχικό υμνητικό άρθρο (https://www.ekirikas.com/γιατί-θα-ψήφιζα-τον-κυριάκο-μητσοτάκη/) θα συναντήσει τη γνωστή αναγγελία «404». Η εφημερίδα έχει κατεβάσει για ευνόητους λόγους το κείμενο που εκθέτει τον κ. Κασσελάκη.

Όλα αυτά έχουν αναλυθεί στο «Χωρίς Εφημερίδα» και, νωρίτερα, στην «Εφημερίδα των Συντακτών», την περίοδο που αναδεικνυόταν ο κ. Κασσελάκης ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας την ομαδική αποχώρηση των αριστερών στελεχών του κόμματος (2023-2024). Το κακό είναι ότι μοιάζουν να τα ξεχνούν όσοι μετά από την περίοδο που διεκδίκησαν τον ρόλο του follower του Στέφανου Κασσελάκη, τώρα φαίνεται ότι αναζητούν την πολιτική τους διέξοδο στις «αναλύσεις» του Αδώνιδος Γεωργιάδου.

Η «Εφημερίδα των Συντακτών» ζήτησε άρθρο του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό. Το άρθρο δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο (20.6.2026) με τίτλο «Γιατί πολεμάω την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς». Κεντρικό επιχείρημα του κ. Γεωργιάδη είναι ότι «αν ο Έλληνας γίνει πλούσιος, τότε η Αριστερά χάνει τον λόγο της ύπαρξής της»! Δεν ξέρω αν μ’ αυτό το επιχείρημα έπεισε τη διεύθυνση της εφημερίδας ο αντιπρόεδρος του κ. Μητσοτάκη, αλλά το αστείο είναι ότι στο επόμενο φύλλο της η «Εφημερίδα των Συντακτών» επιχείρησε να απολογηθεί για τη δημοσίευση του άρθρου με τρία διαφορετικά κείμενα που υποτίθενται ότι «απαντούν», αλλά στην πραγματικότητα απλώς «δικαιολογούν» τη δημοσίευση και προσπαθούν να καθησυχάσουν τους διαμαρτυρόμενους αναγνώστες.

Το αστείο είναι ότι πέρα από τις χοντρές ανακρίβειες που περιλαμβάνονται στις «δικαιολογίες», το βασικό επιχείρημα – όπως προκύπτει από το κείμενο του Δημήτρη Κανελλόπουλου – είναι ότι ρόλος των εφημερίδων είναι να ζητούν και να  δημοσιεύουν χύμα τα άρθρα των πολιτικών κάθε λογής. Και για να πειστούμε, επικαλείται το γεγονός ότι η εφημερίδα «εδώ και πολλά χρόνια έχει ζητήσει από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη συνέντευξη, καθώς και άρθρο» και με θλίψη υποστηρίζει ότι «μέχρι τώρα, όπως θα έχετε διαπιστώσει κι εσείς, δεν υπάρχει ανταπόκριση» («Press Point: Για το άρθρο του Άδωνη Γεωργιάδη στην «Εφ.Συν.»).

Αντίθετα, όμως, από όσα λέει το «επιχείρημα» Κανελλόπουλου, η «Εφ.Συν.» έχει δημοσιεύσει άρθρο του Κυριάκου Μητσοτάκη! Το ζητήσαμε, το λάβαμε και το δημοσιεύσαμε, μαζί με άρθρα των Τσίπρα, Σαμαρά, Γεννηματά, Κουτσούμπα, Βαρουφάκη στο ειδικό αφιέρωμα πριν το τέλος της δίκης της Χρυσής Αυγής (3.10.2020):

Άραγε δεν το έχει πάρει χαμπάρι κανείς από τη σημερινή διεύθυνση της «Εφ.Συν.»; Αλλά η δημοσίευση εκείνων των άρθρων εξηγεί τον λόγο και τα όρια που θα μπορούσε μια εφημερίδα σαν κι αυτή να ζητά κάτι τέτοιο, μια εφημερίδα δηλαδή που θέλει να κινείται στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς και έχει πολεμήσει εξαρχής τον ρατσισμό και την Ακροδεξιά.

Το χειρότερο είναι ότι η «Εφ.Συν.» είναι η μοναδική εφημερίδα που έχει κυκλοφορήσει με ειδικό ένθετο για την πολιτική διαδρομή του κ. Γεωργιάδη, με τίτλο «Άδωνις Γεωργιάδης: Η Ακροδεξιά με το γελαστό πρόσωπο» (19.5.2018).

Αν λοιπόν ήθελε η σημερινή διεύθυνση της «Εφ.Συν.» κάποιο κείμενο του Αδώνιδος, θα μπορούσε να του ζητήσει μια απάντηση σε όσα η ίδια η εφημερίδα του καταλόγιζε με το ένθετο. Και σ’ αυτή την περίπτωση, για να διευκολύνουμε τους συναδέλφους, είμαστε πρόθυμοι να ελέγξουμε την απάντηση και αν χρειαστεί να ανταπαντήσουμε

ΕΝΑΣ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΑΣ: Το ψηφιακό Εθνικό Αρχείο Μνημείων

 

ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

Το Εθνικό Αρχείο Μνημείων ως θεμέλιο για τις εφαρμογές AI στον πολιτισμό – Τι περιλαμβάνει

Τι περιλαμβάνει η αναβαθμισμένη ψηφιακή πλατφόρμα

Το Αρχαίο Θέατρο Λάρισας στο Εθνικό Αρχείο Μνημείων

Με περισσότερα από 17.000 μνημεία, σχεδόν 1 εκατ. καταγραφές κινητών ευρημάτων και νέα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, το αναβαθμισμένο Εθνικό Αρχείο Μνημείων αποτελεί τον κεντρικό ψηφιακό πυλώνα διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σήμερα το Αρχαιολογικό Κτηματολόγιο περιλαμβάνει στοιχεία για περισσότερα από 17.000 ακίνητα μνημεία, 3.160 αρχαιολογικούς χώρους, 404 ιστορικούς τόπους, 818 ζώνες προστασίας και 237 μουσεία, ενώ η νέα αναβαθμισμένη πλατφόρμα ενσωματώνει νέες λειτουργίες και πολιτιστικές διαδρομές, διευρύνοντας περαιτέρω τις δυνατότητές του ως εργαλείου προστασίας, επιστημονικής έρευνας, εκπαίδευσης και τουριστικής ανάδειξης.

Στο πλαίσιο της ημερίδας παρουσιάστηκαν από τα στελέχη της Διεύθυνσης Διαχείρισης Εθνικού Αρχείου Μνημείων η πλήρης αναβάθμιση του Αρχαιολογικού Κτηματολογίου, οι εφαρμογές που αναπτύχθηκαν γύρω από αυτό, καθώς και οι επιστημονικές συνεργασίες που εξασφάλισαν τον εμπλουτισμό του περιεχομένου του.

Το σύστημα έχει πλέον μετεξελιχθεί σε μια κεντρική πλατφόρμα γνώσης και πληροφόρησης για τα μνημεία, τους αρχαιολογικούς χώρους και τους ιστορικούς τόπους της Επικράτειας. Παράλληλα, παρουσιάστηκε ο σχεδιασμός της νέας υπηρεσίας ψηφιακής αδειοδότησης ‘Archeo-Adeies’, η οποία υλοποιείται μέσω του gov.gr σε συνεργασία με το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας.

Μέσω του έργου για τη Διαλειτουργικότητα των Πληροφοριακών Συστημάτων της Δημόσιας Διοίκησης, καθίσταται πλέον δυνατή η ψηφιακή υποβολή και παρακολούθηση αιτημάτων για ενέργειες σε μνημεία ή στο περιβάλλον τους, εκσυγχρονίζοντας και απλοποιώντας τις διαδικασίες με απόλυτη διαφάνεια για πολίτες και επιχειρήσεις.

Τέλος, παρουσιάστηκε η εφαρμογή προσωποποιημένης περιήγησης σε κινητές συσκευές “ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ”, η οποία αξιοποιεί το μοναδικό σε πλούτο πληροφορίας και εγκυρότητα περιεχόμενο του Αρχαιολογικού Κτηματολογίου.[...........................]ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το Εθνικό Αρχείο Μνημείων ως θεμέλιο για τις εφαρμογές AI στον πολιτισμό

ΜΠΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΗΙΣ ΜΝΗΜΕΙΑΚΕΣ ΠΥΛΕΣ

Το Εθνικό Αρχείο Μνημείων - ΔΔΕΑΜ

Διεύθυνση Διαχείρισης Εθνικού Αρχείου Μνημείων: Αρχική

Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας, Ροδόπη @Εθνικό Αρχείο Μνημείων

ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΝΕΟ /Θεσσαλονίκη: «Όχι» στα νέα Airbnb στο κέντρο από 1η Ιουλίου , για να ενισχυθεί η μακροχρόνια μίσθωση

Airbnb: Η επόμενη ημέρα για χιλιάδες ιδιοκτήτες και επενδυτές στη Θεσσαλονίκη

Μαρία Καλούδη

 

 

Μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα εισέρχεται η αγορά των βραχυχρόνιων μισθώσεων στη Θεσσαλονίκη, καθώς το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών που αναμένεται να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση μέσα στις επόμενες ημέρες προβλέπει την απαγόρευση έκδοσης νέων αδειών Airbnb στο κέντρο της πόλης. Πρόκειται για μια παρέμβαση που επηρεάζει άμεσα έναν από τους πλέον δυναμικούς κλάδους της αγοράς ακινήτων, ο οποίος τα τελευταία χρόνια συνέβαλε καθοριστικά στην αναβάθμιση του κτιριακού αποθέματος, στην προσέλκυση επενδύσεων και στην ενίσχυση του τουριστικού προϊόντος της συμπρωτεύουσας.

Η Θεσσαλονίκη συγκαταλέγεται πλέον στους κορυφαίους αστικούς τουριστικούς προορισμούς της χώρας, προσελκύοντας επισκέπτες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Σε αυτή τη μεταμόρφωση σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν οι πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης, οι οποίες έδωσαν τη δυνατότητα σε χιλιάδες ιδιοκτήτες να αξιοποιήσουν ακίνητα που για χρόνια παρέμεναν κενά ή υποβαθμισμένα.

Ιδιαίτερα στο ιστορικό κέντρο, σε περιοχές όπως η Αριστοτέλους, τα Λαδάδικα, η Ροτόντα, η Καμάρα και η Άνω Πόλη, εκατοντάδες παλαιά διαμερίσματα ανακαινίστηκαν και επανήλθαν στην αγορά μέσω της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Η εξέλιξη αυτή δεν ωφέλησε μόνο τους ιδιοκτήτες, αλλά και την τοπική οικονομία, καθώς δημιούργησε ζήτηση για τεχνικά επαγγέλματα, εταιρείες διαχείρισης ακινήτων, υπηρεσίες καθαρισμού, προμηθευτές εξοπλισμού και πλήθος μικρών επιχειρήσεων.

Ένας κλάδος που προσέλκυσε επενδύσεις

Τα τελευταία χρόνια η αγορά Airbnb εξελίχθηκε σε έναν από τους βασικούς μοχλούς επενδύσεων στο real estate της Θεσσαλονίκης. Έλληνες αλλά και ξένοι επενδυτές τοποθέτησαν κεφάλαια σε διαμερίσματα και πολυκατοικίες, αξιοποιώντας τη δυναμική του τουρισμού και τη διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση για σύγχρονα καταλύματα.

Παράλληλα, η ανάπτυξη της βραχυχρόνιας μίσθωσης συνέβαλε στην αναβάθμιση ολόκληρων γειτονιών, ενώ ενίσχυσε και την αξία των ακινήτων σε πολλές περιοχές της πόλης. Για αρκετούς μικροϊδιοκτήτες, μάλιστα, αποτέλεσε μια σημαντική πηγή συμπληρωματικού εισοδήματος σε μια περίοδο αυξημένου κόστους διαβίωσης και υψηλών φορολογικών υποχρεώσεων.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Θεσσαλονίκη βρέθηκε τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο του επενδυτικού ενδιαφέροντος για ακίνητα που προορίζονται για βραχυχρόνια μίσθωση, με σημαντικό αριθμό ανακαινίσεων να πραγματοποιείται αποκλειστικά χάρη στις προοπτικές που δημιούργησε η συγκεκριμένη αγορά.

Τι αλλάζει με το νέο πλαίσιο

Το νέο νομοθετικό πλαίσιο, που αναμένεται να ανακοινωθεί το προσεχές διάστημα, φαίνεται ότι δεν καταργεί τις υφιστάμενες δραστηριότητες βραχυχρόνιας μίσθωσης, ωστόσο βάζει φρένο στην περαιτέρω ανάπτυξή τους στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, καθώς θα προβλέπει να μην εκδίδονται νέες άδειες μετά την ψήφιση του νόμου.

Η κυβέρνηση συνδέει την παρέμβαση με την ανάγκη αντιμετώπισης του στεγαστικού προβλήματος και της αύξησης των ενοικίων. Ωστόσο, παράγοντες της αγοράς επισημαίνουν ότι η στεγαστική κρίση είναι ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα, το οποίο δεν συνδέεται αποκλειστικά με τις βραχυχρόνιες μισθώσεις, αλλά και με τη χαμηλή οικοδομική δραστηριότητα της προηγούμενης δεκαετίας, την περιορισμένη προσφορά νέων κατοικιών και το αυξημένο επενδυτικό ενδιαφέρον για ακίνητα.

Πολλοί επαγγελματίες του κλάδου εκφράζουν επίσης ανησυχίες για το κατά πόσο οι περιορισμοί θα επηρεάσουν το επενδυτικό ενδιαφέρον για το κέντρο της πόλης, το οποίο τα τελευταία χρόνια γνώρισε σημαντική κινητικότητα χάρη στην ανάπτυξη του τουρισμού.

Η επόμενη ημέρα

Παρά τις αλλαγές, η αγορά Airbnb στη Θεσσαλονίκη παραμένει ένας ισχυρός κλάδος με χιλιάδες ενεργές καταχωρήσεις και σημαντική συμβολή στην τοπική οικονομία. Οι υφιστάμενοι ιδιοκτήτες συνεχίζουν κανονικά τη δραστηριότητά τους, ενώ η πόλη εξακολουθεί να καταγράφει υψηλές επιδόσεις στον τουρισμό και να προσελκύει νέες επενδύσεις σε ξενοδοχεία, serviced apartments και τουριστικά ακίνητα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσο το νέο πλαίσιο θα καταφέρει να ενισχύσει την προσφορά κατοικιών χωρίς να περιορίσει τη δυναμική ενός κλάδου που συνέβαλε καθοριστικά στην τουριστική ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η αγορά βραχυχρόνιων μισθώσεων εισέρχεται σε μια νέα φάση, με χιλιάδες ιδιοκτήτες, διαχειριστές και επενδυτές να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και να προσαρμόζουν τα σχέδιά τους στα νέα δεδομένα.

ΙΣΡΑΗΛ: ένας λαός που ονειρεύεται να εξοντώσει τους γείτονές του , για να ζήσει με ασφάλεια μόνο αυτός!

 

Τι θα έκανα αν ήμουν Εβραίος που ζούσα στο Ισραήλ;

Διαβάζεται σε 6'

Φρουρά στο Ισραήλ AP Photo Ariel Schalit

Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι το πρόβλημα είναι πολιτειακά και κοινωνικά βαθύτερο και ξεπερνά την “κακή” ηγεσία του Ισραήλ.

• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
• 27 Ιουνίου 2026
• news247.gr 
• 
  

Αύγουστος 2025, καφενείο στην Κατούνα Λευκάδας. Ισραηλινός τουρίστας μιλάει αγγλικά στο τηλέφωνο: «Κοιτάω την κορούλα μου. Παίζει στην πλατεία». Ένας κύριος δίπλα ακούγοντάς τον, αναρωτήθηκε με ειλικρινή απορία: «Μα τι να κάνει το παιδάκι; Στην πλατεία παίζει…». Ο Ισραηλινός απαντά αφοπλιστικά: «Είναι πολύ όμορφο που το παιδί παίζει ήσυχα κι ανέφελα στην πλατεία». Τότε μόνο αντελήφθην το νόημα της πρότασης: τo καθ’ ημάς αυτονόητο – ένα παιδάκι να παίζει ανέμελα στην πλατεία του χωριού – στο μυαλό του ανθρώπου αυτού ήταν τόσο, μα τόσο αναπάντεχα ωραίο και σπάνιο, που είχε την ανάγκη να το πει.

Μια σκέψη μου πέρασε από το μυαλό τότε: αν ήμουν Εβραίος και ζούσα στο Ισραήλ, θα τα μάζευα και θα έφευγα από τη χώρα. Ούτε αυτή θα με άντεχε, ούτε εγώ όμως. Δεν θέλω να μου φαίνεται άξιο λόγου ότι το παιδί μου παίζει στην πλατεία. Με τίποτε. Και δεν θα ήμουν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Tο 2020 ήταν η πρώτη χρονιά από συστάσεως ισραηλινού κράτους που έφυγαν περισσότεροι Ισραηλινοί από τους Εβραίους που «επέστρεψαν» σε αυτό, κάνοντας την περίφημη Aliyah. Έκτοτε, σταθερά και με γεωμετρική άνοδο, ξεπερνώντας τους 80.000 ανθρώπους το 2024, οι Ισραηλινοί που εγκαταλείπουν τη χώρα είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που μεταναστεύουν εκεί. Και δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι και ο ανθρωπότυπος των Ισραηλινών που φεύγουν και, αντιστρόφως, εκείνων που μένουν πίσω. Αυτοί που εγκαταλείπουν, κατά κανόνα, είναι οι νέοι, προοδευτικοί και δημιουργικοί άνθρωποι που δεν αντέχουν την σιδερένια κοινωνία που φτιάχτηκε στο εβραϊκό κράτος. Το σενάριο είναι κάτι περισσότερο από δημογραφικά δυσοίωνο για το μέλλον της χώρας.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα. Δυστυχώς για το Ισραήλ, το πρόβλημα είναι οξύτερο και αφορά, στη μέση διάρκεια, την επιβίωσή του στο πιο εχθρικό περιβάλλον που υπήρξε ποτέ στη Μέση Ανατολή.

“Υou can’t just kill your way out of solving every problem”

Το μεγάλο πρόβλημα αντανακλούν με ακρίβεια τα λόγια του Αμερικανού αντιπροέδρου Βανς, προς το Ισραήλ, ο οποίος, με τρεις διαφορετικές ευκαιρίες, την τελευταία βδομάδα, έχει πει τα εξής:

«Ποια ακριβώς είναι η πρότασή σας; Είστε μια χώρα εννέα εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν μπορείτε απλώς να σκοτώνετε για να ξεφύγετε από την ανάγκη να λύσετε οποιοδήποτε από τα προβλήματα εθνικής ασφάλειας που αντιμετωπίζετε.

Αν ήμουν μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου της ισραηλινής κυβέρνησης, ίσως να μην επιτιθόμουν στον μοναδικό ισχυρό σύμμαχο που μου έχει απομείνει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τους τελευταίους τρεις μήνες, τα δύο τρίτα των αμυντικών όπλων που έχουν προστατεύσει την πατρίδα σας τα έχουν κατασκευάσει αμερικανικά χέρια και έχουν πληρωθεί με τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων. (…) Oποιοσδήποτε στο Ισραήλ πιστεύει ότι το μεγαλύτερό του πρόβλημα είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να ξυπνήσει και να οσμιστεί την πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή η χώρα.

Μερικές φορές η κριτική προς την ισραηλινή κυβέρνηση μπορεί να εκφράζεται με τρόπο αντισημιτικό. Ωστόσο όμως, πολύ απλά, δεν ισχύει ότι κάθε κριτική στις πολιτικές αποφάσεις του Μπίμπι Νετανιάχου οδηγεί στον αντισημιτισμό. Αν τα πάντα είναι μίσος κατά των Εβραίων, τότε τίποτα δεν είναι μίσος κατά των Εβραίων. (…) Αν τα πάντα είναι ρατσισμός, τότε τίποτα δεν είναι ρατσισμός».

O Βανς προειδοποιεί με αφοπλιστική σαφήνεια. Η πλειοψηφία του κινήματος MAGA είναι σφόδρα δυσαρεστημένη με τη στρατιωτική εμπλοκή στο Ιράν. Για πρώτη φορά στην ιστορία, τα δύο τρίτα της αμερικανικής κοινής γνώμης έχουν στραφεί εναντίον του. Στην Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Εδώ εδραιώνεται μια πρωτοφανής για δημοκρατίες αναντιστοιχία μεταξύ της λαϊκής δυσαρέσκειας από τη μία, και κυβερνητικής υποστήριξης προς το Ισραήλ, από την άλλη. Σε όλα σχεδόν τα κράτη. Η διεθνής εικόνα του Ισραήλ δεν υπήρξε ποτέ χειρότερη από συστάσεώς του.

Ο αντισημιτισμός πλέον – ομολογημένα ή ανομολόγητα – επιστρέφει στην χριστιανική δυτική δεξιά. Για να είμαστε ακριβείς, δεν είχε ποτέ απογαλακτιστεί από αυτόν. Όμως πλέον η πολιτική του Ισραήλ τον παροξύνει. Ας μη γελιόμαστε: ο ηθικός αυτουργός της οικουμενικής ανάφλεξης του αντισημιτισμού σήμερα στις θρησκευόμενες μάζες του Ισλάμ και της χριστιανοσύνης και στα αριστερά αντι-ιμπεριαλιστικά περιβάλλοντα έχει όνομα: Ισραήλ.

Πλέον, η πεποίθηση ότι το πρόβλημα ακούει στο όνομα «Νετανιάχου» έχει οπισθοχωρήσει. Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι το πρόβλημα είναι πολιτειακά και κοινωνικά βαθύτερο και ξεπερνά την «κακή» ηγεσία. Αυτή, σε τελευταία ανάλυση, εκλεγμένη είναι. Το αδιέξοδο ζυγώνει δραματικά.

Τι θα κάνει το «μεγάλο Ισραήλ»; Όσο και να μεγαλώσει, πάλι από εχθρούς θα είναι περικυκλωμένο. Κι όσο μεγαλώνει, τόσο θα θεριεύει και το μίσος εναντίον του. Ώσπου, αν οι ισραηλινές κυβερνήσεις του ορατού μέλλοντος δεν ακούσουν προσεκτικά τα λόγια του Αμερικανού αντιπροέδρου, συνεχίζοντας να σκοτώνουν για να λύνουν προβλήματα, θα έρθει η στιγμή της νέμεσης.[..................]ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΤΕ 

news247.gr

Τι θα έκανα αν ήμουν Εβραίος που ζούσα στο Ισραήλ;

Διεστραμμένες ψυχές : αστυνομικό διήγημα του Ντάσιελ Χάμετ στα πρώτα του βήματα

Διάβασε στο Ιστολόγιο ή Αναγνώστης

Διεστραμμένες ψυχές :αστυνομικό διήγημα του Ντάσιελ Χάμετ*

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ   Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία  sarantakos.wordpress.com στις 28 Ιουνίου Στα νιάτα μου είχα μεταφράσει κάμποσα έργα του Ντάσιελ Χάμετ (1894-1961), του Αμερικανού συγγραφέα που θεωρείται ο εισηγητής της σκληροτράχηλης (hard-boiled) αστυνομικής λογοτεχνίας και που αργότερα έγινε κομμουνιστής και κυνηγήθηκε άγρια στα χρόνια του μακαρθισμού. Είχα εκδώσει τρεις νουβέλες του Χάμετ στον τόμο «Το μεγάλο χτύπημα» (Καστανιώτης, 1984) και δύο μυθιστορήματα, Το γεράκι της Μάλτας και Κόκκινος θερισμός  από τη Σύγχρονη Εποχή. Τώρα με τη σύνταξη έχω πιο πολύ καιρό, οπότε σκέφτομαι να μεταφράσω μερικά διηγήματα του Χάμετ για να βγουν και σε βιβλίο. Ήδη είχα μεταφράσει ένα πριν από τέσσερα χρόνια και το έβαλα και στο ιστολόγιο. Τον Νοέμβριο παρουσίασα εδώ ένα ακόμα διήγημα. Το διήγημα που θα παρουσιάσω σήμερα το μετέφρασα πριν από μερικές μέρες. Ο Χάμετ το δημοσίευσε στις 15 Οκτωβρίου 1923 στο λαϊκό περιοδικό Black Mask -ανήκε στο είδος των  pulp περιοδικών, επειδή τυπωνόταν σε φτηνό χαρτί. Το υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα. Στο ίδιο τεύχος είχε ένα ακόμα διήγημα, που το υπέγραφε με το ψευδώνυμο Πίτερ Κόλινσον. Το θέμα του διηγήματος είναι η απαγωγή της κόρης ενός πλούσιου και δυνατού βιομήχανου. Και πάλι, ο Χάμετ περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια και ακρίβεια την καθημερινή ρουτίνα του ιδιωτικού ντετέκτιβ, σε συνεργασία με τους ντετέκτιβ της αστυνομίας, όλη τη χαμαλοδουλειά της  συγκέντρωσης στοιχείων. (Πολλά από όσα γράφει στα διηγήματα με ήρωα  τον ανωνυμο ντετέκτιβ του Ηπειρωτικού τα είχε ζήσει ο ίδιος όταν δούλευε στο γραφείο ντετέκτιβ Πίνκερτον, λέγεται δε ότι ο Κοντινένταλ Οπ είναι βασισμένος σε κάποιον προϊστάμενό του). Η μετάφραση που έκανα είναι ακόμα «υπό κατασκευή», καλοδεχούμενες προτάσεις τροποποίησης. Όπως θα δείτε, σε διάφορα σημεία παραθέτω μια ή περισσότερες λέξεις του πρωτοτύπου -σημαίνει ότι εκεί έχω αμφιβολία. Όλο το πρωτότυπο μπορείτε να το δείτε στη Βικιθήκη, όπως είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Black Mask (αλλά είναι λάθος αυτό που λέει, ότι το διήγημα δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο Πίτερ Κόλινσον). Στη δική μου μετάφραση παίρνω υπόψη και τη μεταγενέστερη έκδοση σε βιβλίο, που έχει λίγες διαφορές (αναλυτικά, επισημαίνονται εδώ). Στην έκδοση σε βιβλίο άλλαξε και ο τίτλος σε The Gatewood Caper, Η κομπίνα με τον Γκέιτγουντ και κάποιος (ίσως ο ίδιος ο Χάμετ) πρόσθεσε στο τέλος του κειμένου μια φράση με τη λέξη caper. Στη δημοσίευση στο περιοδικό, μετά τον  τίτλο η σύνταξη του περιοδικού σημειώνει: Όλοι ξέρουμε το μοντέρνο κορίτσι, αυτό το εξωτικό είδος. Εδώ μας παρουσιάζεται σε όλη της τη δόξα -αν πρόκειται για δόξα. Μια καλή αστυνομική ιστορία, με μπόλικη δράση και με μερικούς πραγματικούς ανθρώπους. Δικιά σας! Οπότε, δικιά σας. ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ή, Η ΚΟΜΠΙΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΕΪΤΓΟΥΝΤ Πρώτη δημοσίευση: ‘Black Mask’, 15 Οκτωβρίου 1923 Ο Χάρβεϊ Γκέιτγουντ είχε δώσει εντολή να με δεχτούν αμέσως μόλις έρθω, οπότε χρειάστηκα μόλις κάτι λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας για να περάσω ανάμεσα από τους θυρωρούς, τους κλητήρες και τις γραμματείς που γέμιζαν σχεδόν όλο τον χώρο ανάμεσα στην είσοδο της Εταιρείας Ξυλείας Γκέιτγουντ και στο ιδιαίτερο γραφείο του προέδρου της. Ήταν τεράστιο, όλο μαόνι και μπρούντζος και πράσινο βελούδο και είχε στο κέντρο του ένα γραφείο από μαόνι σε μέγεθος κρεβατιού. Ο Γκέιτγουντ, σκύβοντας πάνω από το γραφείο του, άρχισε να μου γαβγίζει αμέσως μόλις αποχώρησε κάνοντας τεμενάδες ο δουλοπρεπής υπάλληλος που με είχε βάλει μέσα με μια υπόκλιση. «Η κόρη μου! Την απήγαγαν χτες βράδυ! Θέλω τον ___ που το έκανε, κι ας μου κοστίσει και την τελευταία μου δεκάρα!» «Πείτε μου τι συνέβη», του είπα. Αλλά εκείνος ήθελε αποτελέσματα, όπως φαίνεται, δεν ήθελε ερωτήσεις, κι έτσι έχασα σχεδόν μια ώρα για να πάρω πληροφορίες που θα μπορούσε να μου τις δώσει σε ένα τέταρτο. Ήταν ένας μαντράχαλος (a big bruiser) ίσαμε  κει πάνω, κάπου 100 κιλά σκληρής, κόκκινης σάρκας, ένας τσάρος από την κορφή του στρογγυλού κεφαλιού του μέχρι τις μύτες των παπουτσιών του, τα οποία θα ήταν τουλάχιστον 47 νούμερο, αν δεν ήταν φτιαγμένα κατά παραγγελία. Είχε βγάλει τα όχι λίγα εκατομμύριά του λιανίζοντας όποιον βρέθηκε στον δρόμο του και η  οργή που τον κατέκλυζε τώρα δεν διευκόλυνε και πολύ τη συνεννόηση μαζί του. Το κακιασμένο σαγόνι του (wicked jaw) [1] προεξείχε σαν ένα κομμάτι γρανίτη και τα μάτια του ήταν γεμάτα αίμα (filmed with blood) -βρισκόταν  σε υπέροχη ψυχική διάθεση. Προς στιγμή φαινόταν πως το Ηπειρωτικό Γραφείο θα έχανε έναν πελάτη, γιατί  είχα πάρει απόφαση πως αν δεν μου έλεγε όλα όσα ήθελα να μάθω θα παρατούσα τη δουλειά. Τελικά όμως  κατάφερα να του αποσπάσω την ιστορία. Η κόρη του, η Όντρι, είχε βγει από το σπίτι τους, στην οδό Κλέι, γύρω στις 7 το περασμένο βράδυ, λέγοντας στην υπηρέτριά της ότι θα πήγαινε έναν περίπατο. Τη νύχτα δεν γύρισε -κάτι που ο Γκέιτγουντ το πληροφορήθηκε όταν διάβασε το γράμμα που ήρθε σήμερα το πρωί. Το γράμμα  ήταν από κάποιον που έλεγε ότι την είχαν απαγάγει. Ζητούσε 50.000 δολάρια για να την αφήσουν και έλεγε στον Γκέιτγουντ να ετοιμάσει τα λύτρα σε χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων -έτσι που να μην υπάρξει αργοπορία όταν θα του έλεγαν με  ποιον τρόπο θα έφταναν  τα λεφτά στους απαγωγείς της κόρης του. Σαν απόδειξη ότι η απαίτηση δεν ήταν φάρσα, μέσα στον φάκελο υπήρχε μια μπούκλα από τα μαλλιά της κοπέλας, ένα δαχτυλίδι που φορούσε πάντα και ένα  σύντομο σημείωμα από την ίδια, στο οποίο ζητούσε από τον πατέρα της να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους. Ο Γκέιτγουντ είχε λάβει το γράμμα στο γραφείο του και αμέσως είχε τηλεφωνήσει στο σπίτι του. Εκεί του είπαν ότι  το κρεβάτι της κοπέλας δεν είχε χρησιμοποιηθεί την περασμένη νύχτα και ότι κανείς από τους υπηρέτες δεν την  είχε δει από την ώρα που βγήκε για περίπατο. Έπειτα ειδοποίησε την αστυνομία και τους παρέδωσε το γράμμα· και λίγα λεπτά αργότερα, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει και ιδιωτικούς ντετέκτιβ. «Λοιπόν», ξέσπασε, αφού του είχα βγάλει με το τσιγκέλι όλα τα παραπάνω και αφού μου είχε πει πως δεν ήξερε τίποτα για τις παρέες ή τις συνήθειες της κόρης του, «τώρα προχώρα και κάνε κάτι! Δεν σε πληρώνω για να κάθεσαι και να κουβεντιάζεις!» «Εσείς, τι πρόκειται να  κάνετε;» τον ρώτησα. «Εγώ; Εγώ θα βάλω αυτούς τους ___ πίσω από τα σίδερα, ακόμα κι αν χρειαστεί να  δώσω μέχρι και την τελευταία μου δεκάρα!». «Ασφαλώς! Ετοιμάστε όμως πρώτα εκείνες τις πενήντα χιλιάδες, να τους τις δώσετε όταν θα τις ζητήσουν». Έσφιξε δυνατά το σαγόνι του και κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό μου. «Ποτέ στη  ζωή μου δεν έχω εξαναγκαστεί να κάνω κάτι! Και  είμαι  πολύ γέρος για να αρχίσω τώρα!», είπε. «Θα ξεσκεπάσω τη μπλόφα τους».[....] Συνεχίστε την ανάγνωση

*Ο Ντάσιελ Χάμετ (Samuel Dashiell Hammett, 27 Μαΐου 1894 - 10 Ιανουαρίου 1961) ήταν Αμερικανός λογοτέχνης και συγγραφέας. Θεωρείται ο άνθρωπος που γέννησε την αμερικάνικη αστυνομική λογοτεχνία[ ...] Ντάσιελ Χάμετ/Βικιπαίδεια

Crooked Souls by Dashiell Hammett

ΓΙΑ ΟΣΕΣ/ΟΣΟΥΣ ΑΓΓΛΟΜΑΘΕΙΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΗΧΗΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

The Browning version- Η εκδοχή του Μπράουνινγκ (1951): Το πορτρέτο της ανθρώπινης κατάρρευσης και της λύτρωσης, με μια από τις πιο δυνατές ερμηνείες στην ιστορία του βρετανικού κινηματογράφου από τον Μάικλ Ρέντγκρεϊβ

 

  The Browning version- Η εκδοχή του Μπράουνινγκ (1951)

Ο Andrew Crocker-Harris είναι ένας  σχεδόν ηλικιωμένος  δάσκαλος σε αγγλικό δημόσιο σχολείο , που αναγκάζεται να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα λόγω της αυξανόμενης κακής του υγείας. Λίγο πριν φύγει από το δημόσιο σχολείο στο οποίο δίδαξε για 18 χρόνια, συνειδητοποιεί την αποτυχία του ως καθηγητή, συζύγου και ανθρώπου.
  Η αναγνώριση της  "αποτυχημένης" ζωής του ως δασκάλου και συζύγου τον  οδηγεί σε μια δύσκολη αλλά απελευθερωτική αυτογνωσία.

Αποδεικνύεται ότι η αυστηρή ,  αντιπαθητική και   ψυχρή του συμπεριφορά ήταν  ένας μηχανισμός άμυνας, για να κρύβει τα πραγματικά του αισθήματα από την αδυναμία του να μεταδώσει στους μαθητές του την αγάπη του για το αντικείμενο της διδασκαλίας του αλλά και από την ταπείνωσή του ως άντρα από την άπιστη γυναίκα του  . 

Η συγκίνηση από το "δώρο" του μαθητή Τάπλοου είναι το σημείο καμπής για την αλλαγή της ζωής του, η συνειδητοποίηση ότι δεν πήγαν όλα χαμένα. Όταν ο καθηγητής  Κρόκερ-Χάρις αφήνει κατά μέρος τις σημειώσεις για τον αποχαιρετιστήριο λόγο του  και ζητάει συγγνώμη δημοσίως από τους μαθητές του για τα λάθη , τη συμπεριφορά και τις παραλείψεις του ως πραγματικού δασκάλου , τότε οδηγείται στην πραγματική λύτρωση.
 

Ο τίτλος «Η εκδοχή του Μπράουνινγκ»  συνδέεται μεταφορικά με   τη βαθιά μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή, Άντριου Κρόκερ-Χάρις. 

Στην ταινία, ο μαθητής Τάπλοου προσφέρει  ως δώρο στον καθηγητή του,  Κρόκερ-Χάρις ένα αντίτυπο μιας πολύ σπάνιας και ειδικής μετάφρασης της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας «Αγαμέμνων» του Αισχύλου, που έγινε από τον διάσημο Βρετανό ποιητή Ρόμπερτ Μπράουνινγκ τον 19ο αιώνα.

   Η χειρονομία αυτή αποτελεί τον πυρήνα του σημείου κορύφωσης  στην ιστορία, καθώς αυτό το δώρο προκαλεί την πρώτη πραγματική συναισθηματική έκρηξη του πρωταγωνιστή.


Ο τίτλος λειτουργεί ως ισχυρή μεταφορά για τον ίδιο τον Κρόκερ-Χάρις: Η "μεταφραση-εκδοχή" του Μπράουνινγκ συμβολίζει την ίδια του τη ζωή:  Ο Μπράουνινγκ είναι  πασίγνωστος για τη δύναμη και τη ζωντάνια της ποίησής του. Κρόκερ-Χάρις, αντίθετα, ονομάζεται από τους μαθητές του "ο Κροκόδειλος" για την ψυχρή, άψυχη και κλειστή προσωπικότητά του.

        Η συγκριτική αντιπαράθεση δείχνει πόσο μακριά έχει απομακρυνθεί ο ήρωας από την ανθρωπιά και το πάθος, που θα μπορούσε να έχει στη ζωή του.

    Το δώρο είναι σημείο καμπής προς τη λύτρωση:Η απλή καλοσύνη του μαθητή τον αγγίζει βαθιά. Αυτή η χειρονομία τον κάνει να συνειδητοποιήσει την αποτυχία και την απομόνωσή του.

        Όπως ο Μπράουνινγκ προσπάθησε να μεταφράσει και να δώσει νέα ζωή σε ένα αρχαίο κείμενο, έτσι και ο Κρόκερ-Χάρις πλέον προσπαθεί να "μεταφράσει" ξανά τη δική του ζωή, να την κατανοήσει και να την αλλάξει.


Ο τίτλος ερμηνεύεται τελικά με τον τελευταίο διάλογο της ταινίας: Ο Κρόκερ-Χάρις αποκαλύπτει στον Τάπλοου ότι ο ίδιος εργάζεται σε μια νέα, δική του μετάφραση του «Αγαμέμνονα».

    Αυτό συμβολίζει ότι έχει αρχίσει πλέον να ζει τη δική του "εκδοχή" ζωής , να αναλαμβάνει την ευθύνη για τη ζωή του και να φέρνει μια πιο αυθεντική, ανθρώπινη έκφανση στο μέλλον του.

Εν ολίγοις, ο τίτλος δεν είναι απλώς περιγραφικός. Είναι το κλειδί για την καρδιά της ταινίας: μιλάει για την αποξένωση, την αναζήτηση της αληθινής ταυτότητας και τη δύναμη της ανθρώπινης καλοσύνης να ξαναζωντανέψει ένα ψυχρό έως τώρα προσωπικό σύμπαν.

ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

2 Βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών:

    Καλύτερου Ηθοποιού (Michael Redgrave)
    Σεναρίου (Terence Rattigan)

2 Βραβεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου:

    Βραβείο Κοινού
    Χρυσή Άρκτος Καλύτερης Δραματικής Ταινίας

2 υποψηφιότητες για Βραβεία BAFTA:

    Καλύτερης Ταινίας
    Καλύτερης Βρετανικής Ταινίας

The Browning Version (1951 film)

 

ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ  ΤΟ ΕΡΓΟ

Θεατρικό κείμενο από την παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο Εμπορικόν το 2013.

Μετάφραση: Δήμος Κουβίδης

Εκδόσεις Αλεξάνδρεια – Μεταφράσεις ξένων μελετών, δοκιμίων ...

 

Η εκδοχή του Μπράουνινγκ, αν και βασίζεται σ’ ένα περιστατικό των μαθητικών χρόνων του συγγραφέα στο κολέγιο Χάροου, αντανακλά το γεγονός ότι και ο ίδιος ο Ράττιγκαν αναγκαζόταν να καταπνίγει τα πραγματικά του συναισθήματα. Πλασμένη με μιαν εξαίσια όσο και ανεπαίσθητη καλλιτεχνία, διαπραγματεύεται την κατάπνιξη των συναισθημάτων, το ψέμα, την αποτυχία και τον έρωτα μέσα σε μία μόλις ώρα κι ένα τέταρτο, με τρόπο εξαιρετικά πυκνό κι όμως απολύτως επαρκή. Η πλοκή του έργου, χάρη στην οποία ο Ράττιγκαν βρίσκει αφορμή να καταπιαστεί με τόσο σημαντικά ζητήματα, ενώ διατηρεί τον απολύτως πειστικό νατουραλιστικό χαρακτήρα της και το χαρακτηριστικό εγγλέζικο, συγκρατημένο αν και δηκτικό ύφος της, είναι απατηλά απλή.