Η ΚΑΤΑ ΦΡΑΝΤΣ ΛΙΣΤ " ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΕΙΑ" ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ -1. Η ΚΟΛΑΣΗ

Franz Liszt
(1811-1886)

Eine Symphonie zu Dantes 
"Divina Commedia" (S.109)

- Inferno-

[Γκραβούρες: Paul Gustave Doré (1832-1883)

από τη γαλλική έκδοση της Θείας Κωμωδίας (1861-1868)]

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ...

Α.     Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

«Μυθιστόρημα»  (Απόσπασμα)

 [Γιώργος Σεφέρης , Ποιήματα. Ίκαρος, 1989]

Ι'

Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά
που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.
Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,
μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και πού
            τις προσκυνούμε.
Ήχος στεκάμενος κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας
ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.
Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε
τα σπίτια τα καλύβια και τις στάνες μας.
Κι οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα
γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν
οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια
την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε
βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα
σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν. 

 Β. Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ 17ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Photo: vima.gr

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ 17ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

(Στίχοι:Gerontakos

Μουσική: Γιώργος Κατσαρός, ο συνθέτης του 
Ύμνου της 21 Απριλίου

Ερμηνεία: ; )

Μες  στου Νοέμβρη τη Γιορτή

στο Παρελθόν στράφηκαν κάποιοι,

βυσσοδομώντας οι δολεροί

Ευέλπιδες λέγονται  οι κάφροι...

Τραγούδι επάρατο  ακούστηκε,

σφίχτηκαν των δημοκρατών τα χείλη,

κρύος μες   στις καρδιές τους φύσηξε

ο αγέρας  της Εικοσι-μιάς τ' Απρίλη.

Χτυπάει η καρδιά σαν του λαγού

στη σκέψη  ενός νέου χουντικού χειμώνα,

στην Ευελπίδων  επωάζονται αβγά φιδιού

με δηλητήριο για να πεθάνει  όλη η Ελλάδα.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΚΙ Ο ΚΑΘΕΙΣ

Δεν είναι ο όποιος όποιος κι ο καθείς  αλλά  ο Χρήστος Παπουτσής  
δημοκράτης ντούρος , συνεπής,    συμπεριφέρεται πάντοτε  σαν ατζαμής,
στο Ναυτιλίας, θυμάστε , τα θαλάσσωσε, στο Προστασίας μάς τα  σκάτωσε,
αχ πατρίδα μου,  η  πολλή Δημοκρατία  του  μάς έψησε  και μας βαλάντωσε .

Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΣ

Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΣ

ΕΥΡΩ:Σας βλέπω πολύ "κομμένο" τον τελευταίο καιρό. Χάνετε  ολοένα βάρος 
και περπατάτε τρικλίζοντας. Δε θέλω να γίνω μάντης φοβερών δεινών, αλλά από τη μια οι κερδοσκόποι  και από την άλλη το μουλάρωμα της Μέρκελ μάλλον θα σας διαλύσουν στα εξ ων συνετέθητε.   
ΔΡΑΧΜΗ: Έχω μείνει ενεός! Δεν μπορώ να το πιστέψω. Τελικά δεν ...πεθάνατε, αλλά ήσασταν σε κατάσταση νεκροφάνειας επί δέκα έτη! Τώρα που  ετοιμάζεστε να βγείτε από τον τάφο σας,
δικαιούμαι να ανακράξω διασκευάζων το γνωστό τετράστιχο από τον Ύμνο του εθνικού μας ποιητή: 

«Απ' τα κόκαλα βγαλμένη, 

των Ελλήνων θλιβερή, 

και  σαν πρώτα ψωριασμένη, 

χαίρε ταπεινή  Δραχμή!».

ΓΕΩΡΓ. ΠΑΠΑΝΔΡ. ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ:Τι θρίαμβος κι αυτός, η εμπνευσμένη (σε άψογα αγγλικά) ομιλία σας στο συνέδριο των Πρασίνων της Γερμανίας! Και τι τραγικά παιχνίδια που παίζει αυτή η πουτάνα η τύχη! Έξω να είσαι περιζήτητος και μέσα να μη θέλουν να σε δουν ούτε φτυστό.
Πάντως μην το παίρνετε εντελώς επί πόνου. Εφόσον έξω πάντα πολύ καλά , δεν πρόκειται να πεινάσετε. Αν δίνετε μια διάλεξη (επ΄αμοιβή) το μήνα  με θέμα "Πώς κατασπαράσσεται  ο καλός Σοσιαλισμός απ΄τα σαγόνια του Καπιταλιστικού καρχαρία- Το παράδειγμα της Ελλάδας" , θα βγάζετε  το ψωμάκι σας μέχρι τα βαθιά γεράματα. 


 

ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΑΝΑΞΙΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ;

 Άδωνις Γεωργιάδης: κατά δήλωσή του γνήσιος απόγονος των αρχαίων Ελλήνων.

Ειδικοί θα ερευνήσουν στο DNA του  εάν κατάγεται από τον Περικλή ή τον Εφιάλτη.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος συνηθίζει στα λογοτεχνικά κείμενά του να παραπέμπει στην κλασική αρχαιότητα. Αυτή τη φορά, όμως, ο Ακατονόμαστος αρχαίος θεός που μπαίνει στην πλοκή και καθορίζει τη σημερινή πραγματικότητα, αναξιόπιστος και τιποτένιος, άξιος δηλαδή περιφρόνησης, είναι το ιδανικό σύμβολο μέσω του οποίου η «Επιδημία» [ΣΣ. Το νέο βιβλίο του συγγραφέα] σαρκάζει τους Νεοέλληνες.

Υποτίθεται ότι η κλασική αρχαιότητα, τα επιτεύγματά της (η δημοκρατία και οι υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικές επιδόσεις) είναι συστατικό στοιχείο της σύγχρονης νεοελληνικής περηφάνιας, αφού, σύμφωνα με την κρατούσα «εθνική» ιδεολογία, οι σύγχρονοι Ελληνες είναι κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων. Ο Θεοδωρόπουλος χρησιμοποιεί το κλισέ αυτό από την ανάποδη. Σαν να λέει, δηλαδή, ότι, σύμφωνοι, είμαστε κατευθείαν απόγονοι εκείνων, αλλά όπως σε όλες τις κοινωνίες και οι κοινωνίες εκείνων είχαν ανάξιους πολίτες. Ποιος λοιπόν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι δεν είμαστε απόγονοι κάποιων από τους ανάξιους αλλά, αντίθετα, θεωρούμαστε a priori άξιοι γόνοι άξιων προγόνων; Ενοχλητικό; Οπως πρέπει να συμβαίνει με το σαρωτικό χιούμορ.

Ηλίας Κανέλλης [Βιβλιοδρόμιο, Τα Νέα, 26/11/11]

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ

 

Georgia Totto O'Keeffe 

(November 15, 1887 March 6, 1986)

She was an American artist. Born near Sun Prairie, Wisconsin, O'Keeffe was a major figure in American art from the 1920s. She received widespread recognition for her technical contributions, as well as for challenging the boundaries of modern American artistic style. She is chiefly known for paintings of flowers, rocks, shells, animal bones, and landscapes in which she synthesized abstraction and representation. Her paintings present crisply contoured forms that are replete with subtle tonal transitions of varying colors. She often transformed her subject matter into powerful abstract images. She found artistic inspiration in the rural Southwest, particularly in New Mexico, where she settled late in life.

ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Ρομπερτ Μπραουνινγκ
(1812-1889)

"Porphyria's Lover"

 "Ο εραστής της Πορφυρίας"

Μια συγκλονιστική περιγραφή ενός 

ψυχρού εγκλήματος  ως τραγικής

κατάληξης ενός  ερωτικού παιχνιδιού 

κυρίαρχου-σκλάβου 

 στη σχέση ενός ζευγαριού

Ο εραστής της Πορφυρίας περιγράφει, στο περίφημο ποίημα του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, το βράδυ που τύλιξε τα μακριά ξανθά μαλλιά της αγαπημένης του γύρω από τον λευκό λαιμό της και την έπνιξε μέσα στην αγκαλιά του, τη στιγμή που η λατρεία ξεχείλιζε από τα μάτια της. Κίνητρό του η επιθυμία να διασώσει το βλέμμα αυτό από τη φθορά, να το διατηρήσει στην αιωνιότητα, όπως ψυχρά ομολογεί.

 

Porphyria's Lover

The rain set early in to-night,

The sullen wind was soon awake,

It tore the elm-tops down for spite,

And did its worst to vex the lake:

I listened with heart fit to break.

When glided in Porphyria; straight

She shut the cold out and the storm,

And kneeled and made the cheerless grate

Blaze up, and all the cottage warm;

Which done, she rose, and from her form

Withdrew the dripping cloak and shawl,

And laid her soiled gloves by, untied

Her hat and let the damp hair fall,

And, last, she sat down by my side

And called me. When no voice replied,

She put my arm about her waist,

And made her smooth white shoulder bare,

And all her yellow hair displaced,

And, stooping, made my cheek lie there,

And spread, o'er all, her yellow hair,

Murmuring how she loved me--she

Too weak, for all her heart's endeavour,

To set its struggling passion free

From pride, and vainer ties dissever,

And give herself to me for ever.

But passion sometimes would prevail,

Nor could to-night's gay feast restrain

A sudden thought of one so pale

For love of her, and all in vain:

So, she was come through wind and rain.

Be sure I looked up at her eyes

Happy and proud; at last I knew

Porphyria worshipped me; surprise

Made my heart swell, and still it grew

While I debated what to do.

That moment she was mine, mine, fair,

Perfectly pure and good: I found

A thing to do, and all her hair

In one long yellow string I wound

Three times her little throat around,

And strangled her. No pain felt she;

I am quite sure she felt no pain.

As a shut bud that holds a bee,

I warily oped her lids: again

Laughed the blue eyes without a stain.

And I untightened next the tress

About her neck; her cheek once more

Blushed bright beneath my burning kiss:

I propped her head up as before,

Only, this time my shoulder bore

Her head, which droops upon it still:

The smiling rosy little head,

So glad it has its utmost will,

That all it scorned at once is fled,

And I, its love, am gained instead!

Porphyria's love: she guessed not how

Her darling one wish would be heard.

And thus we sit together now,

And all night long we have not stirred,

And yet God has not said a word!

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ

 Ένας νεκρός ταχυδρόμος στα  ακαθάριστα από το χιόνι σκαλοπάτια

του σπιτιού σας είναι ικανός να σας στείλει στη φυλακή στο Εξωτερικό,

αφού η αστική ευθύνη για το πεζοδρόμιο και τις  εξωτερικές σκάλες

μιας κατοικίας   βαραίνει αποκλειστικά τον ιδιοκτήτη.

Ο πρωταγωνιστής της βραβευμένης με Όσκαρ  μικρού μήκους ταινίας

κινούμενων σχεδίων, θα μπλέξει για τα καλά , όταν  ξεχνά  την 

εντολή της γυναίκας του να καθαρίσει  το χιόνι που έχει συσσωρευτεί

μπροστά στο σπίτι...

ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Henry Purcell (1659-1695)

What a Sad Fate is Mine

Ω, τι θλιβερή που είναι η μοίρα μου!

["Henry Purcell-O Solitude & Songs" (Naïve 2007)]
Il Seminario Musicale
Gérard Lesne~Alto

What a sad fate is mine,

My love is my crime;

Or why should she be,

More easy and free

To all than to me?

But if by disdain

She can lessen my pain,

'Tis all I implore,

To make me love less,

Of herself to love more.

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Την τελευταία δεκαετία είχα πολύ έντονα την αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν στραβώσει πάρα πολύ και θα καταλήξουν πάρα πολύ άσχημα. Οταν έβλεπα στην Πάρο να αποβιβάζονται από τους καταπέλτες τα ακριβά αυτοκίνητα και να κτίζονται διαρκώς νέες πολυτελείς κατοικίες, καταλάβαινα ότι εδώ υπάρχει απόλυτη αναντιστοιχία. Του τι παράγει ο τόπος και τι καταναλίσκει. Κι έλεγα, πού βρέθηκαν όλα αυτά τα λεφτά, ποιοι τα έχουν, σ’ έναν τόπο που εισάγει ακόμα και τα σπίρτα που ανάβω τώρα την πίπα μου; Πότε βρέθηκε η Ελλάδα με τα λεφτά της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας; Φοβάμαι ότι αυτή η ιστορία θα καταλήξει άσχημα και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το απελπιστικό του πράγματος δεν είναι τόσο στην κατάσταση την οποία βιώνουμε όσο στο ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Διότι δεν υπάρχει πολιτικό προσωπικό που να μπορεί να πάρει στους ώμους του τον τόπο.».

Απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας Αλέξης Πανσέληνος στην Όλγα Σελλά. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής υπό τον τίτλο 

"Φιλελλήνων και αναμνήσεων γωνία" (13/11/11)

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 


DINO VALLS_ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΜΑΓΙΚΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ
23|11|2011_26|02|2012

Το Μουσείο Φρυσίρα θα παρουσιάσει, στο κτήριο της οδού Μονής Αστερίου αρ. 3 την αναδρομική έκθεση ζωγραφικής του Ισπανού καλλιτέχνη Dino Valls. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν 50 έργα του αναγνωρισμένου καλλιτέχνη. Πρωταρχικό γνώρισμα της ζωγραφικής του Ισπανού Dino Valls είναι ο τρόπος με τον οποίο χειραγωγεί την έννοια του χρόνου, είτε πρόκειται για τον ιστορικό (πραγματικό) χρόνο είτε για τον φανταστικό χρόνο που συμβάλλει στον μοναδικό χαρακτήρα του έργου του. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει τον θεατή, είναι ο εξαιρετικός ρεαλισμός του που συχνά, με την ακραία του αληθοφάνεια, περνά τα όρια της ίδιας της πραγματικότητας και γίνεται φαντασιακός. Παραδόξως, πρόκειται για ζωγραφική κατασκευασμένη εξολοκλήρου στο στούντιο, τελείως εννοιολογική που δεν εμπνέεται από την πραγματικότητα, δεν πρόκειται για το αποτέλεσμα της άμεσης παρατήρησής της, αλλά είναι αποτέλεσμα μοναδικών συνθέσεων και αλληγοριών. Ο Dino Valls ενδιάφερεται ν' απεικονίσει την εσωτερική ψυχική κατάσταση των προσώπων του αλλά, για να το κατορθώσει, δεν διστάζει να κάνει χρήση μιας εξαντλητικά λεπτομερούς, ψυχρής, ανατομικής αναπαράστασης του ανθρώπινου σώματος ανατρέχοντας στην παράδοση της Φλαμανδικής ζωγραφικής, τη μανιεριστική σύνθεση και τις φόρμες των πρε Ραφαηλιτών, κατορθώντας όμως να δώσει την προσωπική του σφραγίδα.

*********************************************************************************
Dino Valls is a Spanish painter born in 1959 in Zaragoza. Since 1988, he has lived and worked in Madrid.


Building on a childhood passion for drawing, Valls taught himself to paint in oils beginning in 1975. After completing his degree in Medicine and Surgery at the University of Zaragoza in 1982, Valls devoted himself full-time to the profession of painting.


As one of the Spanish representatives of the vanguard of figurative art, Valls' work displays the strong influence of past masters and their studies of the human being. In the early '90s, Valls began studying the use of egg tempera, adapting and customizing the techniques of Italian and Flemish masters from the fifteenth to seventeenth centuries to create new works in combinations of tempera and oil. His paintings elaborate and expand upon the methods of past masters, employing formal figurative techniques as the medium through which to explore the human psyche in a conceptual framework laden with profound psychological weight and symbolism.


Valls has participated in important international exhibitions of contemporary art, and has held numerous showings in Europe and the United States.

ΠΑΤΡΙΔΑ...

Λοιπόν,
αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.

Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά, ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοικτά.

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη «φυλή» και τη «ράτσα»
προδομένη από μέσα, απ΄ τους πιο πατριώτες
Να ΄χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με τ΄ όπλο στο στόμα
Τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.

Κάτω από ένα τραπέζι το θυμάμαι σαν τώρα
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
Μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.

«Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν!
Τι ωραία που πέφτουν...»

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ΄ τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος, Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα είκοσι επτά του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.

Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ άδειο ξενοδοχείο
Αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάμε στης πλατείας τη γιορτή.

Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια πεταμένα στη γη
είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ΄ την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπας ζητάει
Ολυμπιάδες κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.

Τους είχα δει να γελάνει οι μπάτσοι κι απ την Ομόνοια
να πετάν δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
Στο παράθυρο εικόνισμα, άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.

Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη Γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Armani και η καρδιά ανοιχτή.

Δε θέλω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη
Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.

Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.