(ΝΕΑ) ΣΥΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΣΑΝΤ : ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΥΦΛΑ

 

avgi.gr

Μέση Ανατολή / Πονοκέφαλος για τις ΗΠΑ το πείραμα της Συρίας

Νίκος Κυριακίδης

13–16 λεπτά

---

Πρόκληση για την αμερικανική εξωτερική πολιτική η διατήρηση των ισορροπιών ανάμεσα στους περιφερειακούς παράγοντες της Μέσης Ανατολής

Το σχέδιο Τραμπ για τη Μέση Ανατολή είναι φιλόδοξο και ανάλογα παρακινδυνευμένο. Προσβλέπει σε αναβίωση της αμερικανικής ηγεμονίας στη περιοχή με επιλεκτικές κινήσεις που περιλαμβάνουν ανοικοδόμηση της Γάζας, μια συμφωνία «ανοχής» με το Ιράν και βέβαια την πολιτικο-διπλωματική πρόσδεση της μετα-Άσαντ Συρίας στο άρμα της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, το σχέδιο δεν πηγαίνει καλά τελευταία. Η επίθεση κατά την οποία σκοτώθηκαν δύο Αμερικανοί στρατιώτες στη Συρία πριν λίγες μέρες που αποδόθηκε στον ISIS, τα σαρωτικά αντίποινα που εξαπέλυσαν οι αμερικανικές δυνάμεις στη συνέχεια σε στόχους σε όλη τη χώρα και βέβαια το -εκτός μεγάλης δημοσιότητας- αδιέξοδο στις προσπάθειες Δαμασκού-Κούρδων-και Αμερικανών να καταλήξουν πριν το τέλος του χρόνου σε κάποια έστω πρόοδο για μια συμφωνία ένταξης των κουρδικών δυνάμεων στον συριακό στρατό, αποτελούν σοβαρές «αναποδιές». 

Η αιφνίδια και φαινομενικά ανεξήγητη φυγή του Άσαντ από τη Δαμασκό πριν από έναν χρόνο ύστερα από μια προέλαση-αστραπή των ανταρτών τού τωρινού ντε φάκτο ισχυρού άνδρα της χώρας, του Αχμέντ αλ Σαράα, ενώ υποτίθεται η ένοπλη αντιπολίτευση είχε συντριβεί και το καθεστώς είχε εδραιώσει πάλι την εξουσία του, κυρίως όμως η απροσδόκητη απόσυρση της ρωσικής στρατιωτικής υποστήριξης, ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για τις ΗΠΑ. Την άδραξαν αμέσως σπεύδοντας να καλύψουν το κενό. Ήταν οι Αμερικανοί και ο Τραμπ που θα πρόσφεραν τώρα την υποστήριξή τους στο νέο καθεστώς. 

Ακόμη και παρά το ότι ο αρχηγός του και η ένοπλη ομάδα πίσω από αυτόν είχαν προηγουμένως χαρακτηριστεί από την Ουάσιγκτον ως «τρομοκράτες». Όμως, μετά από έναν χρόνο κι ενώ ο αλ Σαράα έβγαλε τη στολή παραλλαγής, φόρεσε κοστούμι κι έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο από τον Τραμπ σε ένα ιστορικό ταξίδι του στην Ουάσιγκτον, το αμερικανικό σχέδιο για τη Συρία δεν φαίνεται να πηγαίνει κατ’ ευχήν. 

Το νέο καθεστώς έχει αφήσει πίσω του τα στρατιωτικά προστάγματα και διακηρύσσει τη δέσμευσή του στο κράτος δικαίου και ισονομίας, χωρίς αποκλεισμούς, για καμία ομάδα που συνθέτει το εθνοτικό μωσαϊκό της Συρίας. Αλλά μέχρι στιγμής έχει δώσει ελάχιστες ενδείξεις για το μελλοντικό πολιτικό σύστημα που προκρίνει, όπως βέβαια και για τον τρόπο νομής της εξουσίας ανάμεσα στις εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες. 

Το στοίχημα 

Προτεραιότητα του αλ Σαράα είναι η ανασύσταση της κρατικής οντότητας της Συρίας· ουσιαστικά η επανένωση της διαλυμένης χώρας και η επανεκκίνηση της οικονομίας της. Είναι ένα τιτάνιο έργο. Προϋποθέτει τη διάλυση των ένοπλων πολιτοφυλακών και το ξήλωμα των «φέουδων» εξουσίας που έχουν δημιουργήσει, την πλήρη αποκατάσταση της κρατικής κυριαρχίας παντού, την ανασύσταση του εθνικού στρατού και της αστυνομίας. 

Η πρόκληση είναι εξαιρετικά μεγάλη στην πράξη για να τα καταφέρει η νέα ομάδα εξουσίας, παρά το ότι απολαμβάνει ισχυρής υποστήριξης όχι μόνο από τις ΗΠΑ αλλά και από καίριους περιφερειακούς παράγοντες της περιοχής: την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ. Οι πολιτοφυλακές, όπως εκείνες των Δρούζων ή των Κούρδων, αρνούνται να αφοπλιστούν, φοβούμενες ότι θα βρεθούν ανυπεράσπιστες στρατιωτικά, επομένως και πολιτικά, στον νέο εθνοτικό χάρτη που θα σχεδιαστεί.

Υπενθυμίζεται ότι η εύθραυστη ισορροπία διαταράχθηκε σοβαρά τον Μάρτιο όταν πολιτοφυλακές πιστές στο καθεστώς του Άσαντ επιτέθηκαν σε κυβερνητικά στρατεύματα, ουσιαστικά στο νέο καθεστώς. Η βία προκάλεσε οργή στη Δαμασκό. 

Χωρίς τις θεσμικές δικλείδες ασφαλείας που έχουν προβλεφθεί και λειτουργούν σε μια ευνομούμενη χώρα αποτρέποντας διάχυση της βίας, ήταν επόμενο ότι θα ακολουθούσε κύμα αντιποίνων με εκατοντάδες αμάχους Αλεβίτες -την εθνοτική μειονότητα από την οποία καταγόταν ο Άσαντ- να πέφτουν νεκροί από επιθέσεις ένοπλων ισλαμιστών. Ήταν το πρώτο τεστ συνέπειας λόγων και έργων τού νέου καθεστώτος που όμως βαθμολογήθηκε… κάτω από τη βάση. Παρά τις διαβεβαιώσεις του αλ Σαράα για ανεκτικότητα και λογοδοσία, για κράτος δικαίου και πλουραλισμό, η στοχοποίηση των Αλεβιτών αναζωπύρωσε τους φόβους ότι το νέο καθεστώς δεν είναι αυτό που φαίνεται, ότι δεν έχει δείξει ακόμη τις πραγματικές προθέσεις του. 

Εξάλλου, πριν από έναν χρόνο ο νέος ηγέτης είχε δεσμευτεί ότι θα έκλεινε τις «διαβόητες φυλακές» -όπως ο ίδιος τις είχε χαρακτηρίσει- του Μπασάρ αλ Άσαντ. Αλλά οι φυλακές και τα κέντρα κράτησης άνοιξαν πάλι. Σε εκτενή δημοσιογραφική έρευνά του δημοσιευμένη την περασμένη Τρίτη, το Reuters αναφέρει ότι οι φυλακές και τα κρατητήρια όπου κρατούνταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στη διάρκεια της διακυβέρνησης Άσαντ είναι πάλι γεμάτα με νέους κρατούμενους που έχουν συλληφθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας τον τελευταίο χρόνο, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί επίσημα κατηγορίες. Το πρακτορείο συγκέντρωσε τα ονόματα τουλάχιστον 829 ατόμων που έχουν συλληφθεί για «λόγους ασφαλείας» μετά την πτώση του Άσαντ με βάση συνεντεύξεις και μαρτυρίες μελών των οικογενειών τους. Η έρευνα διαπίστωσε ακόμη ότι τουλάχιστον 28 φυλακές και κέντρα κράτησης από την εποχή του Άσαντ έχουν επαναλειτουργήσει τον τελευταίο χρόνο. Όταν ζητήθηκε να σχολιάσει τα ευρήματα της έρευνας, το υπουργείο Πληροφοριών της Συρίας υποστήριξε πως η ανάγκη να προσαχθούν στη δικαιοσύνη όσοι εμπλέκονται σε παράνομες πράξεις του καθεστώτος Άσαντ, εξηγεί πολλές από τις κρατήσεις αυτές.

Ενώνοντας τα σπασμένα κομμάτια

Οι ενδείξεις έχουν προκαλέσει ανησυχίες και προβληματισμό. Η σύγκρουση με τους Δρούζους, σχεδόν αμέσως μετά από εκείνη με τους Αλεβίτες στο διάστημα Απριλίου-Μαΐου ήρθε να προσθέσει περισσότερες αμφιβολίες για τον τρόπο που το νέο καθεστώς θέλει να ενώσει τα σπασμένα κομμάτια της Συρίας. Οι Δρούζοι είναι μια αραβική σέχτα με πληθυσμό περίπου ενός εκατομμυρίου. Είναι διασκορπισμένοι σε Συρία, Λίβανο και Ισραήλ. Στη νότια Συρία, στην επαρχία Σουάιντα, αποτελούν την πλειοψηφία. Στη διάρκεια του εμφυλίου, η κοινότητά τους βρέθηκε επανειλημμένως παγιδευμένη στα διασταυρούμενα πυρά του καθεστώτος Άσαντ από τη μία και της ένοπλης αντιπολίτευσης από την άλλη.

Οι Δρούζοι, όπως και οι άλλες εθνοτικές κοινότητες της Συρίας που έχουν εξοπλιστεί και διατηρούν πολιτοφυλακές, αρνούνται να αφοπλιστούν φοβούμενοι την επόμενη μέρα και την απώλεια της οιονεί αυτονομίας τους. Φυσικά παραμένουν πολύ επιφυλακτικοί απέναντι στον αλ Σαράα και το ισλαμιστικό παρελθόν του, ενώ έχουν δυσαρεστηθεί τόσο από τον αποκλεισμό ηγετικών στελεχών τους από τον εθνικό διάλογο όσο και από την περιορισμένη εκπροσώπησή τους στη νέα κυβέρνηση, η οποία περιλαμβάνει μόνο έναν Δρούζο υπουργό.[..................................]

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ

Μέση Ανατολή / Πονοκέφαλος για τις ΗΠΑ το πείραμα της Συρίας ...

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΩΝ : από τον Φιλόδημο στον Καββαδία

 

ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ*

 

«Ο επιγραμματοποιός και επικούρειος φιλόσοφος Φιλόδημος καταγόταν, όπως και ο Μελέαγρος, από τα Γάδαρα της Παλαιστίνης. Στα νιάτα του έζησε ένα διάστημα στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον φιλόσοφο Ζήνωνα από τη Σιδώνα, ήδη όμως από τη δεκαετία του 70 π.Χ. βρίσκεται στη Ρώμη. Έζησε κυρίως στην περιοχή της Καμπανίας (Ηράκλειον, κοντά στην Νεάπολη), όπου ίδρυσε επικούρεια φιλοσοφική σχολή που είχε .ιδιαίτερη ακτινοβολία. 

Είναι πιο πολύ γνωστός για τις εκλαϊκευτικές φιλοσοφικές πραματείες παρά για τα επιγράμματά του. «Είναι από τους πιο λεπταίσθητους, αλλά και πιο τολμηρούς, επιγραμματοποιούς του ερωτικού βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας [του πέμπτου], όπου έχουν διασωθεί περίπου 30 επιγράμματά του (άλλα 12 περιέχονται σε άλλα βιβλία)» (Ν. Χουρμουζιάδης). Πέθανε γύρω στο 40-35 π.Χ.

Πηγή:  greek-language.gr

 

Φιλόδημος ο Επικούρειος

 

Anthologia Graeca

 

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ VI,349

Iλαοί με φέροιτε σώον...

ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ

Ινούς ω Μελικέρτα συ τε γλαυκή μεδέουσα
Λευκοθέη πόντου, δαίμον αλεξίκακε,
Νηρήδων τε χοροί και χεύματα και συ, Πόσειδον,
και Θρήιξ, ανέμων πρηΰτατε Ζέφυρε,
ιλαοί με φέροιτε διά πλατύ κύμα φυγόντα
σώον επί γλυκερήν ηόνα Πειραέως.

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 6.349.

 

***

 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

[Gerontakos] 

Γιε της Ινώς , Μελικέρτη, και συ Λευκοθέα,
γλαυκή βασίλισσα της θάλασσας,
θεά που απομακρύνεις το κακό,
χοροί και θαλάσσια ρεύματα των Νηρηίδων
κι εσύ Ποσειδώνα και Θρακιώτη Ζέφυρε,
που είσαι ο πιο ήμερος απ' τους ανέμους,
δείξτε ευμένεια κι οδηγήστε με, σώο κι αβλαβή
απ΄τα πλατιά κύματα  στη γλυκιά παραλία του Πειραιά. 

 

 ************************************

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Οι προσευχές των ναυτικών

Στον Θανάση Καραβία 

 

Οι Γιαπωνέζοι ναυτικοί, προτού να κοιμηθούν,
βρίσκουν στην πλώρη μια γωνιά που δεν πηγαίνουν άλλοι
κι ώρα πολλή προσεύχονται βουβοί, γονατιστοί
μπρος σ' ένα Βούδα κίτρινο που σκύβει το κεφάλι.

Κάτι μακριά ως τα πόδια τους φορώντας νυχτικά,
μασώντας οι ωχροκίτρινοι μικροί Κινέζοι ρύζι,
προφέρουνε με την ψιλή φωνή τους προσευχές
κοιτάζοντας μια χάλκινη παγόδα που καπνίζει.

Οι Κούληδες με την βαριά βλακώδη τους μορφή
βαστάν σκυφτοί τα γόνατα κοιτώντας πάντα κάτου,
κι οι Αράπηδες σιγοκουνάν το σώμα ρυθμικά,
κατάρες μουρμουρίζοντας ενάντια του θανάτου.

Οι Ευρωπαίοι τα χέρια τους κρατώντας ανοιχτά,
εκστατικά προσεύχονται γιομάτοι από ικεσία
και ψάλλουνε καθολικές ωδές μουρμουριστά,
που εμάθαν όταν πήγαιναν μικροί στην εκκλησία.

Και οι Έλληνες, με τη μορφή τη βασανιστική,
από συνήθεια κάνουνε, πριν πέσουν, το σταυρό τους
κι αρχίζοντας με σιγανή φωνή « Πάτερ ημών...»
το μακρουλό σταυρώνουνε λερό προσκέφαλό τους. 

 

Από τη Συλλογή

 Μαραμπού (1933)

(1933) 

 

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ ΩΣ ΞΟΡΚΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ 

 

 Είκοσι αιώνες χωρίζουν τον  Φιλόδημο από τον  Καββαδία  αλλά αυτό δεν  εμποδίζει την ολοφάνερη συγγένεια των ποιημάτων τους, που έχουν ως κοινό άξονα την κοινή παραδοχή  πως  το ταξίδι στη  θάλασσα , πέρα από το ότι είναι χρονοβόρο και  γεμάτο μοναξιά , εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους .

Και στα δύο κείμενα η προσευχή είναι η καταφυγή  των πιστών στη θεϊκή προστασία, τη μόνη ικανή να αποτρέψει τον κίνδυνο. Όταν  το πλοίο ταξιδεύει στην απεραντοσύνη του πελάγους , ο  θαλασσινός  γνωρίζει  ότι δεν ελέγχει τίποτα, όσο καλά φτιαγμένο κι αν είναι το καράβι του.

 Φυσικά,  στον 1ο αι. π.Χ.   η θάλασσα ήταν η πιο συχνή πηγή θανάτου για τους ανθρώπους, μια και ήταν υποχρεωμένοι να ταξιδεύουν με  καρυδότσουφλα λόγω ανυπαρξίας αμαξιτών οδών. 

Αμέτρητα  είναι τα πλοία που χάθηκαν στα κύματα της Μεσογείου , για να περιοριστούμε στα όρια του δικού μας αρχαίου κόσμου . Χιλιάδες είναι οι μαρτυρίες από τις ταφικές επιγραφές και τις λογοτεχνικές  αναφορές, που μιλούν για καραβοτσακίσματα και πνιγμούς ανθρώπων .

Αλλά και   στον 20ό  αιώνα, εποχή της μηχανικής πλέον ναυσιπλοΐας,  δε λείπουν τα ναυάγια που παρέσυραν στο βυθό πάμπολλους  ανθρώπους.
Η θάλασσα λοιπόν δεν αστειεύεται . Κι ο πιο τρανός και ο πιο επιδέξιος ταξιδιώτης   οφείλει να είναι ταπεινός απέναντι στη φύση, γιατί, σε περίπτωση που "θυμώσει" για τα καλά  η θάλασσα , τα αγριεμένα κύματα μπορούν να  καταπιούν το πλεούμενό του και να τον οδηγήσουν στον υγρό τάφο.

 

 *

Ο επιγραμματικός ικέτης του Φιλόδημου  δείχνει ξεκάθαρα πόσο  θρήσκο παιδί του καιρού του είναι . Ως   πολυθεϊστής τελεί ευλαβικά  την προσευχή του, φροντίζοντας  σχολαστικά το πρωτόκολλο μιας ολοκληρωμένης δέησης , που  οφείλει να  είναι πολυδιάσταστη , με λόγο ξεκάθαρο και τελετουργικά, για να είναι λειτουργική .

 Στο ημερήσιο θαλασσινό του ταξίδι  , εκτός από τον πανίσχυρο Ποσειδώνα, εμπλέκονται  και  μικρότερες  θεότητες,  "ειδικού ρόλου",  θα λέγαμε , ικανές  οπωσδήποτε να επηρεάσουν τον  πλου, είτε προς το καλό είτε προς το κακό,  αφού κάποιες  προκαλούν τον κυματισμό  , άλλες τα θαλάσσια ρεύματα και άλλες τον  άνεμο.

Δεν πρέπει να  ξεχάσει καμία από αυτές στην παράκλησή  του , γιατί  η "αδικημένη" θεϊκή οντότητα  μπορεί να θυμώσει και τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά για το πλεούμενο αλλά και γι΄αυτόν.Δε θα φτάσει ποτέ στον αγαπημένο προορισμό του , τον Πειραιά.


Στον Καββαδία, αντιθέτως,  δεν διαβάζουμε τη άμεση προσωπική παράκληση του πιστού , αλλά περιγράφεται η τελετουργία της  βραδινής  προσευχής,  μοιρασμένης σε εικόνες  σύγχρονων  ναυτικών   από διάφορες φυλές , που προσεύχονται καθένας στο θεό του , συνταξιδεύοντας στο ίδιο καράβι. 

 Άλλοι θεοί, άλλες γλώσσες, κοινή όμως η έγνοια  της απαντοχής στις δύσκολες συνθήκες ζωής πάνω στο καράβι , μακριά από τον τόπο και  τα αγαπημένα  πρόσωπα των πιστών, η ίδια  αγωνία να μην τους πάρει  το κύμα, η ίδια  ανάγκη για άνωθεν βοήθεια, προστασία και αγάπη. 

Κυρίαρχο το  συναίσθημα της θρησκευτικής κατάνυξης που  συμβολίζεται από τις  φιγούρες που προσεύχονται μέσα στη νύχτα και κορυφώνεται στο τέλος του ποιήματος με την  εικόνα του Έλληνα ναυτικού ως βασανισμένου ανθρώπου, που επικαλείται την προστασία του Θεού, μουρμουρίζοντας  το Πάτερ Ημών και     σταυρώνοντας το προσκέφαλό του πριν πέσει για ύπνο.  

 

Δε θα σιωπήσουμε ποτέ. Οι Προκηρύξεις του Λευκού Ρόδου (1942-1943)

Η ιστορία του Λευκού Ρόδου, άγνωστη εν πολλοίς στην Ελλάδα, είναι πλέον ένας θρύλος της ιστορίας της Δύσης: πρόκειται για μια ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μονάχου, με ετερογενείς κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι οποίοι δημιούργησαν, μεσούντος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, την πλέον εμβληματική αντιναζιστική οργάνωση της Γερμανίας.

Λευκό Ρόδο/Βικιπαίδεια

Το Λευκό Ρόδο, από τον Ιούνιο του 1942 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, τύπωσε και μοίρασε στο προαύλιο του Πανεπιστημίου του Μονάχου έξι προκηρύξεις ευθείας εναντίωσης στον Χίτλερ, στο ναζιστικό καθεστώς, στη ναζιστική ιδεολογία – και συνακόλουθα στην ανοχή και συναίνεση του γερμανικού λαού στα εγκλήματα του ναζισμού. Πολύ σύντομα όλα τα μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν μετά τις γνωστές δίκες-παρωδία του ναζιστικού καθεστώτος. Ανάμεσά τους και η Σόφι Σολ, που πρόσφατα ψηφίστηκε ως η σημαντικότερη Γερμανίδα του 20ού αιώνα.

Στο βιβλίο αυτό μεταφράζεται το πλήρες κείμενο των έξι προκηρύξεων του Λευκού Ρόδου, σε μια προσπάθεια όχι μονάχα να θυμηθούμε την κτηνωδία του ναζισμού, αλλά και να σκεφτούμε πως η φράση των φοιτητών του Μονάχου «Είμαστε όλοι ένοχοι, ένοχοι, ένοχοι» αφορά εμάς, αφορά τα παροντικά και τα επερχόμενα εγκλήματα του πολιτισμού μας, αφορά εμάς και τα παιδιά μας στα χρόνια που έρχονται.



Ομιλητές: 
Θανάσης Τριαρίδης
Σταύρος Ζουμπουλάκης
Μάνος Κοντολέων

Αποσπάσματα διαβάζουν οι ηθοποιοί: 
Στέλιος Μάινας
Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Μαίρη Ξένου
Αντιγόνη Σταυροπούλου
Ανθή Σαββάκη

The Flame - Πεθαίνοντας τα μεσάνυχτα (1947)

The Flame  - Πεθαίνοντας τα μεσάνυχτα (1947)

Σκηνοθεσία: John H. Auer 

Παραγωγή: Republic Pictures 


Διάρκεια: Περίπου 97 λεπτά 

Είδος: Crime / Drama / Noir 

Μία από τις πιο όμορφες ταινίες που έχουν βγει από την χαμηλού προϋπολογισμού εταιρεία Republic Pictures.

Η η ταινία «Η Φλόγα» του John Auer είναι μια ονειρική, ελλειπτική και ατμοσφαιρική ταινία, της οποίας η όμορφη κινηματογράφηση καλύπτει με το παραπάνω τα τυχόν ελαττώματα στο σενάριο. Είναι μία από τις ταινίες που επιλέχθηκαν από τον Martin Scorsese για επανεκτίμηση και αποκατάσταση (restoration).

  George MacAllister, έναν νεαρό που έχει ξοδέψει την κληρονομιά του και ζητιανεύει οικονομικά τον πλούσιο ετεροθαλή αδερφό του, Barry. Ο George πείθει την κοπέλα του, Carlotta Duval, να γίνει νοσοκόμα του Barry και να τον παντρευτεί — με κρυφό σχέδιο να τον δολοφονήσει για τα λεφτά του. Όμως τα πράγματα παίρνουν παράξενη τροπή όταν η Carlotta  ερωτεύεται τον Barry και τα σχέδια αρχίζουν να καταρρέουν… προτού μπει στη μέση και ένας εκβιαστής που ρίχνει λάδι στη φωτιά.  

Κύριοι πρωταγωνιστές

John Carroll ως George MacAllister 


Vera Ralston ως Carlotta Duval 

Robert Paige ως Barry MacAllister 


Broderick Crawford (ως βοηθητικός χαρακτήρας που εντείνει την υπόθεση) 


Υποστηρικτικοί ρόλοι από ηθοποιούς , όπως Henry Travers και Hattie McDaniel.

The Flame (1947 film)

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών: ψηφιοποιήθηκαν 130 ελληνικά συμφωνικά έργα της, πλήρως προσβάσιμα από το κοινό:

 

Η νέα ψηφιακή εποχή μιας ιστορικής ορχήστρας

Ναταλί Χατζηαντωνίου

 

  ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

 efysyn.gr

 

  30.12.25 

 

Ηταν ζητούμενο και όραμα πολλών από τους διευθυντές και τους υπεύθυνους ρεπερτορίου που πέρασαν τα τελευταία χρόνια από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών κι έγινε πράξη: το έργο ψηφιακού μετασχηματισμού της Ορχήστρας περνά πλέον στο τελευταίο στάδιο, με την ψηφιοποίηση 130 ελληνικών συμφωνικών έργων να γίνεται πραγματικότητα όπως και το αποθετήριο και η νέα πλατφόρμα.

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών - Αθήνα

Συγκεκριμένα, η ψηφιοποίηση 130 ελληνικών μουσικών έργων –ηχογραφήσεων και μαγνητοσκοπήσεων από το 1991 έως σήμερα– έχει ολοκληρωθεί, ενώ η νέα ψηφιακή βιβλιοθήκη και η ανακατασκευασμένη ιστοσελίδα της Ορχήστρας είναι πλέον λειτουργικές και πλήρως προσβάσιμες στο κοινό.

Κατά την επεξεργασία του αρχειακού υλικού πραγματοποιήθηκαν εργασίες αποθορυβοποίησης, εκ νέου mastering, διαχωρισμού σε επιμέρους tracks, καθώς και βελτίωσης εικόνας με εστίαση (zoom). Παράλληλα, στην πλατφόρμα είναι διαθέσιμη η μουσικολογική τεκμηρίωση του υλικού, με πλήρη στοιχεία παραστάσεων, βιβλιογραφικές παραπομπές, δίγλωσσα κείμενα (ελληνικά/αγγλικά) και μεταδεδομένα, σύμφωνα με διεθνή πρότυπα τεκμηρίωσης (Dublin Core, LIDO, EDM, CIDOC-CRM, ανά είδος υλικού).

Το ψηφιακό αποθετήριο και η νέα ιστοσελίδα χαρακτηρίζονται από σύγχρονη και πλήρως επικαιροποιημένη παρουσίαση περιεχομένου. Μετά την ολοκλήρωση των τελικών δοκιμών, η ψηφιακή βιβλιοθήκη είναι διαθέσιμη με προηγμένες δυνατότητες αναζήτησης και πλοήγησης ανά συνθέτη, έργο, παραγωγή ή εκδήλωση, χώρο και χρονική περίοδο.

Η νέα ιστοσελίδα της ΚΟΑ διαθέτει καθολική προσβασιμότητα (για άτομα με αναπηρία και ηλικίες 65+), responsive σχεδιασμό που προσαρμόζεται σε κάθε συσκευή, ευανάγνωστη τυπογραφία και μελλοντικά θα παρέχει ενσωματωμένο σύστημα e-ticketing, προσφέροντας ενιαία ψηφιακή διαδρομή από την ενημέρωση έως την αγορά εισιτηρίου. Εχουν επίσης πραγματοποιηθεί εκτεταμένοι έλεγχοι απόδοσης και προσβασιμότητας σε πολλαπλές συσκευές και φυλλομετρητές.

Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη η εκπαίδευση του προσωπικού της ορχήστρας στη διαχείριση της πλατφόρμας και της ιστοσελίδας, με στόχο τη μεταφορά τεχνογνωσίας στον οργανισμό και τη διασφάλιση της αδιάλειπτης και βιώσιμης λειτουργίας του έργου μετά την ολοκλήρωσή του.

Η σημασία του έργου

Το αρχειακό υλικό της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, υψηλής ιστορικής και πολιτιστικής αξίας, αποδεσμεύεται από παρωχημένα και εύθραυστα μέσα και καθίσταται καθολικά προσβάσιμο στο κοινό: πλήρως τεκμηριωμένο, εύκολα αναζητήσιμο και άμεσα αξιοποιήσιμο για την εκπαίδευση, την έρευνα, αλλά και την απόλαυση της μουσικής.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκέπτονται τη νέα ψηφιακή πλατφόρμα της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο www.hub.koa.gr. 

 Το έργο υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Ανάπτυξη Ψηφιακών Προϊόντων και Υπηρεσιών» του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης-NextGenerationEU.

 

Τα 25 πρόσωπα του 2025

 

ΓΡΑΦΟΥΝ: Ναταλί Χατζηαντωνίου, Νόρα Ράλλη, Παρή Σπίνου, Βασιλική Τζεβελέκου, Γρηγόρης Ιωαννίδης, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Γιάννης Σβώλος

 

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ /ΝΗΣΙΔΕΣ  

28.12.25 

Για τον προσωποκεντρικό απολογισμό του 2025 επιλέξαμε -με δυσκολία- ανάμεσα σε πολλές ακόμα ταλαντούχες και εξαιρετικές περιπτώσεις δημιουργών 25 καλλιτέχνες οι οποίοι συζητήθηκαν περισσότερο τους προηγούμενους μήνες ή διεκδίκησαν περισσότερο την προσοχή μας για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, αφήνοντας ανεξίτηλα θετικό αποτύπωμα στη χρονιά που φεύγει.

Ανθεκτικές αξίες

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Γιάννης Οικονομίδης

Με ουρές και sold out προβολές, με εντυπωσιακό εισπρακτικό άνοιγμα που έφτασε κοντά 77.000 εισιτήρια σε 11 ημέρες και εξαιρετικές κριτικές, η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη «Σπασμένη Φλέβα» προκάλεσε συζητήσεις και αναγνωρίστηκε ως μια από τις καλύτερες της εγχώριας κινηματογραφίας των τελευταίων δεκαετιών και για αρκετούς η καλύτερη του σκηνοθέτη. Μια αρχαία τραγωδία σε σύγχρονη εκδοχή. Το «οικονομιδικό σύμπαν» είναι μια πραγματικότητα, όχι ένα ακόμα κλισέ.

Ο Κύπριος σκηνοθέτης που ρίζωσε στην Ελλάδα και την τελευταία 20ετία μας έκανε να κοιτάξουμε κατάματα αντιήρωες, να αναρωτηθούμε πόσο τους μοιάζουμε, να αναγνωρίσουμε την ηθική κατρακύλα του νεοέλληνα σε μια χώρα σε ελεύθερη πτώση, με την έκτη ταινία του, επιστρέφει στον πυρήνα της οικογένειας. Ακτινογραφεί τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, με την εφήμερη απόλαυση και το εύκολο χρήμα να αποτελούν το όνειρο μιας ορατής πλειοψηφίας. Με πολιτικοποιημένη ματιά και καθαρή κινηματογραφική γραφή που διαπνέεται από αρετές, ξεκινώντας από το σενάριο που συνυπογράφει με τον ηθοποιό, στενό συνεργάτη και φίλο του Βαγγέλη Μουρίκη, μέχρι τις απόλυτες ερμηνείες όλων των ηθοποιών του, επαγγελματιών και ερασιτεχνών - που καθηλώνουν εξ ίσου - η «Σπασμένη Φλέβα» μας έκοψε την ανάσα και την εντάξαμε στη δεκάδα των αγαπημένων ταινιών του σινεφίλ κοινού των τελευταίων χρόνων.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ

Θανάσης Τριαρίδης

Η φετινή θεατρική χρονιά θα μπορούσε να κλείσει με ένα όνομα: Θανάσης Τριαρίδης. Οχι μόνο γιατί ο συγγραφέας κυριάρχησε ποσοτικά στον χώρο του ελληνικού θεάτρου με το ανέβασμα οκτώ δικών του έργων, αλλά και γιατί τα έργα αυτά βρέθηκαν ταυτόχρονα σε διαφορετικές σκηνές, με διαφορετικές σκηνοθετικές γραφές, σαν να σχημάτιζαν ένα άτυπο, διάσπαρτο φεστιβάλ ενός και μόνο συγγραφικού κόσμου. Το φαινόμενο δεν είναι συνηθισμένο για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και αξίζει να ιδωθεί σαν κάτι διακριτό μέσα στη γενική οχλοβοή της χρονιάς.

Ο Τριαρίδης γράφει ένα θέατρο αμείλικτο. Ενα θέατρο που δεν καθησυχάζει, δεν συμφιλιώνει και σπανίως προσφέρει έξοδο διαφυγής. Η ιστορική ή καθημερινή βία που περιγράφει, η συνενοχή, η ευθύνη του κοινού βλέμματος, η αδυναμία μιας κατ’ επίφαση αθωότητας επανέρχονται επίμονα ως θεματικοί άξονες αλλά και ηθικά αδιέξοδα. Οι ήρωές του άλλωστε δεν αναπτύσσονται με τον τρόπο της συμβατικής θεατρικής γραφής· εκτίθενται ως όντα σύνθετα και μαζί με αυτούς εκτίθεται ο θεατής που τα βλέπει.

Ωστόσο το ενδιαφέρον της φετινής συγχρονίας δεν αφορούσε μόνο την ποσότητα των ανεβασμάτων του συγγραφέα, αλλά και την ένταξη των κειμένων του σε διαφορετικές σκηνικές αναγνώσεις. Αλλοτε λιτές, άλλοτε επιθετικές, άλλοτε σχεδόν τελετουργικές, οι παραστάσεις αυτές έδειξαν πως το θέατρο του Τριαρίδη δεν ζητά μια συγκεκριμένη σκηνική λύση, όσο κυρίως μια ηθική «στάση» απέναντι στο αόρατο, έναν τρόπο να σταθούμε απέναντι σε όσα δεν θέλουν (ή δεν θέλουμε) να δούμε.

Ισως τελικά αυτό να είναι το αποτύπωμα της χρονιάς, ένα θέατρο που δεν υπόσχεται λύτρωση και που ζητά από εμάς «να δούμε». Ο Τριαρίδης με τον επίμονο, ανήσυχο λόγο του βρέθηκε δικαίως ή αναπόφευκτα στο κέντρο της.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΕΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος με τον «Καζαντζίδη» του Χρήστο Μάστορα, στα γυρίσματα του «Υπάρχω»

Ταγμένος στο σινεμά εδώ και πέντε δεκαετίες ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος είναι ο επίμονος σκηνοθέτης που αγαπάει τον άνθρωπο. Οι ανθρωποκεντρικές ταινίες του αφηγούνται ιστορίες για τον έρωτα, τις αγωνίες, τα αδιέξοδα, την ίδια τη ζωή όπως εξελίσσεται στις μεγαλουπόλεις της Ελλάδας.

Από τους σημαντικότερους Ελληνες σκηνοθέτες, είχε κυριολεκτικά την τιμητική του τη χρονιά που αποχαιρετούμε. Η τελευταία ταινία του «Υπάρχω», η οποία αφηγείται ένα μέρος από τη ζωή του απόλυτου ειδώλου Στέλιου Καζαντζίδη, έσκισε. Σημείωσε τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία των τελευταίων ετών στο ελληνικό box office με περισσότερα από 900.000 εισιτήρια. Αναβίωσε μοναδικά την εποχή δίνοντας σημασία στη λεπτομέρεια -όπως συνηθίζει πάντα-, ανακάλυψε το ταλέντο του Χρήστου Μάστορα στην υποκριτική, ανέδειξε νέα πρόσωπα όπως η Ασημένια Βουλιώτη στον ρόλο της Μαρινέλλας, μας χάρισε μια μοναδική Κλέλια Ρένεση ως Καίτη Γκρέυ. Ο Τσεμπερόπουλος όργωσε απ’ άκρο σ’ άκρο τη χώρα για τις προβολές τις ταινίας. Μίλησε με το κοινό, παραβρέθηκε σε πρεμιέρες σε ευρωπαϊκές χώρες και εισέπραξε τα διθυραμβικά σχόλια των θεατών.

Η χρονιά ολοκληρώθηκε για εκείνον με τον καλύτερο τρόπο. Με το χορταστικό αφιέρωμα που έγινε στο πλαίσιο του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όταν προβλήθηκαν όλες οι ταινίες του, του απονεμήθηκε ο Χρυσός Αλέξανδρος για το σύνολο της δουλειάς του και ο ίδιος έδωσε masterclass και συνομίλησε με το κοινό, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μία φορά ότι εκτός από εκλεκτός σκηνοθέτης είναι και σπουδαίος ομιλητής.

Με δύναμη απ’ το... μέλλον

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΒΡΑΜΗΣ

Κωνσταντίνος Αβράμης

Στα 27 του χρόνια, ο Κωνσταντίνος Αβράμης έχει ήδη κάνει αξιοσημείωτες σπουδές, ενώ ξεχώρισε ως σκηνοθέτης σε παραστάσεις που γράφει ο ίδιος (μόνος ή με τους συνεργάτες του) και αντιστέκεται στο mainstream ρεύμα, σταθερός και δίχως καμία ανάγκη αυτοπροβολής. Εχει τελειώσει Φιλοσοφία στο ΕΚΠΑ και συνέχισε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα comparative dramaturgy and performance research σε Φρανκφούρτη και Ελσίνκι. Είναι συνιδρυτής της εταιρείας θεάτρου dispositif και μέσα στο 2025 τον γνωρίσαμε καλύτερα, καθώς ανέβασε τρία έργα: το «Τέλματα/Νεκροταφείο» του Αντρέ Ζιντ, σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη, το «tanikō» αντλώντας έμπνευση από έναν αρχαίο ιαπωνικό μύθο, και το «αγωνία ιερή | upward panic» για την Εύα Πάλμερ Σικελιανού. Από όλα αυτά καταλάβαμε πως ο Κων/νος Αβράμης ανήκει στους σκηνοθέτες που αντιμετωπίζουν το θέατρο ως πεδίο σύγκρουσης, όχι αισθητικής επίδειξης. Το έργο του κινείται σταθερά σε μια ζώνη κοινωνικής και υπαρξιακής έντασης, με σαφή αναφορά στη σύγχρονη βία, την εξουσία και την ψυχική φθορά του ατόμου μέσα σε συλλογικά συστήματα. Δεν τον ενδιαφέρει η «ωραία εικόνα», αλλά η ρωγμή.

Η σημασία της δουλειάς του σήμερα έγκειται στο ότι εκπροσωπεί ένα θέατρο που δεν φοβάται τη σύγκρουση με την εποχή του. Σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον όπου συχνά προτιμάται η ουδετερότητα ή η ασφαλής θεματολογία, ο Αβράμης επιμένει να εκθέτει τις αντιφάσεις της κοινωνίας χωρίς φίλτρα. Αυτό τον καθιστά λιγότερο «εύπεπτο», αλλά περισσότερο αναγκαίο. Με δυο λόγια ξεχωρίσαμε τον Κωνσταντίνο Αβράμη όχι γιατί κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, αλλά γιατί αρνείται να τον απλοποιήσει. Και αυτή η επιμονή, σε μια περίοδο γενικευμένης κόπωσης και εξομάλυνσης, αποκτά ιδιαίτερη πολιτιστική σημασία.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΛΑΣΟΓΛΟΥ[..................................\

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ 

Τα 25 πρόσωπα του 2025 | ΕΦΣΥΝ

Brigitte Bardot η ακαταμάχητη =>Une ravissante idiote/Ένα χαριτωμένο, κουτό κορίτσι (1964)

 

Une ravissante idiote

Σκηνοθεσία: Édouard Molinaro

Χρονολογία: 1964

Είδος: Κατασκοπική κωμωδία / ρομαντική περιπέτεια

Γλώσσα: Γαλλικά

Διάρκεια: ~95 λεπτά

Πρωταγωνιστές

Brigitte Bardot – Penelope Light

Anthony Perkins – Harry Compton

Grégoire Aslan, Denise Provence

Η ταινία είναι μια ανάλαφρη κατασκοπευτική παρωδία που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ο Χάρι Κόμπτον (Άντονι Πέρκινς) είναι ένας κάπως αδέξιος και ανίκανος Σοβιετικός κατάσκοπος που δρα στο Λονδίνο. Η αποστολή του είναι να κλέψει ένα εμπιστευτικό  αρχείο του ΝΑΤΟ γνωστό ως "Avalanche". 

Το κλειδί για την πρόσβαση στις πληροφορίες είναι η σύντροφός του και το ερωτικό του ενδιαφέρον, η γοητευτική αλλά όχι και τόσο έξυπνη Πενέλοπε Λάιτφεθερ (Μπριζίτ Μπαρντό), η οποία εργάζεται ως μοδίστρα για τη σύζυγο ενός υψηλόβαθμου αξιωματούχου. Η πλοκή ακολουθεί τις αδέξιες προσπάθειές τους να ολοκληρώσουν την αποστολή, αποφεύγοντας παράλληλα διάφορους πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών.
Με λίγα λόγια:

• Ψυχρός Πόλεμος, κατασκοπεία, λάθος άνθρωποι, λάθος πληροφορίες.
• Παρωδία κατασκοπικών ταινιών τύπου Bond .
• Κωμωδία καταστάσεων με λεπτό γαλλικό σαρκαστικό χιούμορ.
• Η Bardot υποδύεται μια αθώα (και υποτίθεται «κουτή») κοπέλα που μπλέκεται κατά λάθος σε ένα παιχνίδι διεθνών μυστικών υπηρεσιών. Όλοι τη θεωρούν εύκολο πιόνι — λάθος εκτίμηση, φυσικά.Η πανέμορφη Bardot παίζει  με το στερεότυπο της “χαζής ξανθιάς” και το αποδομεί — με χαμόγελο και ειρωνεία.

  The Ravishing Idiot/Wikipedia

  ?
  Μπριζίτ Μπαρντό(1934-2025)/Βικιπαίδεια

.

“H Θεσσαλονίκη των περιηγητών 1430-1930” : ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν οι φιλίστορες και ιδίως οι Θεσσαλονικείς

 

“H Θεσσαλονίκη των περιηγητών 1430-1930” – Σύγγραμμα των Αλέξανδρου Χ. Γρηγορίου, Ευάγγελου Α. Χεκίμογλου

 Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν οι φιλίστορες και ιδίως οι Θεσσαλονικείς. 

 

Ένας τόμος με πλήθος κειμένων σε μετάφραση και βιογραφικά σημειώματα περιηγητών, και αυτό αναγνωρίζεται ως το κύριο πλεονέκτημά του.

Το εγχείρημα έχει χαρακτήρα πρώτης προσεγγίσεως και σκοπό να δείξει την έκταση της ταξιδιωτικής βιβλιογραφίας για τη Θεσσαλονίκη και της ευρύτερης Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας.

Επιλέγονται μεταφρασμένα στα ελληνικά κείμενα κυρίως σε αγγλική και γαλλική , για λόγους πρόσβασης και μεταφραστικής ευχέρειας.

Η έως τώρα αναφορά του έργου σε διάφορες  ιστορικές επιστημονικές εργασίες που δεν είναι απλά αναφορές τίτλων δείχνει ότι αναγνωρίζεται ως σημαντικό βιβλιογραφικό βοήθημα για τη μελέτη της Θεσσαλονίκης από τους ερευνητές  και τους απαιτητικούς αναγνώστες  , με βάση τους περιηγητές που την επισκέφθηκαν σ΄αυτό το διάστημα..

Gerontakos 

 

Πηγή: Ανοικτή βιβλιοθήκη /Ιστορία

Τίτλος: “H Θεσσαλονίκη των περιηγητών 1430-1930”

Συγγραφείς: Αλέξανδρος Χ. Γρηγορίου, Ευάγγελος Α. Χεκίμογλου

Είδος: Ιστορία

Έκδοση: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών / Εκδόσεις Μίλητος

Άδεια διανομής: Ελεύθερη διάθεση

ISBN 978-960-7265-91-3  //  Σελίδες: 248  //  Έτος έκδοσης: 2008

 

 Κατεβάστε και διαβάστε το e-book:

Μορφή βιβλίου=>  PDF

 

Η ιδέα για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν του κυρίου Νικολάου Μέρτζου. Όχι μόνον η ιδέα, αλλά και η πρωτοβουλία και η ενθάρρυνση. Ο εμπνευστής του εγχειρήματος ονειρεύτηκε έναν τόμο με μορφή «ρεπορτάζ», δηλαδή ένα σώμα κειμένων με αναφορές στη Θεσσαλονίκη που να περιέχει αυτούσια τα λόγια των ξένων που την επισκέφθηκαν, μεταφρασμένα στην ελληνική γλώσσα. Ένα σώμα εύχρηστο, συνοπτικό, που να μην ξεπερνά τον έναν τόμο. Όχι έναν βιβλιογραφικό κατάλογο ούτε μια κριτική έκδοση πηγών. Ένα σύντομο βιογραφικό για κάθε περιηγητή και ένα λακωνικό σχόλιο για το κείμενό του. Και όλα αυτά να συνοδεύονται από οπτικό υλικό που να βοηθά την κατανόησή τους. Είναι αλήθεια ότι αυτός ο τόμος έλειπε από τη βιβλιογραφία περί Θεσσαλονίκης.

 

Ο τόμος αυτός είναι ένα «πανόραμα» του περιηγητικού φαινομένου σε ό,τι αφορά τη Θεσσαλονίκη. Συγκεντρώνει -σε ελληνική μετάφραση-επιλεγμένες αγγλικές, αμερικανικές και γαλλικές περιηγητικές πηγές για την πόλη κατά την περίοδο 1430-1930.
Περιλαμβάνει επίσης αναλυτικό βιβλιογραφικό κατάλογο των περιηγητών που εντόπισαν οι συγγραφείς και συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα για τον καθένα.

 Μια πόλη, όπως η Θεσσαλονίκη, είναι η θάλασσα και το λιμάνι που αντικρίζονται, οι λόφοι και τα τείχη που την κυκλώνουν. Είναι όμως και οι άνθρωποι που την κατοικούν, που την περπάτησαν, είναι η ζωή τους σε αυτήν. Είναι επίσης τα κτίσματα, τα μνημεία, οι εκκλησίες, τα φρούρια, τα ερείπια του παρελθόντος. Μια πόλη ριζωμένη στο ιστορικό της παρελθόν αλλά και ολοζώντανη ανά τους αιώνες είναι ταυτόχρονα οι σιωπές και οι ήχοι της είναι η Ιστορία της, οι καταγεγραμμένες μνήμες, οι θρύλοι. Είναι τα γεγονότα -μικρά και μεγάλα-, είναι τα συμβάντα, ηρωικά και ασήμαντα. Είναι οι επώνυμοι και οι αφανείς που έζησαν, πέρασαν από αυτήν και έγραψαν γι' αυτήν και πάντα είναι το φυσικό της περίγραμμα και ο ήλιος που το φωτίζει αιώνες ίδια, κατ' εποχές αλλιώτικα. Μια πόλη και ο χώρος της είναι ένα στερέωμα αυτοτελές και διαχρονικό οι ταξιδιώτες είναι οι διάττοντες αστέρες, μετεωρίτες στη ζωή της. Οι ιστορίες των ταξιδιών στη Θεσσαλονίκη είναι ιστορίες ενθουσιασμών, εμπειριών και λογοκλοπών είναι οι ιστορίες των συγγραφέων αλλά και του τόπου. [. . .] (Ιόλη Βιγγοπούλου, από την εισαγωγή της έκδοσης)

[ Πηγή: www.ems.gr ]