Δευτέρα, Ιουλίου 13, 2020


Πώς οι ασκήσεις με λάστιχα γυμναστικής μπορούν να αλλάξουν το σώμα σας


Αν δεν έχεις χρόνο ή δεν σε ελκύει η ιδέα να πας γυμναστήριο τότε σου έχουμε το ιδανικό πρόγραμμα με λάστιχα γυμναστικής για όλο το σώμα. Πού μπορείς να κάνεις το πρόγραμμα? Στο σπίτι , στο γραφείο , σε ένα πάρκο , οπουδήποτε! Μια λύση εύκολη, οικονομική και μπορείς να την κάνεις παντού και πάντα και να παραμείνεις δυνατός/ή , fit και υγιής.
Όπως έχουμε ήδη αναλύσει και σε προηγούμενο άρθρο τα λάστιχα αντίστασης υπερτερούν από τα κλασικά βάρη – βαράκια (δες το άρθρο εδώ ) και για αυτό εδώ και 50 χρόνια (όταν τα πρώτο κυκλοφόρησε η Αμερικάνικη Theraband ) χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο στα προγράμματα ενδυνάμωσης και αποκατάστασης. Οι ασκήσεις με λάστιχα γυμναστικής μπορούν πραγματικά να αλλάξουν το σώμα σας, να σας βοηθήσουν να κάψετε θερμίδες και να δυναμώσετε τους μυς σας.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΩΝ ΛΑΣΤΙΧΩΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ:

  • Είναι ασφαλή για τις αρθρώσεις
  • Γυμνάζουν σε μεγαλύτερο εύρος κίνησης όλους τους μύες
  • Είναι προοδευτικές οι αντιστάσεις
  • Μεταφέρονται και αποθηκεύονται εύκολα
Υπάρχουν διάφοροι ιμάντες αντίστασης ανάλογα με τη χρήση.

1.Τα σωληνωτά λάστιχα γυμναστικής (gym tubes) τα οποία έχουν και χερούλια για ευκολότερο κράτημα.

2. Τα λάστιχα γυμναστικής κορδέλα (elastic resistance bands) είναι τα πιο κλασικά λάστιχα
και χρησιμοποιούνται τόσο από γυμναστές όσο και από φυσικοθεραπευτές , ενώ είναι τα πιο ευέλικτα
και μπορείς να κάνεις τις περισσότερες ασκήσεις με λάστιχα αυτά.

3. Αυτά τα οποία είναι έντονα στην μόδα είναι τα λάστιχα crossfit loops bands τα οποία χρησιμοποιούνται
και για έλξεις στο μονόζυγο λόγω του σχήματος και της μεγάλης αντίστασης.

4. Κάποιες ποιο ειδικές κατηγορίες είναι τα λάστιχα γυμναστικής για τα πόδια αλλά και
τα καινούρια CLX Bands της Theraband με ενσωματωμένες θηλιές
κατά μήκος για ποιο εύκολο ασκησεολόγιο.

Ας δούμε μερικές ασκήσεις που μπορείτε να κάνετε μόνοι σας 


  • Στερεώνουμε το λάστιχο αντίστασης από τη μία μεριά και κάνουμε πιέσεις στήθους
    (κατά προτίμηση αργές επαναλήψεις με tempo 3sec στην σύγκεντρη φάση 1 sec κρατάμε σταθερά και 3 sec έκκεντρη φάση)
  • Εκτελούμε 3-4 σετ των 15 επαναλήψεων.
  • Αν μας φαίνεται εύκολο τότε χρησιμοποιούμε λάστιχο με περισσότερη δύναμη-αντίσταση.

2) ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΧΕΡΙΩΝ ΜΕ ΛΑΣΤΙΧΑ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ

 Δείτε ολόκληρο το θέμα στο runnfun.gr

Όταν το παρακράτος παρακολουθεί

Νίκος Παππάς: “Το μπαράζ δημοσιευμάτων λάσπης αποκαλύπτει το παρακρατικό σύστημα παρακολούθησης”


ΠΗΓΗ: hellasjournal.com
 
«Το μπαράζ δημοσιευμάτων λάσπης αποκαλύπτει το παρακρατικό σύστημα παρακολούθησης. Δεν μας κάμπτουν οι πρακτόρικες πρακτικές», καταγγέλλει με σημερινή του δήλωση ο Νίκος Παππάς.Αναλυτικά η δήλωση του τομεάρχη Οικονομίας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτή Νότιου Τομέα Β’ Αθηνών έχει ως εξής:
“Το μπαράζ δημοσιευμάτων λάσπης των τελευταίων ημερών σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, το μόνο που αποκαλύπτει είναι το παρακρατικό σύστημα παρακολούθησης, που είχε στηθεί και λειτουργούσε εις βάρος υπουργών της Ελληνικής Δημοκρατίας. Από την Κύπρο τον Μάιο του 2016 ως τη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς με τις «περούκες», αλλά και αργότερα εντός Ελλάδας σε οικογενειακές-προσωπικές στιγμές.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή εξέλιξη στη μεταπολιτευτική ιστορία. Και αυτό το καλοστημένο παρακράτος που λειτουργούσε εις βάρος της εκλεγμένης κυβέρνησης είναι που μετατρέπει τη χώρα σε «λατινοαμερικανική μπανανία» και όχι τα ευφάνταστα σενάρια που εξυφαίνονται.
Για την αποκατάσταση της αλήθειας αναφέρω ότι η επίσκεψή μου στην Κύπρο, από όπου και δημοσιεύεται σήμερα φωτογραφία, προϊόν πρακτόρικης παρακολούθησης, έγινε την 21η Μαΐου 2016, όταν και είχα μεταβεί στην Κύπρο για προσωπικό λόγο και πιο συγκεκριμένα για τη βάφτιση του παιδιού στενού μου φίλου και συντρόφου.
Η επίσκεψή μου στην Κύπρο, όπως και ο καφές στην καφετέρια, ονόματι Company, δεν έχει προφανώς κάτι μεμπτό.
Το μεμπτό είναι η φυσική μου παρακολούθηση από αγνώστους και η παράνομη ηχογράφησή μου από τον κ. Μιωνή στο ίδιο μέρος.
Όπως αποδείχθηκε, ο κ. Μιωνής είχε στήσει ολόκληρο σύστημα παγίδευσης και παρακολούθησης. Κοριοί, λοιπόν, και τηλεφακοί συνέλεγαν υλικό που θα συνέβαλε κάποια στιγμή αργότερα στη δημιουργία μιας βολικής ιστορίας για τους εμπνευστές και εκτελεστές των παράνομων παρακολουθήσεών μου.
Ηχητικά και φωτογραφίες παρέμεναν για χρόνια στα συρτάρια για να αξιοποιηθούν την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο -για τους ίδιους- τρόπο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι για ποιον τελικά δούλευαν όσοι είχαν στήσει τον παρακρατικό μηχανισμό.
Για λογαριασμό κάποιας υπηρεσίας ή για τη ΝΔ του κ. Μητσοτάκη;Τα δε κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα που προκύπτουν και ζητούν άμεσα απαντήσεις είναι τα εξής:
  • Θα ελεγχθεί από την ελληνική Πολιτεία ποια κέντρα είχαν οργανώσει και εκτελούσαν τις εν λόγω παρακολουθήσεις και με ποιο στόχο;
  • Μπορεί η Δημοκρατία μας να ανεχθεί την παρακολούθηση ενός εν ενεργεία υπουργού;
Οι μέθοδοι αυτές δεν μας κάμπτουν. Όπως δεν μας έκαμψαν όταν αποφασίσαμε να εφαρμόσουμε το Σύνταγμα ενώ τα συμφέροντα ήταν απέναντι.Η καλοστημένη σκευωρία, η οποία στηρίζεται σε πρακτόρικες μεθόδους και χαλκεία, θα καταρρεύσει με κρότο. Η αλήθεια θα λάμψει και οι επικοινωνιακές φούσκες θα σκάσουν στα πρόσωπα των εμπνευστών τους”.

Κάλεσμα Κυκλαδιτών πολιτών για συστράτευση

 με τον 

ΣΥΡΙΖΑ- ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Το παρακάτω κάλεσμα υπογράφουν 63 πολίτες από όλα σχεδόν τα νησιά των Κυκλάδων, πρώην τοπικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στελέχη των Οικολογικών Κινημάτων και Αριστερών κομμάτων, αιρετοί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην Περιφέρεια, στη Βουλή, στα επαγγελματικά και συνδικαλιστικά σωματεία.
Όπως αναφέρουν στο σχετικό κείμενο, η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

Το κάλεσμα των Κυκλαδιτών πολιτών

ναλυτικά, το Κάλεσμα Κυκλαδιτών Πολιτών: "ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΥΚΛΑΔΙΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ συμπόρευσης και συμμετοχής στον αγώνα συγκρότησης της μεγάλης Προοδευτικής παράταξης με τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
    Εμείς οι Κυκλαδίτες, ενεργοί πολίτες ή αιρετοί, που έχουμε δώσει  διαχρονικά το παρόν στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες για τα προβλήματα των νησιών μας, την άλλοτε ξεχασμένη Ελλάδα, μέσα από τους μαζικούς φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των Αγροτικών Συνεταιρισμών, των επαγγελματικών, συνδικαλιστικών και πολιτιστικών οργανώσεων, μέσα από τα Κινήματα της Οικολογίας, για την προστασία του ευαίσθητου φυσικού νησιωτικού περιβάλλοντος, μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ και των κομμάτων της Αριστεράς, συστρατευόμαστε σήμερα, με τον ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία και τον Αλέξη Τσίπρα, στον αγώνα για τη συγκρότηση της μεγάλης Προοδευτικής Παράταξης.     
    Μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, ανακόπηκε εν τη γενέσει της η πολιτική ανασυγκρότηση της χώρας, που σε δυσμενείς πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, κάτω από τη σκληρή επιτροπεία των δανειστών, ξεκίνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ταυτόχρονα με τον αγώνα για την έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια, που έγινε πράξη τον Αύγουστο του 2018.
    Το μήνυμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019, παρά την ήττα, ήταν σαφές. Το 32% του Ελληνικού λαού αποφάσισε ότι θέλει την Προοδευτική Παράταξη, έναν ενιαίο πολιτικό φορέα, με πυρήνα του τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα αγκαλιάσει κάθε δημοκρατικό προοδευτικό πολίτη, για μία νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τον λαό, για μία εναλλακτική στρατηγική, για το αύριο της Ελλάδας και την έξοδο της κοινωνίας από τη βαθιά πολύπλευρη κρίση, στην οποία, ένα μόλις χρόνο μετά τις εκλογές, την οδηγεί και πάλι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της, επιβάλλοντας το δικό της μνημόνιο, που έχει τη σφραγίδα του ΣΕΒ, των οικονομικών συμφερόντων και των συστημικών ΜΜΕ, που κάνουν τα ψεύδη αλήθειες και το αντίθετο.   
    Η βαθιά ύφεση στην οποία έχει ήδη περιπέσει η χώρα και μάλιστα  πριν από το ξέσπασμα της υγειονομικής κρίσης, με την ανεργία να εκτινάσσεται πλέον σε ποσοστά της εποχής των μνημονίων, με την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την εξόντωση της μεσαίας τάξης, των ελεύθερων επαγγελματιών, των αγροτών, που εξαπατήθηκαν με τις φρούδες προεκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις της Ν.Δ.
     Η συνεχής συρρίκνωση της Δημοκρατίας, με σωρεία ρυθμίσεων και νομοθετικών παρεμβάσεων μέσω των ΠΝΠ, με πρόφαση τις έκτακτες καταστάσεις λόγω της πανδημίας, η υπολειτουργία των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, η «αρρυθμία» στη λειτουργία των θεσμών, η υποχώρηση και υπονόμευση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση που γυρίζει την παιδεία δεκαετίες πίσω, η προκλητική προσπάθεια συγκάλυψης σωρείας σκανδάλων, όπως αυτό της Novartis, οι ωμές επιθέσεις και απειλές κυβερνητικών παραγόντων εναντίον δικαστικών λειτουργών, ο πρωτοφανής εναγκαλισμός με την κυβέρνηση του συνόλου σχεδόν των ΜΜΕ, που έχουν μετατραπεί σε μηχανισμό ωμής κυβερνητικής προπαγάνδας,  το σκάνδαλο της καμπάνιας των 20 εκ. ευρώ για την πανδημία και σωρεία καθημερινών πλέον φαινομένων διαφθοράς, δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορο κανένα δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη.
Μπροστά σ’ αυτές τις συνθήκες υπονόμευσης των δημοκρατικών κατακτήσεων του λαού μας, επιστροφής σε εποχές «σκοτεινές» πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, καλούμαστε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των καιρών και του Πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξη Τσίπρα όπως τόνισε στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του, στις 27 Ιουνίου:
«ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ να μην αφήσουμε τον τόπο να γυρίσει πίσω, αλλά να τον ξαναφέρουμε στην τροχιά της προόδου και της δημιουργίας.
ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ να μην αφήσουμε μια Δεξιά με ιδέες και πρακτικές από τα παλιά να γίνει καθεστώς. Αλλά πολύ σύντομα να ξαναφέρουμε στον τόπο μια προοδευτική και δημοκρατική κυβέρνηση με έγνοια για τους αδύναμους, με σχέδιο για τις δυνάμεις της παραγωγής και της δημιουργίας, με όραμα τη μεγάλη ανάκαμψη της οικονομίας και την κοινωνική πρόοδο».
    Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η χώρα μας χρειάζεται έναν ισχυρό προοδευτικό πολιτικό φορέα, για την προάσπιση των κοινωνικών, πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων, για την προστασία των λαϊκών στρωμάτων, των εργαζόμενων, των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων, της εξαπατημένης μεσαίας τάξης, από τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Για την προάσπιση των Εθνικών μας συμφερόντων σε μια περίοδο που οι εξελίξεις στα Εθνικά μας θέματα προβάλλουν ανησυχητικά, που οι Τουρκικές προκλήσεις έχουν επικίνδυνα «αναβαθμιστεί» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
    Σ’ αυτό το πατριωτικό προσκλητήριο, εμείς οι Κυκλαδίτες, δηλώνουμε το «παρών» μας, συμμετέχουμε ενεργά στη δημιουργία και ενδυνάμωση της Προοδευτικής Παράταξης και καλούμε κάθε προοδευτικό πολίτη στα νησιά μας, να συνταχθεί σ’ αυτό το νικηφόρο βηματισμό, που χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, θα διασφαλίζει την λαϊκή ενότητα στη βάση και θα στοχεύει σε μία νέα προοδευτική διακυβέρνηση, για να εφαρμόσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας μας, για να εκφράσει όλους τους προοδευτικούς, δημοκρατικούς και αριστερούς πολίτες.    
    Ο λαός το απαιτεί, οι περιστάσεις το επιβάλλουν,  ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία να μετασχηματιστεί σε ένα σύγχρονο, συμμετοχικό και δημοκρατικό κόμμα, όπου οι διαφορετικές απόψεις θα εκφράζονται ανοικτά ως ρεύματα ιδεών, ένα κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς,  της Αριστεράς της εποχής μας, ένα κόμμα, που δεν θα μένει στο επίπεδο των διακηρύξεων και της διαμαρτυρίας, αλλά,. ως κυβέρνηση, θα κάνει πράξη, οράματα, ιδέες, προγράμματα, βγαλμένα μέσα από τους λαϊκούς αγώνες, για τον λαό, για τη νεολαία, για το αύριο της πατρίδας.  
 Από το δημοκρατικό αυτό προσκλητήριο δεν πρέπει να απουσιάσει ΚΑΝΕΝΑΣ σκεπτόμενος πολίτης, κανένας προοδευτικός Κυκλαδίτης.
    1. Αθανασιάδης Θανάσης, ξενοδόχος-δημοσιογράφος-Σέριφος..
    2. Αλεξάκης Γιώργος, εστίαση-Σέριφος.
    3. Αλεξάκης Παναγιώτης, εστιάτορας, Σέριφος.
    4. Αλιμπέρτης Νίκος, ηλεκτρολόγος, πρώην Αντιδήμαρχος Δήμου Γαλατσίου, Νάξος.
    5. Αντωνιάδης Γιώργος, υδραυλικός, Σέριφος.
    6. Αργουζής Κώστας, εκπαιδευτικός, πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Αθήνας -Πειραιά και Οργανωτικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ελλάδας, πρώην Δήμαρχος Πάρου, πρώην Γραμματέας Επαρχιακού Γραφείου ΠΑΣΟΚ Πάρου.
    7. Βενετούλιας Γιώργος, φιλόλογος, συγγραφέας, Κύθνος.
    8. Βενιανάκη Κατερίνα, αγρότισσα, πρώην μέλος Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    9. Βενιανάκης Σοφοκλής, Συνταξιούχος, λογιστής, πρώην Κοινοτικός Σύμβουλος-Φολεγάνδρου, πρώην Γραμματέας Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    10. Βενιανάκης Χρήστος, Λογιστής, πρώην Κοιν./Δημ. Σύμβουλος Δήμου Φολεγάνδρου, υποψήφιος Περιφ. Σύμβουλος Ν. Αιγαίου, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    11. Βλαχογιάννης Χρήστος, εκπαιδευτικός, πρώην Δήμαρχος Πάρου, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ.
    12. Γάκης Αντώνης, εκπαιδευτικός, θεατροπαιδαγωγός, διδάκτωρ περιβάλλοντος, πρώην μέλος Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πρώην Περιφ. Σύμβουλος Αττικής επικεφαλής της παράταξης «Ανάσα  για την οικολογία», υποψήφιος   Περιφ. Σύμβουλος με την παράταξη «Δύναμη Ζωής»-Ρένα Δούρου, υποψήφιος Βουλευτής Κυκλάδων με τον ΣΥΡΙΖΑ  Προοδευτική Συμμαχία, μέλος ΚΕΑ, Θήρα.
    13. Γαλανού Ευαγγελία, επιχειρηματίας, πρώην μέλος Σ.Ε. ΠΑΣΟΚ Σερίφου.
    14. Γιαννακά Κατερίνα, δημόσιος υπάλληλος, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ, διευθύντρια γραφείου Σπ. Γιαννόπουλου πρώην Υποδιοικητή ΙΚΑ και Ν. Λεβογιάννη πρώην Βουλευτή, Σύρος.
    15. Διβόλης Χριστόφορος, ιδιωτικός υπάλληλος, Δημ. Σύμβουλος Δήμου Φολεγάνδρου, πρώην μέλος Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    16. Θεοφίλης Λύσανδρος, συνταξιούχος, πρώην μέλος Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Νάουσας Πάρου.
    17. Καισαρίτη Φλώρα, υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος Ν. Αιγαίου, Μήλος.
    18. Καισαρίτης Βαγγέλης, πρώην Νομαρχιακός Σύμβουλος, πρώην Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Μήλου, πρώην μέλος Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Δ. Κυκλάδων. Μήλος.
    19. Καραβίας Θανάσης, μηχανολόγος-μηχανικός, πρώην Νομαρχιακός Σύμβουλος Κυκλάδων, μέλος Δ.Σ.  Ένωσης Αγρ. Συν/σμών Νάξου, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ Νάξου.
    20. Κασιώτης Κώστας, συνταξιούχος ΔΕΗ, πρώην Κοινοτάρχης Αρτεμώνα Σίφνου, πρώην Αντιδήμαρχος και Πρόεδρος Δημ. Συμβουλίου Δήμου Σίφνου, πρώην μέλος ΤΕΔΚ Κυκλάδων επί 12 έτη, πρώην μέλος Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Σίφνου.
    21. Κολυδά Σοφία, δημοτική υπάλληλος, πρώην Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Ανάφης.
    22. Κοντοπίδης Δημήτρης, πολιτικός μηχανικός, πρώην μέλος πειθαρχικού συμβουλίου ΤΕΕ, πρώην γραμματέας κλαδικής Πολ. Μηχανικών ΠΑΣΟΚ, πρώην Αντιπρόεδρος Εταιρείας Αστικών συγκοινωνιών Αθήνας (ΕΑΣ), Νάξος.
    23. Κουκά Ποθητή, συνταξιούχος, Κουφονήσι.
    24. Κουλαμάς Παντελής, εστίαση, Σέριφος.
    25. Κουντούρης Παναγιώτης, ιδιωτικός Υπάλληλος, πρώην Κοιν./ Δημ. Σμβουλος Φολεγάνδρου, πρώην μέλος Σ.Ε. της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    26. Κρινάς Κώστας, ξενοδόχος, Σέριφος.
    27. Λεβογιάννης Νίκος, εκπαιδευτικός, πρώην Βουλευτής Κυκλάδων ΠΑΣΟΚ.
    28. Λεόντιος Γιώργος, συνταξιούχος, πρώην Κοιν. Σύμβουλος Φιλωτίου Νάξου, πρώην μέλος Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Νότιων Κυκλάδων.
    29. Λιβάνιος Νίκος, μουσικός, Σέριφος.
    30. Μανδηλαράς Δημήτρης, πρώην Πρόεδρος Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων Ελλάδας και Ομοσπονδίας Ναξιακών Συλλόγων. Νάξος.
    31. Μαραγκός Αντώνης, δικηγόρος, πρώην Έπαρχος Τήνου.
    32. Μαργαρίτης Γιάννης,  συνταξιούχος, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ Νάουσας Πάρου.
    33. Μαρινάκη Παναγιώτα, Λογίστρια, πρώην Δημ. Σύμβουλος Δήμου Φολεγάνδρου. πρώην μέλος Σ.Ε. της Τ.Ο.ΠΑΣΟΚ, Φολεγάνδρου.
    34. Μαρινάκη Μαργαρίτα, επαγγελματίας, πρώην μέλος Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    35. Μαστοράκης Στράτος, επαγγελματίας τουρισμού, Σέριφος.
    36. Μαστρογιαννόπουλος Δημήτρης, συνταξιούχος μηχανολόγος, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ, Νάξος.
    37. Μητροπία Άννα, Νηπιαγωγός, πρώην γραμματέας Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φώκαιας Αττικής,  υποψήφια Περιφ. Σύμβουλος Αττικής με την παράταξη «Ανάσα για την οικολογία», Πρόεδρος ΚΑΠΗ Δήμου Σαρωνικού, Θήρα.
    38. Μπαμπούνης Νίκος, γεωπόνος-αγρότης, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ και Α΄ Κ.Σ. Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, Νάξος.
    39. Μπούρης Γιάννης, συνταξιούχος, Σέριφος.
    40. Μυκωνιάτης Βασίλης, φοιτητής, Νάξος.
    41. Ορφανός Νίκος, πρώην Πρόεδρος Ομοσπονδίας Πετρελαιοειδών Διυλιστηρίων και Χημικής Βιομηχανίας, πρώην μέλος  Διοίκησης της ΓΣΕΕ, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ, Νάξος.
    42. Παπαδόπουλος Μανώλης, οικοδόμος, πρώην Κοιν. Σύμβουλος Φολεγάνδρου, πρώην μέλος Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Φολεγάνδρου.
    43. Πασσαλίδης Αλκιβιάδης, δημοσιογράφος, Σέριφος.
    44. Πιτταράς Γιώργος, συνταξιούχος ΔΕΗ, πρώην γραμματέας Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νάξου.
    45. Πλατή-Φοστιέρη Στέλλα, Κουφονήσι.
    46. Πλατής Γιώργος (Σορόκος), επιχειρηματίας, Κουφονήσι.
    47. Πολίτης Γιώργος, έμπορος, Σέριφος.
    48. Ρούσσος Μάνος, συνταξιούχος, πρώην μέλος Τ.Ο ΠΑΣΟΚ Θήρας.
    49. Ρώτας Τάκης, συνταξιούχος ΟΤΕ, Σέριφος.
    50. Σιγάλα Ιωάννα, συνταξιούχος, Δονούσα.
    51. Σκοπελίτη Ευδοκία, υπάλληλος ΟΤΕ, Κουφονήσι.
    52. Σκοπελίτης Νικήτας, ελεύθερος επαγγελματίας, Κουφονήσι.
    53. Σταματέλος Αργύρης, εργολάβος-κατασκευαστής, Σέριφος.
    54. Συρίγος Ιωακείμ, καλλιτέχνης, πρώην  μέλος ΠΑΣΠ ΤΕΙ, Θήρα.
    55. Συρίγου Μαργαρίτα, πρώην μέλος Τ.Ο ΠΑΣΟΚ Θήρας.
    56. Φιλλιππή Νατάσσα, καλλιτέχνης, πρώην μέλος ΠΑΣΠ ΑΕΙ, γραμματέας περιφερειακής παράταξης Αττικής «Ανάσα για την Οικολογία», Θήρα.
    57. Φρατζής Σταύρος, ξυλουργός, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ  Πάρου.
    58. Φωστιέρης Ηλίας, πρώην Πρόεδρος Κοινότητας Κουφονησιού, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ.
    59. Χάλαρης Γιώργος, συνταξιούχος ΔΕΗ, πρώην Κοινοτάρχης Οίας Θήρας, πρώην Δημ. Σύμβουλος Θήρας, πρώην μέλος ΠΑΣΟΚ Θήρας, υποψήφιος Βουλευτής ΔΗΜΑΡ, μέλος ΔΗΜΑΡ, Θήρα.
    60. Χανιώτη Κ. Μαρία, Ελ. Επαγγελματίας, πρώην  Αντιδήμαρχος Πάρου.
    61. Χουζούρης Νίκος, πρώην Πρόεδρος Κοινότητας Κορώνου Νάξου, πρώην δημ. Σύμβουλος Δήμου Νάξου, πρώην Πρόεδρος Σωματείου Σμυριδεργατών όρμου Λυώνος Νάξου.
    62. Ψαρρός Γιάννης, επαγγελματίας, πρώην Πρόεδρος Κοινότητας Άρνης, Αντιπρόεδρος Δημ. Συμβουλίου Δήμου Υδρούσσας Άνδρου. "
Newsroom Cyclades Voice

Κυριακή, Ιουλίου 12, 2020



Δέκα διαμάντια του Θανάση Παπακωνσταντίνου
 
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου (26 Απριλίου 1959) είναι Έλληνας τραγουδοποιός- ποιητής. Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία ροκ, λαϊκής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

01. Αποσπερίτης - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
00:00
02. Παλιά πληγή - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
03:33
03. Όταν χαράζει - Γιάννης Αγγελάκας
07:49
04. Όνειρο - Γιώργος Μιχαήλ
12:34
05. Κάτω απ΄ το μαξιλάρι - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
17:14
06. Πεχλιβάνης - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
20:46
07. Ανδρομέδα - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
25:37
08. Στις χαραυγές ξεχνιέμαι - Γιώργος Μιχαήλ
30:21
09. Αερικό - Μελίνα Κανά
32:57
10. Μιλώ για σένα - Μελίνα Κανά
32:57


Ζήσαμε πρόσφατα την δήωση των θαυμαστών λειψάνων της Παλμύρας. Τώρα ο επικίνδυνος μουρτζόβλαχος πάει να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά σε καραγκιόζ μπερντέ!


Διανύουμε - κοντά σε τόσες άλλες αγωνίες και συμφορές που βιώνουμε - ζοφερές εποχές σκοταδισμού και καλπάζουσας επιστροφής σε χρόνους ανθρωποφαγικής μισαλλοδοξίας.
Ο άφρων ή παράφρων; - γενίτσαρος σατράπης της Τουρκίας ροκανίζει εν ψυχρώ τις ήδη τραυματισμένες δομές του μετακεμαλικού κράτους, μιας πολλαπλά προβληματικής δημοκρατίας, με στόχο, κοντά στα άλλα, την κατάργηση του κοσμικού στάτους και την εδραίωση ενός προσωποπαγούς φονταμενταλιστικού καθεστώτος.
Δεν κάνει διαφορά, αν είσαι ανερμάτιστος Λατίνος σταυροφόρος που κουρσεύει την Κωνσταντινούπολη και καταστρέφει τα Ιεροσόλυμα ή αφιονισμένος ταλιμπάν που κονιορτοποιεί αγάλματα του Βούδα και παλαιοχριστιανικά μοναστήρια.
Όταν πρωτοπήγα στο Κουσάντασι έτριβα τα μάτια μου μπρος στα επιβιώματα της ομορφιάς του ολομάρμαρου ναού του Ιωάννη, με θλίψη όμως γιατί ήταν ένα κατασκεύασμα ψυχασθενικής μισαλλοδοξίας χτισμένο πάνω και με τα τσακισμένα ερείπια του ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος, ενός απ' τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Στη Θεσσαλονίκη πριν από λίγα χρόνια ο ορθόδοξος τζιχαντισμός έσπαγε πιάνα μέσα στο παλίμψηστο της Ροτόντας διεκδικώντας την για ιδίαν χρήσιν.
Ζήσαμε πρόσφατα την δήωση των θαυμαστών λειψάνων της Παλμύρας.
Και πού είσ' ακόμη!
Τώρα ο επικίνδυνος μουρτζόβλαχος πάει να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά σε καραγκιόζ μπερντέ!
Η θεσμική μισαλλοδοξία κερδίζει διαρκώς έδαφος, καθώς την σιγοντάρουν στα ολέθρια έργα της η αμάθεια, και η αδερφή αυτής και πλέον επικίνδυνη ημιμάθεια, η αήττητη ανθρώπινη βλακεία και ο τόσο αρεστός σε πολλούς καρπαζοεισπράκτορες φασισμός.
Καλή δύναμη στους σώφρονες και τους αγωνιστές για την πρόοδο της οικουμένης!

 Ο ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Μια από τις πιο σημαντικές  ταινίες της  περιόδου του "βωβού" για τον  Τσάπλιν, ενώ στη δημοσκόπηση Sight & Sound του 1952, ο μεγάλος Γάλλος κριτικός ταινιών Andre Bazin επέλεξε το The Pilgrim ως μία από τις δέκα καλύτερες όλων των εποχών.

ΤThe Pilgrim (1923 film) - WikipediaThe Pilgrim (1923 film) - Wikipedia


Ένας αιώνας μες στο χρώμα

Christian Rohlfs - 29 artworks - painting 
Christian Rohlfs , (Γέννηση: 22 Δεκεμβρίου 1849, Niendorf, Γερμανία -Θάνατος: 8 Ιανουαρίου 1938, Hagen), Γερμανός ζωγράφος και εκτυπωτής που δούλεψε σε εξπρεσιονιστικό στιλ.

Ο Ρόχλφ σπούδασε τέχνη τη δεκαετία του 1870 στη Βαϊμάρη της Γερμανίας , όπου εκπαιδεύτηκε σε μια παράδοση νατουραλιστικής ζωγραφικής . Μέχρι περίπου την ηλικία των 50 ετών, οι Rohlfs ζωγράφισε μεγάλα τοπία στο στιλ του ακαδημαϊκού ρεαλισμού.  

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, το χρώμα έγινε όλο και πιο σημαντικό στοιχείο στο έργο του. Δουλεύοντας ανεξάρτητα, ανέπτυξε ένα ελεύθερα πολύχρωμο στιλ παρόμοιο με αυτό του γαλλικού ιμπρεσιονισμού .

Το σημείο καμπής της καριέρας του Rohlfs ήρθε με την ανακάλυψη του μετα-ιμπρεσιονισμού, περίπου το 1900. Οι πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ τον επηρέασαν ιδιαίτερα. Εμπνευσμένος από τα τολμηρά χρώματα του βαν Γκογκ και το έντονο πινέλο, ο Rohlfs δημιούργησε ένα νέο, πιο προσωπικό και ευαίσθητο στιλ.  
Αυτή την περίοδο ζωγραφίζει  μαζί με  τον φίλο του Ο Emil Nolde , ο οποίος συνδέθηκε με μια ομάδα νέων καλλιτεχνών εξπρεσιονιστών γνωστών ως Die Brücke («Η Γέφυρα»).

 Αν και ο Rohlfs δεν έγινε ποτέ μέλος της ομάδας, επηρεάστηκε όμως από την αυθόρμητη, συναισθηματική προσέγγιση των ζωγράφων της Γέφυρας Αφού είδε μια έκθεση εντύπων από αυτούς τους καλλιτέχνες το 1907, ο Rohlfs έγινε  παραγωγός εκτύπωσης των έργων τους, δημιουργώντας έργα με τολμηρά σχέδια, όπως η ξυλογραφία Θάνατος και παιδί (1912–13). Το 1937 οι Ναζί τον εκδίωξαν από την Πρωσική Ακαδημία Τεχνών, καταδίκασαν το έργο του ως εκφυλισμένο και αφαίρεσαν τους πίνακές του  από τις δημόσιες συλλογές.

Πηγή: britannica.com

Christian Rohlfs - Wikipedia

Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου: Πολεμώντας μια ζωή τα στερεότυπα

Το «Βιβλιοβούλιο», η εκπομπή βιβλίου που συνεχίζεται με επιτυχία στον Τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής των Ελλήνων, στην τρίτη εκπομπή, που μεταδόθηκε  την Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2019 , φιλοξένησε  τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, πανεπιστημιακό με πλούσιο δοκιμιακό, κριτικό, μεταφρα­στικό και ποιητικό έργο στην οποία απονεμήθηκε, πριν από λίγες μέρες, το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2018. 
Η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου μίλησε στην κάμερα του «Βιβλιοβουλίου» για τη σχέση της με την ποίηση και γενικότερα τη λογοτεχνία, για τη θέση του ξένου και του διαφορετικού, του «άλλου», στην ελληνική λογοτεχνία, για τις μαρτυρίες για το Ολοκαύτωμα τις οποίες έχει επιμεληθεί, για τις «Εξομολογήσεις» του Αυγουστίνου, τις οποίες είχε μεταφράσει και της έχουν χαρίσει ένα ακόμα Κρατικό Βραβείο. 
Αρχισυνταξία-Παρουσίαση: Μανώλης Πιμπλής. Κριτική: Βαγγέλης Χατζηβασιλείου. Ρεπορ­τάζ: Σταυρούλα Παπασπύρου.

Δάφνη ντι Μωριέ: αν έγραφε σήμερα τα μυθιστορήματά της , θα την σνόμπαραν οι κακεντρεχείς σοβαροφανείς κριτικοί



Μέρες τώρα στριφογυρνά στο μυαλό μου η Δάφνη ντι Μωριέ. Ήρθε λοιπόν η στιγμή για αφιέρωμα με αφορμή την επανέκδοση της ταινίας του Νίκολας Ρεγκ «Μετά τα μεσάνυχτα», την οποία είχα πάει κάποτε να δω με χαλαρή διάθεση σε θερινό σινεμά, ανυποψίαστη για την ανατροπή του σεναρίου που θα με έκανε να ουρλιάξω με τρόμο μέσα στον κόσμο. Η Δάφνη ντι Μωριέ της «Ταβέρνας της Τζαμάικα», της «Ρεβέκκας» και των «Πουλιών» που είχαν την τύχη να γίνουν ταινίες από τον μετρ του σασπένς Άλφρεντ Χίτσκοκ υπήρξε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συγγραφικές περιπτώσεις της εποχής της, με μεγάλη αναγνώριση από το αναγνωστικό κοινό, παρότι δεν ήταν το αγαπημένο παιδί των κριτικών.
 
Η Δάφνη ντι Μωριέ σε νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1907, την εποχή δηλαδή που η βασιλεία του Εδουάρδου Ζ΄ υπήρξε καταλυτική για τη μετέπειτα εξέλιξη του Ηνωμένου Βασιλείου σε σχέση με τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα που απέκτησε η εργατική τάξη και οι γυναίκες. Το οικογενειακό περιβάλλον (οι γονείς της ήταν ηθοποιοί και ο παππούς της σκιτσογράφος) της έδωσε από νωρίς ερεθίσματα και άρχισε να γράφει από παιδί. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «The loving spirit» (στα ελληνικά κυκλοφόρησε ως «Το αξιαγάπητο πνεύμα» και «Η αλυσίδα του έρωτα») γράφτηκε μέσα σε δέκα εβδομάδες κατά τη διάρκεια κάποιων διακοπών της στην Κορνουάλη, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της, και εκδόθηκε το 1931.

Η Δάφνη ντι Μωριέ, η οποία στις βιογραφίες της περιγράφεται ως άνθρωπος με εύθραυστη ψυχοσύνθεση που ταλαιπωρήθηκε από φοβίες και εμμονές, δανείστηκε μοτίβα της γοτθικής λογοτεχνίας για να μιλήσει για την αθέατη πλευρά της ψυχής, για την ανασφάλεια που προκαλεί ο κόσμος ο οποίος αλλάζει με ρυθμούς που ο σύγχρονος άνθρωπος αδυνατεί να ακολουθήσει. Οι ήρωές της συχνά νιώθουν ξένοι στο περιβάλλον τους, υπό διαρκή πραγματική ή υπερφυσική απειλή. Εν ολίγοις νιώθουν τον κόσμο πολύ μεγάλο για τα δικά τους μέτρα. Στα έργα της η έννοια του χωροχρόνου είναι σχετική και ο τρόπος που την αντιλαμβανόμαστε στη δυτική κοινωνία του ορθολογισμού τίθεται υπό αμφισβήτηση. Κι αν στα δεκαεπτά μυθιστορήματα που έγραψε συνδιαλέγεται με το υπερφυσικό, το παράδοξο και το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, στα διηγήματά της τολμά τη βαθιά βουτιά στον τρόμο που πάντα έχει υπαρξιακές προεκτάσεις.

Το 1932 παντρεύτηκε τον στρατηγό σερ Φρέντερικ Μόνταγκιου Μπράουνινγκ, αξιωματικό του ναυτικού, με τον οποίο έκανε τρία παιδιά. Την ίδια χρονιά εκδόθηκε στο «Illustrated London News» το διήγημά της «Η ευτυχισμένη κοιλάδα» (The Happy Valley) στο οποίο περιγράφεται η τρομακτική ερημιά που βιώνει μια νεαρή γυναίκα η οποία βλέπει στον ύπνο της ένα σπίτι που θα αποδειχτεί ότι πρόκειται για την κατοικία που θα μοιραστεί με τον μέλλοντα σύζυγό της. «Όταν άρχισε να βλέπει την κοιλάδα ήταν στα όνειρά της· σύντομες παράδοξες εικόνες που τις θυμόταν όταν ξυπνούσε και έπειτα γρήγορα θόλωναν και χάνονταν μέσα στον θόρυβο της ημέρας». Το σκοτεινό αυτό διήγημα που στα ελληνικά έχει μεταφραστεί από την Αργυρώ Μαντόγλου για την ανθολογία «Γοτθικές ιστορίες από μοντέρνες συγγραφείς» (Εκδόσεις Ars Nocturna, ανθολόγηση: Μαρία Γιακανίκη) αποτελεί προάγγελο της «Ρεβέκκας» που θα κυκλοφορήσει έξι χρόνια μετά. «Η ευτυχισμένη κοιλάδα» –μαζί με άλλα διηγήματά της τα οποία θεωρούνταν χαμένα για δεκαετίες– εκδόθηκε το 2011 σε μια συλλογή με τίτλο «The doll: The lost short stories».
 
Εξώφυλλα της «Ρεβέκκας»
Οι ακτές της Κορνουάλης και ο Χίτσκοκ

«Την περασμένη νύχτα είδα στον ύπνο μου πως ξαναγύρισα στο Μαντερλαίη. Στεκόμουνα μπροστά στην μεγάλη σιδερένια καγκελλόπορτα, αλλά δεν μπορούσα να μπω μέσα, γιατί ήταν κλεισμένη με μια αλυσίδα και ένα λουκέτο. Φώναξα τον θυρωρό και κανένας δεν απάντησε. Κυττάζοντας ανάμεσα από τα σκουριασμένα σίδερα, είδα ότι το θυρωρείον ήταν άδειο. Κανένας καπνός δεν έβγαινε από το τζάκι και τα μικρά παράθυρα έχασκαν από την εγκατάλειψι. Κατόπιν ένοιωσα ξαφνικά τον εαυτό μου προικισμένο με εκείνη την θαυματουργή δύναμι που δίνουν τα όνειρα και γλύστρησα ανάμεσα από τα σίδερα, σαν ένα φάντασμα. Η αλλέα εκτεινόταν μπροστά μου με την γνωστή της για μένα καμπύλη, αλλά όσο προχωρούσα διαπίστωνα την μεταμόρφωσί της: Ήταν στενή και απεριποίητη, δεν έμοιαζε με την παλιά αλλέα». Το Μάντερλεϊ, χτισμένο πάνω σε γκρεμό δίπλα από τη θάλασσα, εξυπηρετεί στη «Ρεβέκκα» τον ρόλο που έχει στη γοτθική λογοτεχνία ο αρχετυπικός πύργος. Το κτίσμα δεν λειτουργεί σαν σκηνικό, αλλά έχει δική του υπόσταση και μπορεί να αντανακλά αλλά και να επηρεάζει την ψυχική διάθεση των ενοίκων. Η συγγραφέας εμπνεύστηκε την έπαυλη του Μάντερλεϊ από το ιστορικό κτίσμα Μενάμπιλι στην Κορνουάλη, όπου έζησε από το 1943 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960.

«Η Ρεβέκκα είνε ένα παγκοσμίου φήμης βιβλίο με κολοσσιαία κυκλοφοριακή επιτυχία. Στον κινηματογράφο εσημείωσε ατελεύτητες σειρές παραστάσεων και συνεκίνησε εκατομμύρια θεατών» γράφει το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης του έργου από τις Εκδόσεις Ρομάντσου, σε μετάφραση Π. Γιαγκίνη (το βιβλίο κυκλοφορεί επίσης σε καλή σύγχρονη μετάφραση της Ευμορφίας Στεφανοπούλου από τις Εκδόσεις Καστανιώτη). Από την ίδια έκδοση παραθέτω την υπόθεση του μυθιστορήματος γιατί έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τον τρόπο που η οπτική και οι λέξεις κλείνουν μέσα τους μια ολόκληρη εποχή: «Είναι η ιστορία μιας φτωχής και ορφανής κοπέλλας που αγαπά έναν πλούσιο Άγγλο ευπατρίδη, τον οποίο γνώρισε στο Μόντε – Κάρλο, στο ξενοδοχείο όπου έμενε με μια πλούσια Αμερικανίδα την οποία υπηρετούσε ως μαντεμουαζέλ ντε κομπανύ. Ένα μυστήριο καλύπτει τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Άγγλου ευπατρίδη, της Ρεβέκκας. Η φτωχή ορφανή γίνεται σύζυγος του ευπατρίδη που την εγκαθιστά στην περίφημη ιδιοκτησία του, στο Μαντερλαίη. Αλλά, εκεί αρχίζει ένα καταθλιπτικό μαρτύριο για τη νεαρή ορφανή, γιατί όλα της θυμίζουν την πρώτη γυναίκα του συζύγου της». Στο μυθιστόρημα η φτωχή και ορφανή κοπέλα δεν έχει όνομα, γιατί αυτό δεν έχει καμία σημασία. Η προσωπικότητά της έχει συνθλιβεί κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του πλούσιου και μεγαλύτερου σε ηλικία συζύγου. Είναι η κυρία του κυρίου, η δεύτερη κυρία Ντε Γουίντερ.
 ****************************************************************
 *Based on the novel by Daphne du Maurier* *Directed by Alfred Hitchcock* Μια νεαρή συνοδός ηλικιωμένων κυριών (Joan Fontaine) κάνει διακοπές συνοδεύοντας μια ιδιότροπη κυρία στο Μόντε Κάρλο όταν γνωρίζει και ερωτεύεται τον πλούσιο χήρο Maxim de Winter (Laurence Olivier). Αν και ο Maxim φαίνεται να μην έχει ξεπεράσει την σύζυγό του, Rebecca, όταν της ζητά να παντρευτούν, η νεαρή συνοδός δέχεται. Η ευτυχία τους, όμως, είναι εφήμερη: όταν επιστρέφουν στο Manderley, την έπαυλη του Maxim, η νεαρή γυναίκα διαπιστώνει ότι η πρώτη γυναίκα του συζύγου της εξακολουθεί να 'χει μια περίεργη επιρροή, ακόμα και μετά το θάνατό της. Η δεύτερη κυρία de Winter, όντας νέα κι άπειρη και μη γνωρίζοντας πώς να συμπεριφερθεί για να φανεί αντάξια σύζυγος για τον Maxim, για τον οποίο εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι ακόμη ερωτευμένος με τη Rebecca, γίνεται ευάλωτη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βρεθεί έρμαιο εκμετάλλευσης στα χέρια της παράξενης και ψυχρής οικονόμου της έπαυλης η οποία έχει ψύχωση με τη Rebecca. Η συνέχεια επί της οθόνης...
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΑΙΝΙΑ


Το βιβλίο που φέτος μεταφέρεται ξανά στο σινεμά, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Netflix, έγινε ταινία για πρώτη φορά από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ το 1940 (η πρώτη της αμερικανικής του περιόδου), σε παραγωγή του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, με πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολίβιε, την Τζόαν Φοντέιν και την Τζούντιθ Άντερσον σε ερμηνεία που στοιχειώνει μέχρι σήμερα το σινεφίλ ασυνείδητο.

**************************************************************************
Το μυθιστόρημα που εξακολουθεί να γοητεύει πάνω από οχτώ δεκαετίες τους αναγνώστες γνώρισε μετά τον θάνατο της συγγραφέα (1989) τρεις συνέχειες, η μία εκ των οποίων, «Ο χειμώνας της κυρίας ντε Γουίντερ» της Σούζαν Χιλ, κυκλοφόρησε και στα ελληνικά (Εκδόσεις Πάλιντρομ, μτφρ.: Αντιγόνη Λασκαρίδου, αγγλικός τίτλος: Mrs de Winter).
Το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του Jamaica Inn, 1936

Το 1936, δύο χρόνια πριν από τη «Ρεβέκκα», είχε κυκλοφορήσει «Η ταβέρνα της Τζαμάικα» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος, μτφρ.: Άννα Παπασταύρου, αγγλικός τίτλος: Jamaica Inn), Η ταβέρνα της Τζαμάικα ένα από τα τέσσερα ιστορικά μυθιστορήματά της που λαμβάνουν χώρα στην Κορνουάλη (τα άλλα είναι η «Ρεβέκκα», «Το ρέμα του Γάλλου» και «Η εξαδέλφη μου Ραχήλ»). Στο βιβλίο –που έγινε ταινία από τον Χίτσκοκ το 1939– η Μαίρη Γέλαν, μια ορφανή κοπέλα η οποία φτάνει στις αφιλόξενες ακτές της Κορνουάλης στις αρχές του 19ου αιώνα για να ζήσει με τον θείο της, σύντομα αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για έναν βίαιο μέθυσο ο οποίος κερδίζει τα προς το ζην με παράνομες δραστηριότητες. Όπως σχεδόν σε όλα τα έργα της, το νερό έχει έντονη παρουσία με ψυχαναλυτικές προεκτάσεις. Εδώ με τη μορφή της θάλασσας είναι φορέας της διαφθοράς που τρέφει το κακό που βρίσκεται στη στεριά.

Οι μη συμβατικοί ήρωες και η σχετικότητα του χωροχρόνου

«Ο κόσμος μας κουτσομπόλευε πάντα. Ακόμη και τότε που ήμασταν παιδιά. Όπου κι αν πηγαίναμε δημιουργούσαμε μια εχθρική ατμόσφαιρα. Εκείνη την εποχή, στη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου δηλαδή, αλλά και μετά, όταν όλα τα άλλα παιδιά είχαν καλούς τρόπους και τυπική συμπεριφορά, εμείς ήμασταν απείθαρχοι και απότομοι. “Αυτοί οι απαίσιοι Ντελάνεϋ…” έλεγαν». Το μυθιστόρημα «Τα παράσιτα» (Εκδόσεις Λιβάνη, μτφρ.: Βασιλική Κεραμοπούλου, αγγλικός τίτλος: The Parasites) εκδόθηκε το 1949 (μετά τα Frenchman’s Creek, Hungry Hill, The King’s General) και η ιστορία αφορά τη ζωή των μελών της οικογένειας Ντελάνεϊ που κάνουν μη συμβατικές και άρα ασυγχώρητες επιλογές ζωής για τους γύρω τους. «Όταν ο Τσαρλς μας αποκάλεσε “παράσιτα”, μείναμε άναυδοι. Κι όχι τόσο για το χαρακτηρισμό που μας έδωσε, όσο για τον τρόπο με τον οποίο το είπε. Τύπος ήρεμος και λιγομίλητος όπως ήταν –δεν έλεγε τη γνώμη του παρά μόνο για ασήμαντα πράγματα της καθημερινότητας–, κυριεύτηκε ξαφνικά από τέτοια οργή, που πετάχτηκε έτσι ώστε το ξέσπασμά του το νιώσαμε σαν μια δυνατή έκρηξη».

anagnostria: Ιουλίου 2012Όταν κυκλοφόρησε «Το σπίτι της όχθης» (Εκδόσεις Καστανιώτη, μτφρ.: Μπέσση Λιβανού, αγγλικός τίτλος: The House on the Strand) η Δάφνη ντι Μωριέ είχε ήδη εκδώσει τα «Η εξαδέλφη μου Ραχήλ», (Εδώ ακούστε τη θεατρική  διασκευή του για το ραδιόφωνο)
«Μαίρη Αν» και The Scapegoat και είχε αφήσει έτη φωτός μακριά τις κατηγορίες περί λογοκλοπής που αφορούσαν τη «Ρεβέκκα» και το διήγημα «Τα πουλιά». Το 1969, την τελευταία χρονιά που κατοικούσε στο υποβλητικό Μενάμπιλι, εκδόθηκε από τον οίκο Gollancz το έργο της που εκτυλίσσεται στην Κορνουάλη και στο οποίο ο κόσμος του 20ού αιώνα αλληλεπιδρά με εκείνον του 14ου. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με τον τίτλο της Dame  Commander της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η υπόθεση αφορά τον Μάγκνους Λέιν, έναν καθηγητή βιοφυσικής που ζει στην Κορνουάλη, ο οποίος έχει εφεύρει μια ουσία που δέχεται να δοκιμάσει ο Ρίτσαρντ Γιανγκ, ένας φίλος του που πηγαίνει στην περιοχή για διακοπές. Το αποτέλεσμα είναι να μεταφερθεί ο Ρίτσαρντ στον 14ο αιώνα και να βρεθεί μπλεγμένος σε συνωμοσίες και ίντριγκες οι οποίες θέτουν σε αμφισβήτηση όχι μόνο την πνευματική του ισορροπία αλλά και το σύνολο της ύπαρξής του (είναι πραγματικός ή φάντασμα;). «Περίμενα –αν περίμενα κάτι– μια μεταμόρφωση άλλου είδους: ίσως μια ήρεμη αίσθηση ευχαρίστησης, σαν την ομιχλώδη μέθη ενός ονείρου, όταν όλα γύρω μου είναι θολά, χωρίς σαφή όρια». Στη δεκαετία του 1970 το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τον τίτλο «Στους καπνούς των παραισθησιογόνων»   (Εκδόσεις Τολίδη, μτφρ.: Αλεξάνδρα Παντελάκη) με εξώφυλλο σχεδιασμένο από τον Α. Τσούμπο στο οποίο επαναλαμβάνεται μοτίβο με τα αρχικά «LSD», προφανώς για να είναι στο πνεύμα της εποχής.
 
Το εξώφυλλο του βιβλίου «Στους καπνούς των παραισθησιογόνων» 
Από τις πιο ατμοσφαιρικές νουβέλες της είναι το «Μετά τα μεσάνυχτα» (Εκδόσεις Μελάνι, μτφρ.: Γωγώ Αρβανίτη, αγγλικός τίτλος: Don’t Look Now), όπου ένα ζευγάρι ταξιδεύει στη Βενετία προκειμένου να διαχειριστεί τον πρόσφατο θάνατο της μικρή τους κόρης από μηνιγγίτιδα. Εκεί συναντιούνται με δύο ηλικιωμένες δίδυμες αδερφές, η μία εκ των οποίων αν και τυφλή έχει το χάρισμα να βλέπει το μέλλον. Η γυναίκα ισχυρίζεται ότι με τα μάτια της ενόρασης βλέπει το πεθαμένο κοριτσάκι δίπλα από τους γονείς του. Όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, ο άντρας του ζεύγους σύντομα θα συναντήσει στους δρόμους της πόλης ένα κορίτσι στην ηλικία της χαμένης τους κόρης. «Ο Τζον σταμάτησε απότομα, καθώς το μάτι του έπιασε μια μικροσκοπική φιγούρα που είχε ξετρυπώσει ξαφνικά από την είσοδο του κελαριού, στη βάση ενός από τα απέναντι σπίτια, και πήδηξε μέσα σε μια στενή βάρκα που βρισκόταν από κάτω. Ήταν ένα παιδί, ένα κοριτσάκι –όχι πάνω από πέντε, έξι χρονών– που φορούσε μια κοντή κάπα πάνω από τη μικροσκοπική φουστίτσα του και στο κεφάλι μια μυτερή κουκούλα σαν των ξωτικών». Η νουβέλα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (στην ταινία το κοριτσάκι πνίγεται σε μια λίμνη) από τον Νίκολας Ρεγκ, με πρωταγωνιστές τον Ντόναλντ Σάδερλαντ και την Τζούλι Κρίστι και θεωρείται από τα 100 καλύτερα φιλμ του βρετανικού σινεμά.

Η νουβέλα κυκλοφόρησε στη Βρετανία το 1971 σε μια συλλογή με τον τίτλο «Not after midnight, and other stories» από τον οίκο Gollancz και στις ΗΠΑ με τον τίτλο «Don’t look now». Δύο χρόνια μετά επανακυκλοφόρησε ως «Don’t look now, and other stories». Η νουβέλα «Don’t look now» κυκλοφόρησε στα ελληνικά μόνη της από τον εκδοτικό οίκο Μελάνι και οι υπόλοιπες από τον ίδιο εκδοτικό σε συλλογή με τον τίτλο «Έρχεται κακοκαιρία» (μτφρ.: Γωγώ Αρβανίτη). Η νουβέλα που έχει δώσει τον τίτλο στην ελληνική συλλογή (αγγλικός τίτλος: Not After Midnight) είναι η ιστορία ενός Άγγλου καθηγητή σχολείου αρρένων που πηγαίνει διακοπές στην Κρήτη προκειμένου να ζωγραφίσει τα τοπία της. Σύντομα θα γνωριστεί με ένα ζευγάρι Αμερικανών με ύποπτες δραστηριότητες στο νησί. Όσο κι αν θέλει να τους αποφύγει δεν μπορεί, καθώς όπως φαίνεται η δυσάρεστη αυτή συνάντηση είναι προαποφασισμένη χιλιετίες πριν. Στην ίδια προσεγμένη συλλογή μπορεί κανείς να διαβάσει τις νουβέλες «Μια ακραία περίπτωση» (A Border Line Case), «Η οδός του μαρτυρίου» (The Way of the Cross) και «Η μεγάλη ανακάλυψη» (The Breakthrough).

Κι εδώ σας αποχαιρετώ για να πάω να διαβάσω ξανά τη «Ρεβέκκα».

Καλό βράδυ,

Έμυ
ΥΓ: Στα αποσπάσματα που υπάρχουν μέσα σε εισαγωγικά διατηρείται η ορθογραφία και η σύνταξη των πρωτότυπων κειμένων. https://i.guim.co.uk/img/media/8465b074a7d6daefda94f291b6c5204aeb4b0b2b/23_700_1612_967/master/1612.jpg?width=1200&height=900&quality=85&auto=format&fit=crop&s=bf736098f4b8addf9b7fad754bd22395

Ο καυτός μήνας Ιούλιος στην πολιτική ιστορία της χώρας


11/07/2020

«Μέρες Ιουλίου...»: Άρθρο του Νίκου Φίλη

«Μέρες Ιουλίου...»: Άρθρο του Νίκου Φίλη


Άρθρο του τομεάρχη Παιδείας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτή Α΄Αθήνας στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο»

Στοιχειωμένος μήνας για την πολιτική ιστορία της χώρας ο Ιούλιος.
Οι παλαιότεροι θυμούνται τα Ιουλιανά του `65 και την Αποστασία, που οδήγησε στον εξευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών και άνοιξε το δρόμο για τη χούντα.
Ο Ιούλιος του 1974 σημαδεύτηκε από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και μια πικρή κάθαρση στην ελληνική τραγωδία, με την πτώση της δικτατορίας. Ήταν ο Ιούλιος της δημοκρατικής Μεταπολίτευσης, που χρόνια αργότερα κάποιοι προσπάθησαν να της χρεώσουν τα αδιέξοδα που βιώνουμε τελευταία. Προσπάθησαν δηλαδή να ενοχοποιήσουν τη Δημοκρατία, για την κρίση και τα Μνημόνια.
Φυλλομετρώντας το ημερολόγιο (καθώς μάλιστα, η μνήμη είναι επιλεκτική και συχνά το παρελθόν βιώνεται μέσα από τα επίδικα του παρόντος), ερχόμαστε στον Ιούλιο του 2015, όταν το δημοψήφισμα για το Μνημόνιο, μια μεγάλη απόπειρα λαϊκής παρέμβασης στις εξελίξεις, σηματοδότησε, με αντιφατικό ίσως τρόπο, την «αυθάδεια» του λαού να ορίζει τις τύχες του.
Και πέρυσι, οι εκλογές που επανέφεραν τη συντηρητική παράταξη στην εξουσία, προδιέγραψαν μια περίοδο επισφαλούς ηγεμονίας ενός περίεργου κοκτέιλ ανάμεσα στα νεοφιλελεύθερα δόγματα για την οικονομία και την εθνικιστική αφήγηση.
Αναμφισβήτητα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στον Ιούλιο κάθε εποχής. Ανιχνεύεται όμως πάντοτε το δημοκρατικό αίτημα του λαού, η απαίτησή του να ελέγξει τους μηχανισμούς που επίμονα παρακάμπτουν την αξίωσή του για λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία.
Σε διαφορετικά, βεβαίως, συμφραζόμενα, άλλοτε με την ελπίδα για την οργανική ένταξη της Ελλάδας στη δημοκρατική και αλληλέγγυα Ευρώπη κι άλλοτε με την αίσθηση της διπλής μελαγχολίας για την κατάσταση στην Ευρώπη και την κρίση της δημοκρατίας.
Σε όλο αυτό το μεταπολιτευτικό πολύχρωμο συνεχές, αναμφίβολα, υπήρξαν μεγάλες τομές, όπως η δημοκρατική έκρηξη του 1981, που καθορίστηκε από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, καθώς και η ανάδειξη της Αριστεράς σε υπολογίσιμη εναλλακτική δύναμη εξουσίας, με την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν πρόκειται για «ρεμβασμό του Ιουλίου», για να παραφράσουμε τον Παπαδιαμάντη. Γνωρίζουμε ότι η Ιστορία, ακριβέστερα, η δημιουργική ανάγνωσή της και ο αναστοχασμός, συνιστούν κρίσιμες συνιστώσες κάθε πολιτικής παράταξης. Επίσης, γνωρίζουμε ότι η δημιουργική συνομιλία ανάμεσα στις διάφορες πολιτικές παραδόσεις είναι αναγκαία για την αλλαγή της πολιτικής και τη δημοκρατική διέξοδο στη χώρα μας.
Γι` αυτό νιώθουμε περίεργα, όταν φέτος τον Ιούλιο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιτέθηκε στον συμβολισμό της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης, προωθώντας, το αντισυνταγματικό νομοσχέδιο, που υπονομεύει το δικαίωμα στις διαδηλώσεις.
Και η απορία μας μεγαλώνει ακόμη περισσότερο, όταν σε αυτή την επιχείρηση συμπράττει, πέρα από τον κ. Βελόπουλο και το ΚΙΝΑΛ της κυρίας Γεννηματά, ενισχύοντας, την επιδίωξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη να εγκαθιδρύσει «καθεστώς Όρμπαν» σε μια πιο νοτιοευρωπαϊκή εκδοχή. Οι «Μένουμε Ευρώπη», δεν μας είχαν ενημερώσει ότι έχουν την δεύτερη κατοικία τους στη... Βουδαπέστη.
Κι όλα αυτά, όταν τους επόμενους μήνες η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη οικονομική ύφεση της μεταπολιτευτικής περιόδου, με νέα κρίση, μόλις δύο χρόνια από την έξοδο από το μνημόνιο, με πιθανό ένα δεύτερο κύμα κορονοϊού και γεωπολιτικές εξελίξεις, που όπως ακούγεται μπορεί να οδηγήσουν σε επανατοποθετήσεις, ακόμη και σε συνεννοήσεις, ως προς την ελληνοτουρκική κρίση.
Μπροστά σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, η κυβέρνηση καταφεύγει στην πολιτική των «υποκλοπών» και τις συζητήσεις περί σκανδάλων, θωρακίζει τον αυταρχισμό της με νομοσχέδια, όπως αυτά για τις διαδηλώσεις και την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και σύρει βαθιές γραμμές διχασμού, καταφεύγοντας στην «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής» για να θυμηθώ την πρόσφατη προειδοποίηση της κυρίας Μπακογιάννη.
Καθώς η κυβέρνηση ζει μέρες αλαζονείας είναι χρέος του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία να οργανώσει τον ΔΙΚΟ ΤΟΥ Ιούλιο, με έμφαση στη σκληρή προγραμματική αντιπαράθεση, που σημαίνει εναντίωση στα κυβερνητικά πεπραγμένα, αλλά και επεξεργασία και προβολή θετικών προτάσεων για την αντιμετώπιση της πανδημίας, της κλιματικής αλλαγής, την αξιοποίηση υπέρ των εργαζομένων των εξελίξεων της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και την κατανίκηση των ανισοτήτων που παίρνουν πρωτόγνωρες διαστάσεις στις συνθήκες του ψηφιακού καπιταλισμού.
Σε μια περίοδο που έχει καταρρεύσει η «συναίνεση στο Κέντρο» σχηματοποιούνται τα μέτωπα της αντιπαράθεσης της νέου τύπου ριζοσπαστικής συντηρητικής δεξιάς και της ριζοσπαστικής δημοκρατικής Αριστεράς, όχι ως «ριμέικ» κυβερνητικών αυτοδυναμιών του παρελθόντος, αλλά ως αντίπαλα μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

«Τον Τσίπρα θα τον έλεγαν προδότη και θα έστηναν κρεμάλες»!

Η Έλενα Ακρίτα για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί:

«Τον Τσίπρα θα τον έλεγαν προδότη και θα έστηναν κρεμάλες»!

Καυστικό σχόλιο της  γνωστής δημοσιογράφου και συγγραφέα για τη στάση των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ αλλά και των εθνικιστικών οργανώσεων, που έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους για τη νέα βάρβαρη πρόκληση του  Ερντογάν προς την πολιτισμένη ανθρωπότητα
«Τον Τσίπρα θα τον έλεγαν προδότη και θα έστηναν κρεμάλες»: Το σχόλιο-μπηχτή της Έλενας Ακρίτα για την κυβέρνηση
Είναι, από προχθές το μεσημέρι, το απόλυτο θέμα των ημερών  σε παγκόσμια βάση : το Ανώτατο Δικαστήριο της Τουρκίας το μεσημέρι της Παρασκευής (10/7) άνοιξε οριστικά  το δρόμο για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και λίγο αργότερα ο Ερντογάν υπέγραψε το διάταγμα, προσδίδοντας επίσημο τόνο στο όλο θέμα.
Η κίνηση αυτή της Τουρκίας καταδικάστηκε από όλο τον πλανήτη, με πολλές χώρες να αντιδρούν στη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, ακυρώνοντας την απόφαση του 1934 που την είχε κάνει μουσείο.
Στην Ελλάδα οι αντιδράσεις ήταν  χλιαρές , με την άβουλη σε εξωτερικά θέματα  κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να προβαίνει σε ρητορικές ανακοινώσεις που καταδίκαζαν την στάση των γειτόνων μας.
Η Έλενα Ακρίτα- που ουδέποτε φοβήθηκε να εκφράσει δημοσίως την γνώμη της- σχολίασε το συγκεκριμένο γεγονός με εξαιρετικά δηκτικό τρόπο, επικρίνοντας τους κυβερνώντες (και όχι μόνο), που , μέσω των Μίντια και των εθνικιστικών οργανώσεών τους, χαλούσαν τον κόσμο "δι΄ασήμαντον αφορμήν" με την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα, χρεώνοντάς της από την εκχώρηση της Μακεδονίας στους ...Σλαύους έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης , το 1453.
Πιο συγκεκριμένα, η γνωστή δημοσιογράφος-σεναριογράφος έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στα social media:
Τον Τσίπρα θα τον έλεγαν προδότη και θα έστηναν κρεμάλες στο Σύνταγμα,  με τον Μητσοτάκη είναι Παρασκευούλα ομορφούλα και γλυκούλα #Αγιά_Σοφιά


Σάββατο, Ιουλίου 11, 2020

Οι Έλληνες αρχαιολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την Αγία Σοφία

Η Αγία Σοφία στην ΚωνσταντινούποληΟ Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων για την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης



Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις γύρω από το ενδεχόμενο αλλαγής του χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, κορυφαίου μνημείου της παγκόσμιας κληρονομιάς.
Έχοντας εκφράσει και προ διετίας την ανησυχία μας για μια τέτοια προοπτική (http://www.sea.org.gr/details.php?id=669), όπως προ ενός έτους για την Αγία Σοφία της Τραπεζούντας (https://www.sea.org.gr/details.php?id=881) συντασσόμαστε εκ νέου με τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για την προστασία της Αγίας Σοφίας ως μνημείου και συνυπογράφουμε, μαζί με εκατοντάδες μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από όλο τον κόσμο, την ακόλουθη ανοιχτή επιστολή σχετικά με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας (25.06.2020).
Στις 2 Ιουλίου το Συμβούλιο της Επικρατείας της Τουρκίας θα ανακοινώσει την απόφασή του σχετικά με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Εν αναμονή των εξελίξεων, πολλές επιστημονικές οργανώσεις έχουν ήδη εκδηλώσει την ανησυχία τους. Οι υπογράφοντες, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχουμε στόχο όχι την διαμαρτυρία για αποφάσεις που δεν έχουν ακόμα ληφθεί, αλλά την έκφραση της ανησυχίας μας με βάση τα όσα ήδη γνωρίζουμε για το θέμα.
Κατά τη γνώμη μας, το επίδικο σήμερα δεν είναι το αν η Αγία Σοφία πρέπει να είναι μουσείο ή τζαμί, αλλά το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος, για να προστατεύσουμε το μνημείο. Με άλλα λόγια, είναι αναγκαία η διάκριση ανάμεσα στη λειτουργία του χώρου και την επιμέλειά του. Αυτό που μας ανησυχεί είναι ότι η συνεχιζόμενη διαμάχη δυσκολεύει την εκπόνηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης του μνημείου που να στέκεται στο ύψος των προκλήσεων που εκείνο αντιμετωπίζει σήμερα: τη συντήρηση των δομικών του στοιχείων, τη διατήρηση του διακόσμου του σε δημόσια έκθεση, την υπεύθυνη διαχείριση του όγκου των τουριστών που το επισκέπτονται και την προστασία του από τους σεισμούς.
Από το 1453 έως το 1934, την περίοδο που η Αγία Σοφία λειτουργούσε ως τζαμί, υπεύθυνο για τη λειτουργία της ήταν το οικείο ευαγές ίδρυμα (βακούφι). 

Με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, τη διαχείριση αυτών των ιδρυμάτων ανέλαβε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.

 Η Αγία Σοφία συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας μέχρι το 1931, όταν οι συντηρητές άρχισαν να αποκαλύπτουν τον ψηφιδωτό διάκοσμο στο εσωτερικό της. 

Το 1934, ως απάντηση στην τεράστια επιτυχία των έργων συντήρησης, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να μεταφέρει το μνημείο από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας.


Η αλλαγή στο φορέα διαχείρισης του μνημείου συνέπεσε με τη μεταβολή στο καθεστώς λειτουργίας του, καθώς η Αγία Σοφία έπαψε να αποτελεί χώρο λατρείας. 

Σήμερα το κτίριο ανήκει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, το οποίο διαδέχτηκε το Υπουργείο Παιδείας στον ρόλο αυτό.

 Παράλληλα τα τελευταία χρόνια η χρήση του χώρου έχει διευρυνθεί, ώστε να επιτρέπει και πάλι την έκφραση της ισλαμικής πίστης. Το 1991 ένα από τα κτίρια του συμπλέγματος της Αγίας Σοφίας άρχισε να λειτουργεί ως χώρος προσευχής.  

Από το 2016 και μετά η Αγία Σοφία διαθέτει το δικό της ιμάμη, από το μιναρέ της αντηχεί το κάλεσμα στην προσευχή. Επιπλέον κάθε χρόνο, στην εορτή της Νύχτας του Θεσπίσματος (λαϊλάτ αλ-καντρ), το κτίριο φιλοξενεί την ανάγνωση του Κορανίου και οι πιστοί είναι ελεύθεροι να προσευχηθούν στο εσωτερικό του.
Υπό μία έννοια, λοιπόν, η Αγία Σοφία ήδη λειτουργεί συγχρόνως ως μουσείο και ως τζαμί. Η διεύρυνση του θρησκευτικού χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας δεν έχει προκαλέσει ζημιές στο κτίριο ή στον ψηφιδωτό του διάκοσμο. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού παραμένει ένας ευσυνείδητος διαχειριστής του μνημείου.

Ωστόσο, στην Τουρκία ακούγονται εδώ και καιρό φωνές που υποστηρίζουν ότι η απόδοση της Αγίας Σοφίας στο υπουργείο ήταν παράνομη. Ισχυρίζονται ότι το υπουργικό συμβούλιο δεν είχε το δικαίωμα να «εκκοσμικεύσει» το μνημείο το 1934, καθώς το νομικό καθεστώς των βακουφιών είναι αμετάβλητο και ορίζεται στο διηνεκές. Για αυτούς, ο νόμιμος φορέας διαχείρισης της Αγίας Σοφίας είναι η Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.

Στην Τουρκία, κατά τα τελευταία χρόνια πολλά άλλα βυζαντινά μνημεία έχουν περάσει στη δικαιοδοσία της Γενικής Διεύθυνσης και έχουν μετατραπεί σε χώρους ισλαμικής λατρείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, το νομικό καθεστώς της οποίας αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης από το 2013.

Μια απόπειρα να ανοίξει ο χώρος στην ισλαμική λατρεία συνοδεύτηκε από την κατασκευή περίπλοκων καλυμμάτων που έκρυβαν τα βυζαντινά ψηφιδωτά.

Ένα δεύτερο παράδειγμα, λιγότερο γνωστό, είναι η Αγία Σοφία της Βιζύης, τη μετατροπή της οποίας σε τζαμί το 2006 ακολούθησαν εργασίες συντήρησης υπό της εποπτεία της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων, που προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο κτίριο.


Αυτό λοιπόν που μας κάνει να ανησυχούμε είναι το ενδεχόμενο η μέχρι τώρα λεκτική αντιπαράθεση να οδηγήσει σε αντίστοιχα ανεύθυνες επεμβάσεις στην Αγία Σοφία, με αποτέλεσμα τη φθορά ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων και την απόκρυψη των έργων τέχνης στο εσωτερικό της.
Ένα μνημείο τόσο όμορφο, ένα ιστορικό κειμήλιο τόσο πολύτιμο όσο η Αγία Σοφία δεν πρέπει να καταλήξει εργαλείο σε παιχνίδια εξωτερικής πολιτικής. Στους αιώνες της ύπαρξής της, η Αγία Σοφία προστατεύτηκε από τη φθορά του χρόνου χάρη στο έργο των Βυζαντινών, Οθωμανών και Τούρκων διαχειριστών της, που κράτησαν ζωντανή τη σημασία του μνημείου όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά και για τις επόμενες γενιές. Ως μελετητές της τέχνης και του πολιτισμού του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό η τουρκική κυβέρνηση να συνεχίσει αυτήν την παράδοση της ευσυνείδητης διαχείρισης.
*

Με ξύλινα παραβάν θα καλυφθούν τα ψηφιδωτά της Αγίας Σοφίας! ...

Πώς οι ασκήσεις με λάστιχα γυμναστικής μπορούν να αλλάξουν το σώμα σας runnfun.gr   7-8 λεπτά Αν δεν έχεις χρόνο ή δεν σε ε...