Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για neoliberalismΠοιος «μάτιαξε» τους μεταρρυθμιστές μας;

Ποιος «μάτιαξε» τους μεταρρυθμιστές μας;
Κάθε φορά που έχουμε μια μεγάλη φωτιά οι πολίτες αγανακτούν για την οικολογική καταστροφή και την «ανυπαρξία του κράτους». Μόλις κάποιος απειλήσει με κατεδάφιση των αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις ή αποτρέψει την οικοπεδοποίηση των καμένων, οι ίδιοι αντιδρούν γιατί είναι αυτοί που χτίζουν βίλες στα καμένα και συντηρούν το φαύλο κύκλο των πυρκαγιών στο Λεκανοπέδιο.
 

Το χειμώνα που θα έχουμε πλημμύρες, στο δελτίο του ΣΚΑΙ θα βγει σε δορυφορική σύνδεση ο ιδιοκτήτης του αυθαιρέτου που βρίσκεται σε πρώην καμένη έκταση, πάνω στο μπαζωμένο ρέμα και θα βγάζει πύρινους λόγους για τον «απροετοίμαστο κρατικό μηχανισμό» που άφησε τους πολίτες στο «έλεος του Θεού».

Κάθε φορά που έχουμε μεγάλες φωτιές κάποιος συγκρίνει τους μισθούς των πυροσβεστών με αυτούς των βουλευτών διά της λαϊκιστικής μεθόδου που ισοπεδώνει τα πάντα. Μόλις οι βουλευτές νομοθετήσουν αυξήσεις στις αποδοχές των πυροσβεστών, οι ίδιοι θα πουν ότι τα παίρνουν από την «πραγματική οικονομία» για να τα δώσουν στους πυροσβέστες που «το χειμώνα κάθονται», σύμφωνα με το στερεότυπο.

Κάθε φορά που κόσμος πεθαίνει σε Νοσοκομεία από έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών, πολλοί θυμούνται ότι το κράτος μισθοδοτεί περισσότερους ιερωμένους από όσους πυροσβέστες ή υγειονομικούς. Μόλις όμως κάποιος μιλήσει για χωρισμό κράτους -εκκλησίας «φωτιά και τσεκούρι θα πέσει στους προσκυνημένους» που θα το τολμήσουν να τα βάλουν με την «ορθοδοξία». Αλλά και όσοι έκαναν καριέρες και περιουσίες ως «προοδευτικοί» και «φιλελεύθεροι» όταν ανοίγει αυτή η συζήτηση το βουλώνουν και προχωρούν «τοίχο - τοίχο».

Κάθε φορά που κάποια υπηρεσία υπολειτουργεί ή οι ασθενείς ταλαιπωρούνται στις ουρές του ΕΣΥ, ο πολίτης αγανακτεί. Μόλις προκηρυχτούν κάποιες θέσεις στο ΑΣΕΠ  τα κόμματα ξεκινούν αντάρτικο και οι πολίτες διαμαρτύρονται ότι κάνουν διορισμούς σε χαλεπούς καιρούς. Ενώ όταν μονιμοποιήθηκαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους από την πίσω πόρτα ήταν Δευτέρα μεσημέρι.

Κάθε φορά που απεργούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν, ο κόσμος οργίζεται στους δρόμους αλλά μόλις κάποιος πειράξει το ισχύον καθεστώς, η  απροσδιόριστη «κοινή γνώμη» θα ταυτιστεί με τις συντεχνίες και θα ξεχάσει την ταλαιπωρία και τα σκάνδαλα.

Για κάθε ατύχημα, καταστροφή, αδικία και αβλεψία που εξοργίζει την «κοινή γνώμη» υπάρχει ένας πολιτικάντης που θα ζητήσει… ΕΔΕ ώστε όλα να συγκαλυφθούν.

Για κάθε προκλητικό προνόμιο που παραμένει για επαγγελματικές ομάδες, κατηγορίες εργαζομένων, πρόωρα συνταξιούχους, άγαμες θυγατέρες κλπ., η Ελλάδα εξανίσταται, ιδιαίτερα τα χρόνια των μνημονίων. Μόλις κάποιος απειλήσει τα προνόμια για να γεφυρώσει ανισότητες, θα τον «κάψουν» οι θιγόμενοι και στη συνέχεια και η «κοινή γνώμη».

Όταν πηγαίναμε σχολείο, η πλέον υποκριτική στιγμή ήταν η προσευχή και η έπαρση σημαίας, την οποία άπαντες ήθελαν να αποφύγουν και καθυστερούσαν εσκεμμένα ή έκαναν πλάκες και κρυφογελούσαν. Σε κάθε εθνική γιορτή όλοι προσπαθούσαν να γλιτώσουν τις παρελάσεις εκτός αν έχαναν μάθημα ενώ οι σημερινοί ανορθόγραφοι ακροδεξιοί ήταν πάντα οι χειρότεροι μαθητές της τάξης και την ώρα των θρησκευτικών έπαιζαν SOS στο τελευταίο θρανίο. (Kατά σύμπτωση όλοι αυτοί κάπου διορίστηκαν). Μόλις όμως κάποιος τολμήσει να «πειράξει» τις σημαίες, τις προσευχές, τις παρελάσεις και ο,τιδήποτε από αυτά που απέφευγαν, σηκώνουν το λάβαρο της επανάστασης και κάνουν κηρύγματα πατριδογνωσίας και «αριστείας».

Οι «παρτάκηδες» Νεοέλληνες της μεταπολίτευσης έχουν γνώμη για τα πάντα: για τη διαφθορά ενώ λαδώνονται, για τη φοροδιαφυγή ενώ κλέβουν το κράτος, για το «νόμο και την τάξη» ενώ παρανομούν καθημερινά. Προτάσσουν το  χουντικό τρίπτυχο «Πατρίς -Θρησκεία - Οικογένεια» ενώ πάνε για ψώνια στη Βουλγαρία, πατάνε στην εκκλησία κάθε Ανάσταση (απ’ έξω) και μοιχεύουν μόλις στρίψουν από τη γωνία. Αλλά και αυτοί που διαθέτουν πραγματική πίστη ως προσωπική τους εσωτερική ανάγκη, συχνά πιστεύουν ότι κάποιος τους έχει «ματιάξει»!

Πίσω από όλες αυτές τις κατηγορίες Νεοελλήνων, υπάρχουν πολιτικοί που συστήνονται ως «μεταρρυθμιστές» και γράφουν βιβλία και περισπούδαστα άρθρα για το σύγχρονο κράτος, το οποίο διοίκησαν για 40 χρόνια αλλά το άφησαν τριτοκοσμικό. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν είναι να ικανοποιούν κάθε μικροσυμφέρον, να υποτάσσονται σε κάθε προκατάληψη και δεισιδαιμονία, να διαιωνίζουν κάθε μεσαιωνικό στερεότυπο.

Μετά από όλα αυτά, πού καιρός για Διαφωτισμό στη χώρα που παράγει περισσότερους «μεταρρυθμιστές» από όσους μπορεί να καταναλώσει. Μάλλον είναι «ματιαγμένοι»…

Ρενέ Γκοσινί: Σπάζοντας τα στερεότυπα με βιτριολικό χιούμορ



Αλέξανδρος Μινωτάκης

πηγή: Το Περιοδικό



...το χαλιφάτο της μαγικής Βαγδάτης, το Τέξας και η Άγρια Δύση και το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή έγιναν κάτι παραπάνω από σκηνικά για ιστορίες.


Στις 14 Αυγούστου του 1926 γεννήθηκε ο γνωστός συγγραφέας και σεναριογράφος Ρενέ Γκοσινί, για να «φύγει» μόλις 51 χρόνια αργότερα, στις 5 Νοεμβρίου του 1977. Έχει γράψει σειρές παιδικών βιβλίων και έχει δημιουργήσει το διάσημο μικρό Νικόλα. Κυρίως έχει αναδειχθεί από το έργο του ως σεναριογράφος σε περιοδικά κόμικ. Είναι ο δημιουργός του Αστερίξ και του Ιζνογκούντ (με τους Αλμπερ Ουντερζό και τον Ζαν Ταμπαρί ως σχεδιαστές αντίστοιχα) ενώ έγραψε ιστορίες για τον Λούκυ Λουκ από το 1955 μέχρι το 1977, συνεργαζόμενος με τον Μορίς δημιουργό του δημοφιλή ήρωα. Επιπλέον έχει δημιουργήσει και άλλους, λιγότερο γνωστούς ήρωες κόμικ όπως ο ινδιάνος Ούμπα-Πα και ο Ιωάννης Πιστόλε. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός μέσα από διάφορες εκδόσεις που είχαν τα δικαιώματα διαφορετικών χαρακτήρων αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Μαμουθκόμιξ ξεκίνησε να συγκεντρώνει όλους τους τίτλους, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί ως ο κατεξοχήν εκδοτικός οίκος για κόμικ.
γκοσινι1
Λοιπόν, αρκετά με τα βιογραφικά. Γιατί συζητάμε για τον Γκοσινί; Γιατί αξίζει να τον θυμόμαστε; Πρώτα και κύρια επειδή, για πάρα πολλούς, ήταν η πρώτη μας επαφή με την τέχνη των κόμικ. Οι ήρωες, τα μέρη και οι ιστορίες του σημάδεψαν την παιδική ηλικία πολλών και αποτέλεσαν την πρώτη εξοικείωση με αυτό το μέσο έκφρασης. Πολύ περισσότερο όμως, μέσα από τις ιστορίες του Γκοσινί καταλάβαμε κάποιοι ότι η σχέση μας με τα κόμικ δεν έχει ηλικιακό όριο και θα μας ακολουθεί συνέχεια, θα ξαναδιαβάζουμε για πάντα την ίδια ιστορία σε παραλλαγές και πάντα θα ανακαλύπτουμε κάτι νέο. Έτσι, το χαλιφάτο της μαγικής Βαγδάτης, το Τέξας και η Άγρια Δύση και το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή έγιναν κάτι παραπάνω από σκηνικά για ιστορίες.
Επιπλέον, έξω από τις εκτιμήσεις των αναγνωστών, το έργο του Γκοσινί είχε μια αδιαμφισβήτητη συμβολή στην ανάπτυξη των κόμικ και ειδικά αυτού που θα λέγαμε «ευρωπαϊκή σχολή». Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που διαπερνούν όλο το έργο του Γκοσινί, όπως είναι η επιλογή σκηνικών παρμένων από το άμεσο ή μακρινό παρελθόν, η έμφαση στο χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ έναντι της δράσης, η (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο) συγκαλυμμένη κριτική σε σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα μέσα από ιστορικές αναλογίες, ακόμα και η δημιουργία, κατά περιπτώσεις, αντι – ηρώων όπως ο Ιζνογκούντ, σε μία περίοδο που κάτι τέτοιο δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο.
Ταυτόχρονα, όλα τα σενάρια του διατρέχονται από έντονο κοσμοπολιτισμό καθώς οι ήρωες ανοίγονται διαρκώς σε νέες χώρες με σεβασμό στους ιδιαίτερους πολιτισμούς και κουλτούρες και χωρίς διάθεση υποτίμησης, η οποία πάντα ενυπήρχε στον Ερζέ και τον ήρωα του Τεν Τεν που σφράγισε το ευρωπαϊκό κόμικ τα προηγούμενα χρόνια. Συνολικά, ο Γκοσινί δημιούργησε σε μία περίοδο που ανθούσε ξανά, μετά τη δεκαετία του ’30 το υπερ-ηρωικό κόμικ στην Αμερική και κατάφερε να διαμορφώσει ένα ξεχωριστό, ιδιαίτερο στυλ που καθόρισε την εξέλιξη αυτής της μορφής τέχνης στην Ευρώπη. Το στυλ αυτό διατήρησαν όσοι συνέχισαν να γράφουν ιστορίες μετά το θάνατο του για τους ήρωες που αυτός δημιούργησε αλλά και νέοι σχεδιαστές και σεναριογράφου που εισήγαγαν νέους ήρωες. Για όσους μεγάλωσαν με Μαμουθκομιξ, η σύντομη σειρά Κόττον Κιντ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα διατήρησης των χαρακτηριστικών του Γκοσινί από νέους δημιουργούς.
Στη συνέχεια παραθέτουμε τα πέντε κορυφαία τεύχη από Ιζνογκούντ, Αστερίξ και Λούκυ Λουκ σε σενάριο Γκοσινί. Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να τα διαλέξουμε και σίγουρα έχουν αδικηθεί πολλά. Είναι όμως ενδεικτικά του είδους των σεναρίων που έγραψε ο μεγάλος παραμυθάς και του ιδιαίτερου χιούμορ του.
γκοσινι2
Ιζνογκούντ – Η μέρα των τρελών

Χρειάζεται να σημειωθεί ότι ολόκληρη η σειρά ιστοριών του Ιζνογκούντ «αδικείται» καθώς ένα μεγάλο κομμάτι του χιούμορ της βασίζεται σε λογοπαίγνια και σε παραφθορές της γαλλικής γλώσσας που είναι δύσκολο έως αδύνατο να μεταφραστούν στα ελληνικά. Όποιος αναγνώστης κατέχει ιδιαίτερα καλά τα γαλλικά αξίζει να διαβάσει τις ιστορίες στο πρωτότυπο.
Στις ιστορίες που έγραψε για τον γνωστό αντιπαθητικό βεζίρη που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο Γκοσινί κυρίως επέλεξε σύντομες ιστορίες έτσι ώστε σε κάθε τεύχος των πενήντα σελίδων, να χωράνε τέσσερις με πέντε ιστορίες. Το συγκεκριμένο τεύχος είναι ενδεικτικό του σουρεαλιστικού χιούμορ που ακολουθεί η σειρά αλλά και των παράλογων προσπαθειών του Ιζνογκούντ που είναι απόλυτα λογικό να αποτυγχάνουν. Στη σχετικά μεγαλύτερη κεντρική ιστορία, μαθαίνουμε ένα ακόμα εξωφρενικό έθιμο της Βαγδάτης, τη μέρα των τρελών όπου όλα λειτουργούν ανάποδα, οι κοινωνικοί ρόλοι αντιστρέφονται και οι αφέντες πρέπει να υπηρετούν τους σκλάβους. Καθώς ο Ιζνογκούντ προσπαθεί να κινήσει θεούς και δαίμονες για να ανατρέψει τον χαλίφη τη μέρα που έχει τη μικρότερη εξουσία από όλους θα έρθει αντιμέτωπος με τα πιο σουρεαλιστικά σκηνικά. Μαχαιροβγάλτες που φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους, μαγικά τζίνι που διατάζουν όποιον τρίψει το λυχνάρι τους και ένας στρατός που διοικείται από τους απλούς φαντάρους, οι οποίοι γράφουν μανιωδώς τα απομνημονεύματα τους για τη μέρα που υπήρξαν στρατηγοί. Το χάος κυριαρχεί καθώς ο Ιζνογκουντ αποφασίζει να κατεβεί την κοινωνική κλίμακα για να ενισχύσει την εξουσία του αλλά η στιγμή που θα γίνει ο πιο εξαθλιωμένος δούλος του χαλιφάτου (άρα και ο ανώτερος άρχοντας τη μέρα των τρελών) το έθιμο φτάνει στο τέλος του και ο Ιζνογκούντ πουλιέται δούλος. Είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του κλίματος των ιστοριών του κακού βεζίρη όπου η απελπισία τον κυριεύει στο τέλος, όπως και τον αναγνώστη, καθώς ό,τι και να κάνει δεν βρίσκεται ποτέ μισό βήμα πιο κοντά στο να βλάψει τον καλό και αφελή χαλίφη Χαρούν ελ Πατσάχ.
γκοσινι4
Λούκι Λουκ – Στη σκιά των ντέρικ

Ο Λούκυ Λουκ βρίσκεται μακριά από το αγαπημένο του Τέξας και έρχεται αντιμέτωπος με την ουσία που θα παίξει τεράστιο ρόλο στην αμερικάνικη ιστορία, το πετρέλαιο. Διορίζεται έκτακτα σερίφης στην Τίτουσβιλ , όπου ο πυρετός του μαύρου χρυσού έχει κυριέψει τους κατοίκους, έχει δημιουργήσει μια ταραχώδη κατάσταση και έχει δημιουργήσει ένα αποκρουστικό τοπίο όπου κυριαρχούν τα ξύλινα ντέρικ, . Σε αυτές τις συνθήκες θα γνωρίσει τον συνταγματάρχη Ντρέικ (πραγματικό ιστορικό πρόσωπο, είναι ο πρώτος που κατόρθωσε να αντλήσει πετρέλαιο) και θα έρθει αντιμέτωπος με τον Μπάρυ Μπλαντ που αρνείται να σκάψει για να βρει πετρέλαιο αλλά εκφοβίζει τους άλλους κατοίκους για να παραδώσουν τις πετρελαιοπηγές του. Στην πορεία θα σώσει την πόλη από την πυρκαγιά που θα βάλουν οι μπράβοι του Μπλαντ, όμως δεν μπορεί να σώσει τους κατοίκους από τον εαυτό τους και τη μανία να βρουν πετρέλαιο. Κοιτάζοντας λίγο μελαγχολικά την Τίτουσβιλ καθώς φεύγει, επιστρέφει τρέχοντας στο καταπράσινο, για την ώρα Τέξας.

γκοσινι6
Αστερίξ : Η κατοικία των Θεών

Το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα του Γκοσινί είναι η αξιοποίηση των ηρώων και των ιστοριών του για να ασκήσει κριτική σε σύγχρονα φαινόμενα. Η αξιοποίηση διαφόρων αναχρονισμών είναι η πιο συνηθισμένη μέθοδος για αυτό και το ανυπόταχτο γαλατικό χωριό που τα βάζει με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος. Έτσι, οι δύο ιστορίες Αστερίξ που ξεχωρίσαμε για αυτό το top-5 είναι ένας συνδυασμός των κλασικών γκαγκ βίας και γαλατικής μπούφλας με τις πιο σύνθετες απόπειρες των Ρωμαίων απέναντι στο γαλατικό χωριό. Στην ιστορία «Η κατοικία των θεών» (που βγήκε σε ταινία πέρυσι) ο Καίσαρας αποφασίζει να χτίσει πολυκατοικίες στο δάσος γύρω από το γαλατικό χωριό και να το μετατρέψει σε προάστιο της Ρώμης, ελπίζοντας ότι θα ενσωματώσει τους Γαλάτες στο ρωμαϊκό τρόπο ζωής. Όταν ξεκινούν οι εργασίες, οι Γαλάτες αντιδρούν στην καταστροφή του δάσους και τα βάζουν με τους σκλάβους που κόβουν τα δέντρα. Χωρίς να αντιλαμβάνονται το συνολικό σχέδιο, αποφασίζουν εν τέλει να βοηθήσουν τους σκλάβους (αφού δεν φταίνε σε τίποτα, όπως παρατηρεί ο Πανοραμίξ) να ολοκληρώσουν τα κτήρια και να κατακτήσουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, οργανώνοντας με τη βοήθεια του μαγικού ζωμού την πρώτη επιτυχημένη εργατική εξέγερση στην ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση του συγκροτήματος, η έλευση των πρώτων κατοίκων απειλεί να μετατρέψει τους ανυπόταχτους Γαλάτες σε γραφικό αξιοθέατο για τους ενοίκους, οι οποίοι επισκέπτονται τακτικά το χωριό. Η λύση θα έρθει από το βάρδο του χωριού, τον Κακοφωνίξ που θα εκδιώξει τους κατοίκους με τη μελωδική φωνή του, ανοίγοντας το δρόμο για την ισοπέδωση των πολυκατοικιών. Σε μια στιγμή έμπνευσης, ο Γκοσινί μετατρέπει τον πειθαρχημένο ρωμαϊκό στρατό σε ενοίκους και γράφει μερικούς από τους καλύτερους διαλόγους του για μια άτυπη συνέλευση ιδιοκτητών ενώ ο απελπισμένος εκατόνταρχους βλέπει τους λεγεωνάριούς του να συζητάνε για τις ώρες κοινής ησυχίας και τη φροντίδα του γκαζόν. Από ό,τι φαίνεται, μόνο μερικές γνήσιες γαλατικές μπούφλες μπορούν να σπάσουν την αποχαύνωση των προαστίων…


Λούκυ Λουκ – Η εξαγορά των Ντάλτον

Δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα μια ιστορία με τους πιο γνωστούς «κακούς» που δημιούργησε ο Γκοσινί. Ο Τζόε, ο Τζακ, ο Γουίλιαμ και ο Άβερελ έγραψαν ιστορία περισσότερο ως μια ομάδα γκαφατζήδων παρά ως πραγματικών, επικίνδυνων εχθρών του Λούκι Λουκ, παρά τις διακηρυγμένες προθέσεις τους να τον «καθαρίσουν». Αν και κάθε μέλος της ομάδας είναι αρκετά μονοδιάστατο (ο Τζόε είναι οξύθυμος, ο Άβερελ τρώει πολύ και είναι αφελής και οι δύο μεσαίοι απλά θέλουν να υπάρχει ηρεμία στην οικογένεια) όλοι μαζί είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες κακοποιών σε κόμικ.
Η ιστορία αυτή ξεφεύγει από την πεπατημένη. Ένας γερουσιαστής συντάσσει ένα σχέδιο νόμου σύμφωνα με το οποίο κάποιοι παράνομοι θα αποφυλακίζονται υπό επιτήρηση και αν περάσουν ένα μήνα χωρίς να διαπράξουν κάποιο έγκλημα, θα κερδίσουν την ελευθερία τους. Προτού ψηφιστεί ο νόμος, καλείται να τον εξετάσει ο Λούκι Λουκ αποφυλακίζοντας πειραματικά τους πιο κακούς και αμετανόητους κακοποιούς της Δύσης, τους Ντάλτον. Οι ίδιοι αποδέχονται να συμμετάσχουν στο πείραμα και σχεδιάζουν να πειθαρχήσουν για ένα μήνα και να ζήσουν ως νομοταγείς πολίτες για να κερδίσουν την ελευθερία τους, χωρίς όμως να υπολογίζουν τις δυσκολίες της νέας τους ζωής. Πρέπει να υπομείνουν από το χλευασμό των κατοίκων που ξεπερνούν το φόβο τους για τους Ντάλτον μέχρι τον εξευτελισμό να πρέπει να δουλέψουν κανονικά. Θα φτάσουν στο σημείο να ανοίξουν τράπεζα, αφού με «τράπεζες ασχολούμαστε» όπως θα παραδεχθεί ο Τζοε. Φτάνουν μέχρι το σημείο να ανοίγουν το χρηματοκιβώτιο με το κλειδί και εγκαταλείπουν τον παραδοσιακό δυναμίτη προς μεγάλη απογοήτευση του Άβερελ. Το πείραμα θα αποτύχει παταγωδώς ενώ οι Ντάλτον θα εκτεθούν λόγω της βιασύνης τους να επιστρέψουν στην παρανομία. Ο Γκοσινί διατηρεί εδώ το βασικό μοτίβο: ‘Ολα αλλάζουν και διορθώνονται εκτός από τον γνήσιο, αποφασισμένο «κακό». Μέσα σε αυτό το κλισέ όμως θα δώσει μια εξαιρετική ιστορία, αποδεικνύοντας τη μεγάλη του δημιουργικότητα, εντός και εκτός πλαισίων.

γκοσινι5
Αστερίξ: Οβελίξ και Σία

Πρόκειται για την τελευταία ιστορία του Αστερίξ που έγραψε ο Γκοσινί πριν το θάνατό του και μάλλον είναι η καλύτερη. Το σενάριο είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Ο Κάιους Τεχνοκράτιους, ειδικός σύμβουλος του Καίσαρα, αποφασίζει ότι δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια στρατιωτικής κατίσχυσης επί του ανυπόταχτου χωριού. Αντ’ αυτού προτείνει τη σταδιακή διαφθορά τους μέσω της εισαγωγής του χρήματος στις ζωές των Γαλατών για να διασπάσουν τη συνοχή τους. Οι Ρωμαίοι αρχίζουν να αγοράζουν μανιωδώς μενίρ , το οποίο γίνεται το πρώτο αγαθό του χωριού που αποκτά εμπορευματική διάσταση, αν και κανείς δεν γνωρίζει σε τι χρησιμεύει όπως θα παραδεχθεί στην πορεία ο δρυΐδης Πανοραμίξ. Έτσι, ο Οβελίξ, από κατασκευαστής μενίρ που τα ανταλλάσσει με αγριογούρουνα, γίνεται ο πρώτος καπιταλιστής του χωριού, προσλαμβάνει εργάτες και κάνει μαθήματα προσαρμογής στην αστική ζωή, τα οποία παραδίδει ο Τεχνοκράτιους. Η συνέχεια είναι καταιγιστική και ευφυέστατη, με τους Γαλάτες να αλλάζουν τελείως τον τρόπο ζωής τους, στην προσπάθεια να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη ζήτηση των Ρωμαίων για μενίρ. Τη λύση θα δώσει ο σοφός Πανοραμίξ με μία έκλαμψη μαρξιστικής διάνοιας: Δίνει μαγικό ζωμό σε όλο το χωριό για να ενισχύσει την παραγωγή μενίρ και να προκαλέσει κρίση υπερσυσώρρευση στη ρωμαϊκά αγορά. Την κρίση δεν κατορθώνει να αποτρέψει ούτε η πρώιμη εφεύρεση της διαφήμισης από τους Ρωμαίους ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται αγορές μενίρ ανταγωνιστικές με το γαλατικό. Η τελική λύση όμως θα έρθει από την επαναστατική βία των εξαγριωμένων Γαλατών που θα στείλουν τον Τεχνοκράτιους από εκεί που ήρθε.

Βανδάλισαν βαγόνι του ιστορικού «Orient Express»!

«Θύμα» βανδαλισμού έπεσε ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου για τρίτη φορά το ιστορικό όχημα «Orient Express», το οποίο βρίσκεται στο χώρο του Σιδηροδρομικού Μουσείου Θεσσαλονίκης.
Τον βανδαλισμό έκαναν γνωστό με καταγγελία τους μέσω facebook, οι φίλοι του σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης.
Σε αυτή μεταξύ άλλων ζητούν την αποκατάσταση του ιστορικού οχήματος καθώς και την καλύτερη φύλαξη του μουσείου.
«Σήμερα το πρωί δυστυχώς γίναμε για τρίτη και χειρότερη φορά μάρτυρες της λεηλασίας του ιστορικού οχήματος ORIENT EXPRESS που βρίσκεται στον χώρο του Μουσείου μας. Η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Οι πληγές από τα χτυπήματα παραμένουν ανοικτές και πονάνε. Δυστυχώς υπάρχει φύλαξη,  η οποία απορούμε τι κάνει και γιατί υπάρχει. Τρεις κατά σειρά κλοπές στο Μουσείο μας είναι πολλές. Παρακαλούμε για μια ακόμη φορά τον αρμόδιο φορέα του Μουσείου δηλ. τον Ο.Σ.Ε να κάνει κάτι για να σωθεί όλη η ιστορική κληρονομιά που υπάρχει στο μουσείο. Απαιτούμε όμως με κάθε τρόπο την αποκατάσταση του ιστορικού οχήματος. Πρέπει όλοι να στρατευτούμε για την διάσωση των μνημείων από την μανία των ασυνείδητων. Κοινοποιήστε το παρόν μήπως και συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος και σώσουμε ότι μπορέσουμε. Είμαστε όλοι φορτισμένοι συναισθηματικά……..», τονίζουν στην ανάρτηση τους στη σελίδα τους στο facebook.
Δείτε τις φωτογραφίες των φίλων σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης:



Πηγή: seleo.gr

Tο µόνο μεγαλοφυές και απόλυτα σταλινικό έργο της ιστορίας του κινηματογράφου

Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας - Βικιπαίδεια

 

Ιβάν ο τρομερός 


Σοβιετική ταινία σε δύο μέρη (1945 - 1958) σε σκηνοθεσία Σεργκέι Αϊζεστάιν με τους Νικολάι Τσερκάσοφ, Λουντμίλα Τσελικόφσκαγια και Σεραφίνα Μπίρμαν
Κλασική ταινία, από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, με θέμα τις προσπάθειες του τσάρου Ιβάν να ενώσει τα διάφορα κρατίδια της Ρωσίας εναντίον των ξένων και εσωτερικών εχθρών.
Όπως λέει ο Λουί Μαρκορέλ: «Με το πέρασμα του χρόνου, ο "Ιβάν ο Τρομερός" θα φανεί σαν το µόνο μεγαλοφυές και απόλυτα σταλινικό έργο της ιστορίας του κινηματογράφου, ταυτόχρονα αντιδραστικό και γνήσια επαναστατικό σε ό,τι αφορά την ανώτατη εξουσία, που τη δείχνει σαν τον κατεξοχήν απατηλό μύθο».



Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει
Que Dios nos Perdone (Ο θεός να μας συγχωρήσει)


Κανείς δεν Μπορεί να μας Σώσει

Αστυνομικό θρίλερ 2016 | Έγχρωμο | Διάρκεια: 126'

Ισπανική ταινία, σκηνοθεσία Ροδρίχο Σορογκογιέν με τους: Αντόνιο ντε λα Τόρε, Ρομπέρτο Άλαμο, Χαβιέρ Περέιρα

Στη φλεγόμενη από τον καύσωνα  Μαδρίτη του 2011μ ένας  βιαστής και serial killer ηλικιωμένων γυναικών αναστατώνει την αστυνομία, που φροντίζει να κρατήσει την υπόθεση μακριά από τον αδηφάγο Τύπο . Η εξιχνίαση της  υπόθεσης ανατίθεται σε ένα εξαιρετικά ιδιόρρυθμο ζευγάρι αστυνομικών, τον εξύθυμο και βίαιο  Χαβιέρ (συγκλονιστική η ερμηνεία του ηθοποιού που τον υποδύεται) και τον εσωστρεφή λόγω του έντονου τραυλισμού του Λουίς.
Οι δύο αστυνομικοί εργάζονται στο απόλυτο σκοτάδι , ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν τα έντονα προσωπικά τους προβλήματα, τη μισοδιαλυμένη του οικογένεια και την εχθρότητα των συναδέλφων του ο ένας και την απόλυτη μοναξιά ο άλλος.
Η ταινία , πέρα από κάποιες εμφανείς σεναριακές αδυναμίες, κυλά μέσα στη διαρκή δράση, εξαιτίας των αλλεπάλληλων ανατροπών , καταφέρνοντας παράλληλα να δώσει την πολιτικοκοινωνική ατμόσφαιρα της σύγχρονης Ισπανίας, μια χώρας σε εμφανή παρακμή, όπου πια κανέας δεν εμπιστεύεται πια κανένα και μοιάζει να είναι παραδομένη στο έλεος του θεού.
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος της μουσικής επένδυσης των σκηνών βίας , με οξείς ήχους που παραπέμπουν στις σειρήνες των οχημάτων   άμεσης δράσης, γεγονός που διεγείρει  έντονα το ενδιαφέρον του θεατή.

Θυμόμαστε τα μεγάλα γεγονότα μέσα από σπάνιες φωτογραφίες


Όμως το εις την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν χέσιμον τυγχάνει εξαιρέσιμον!

Φόροι

Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,
ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα...

Σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι
κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν...γαρίδα.
Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει,
βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

*
Ό,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει,
στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα,
μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει,
φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα,
του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα
και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

*
Ό,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί, το έθνος ας τα τρώγει,
ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει,
χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι
κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.
Τέτοιοι χωριάτες που ΄μαστε αντέχουμε εις όλα
και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

*
Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι
και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι.
Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι
και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι.
Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη
κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

*
Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει,
τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία.
Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει.
γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία.
Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:
Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος.

*
Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει
για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά.
Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει,
χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά
Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος
Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως.

[......]

Φόρον εις το κατούρημα και φόρον εις το κλάμα,
φορολογούνται χωριστά ή και τα δυο αντάμα;
Όμως το εις την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν χέσιμον
τυγχάνει εξαιρέσιμον!


 Γεώργιος  Σουρής,   1883

Ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα για την ελληνική παράνοια

Νίκος Α. Μάντης, "Οι τυφλοί", εκδ. Καστανιώτη, 2017

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
«Οι τυφλοί» του Νίκου Α. Μάντη, ένα από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων, κατασκευάζουν έναν λαβύρινθο δίχως έξοδο, διάσπαρτο με κάτοπτρα, αναδεικνύοντας πολυεπίπεδες αντανακλάσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, με πυρήνα τους την ελληνική ακροδεξιά.
Το τελευταίο μυθιστόρημα του Νίκου Μάντη ξεκινά με ένα μάλλον κλασικό «μακγκάφιν», μια αφορμή δηλαδή που στην αρχή του βιβλίου μοιάζει κεντρικής σημασίας, ενώ στη συνέχεια αποκαλύπτεται ως ένα απλό ελατήριο που θέτει σε κίνηση την αφήγηση και σχετικά γρήγορα χάνεται από τον αναγνωστικό ορίζοντα. Όλα ξεκινούν το καλοκαίρι του 2011, όταν ο Ισίδωρος, άνεργος ηθοποιός, μέλος μια ακτιβιστικής ομάδας που στήνει καταστασιακά δρώμενα στην Αθήνα των Αγανακτισμένων, ερωτεύεται τη Σοφία, μια κάπως πιο πετυχημένη συνάδελφό του, που τον φιλοξενεί για λίγες μέρες στο σπίτι της. Άτυχος μέχρι τότε στις ερωτικές του περιπέτειες και σεξουαλικά ματαιωμένος, ο Ισίδωρος νιώθει πως ο έρωτάς του για την Σοφία, αμοιβαίος όπως τον φαντάζεται, επιτελεί πάνω του μια ριζική μεταμόρφωση. Όταν εκείνη εξαφανίζεται, αποφασίζει να την αναζητήσει με κάθε τρόπο και ίσως να την σώσει από κάποιον άγνωστο κίνδυνο, γρήγορα όμως θα εκτραπεί σε μια άλλη πολύ πιο σύνθετη και παρανοϊκή περιπέτεια.
Εγκαταλείποντας το μοτίβο της ερωτικής αναζήτησης, ο Μάντης θα μεταπηδήσει σε ένα άλλο μοτίβο κεντρικών χαρακτήρων, αυτό του μέντορα και του μαθητή, ενός διδύμου που συναντάμε συχνά στο είδος του detective story. Η γνωριμία του Ισίδωρου με τον Κλεάνθη Βρακά, πρώην λογοκριτή της χούντας, από τον οποίο αρχικά θα ζητήσει βοήθεια για να βρει την Σοφία, θα εκτροχιαστεί σε μια καταβύθιση στις υπόγειες στοές της Αθήνας και στα μυστικά της ελληνικής ακροδεξιάς.

Οι μεταλλάξεις της ακροδεξιάς
«Οι τυφλοί» εκτυλίσσονται κατά κύριο λόγο σε τρεις χρόνους: το καλοκαίρι του 2011, όταν οι Αγανακτισμένοι κατακλύζουν την πλατεία Συντάγματος και ο «Διπλούς Πέλεκυς» (μετωνυμία της Χρυσής Αυγής) ετοιμάζεται να μπει στη Βουλή· την άνοιξη του 1972, όταν ο εύζωνας Γιώργος Καρζής ή Κατσής, «ενσάρκωση της ιδέας του έθνους» κατά τη χουντική ορολογία, πρόσωπο με εντυπωσιακή εμφάνιση και τηλεπαθητικές ικανότητες, πρωταγωνιστεί  στις επετειακές εκδηλώσεις της δικτατορίας στο Καλλιμάρμαρο, ενώ ετοιμάζεται να πάρει μέρος σε μια αμφιλεγόμενη θεατρική παράσταση που τελικά θα κοπεί από τη λογοκρισία· το καλοκαίρι του 1985, όταν ο Νέιτ Λάμπερτ, Ελληνοαμερικανός υπάλληλος του ΔΝΤ, θα βρεθεί στις Κυκλάδες αναζητώντας στοιχεία για το θάνατο του πατέρα του, πράκτορα της CIA, τον οποίο για κάποιον λόγο συνδέει με την αριστερή τρομοκρατία.
Ο Μάντης καταφέρνει να υφάνει μια εντυπωσιακή πλοκή που θα συνδέσει τις τρεις ιστορίες και ταυτοχρόνως να ακολουθήσει ακόμη περισσότερα νήματα, που πότε τον οδηγούν στα βάθη της Τουρκίας μετά τη μικρασιατική καταστροφή, πότε στα χρόνια του Εμφυλίου κι άλλοτε ανιχνεύουν την ιστορία των πανκ και των σκίνχεντ στην Αθήνα της δεκαετίας του ’80.
Παρανοϊκή μυθοπλασία, detective story, πολιτικό μυθιστόρημα: συνδυάζοντας αυτούς τους τρόπους, τα είδη, ο Μάντης στήνει μια εξωφρενική, συνωμοσιολογική αφήγηση για την ελληνική ακροδεξιά, διερευνώντας τις μεταλλάξεις της από την εποχή της χούντας μέχρι σήμερα, ανακαλύπτοντας στις λιγότερο ή περισσότερο παρανοϊκές θεωρητικοποιήσεις της ένα κλειδί για να διαβάσει την ελληνική πραγματικότητα και τη σχέση της με το βαρύ παρελθόν της και την ιστορία.
Η Αριστερά δεν έχει σημαντικό ρόλο στην αφήγηση των «Τυφλών», χρησιμοποιείται ωστόσο συχνά ένα σχήμα που παραπέμπει στη θεωρία των δύο άκρων, κυρίως όταν το μυθιστόρημα περιγράφει την πάνω και την κάτω πλατεία του Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011, αλλά και αλλού.

Σαν σε κινούμενη άμμο
Ποιος όμως είναι αυτός που μιλά στο μυθιστόρημα, και πόσο αξιόπιστο τον καθιστά ο συγγραφέας του; Η αφήγηση παρουσιάζεται εντός του μυθιστορήματος ως ένα χειρόγραφο που βρίσκεται στο δωμάτιο του Νέιτ Λάμπερτ μετά την αυτοκτονία του. Ποιος γράφει αυτό το χειρόγραφο; Ο «προθάλαμος», το εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου, αφήνει την εντύπωση πως το χειρόγραφο το γράφει ο Ισίδωρος. Στο κεφάλαιο με τον τίτλο «μίτος» υπάρχει ένα χειρόγραφο εντός του μυθιστορήματος που, ενώ φαίνεται να περιγράφει μια περιπέτεια των Κλεάνθη-Ισίδωρου, έχει υποσελίδιες σημειώσεις εμφανώς γραμμένες από τον πρώτο και μάλιστα σε πολύ προγενέστερη εποχή. Ο Μάντης τοποθετεί τις αλληλοδιασταυρούμενες ιστορίες του σε μια κινούμενη άμμο, καλλιεργώντας μια διαρκή αβεβαιότητα για την αξιοπιστία της αφήγησής του και δημιουργώντας πολλαπλές αντανακλάσεις του ζεύγους μέντορα-μαθητή· δεν είναι μόνο οι Κλεάνθης-Ισίδωρος, αλλά και ο εύζωνος Γιώργος Κατσής και ο Λουκάς Βακόνδιος, θεωρητικός της οργάνωσης με το όνομα «Ραδάμανθυς», ή ακόμη ο όσιος Μελέτιος και ο προσηλυτισμένος απ’ αυτόν Ευσέβιος (σε μια μικρή ιστορία μες στην ιστορία, που όμως αποτελεί τέλειο καθρέφτισμά της, εισάγοντας και τη χριστιανική παράμετρο πλάι στην αρχαιοελληνική-μυθολογική). Στην παρανοϊκή αφήγηση των «Τυφλών» η πλοκή προχωρά μέσα από παρεξηγήσεις· ο Ισίδωρος, π.χ., καταλαβαίνει τη λέξη «Σωλήν» στο σημείωμα του Κλεάνθη ως αναφορά στο youtube, ενώ πολύ αργότερα ο δεύτερος θα εξηγήσει ότι προκύπτει από το σημείο του σπιτιού του όπου πρωτοανακάλυψε την αόρατη γραφή που μεταγράφει στο περίφημο «Βιβλίο των Πάντων». Δεν στερείται συμβολισμού αυτή η παρεξήγηση, αφού επιτελεί ακριβώς τη μετάβαση από τον υλικό κόσμο του Κλεάνθη (η αόρατη γραφή καταλαμβάνει τους τοίχους του σπιτιού του) στον ψηφιακό του κατά πολύ νεώτερου Ισίδωρου, μεταφέροντας τον συνωμοσιολογικό λόγο στα φόρουμ του διαδικτύου και στα σχόλια κάτω από τα βίντεο του youtube.
Λαβύρινθος και τυφλότητα
Ο Μάντης κατασκευάζει έναν περίπλοκο κόσμο στις 600 σελίδες των «Τυφλών», με πολλαπλά επίπεδα αφήγησης και μια εντυπωσιακή πινακοθήκη προσώπων. Στο κέντρο του μυθιστορήματος βρίσκεται το θεματικό μοτίβο του λαβύρινθου, κι αυτό με δύο, ή μάλλον τρεις, εκφάνσεις. Λαβύρινθος γίνεται η ίδια η πόλη καθώς οι δύο άντρες προσπαθούν να ανακαλύψουν διαδρομές και μυστικές εισόδους στα έγκατά της, λαβύρινθο αποτελούν οι υπόγειες στοές της που θα τους οδηγήσουν κάποια στιγμή στο βασίλειο των τυφλών, ενώ πάνω από αυτούς υπάρχει ο τρίτος λαβύρινθος, αυτός των ανθρώπινων σκέψεων και των ιδεολογιών, των επιθυμιών και των τραυμάτων, των ονείρων και των παραισθήσεων, ο λαβύρινθος στον οποίο έχει προνομιακή πρόσβαση και δυνατότητα παρέμβασης ο εύζωνας Κατσής. Συγγενική με τον λαβύρινθο η θεματική της τύφλωσης αλλά και της τυφλότητας, από τη μια ασθένεια, από την άλλη εκούσια επιλογή, από τη μια πλήγμα, ανικανότητα να δεις και να ερμηνεύσεις τον κόσμο, από την άλλη πρόσβαση σε μια άλλη όραση που συλλαμβάνει τα μυστικά και τα αόρατα. Λαβύρινθος και τυφλότητα είναι μόνο δύο από τα στοιχεία που παραπέμπουν στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, διαρκώς παρόντα στο μυθιστόρημα, οι 600 σελίδες του οποίου θα τον απέτρεπαν οπωσδήποτε από την απόπειρα να το διαβάσει. Μπόρχες, αλλά και Πύντσον και Μπολάνιο αναγνωρίζονται ως βασικές επιρροές του Μάντη, σε έναν πυκνό, μακροπερίοδο λόγο που συνδυάζει την περιγραφή με το σχόλιο και το στοχασμό, δοκιμάζει πολλαπλές οπτικές γωνίες και εναλλάσσει τα γραμματικά πρόσωπα. Ένα σπουδαίο μυθιστόρημα
Θα μπορούσε να δει κανείς τους «Τυφλούς» και ως μια αφηγηματική άσκηση, ένα παιχνίδι με τα είδη και τη διακειμενικότητα, αν βέβαια κατάφερνε να αντισταθεί στη γοητεία της αφήγησης και στην πειστικότητα της αρχιτεκτονικής κατασκευής. Ο Μάντης χρησιμοποιεί ρεαλιστικά, βιωματικά στοιχεία, όπως π.χ. την προσωπική του εμπειρία ως εύζωνα, για να μπολιάσει με πειστικότητα τις παρανοϊκές αφηγηματικές κατασκευές του και σε κάθε σημείο του βιβλίου του είναι φανερός ο συγγραφικός μόχθος που μεταστοιχειώνει το βίωμα αφαιρώντας του την όποια αυτοαναφορικότητα. Ιδίως τα πιο απομακρυσμένα στο χρόνο κομμάτια της ιστορίας του, όπως το κεφάλαιο με πρωταγωνιστή τον εύζωνα τότε Κατσή ή εκείνο που εκτυλίσσεται στις Κυκλάδες μέσα από τις ημερολογιακές εγγραφές του Λάμπερτ, καταφέρνουν να δημιουργήσουν με δεξιοτεχνικό τρόπο πειστικούς και σύνθετους χαρακτήρες και ατμόσφαιρες, ενώ τα κεφάλαια που αναφέρονται στα πιο κοντινά γεγονότα, όπως αυτά του 2011, φέρνουν συχνά τον αναγνώστη αντιμέτωπο με πιο στερεοτυπικές περιγραφές και πρόσωπα-καρικατούρες.
Χωρίς να έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους ομοτέχνους του, ο Μάντης, παρά τις όποιες υπερβολές του, μας δίνει ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, επιβεβαιώνοντας την άνθιση της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής και την ανάγκη της προώθησής της έξω από τα σύνορα της χώρας μας.

Έφη Γιαννοπούλου
Πηγή: epohi.gr
************************





Οι τυφλοί

Οι τυφλοί


Μυθιστόρημα

Νίκος Α. Μάντης

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2017
608 σελ.
ISBN 978-960-03-6163-6, [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]
Τιμή € 19,08


Καλοκαίρι 2011. Ο Ισίδωρος αναζητά τη Σοφία στα στενά της ταραγμένης Αθήνας. Ο Κλεάνθης, ερασιτέχνης συλλέκτης στοιχείων και φύλακας του "Βιβλίου των Πάντων", πιστεύει ότι μπορεί να τον βοηθήσει.

Απρίλιος 1972. Ο Γιώργος είναι ένας νεαρός εύζωνας που πρόκειται να πρωταγωνιστήσει σε μια θεατρική παράσταση-σταθμό, αλλά και στις επετειακές εκδηλώσεις της δικτατορίας στο Καλλιμάρμαρο. Τι είναι αυτό που τον βασανίζει και γιατί οι τηλεπαθητικές του ικανότητες, που τον ακολουθούν από παιδί, δεν μπορούν να τον σώσουν;

Καλοκαίρι 1985, Κυκλάδες. Ο Νέιτ διερευνά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του, σε μια αναζήτηση όπου η τρομοκρατία, η ψυχεδέλεια κι ένας αινιγματικός ταξιδιώτης με δίχρωμα μάτια μπλέκονται αξεδιάλυτα, αλλοιώνοντας τη λογική μορφή της πραγματικότητας.

Πώς συνδέονται όλες αυτές οι ιστορίες; Ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα για τις εκδοχές της ελληνικής τύφλωσης, για την αφήγηση που δε γνωρίζει όρια, αλλά και για την ίδια την ηδονή της εξιστόρησης, όπου αλλεπάλληλοι λαβύρινθοι ανοίγονται, για να μην κλείσουν ποτέ.
Κριτικές - Παρουσιάσεις
Γιάννης Παπαγιάννης, Η χαοτική ελληνική πραγματικότητα, "Η Αυγή", 30.7.2017

Χρίστος Παπαγεωργίου, Οι τυφλοί, diastixo.gr, 28.7.2017

Κατερίνα Μαλακατέ, Οι τυφλοί, "Διαβάζοντας", 10.7.2017

Έφη Γιαννοπούλου, Ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα για την ελληνική παράνοια, "Η Εποχή", 9.7.2017

Γιάννης Καλογερόπουλος, Οι τυφλοί, "NO14ME", 26.6.2017

Γιώργος Περαντωνάκης, Τυφλός Μάντης και μπορχεσιανοί λαβύρινθοι, www.bookpress.gr, 19.6.2017

Λίνα Πανταλέων, Στα έγκατα του νου, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 18.6.2017

Αριστοτέλης Σαΐνης, «Έκθεση για τους (Έλληνες) τυφλούς», "Εφημερίδα των Συντακτών", 10.6.2017

Γρηγόρης Μπέκος, Νίκος Α. Μάντης: «Η γλώσσα μας συμπυκνώνει το φορτίο που κουβαλάμε», "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 3.6.2017

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ο εύζωνος με τα δίχρωμα μάτια, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 3.6.2017

Ο Αρκάς δεν είναι πια σκιτσογράφος. Είναι κομματικός προπαγανδιστής!


Ο Αρκάς που συνορεύει με τον νομό Ηλείας





Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος είναι φιλελεύθερος. Εγώ μπορεί να τον ονόμαζα και φιλικό προς τη Νέα Δημοκρατία – υποκειμενικά και ίσως αυθαίρετα. Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους της γενιάς του και δεν θα χαράμιζε την αξιοπιστία του για να κάνει το χατήρι σε κανένα κόμμα.

Γράφει, λοιπόν, ο Δημήτρης Ρηγόπουλος στο facebook, μεταξύ άλλων: «Η Αττική θα έχει ΠΑΝΤΑ φωτιές. Όχι γιατί μας έχουν βάλει στο μάτι κάποιοι «κακοί» (υπάρχουν και τέτοιοι αλλά πολλές μεγάλες πυρκαγιές δεν ξεκίνησαν από «κακούς») αλλά γιατί τις ευνοεί η γεωγραφία της και το μετεωρολογικό της προφίλ: υψηλές θερμοκρασίες που ακολουθούνται, συνήθως, από διεστραμμένα ισχυρούς βοριάδες, κάτι που δεν συμβαίνει ας πούμε στον νομό Θεσσαλονίκης, για παράδειγμα.
Η Αττική κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου βρίσκεται στο «κόκκινο» (επίπεδα 4 και 5) περισσότερες φορές από οποιοδήποτε άλλο νομό στη χώρα. Επίσης, μιλάμε αποκλειστικά για πευκοδάση, το πιο εύφλεκτο δέντρο στη φύση (…). Τα περιθώρια πολιτικής αξιοποίησης των πυρκαγιών είναι λίγο αστεία. Υπάρχουν διαχρονικά μεγάλες ευθύνες για τον γερασμένο πτητικό στόλο, αδυναμία που κάνει μπαμ όταν έχουμε μεγάλες πυρκαγιές ή σημαντικά μέτωπα σε διαφορετικές περιοχές στη χώρα».
Αυτή η ψύχραιμη προσέγγιση θα ισχύει πάντα, όποιος κι αν κυβερνά. Με τη σημείωση βέβαια ότι κυβερνήσεις 40 χρόνων δεν επένδυσαν στη δασοπροστασία αυτής της ευάλωτης χώρας. Και οι καινούργιοι συνεχίζουν να μην το κάνουν».
Στον αντίποδα της ψυχραιμίας, ο σκιτσογράφος που μέρα με τη μέρα μετατρέπεται σε δημοσιογραφικό απόπατο. Ο Αρκάς είναι Αρκάς, δηλαδή από την Αρκαδία, που συνορεύει με την Ηλεία. Όταν ο Νομός Ηλείας καιγόταν το καλοκαίρι του 2007, ο Αρκάς δεν βγήκε στο μπαλκόνι του, δεν μύρισε καμένα, δεν άνοιξε την τηλεόραση να ακούσει για τους δεκάδες νεκρούς. Δέκα χρόνια μετά, ο Αρκάς βλέπει ΣΚΑΪ, ακούει Κυριάκο, ενημερώνεται από Πορτοσάλτε, διαβάζει Άδωνι και σκιτσάρει. Άτοπα, αναίσθητα, χυδαία.
Ο Αρκάς δεν είναι πια σκιτσογράφος. Είναι κομματικός προπαγανδιστής. Τα φύλλα, τα δέντρα, τα δάση, ο πόνος, το χαμένο βιος, όλα στην υπηρεσία του Κόμματος. Ο Αρκάς δεν έχει πια επαγγελματικό ήθος. Ούτε χώρα. Το χειρότερο για έναν καλλιτέχνη, δεν έχει ανθρωπιά. Μόνο κομματική ταυτότητα.



Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2017

ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΚΛΑΣΑΤΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ FAKE NEWS

Ο Παπαχρήστος ζήτησε συγγνώμη από τον Χριστοφορίδη για ψευδές ρεπορτάζ

Ο Παπαχρήστος ζήτησε συγγνώμη από τον Χριστοφορίδη για ψευδές ρεπορτάζ
Συγγνώμη για την αναλήθεια δημοσιευμάτων του ζήτησε, μέσω του χθεσινού φύλλου της εφημερίδας Ελευθερία του Τύπου, ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστος και τα ανακαλεί.

Τα εν λόγω δημοσιεύματα εμφάνιζαν ως εκδότη της εφημερίδας Το ΧΩΝΙ, τον Γιώργο Χριστοφορίδη, την ώρα που είναι σύμβουλος του Νίκου Παππά.
Στα τέλη Ιουνίου, όταν ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης επισκέφτηκε τη Γαλλική Γουιάνα για να παραβρεθεί στην εκτόξευση του Hellas Sat 3, ο Γιώργος Παπαχρήστος επέλεξε να επιτεθεί μέσω της στήλης του ΔΗΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ (Ελευθερία του Τύπου) κατά του Γιώργου Χριστοφορίδη, συμβούλου του Νίκου Παππά. Εμφάνισε τον Υπουργό δήθεν να «κουβαλάει» μαζί του τον εκδότη της εφημερίδας Το ΧΩΝΙ και υπαινίχθηκε ότι ο ελληνικός λαός πληρώνει τα έξοδα του εκδότη μιας εφημερίδας.
Παρότι ο Γιώργος Χριστοφορίδης με επιστολή του προς τον Γιώργο Παπαχρήστο, την επόμενη μέρα, διέψευδε το δημοσίευμα, ξεκαθάριζε ότι αποχώρησε από την εφημερίδα Το ΧΩΝΙ πολύ πριν αναλάβει καθήκοντα στο επικοινωνιακό επιτελείο της Κυβέρνησης και ζητούσε την επανόρθωσή του, η απάντησή του ουδέποτε δημοσιεύθηκε. Την ίδια επιστολή απηύθυνε ο κ. Χριστοφορίδης και προς τον εκδότη-διευθυντή της Ελευθερίας του Τύπου, κ. Μουλίνο, αλλά είχε την ίδια τύχη.
Πριν από περίπου μια εβδομάδα, η Ελευθερία του Τύπου επανήλθε (στο πλαίσιο ρεπορτάζ για τις σχέσεις των δύο κυβερνητικών εταίρων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) εμφανίζοντας και πάλι τον Χριστοφορίδη να παρανομεί, κατέχοντας ταυτόχρονα τις ιδιότητες του εκδότη και του συμβούλου του Παππά.
Ο Χριστοφορίδης απάντησε στην εφημερίδα με εξώδικο, η οποία υποχρεώθηκε στο χτεσινό της φύλλο να αναγνωρίσει την αναλήθεια των δημοσιευμάτων της, να τα ανακαλέσει πλήρως και να ζητήσει συγγνώμη από τον Χριστοφορίδη.

Το πλήρες κείμενο που δημοσίευσε η Ελευθερία του Τύπου

Λάβαμε και δημοσιεύουμε την εξώδικη διαμαρτυρία του Γεωργίου Χριστοφορίδη για δημοσίευμα που τον αφορούσε:
«Σχετικά με το από 30-06-2017 κείμενο-δημοσίευμα της εφημερίδας μας στη στήλη με τον τίτλο ΔΗΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ που αφορούσε στον Γεώργιο Χριστοφορίδη του Ευαγγέλου, σύμβουλο του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης καθώς και σχετικά με το από 9-8-2017 κείμενο-δημοσίευμα που αφορούσε πάλι στον ίδιο και προς αποκατάσταση της πραγματικότητας αναφέρουμε τα εξής. Στο πρώτο ως άνω δημοσίευμά μας αναφέρεται ότι «…Ένα παλικάρι που κουβαλάει συνεχώς μαζί του, ονόματι Χριστοφορίδης, που είναι, λέει, εκδότης εφημερίδας άκρως υποστηρικτικής στο έργο Παππά. ονόματι «Χωνί», τι το ήθελε στη Γαλλική Γουιάνα; Και ποιος του πλήρωσε τα έξοδα του ταξιδιού; Αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία, διατροφή, μετακινήσεις…» εμφανίζοντας τον Ko Χριστοφορίδη να κατέχει ταυτόχρονα τόσο την ιδιότητα του συμβούλου του Υπουργού Κου Παππά όσο και την ιδιότητα του εκδότη της κυριακάτικης εφημερίδας το ΧΩΝΙ, ήτοι εμφανίζοντάς τον στο αναγνωστικό κοινό ως παρανομούντα, αφού οι δύο ως άνω ιδιότητες είναι νομικά ασυμβίβαστες. Στο δεύτερο ως άνω δημοσίευμά μας αναφέρεται ότι «…επιχειρεί κυρίως μέσω του Ν. Παππά (θέση μετακλητού έχει στο γραφείο του ο δημοσιογράφος-εκδότης της εφημερίδας «Χωνί» και υποψήφιος των ΑΝΕΛ στον Πειραιά Γ. Χριστοφορίδης…» εμφανίζοντάς τον πάλι να παρανομεί για τον ως άνω αναλυτικά αναφερόμενο ίδιο λόγο. Προς αποκατάσταση της πραγματικότητας και προς άρση της προσβολής αναφέρουμε ότι ο Γεώργιος Χριστοφορίδης του Ευαγγέλου, σύμβουλος του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, έχει αποχωρήσει από την ιδιοκτήτρια εταιρεία της κυριακάτικης εφημερίδας με τον τίτλο «ΤΟ ΧΩΝΙ» από τον Νοέμβριο του 2015, ήτοι δύο μήνες πριν την ανάληψη των καθηκόντων του στο επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης και επομένως ουδέποτε από τότε μέχρι και σήμερα συνέπεσαν στο πρόσωπό του οι ιδιότητες του συμβούλου στο επικοινωνιακό επιτελείο της Κυβέρνησης και του μετόχου της εταιρείας που είναι η ιδιοκτήτρια της κυριακάτικης εφημερίδας με τον τίτλο «ΤΟ ΧΩΝΙ». Για τον λόγο αυτό ζητούμε συγγνώμη για την αναλήθεια των ως άνω δημοσιευμάτων μας τα οποία ανακαλούμε πλήρως».

ΕΝΑΣ ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΣΑΜΠΑΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑΡΑ, ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ

Ο Ραμαζότι, ο Βελισσάρης και ο Νεοέλληνας

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ
gkoronεos@yahoo.gr

Στη Μύκονο, στον Ρέμο και τον Ραμαζότι ήταν στραμμένα τα βλέμματα για το περίφημο πάρτι του καλοκαιριού γνωστού μπαρ, όμως ο Βελισσάρης και το Τρίκορφο Ναυπακτίας κέρδισαν τις εντυπώσεις σε ό,τι αφορά στην υπερβολή και την επιδειξιμανία, που, ας μην κρυβόμαστε, διακατέχει τον Ελληνα ακόμα και μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης.
Αν δεν είστε γνώστες, σε τύπου πανηγύρι στη Ναυπακτία ομογενής από την Αυστραλία «έχτισε» ένα τείχος από σαμπάνιες… προϋπαντώντας τον τραγουδιστή Γιώργο Βελισσάρη ή «αηδόνι των πανηγυριών» ή «Ρέμο των φτωχών». Ο Βελισσάρης τραγουδάει μέσα από μια… πολεμίστρα που έχει σχηματιστεί στο τείχος από τις κούτες με τις σαμπάνιες, το κέφι εκτοξεύεται και οι εκατοντάδες παρευρισκόμενοι περνούν σούπερ. Τόσο σούπερ που στο πικ του βραδιού, κατ’ εντολήν του Ελληνοαυστραλού, οι υπεύθυνοι του κέντρου φτιάχνουν κι έναν πύργο από ποτήρια και του βάζουν φωτιά, ρίχνοντας σε αυτό ό,τι έχουν σε αλκοόλ, και το χάπενινγκ ολοκληρώνεται με την περίφημη ατάκα από το «Ολα είναι δρόμος», «Ηλία, ρίχ’το»…
ΟΚ, για να μην είμαστε υποκριτές, ξέρουμε πώς διασκεδάζει ο Ελληνας, τόσο αυτός που μένει εδώ όσο και -κυρίως- αυτός που είναι μακριά και που ακόμα και μέσα από αυτό το βλαχομπαρόκ σκηνικό κρατά το δέσιμο με την πατρίδα. Ομως κάνε το κομμάτι σου με μία, δύο, τρεις, δέκα σαμπάνιες, όχι με δεκάδες κούτες -έστω Bolero-, όταν δίπλα σου πεινούν και υποφέρουν χιλιάδες. Κράτα κάνα χιλιάρικο και πρόσφερέ το στη Μητρόπολη Ναυπάκτου, μια από τις φτωχότερες της χώρας.
Για την υπερβολή και την επίδειξη τα είπαμε. Να μιλήσουμε, λοιπόν, και για πιο ποταπά πράγματα. Για παράδειγμα, για το τι εισέπραξε το κράτος από το τρίμετρο σαμπανιζέ τείχος που υπερασπίστηκε την υπόληψη της Ναυπακτίας στις επιθέσεις των «Μυκονιατών» Αράβων και Τούρκων; Γιατί στη Μύκονο πήραμε 385 χιλιάρικα ΦΠΑ από τις τσέπες των ξένων. Στα δικά μας τα πανηγύρια ξέρουμε να κυνηγάμε και να δέρνουμε τους εφοριακούς, να φωνάζουμε για το ανάλγητο κράτος και κυρίως να μην κόβουμε αποδείξεις.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 09 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 6/08/2017

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΔΑΞΑΣ ΚΑΙ Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΤΟΥ

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΕ ΔΥΟ ΓΛΩΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ
Αποτέλεσμα εικόνας για Domenico ModugnoIo - Domenico Modugno
Io (Εγώ)

(Domenico Modugno - Franco Migliacci)

Io
sono io
proprio io
vicino a te
Io
sono io
proprio io
che amo te

Angeli del cielo
che sentite questa gioia
che mi date
non toglietemela piu'
e nulla, nulla piu' vi chiedero'

Io
sono io
proprio io
vivo solamente per amare
te

Angeli del cielo
che sentite questa gioia
che mi date
non toglietemela piu'
e nulla, nulla piu'
vi chiedero'

Io
solo io
proprio io
vivo solamente per amare
te


---------------

Αποτέλεσμα εικόνας για Elvis PresleyAsk Me ( Ρώτησέ με  ) - Elvis Presley

(words & music by : Modugno - Giant - Baum - Kaye)

Ask me if I wanted to caress you
And I'll confess
Ask me if I'm longing to possess you
I'll answer yes

Now that we're together
I could hold you close forever
And I swear that I would never let you go

There's no question that I care more than you know
Love me darling, just be mine completely
And there's nothing I won't do if you
Just ask me

---------------

Ζωγράφος

Amedeo Clemente MODIGLIANI (1884 - 1920 )

« La vita è un dono, dei pochi ai molti, di coloro che sanno e che hanno a coloro che non sanno e che non hanno. »«Η ζωή είναι ένα δώρο από τους λίγους στους πολλούς, από  αυτούς που γνωρίζουν και που έχουν σε αυτούς που δεν ξέρουν και δεν έχουν. »

Αφιέρωση του Amedeo Modigliani σε πορτρέτο του μοντέλου του Lunia Czechowska.

(Wikipedia.org)

«Ο αφανισμός των Θεσσαλονικέων Εβραίων της Γαλλίας 1942-1944»

Ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ 1942-1944 

«Ο αφανισμός των Θεσσαλονικέων Εβραίων της Γαλλίας 1942-1944»
Ένα kadish για τους δικούς μας «Γάλλους».

Τριγύρω απέξω από το κτίριο, σταθμεύουν φορτηγά και λεωφορεία. Οπλισμένοι Γάλλοι χωροφύλακες απαγορεύουν την πρόσβαση στους περίεργους που ρωτούνε τι συμβαίνει. Άντρες και γυναίκες (...) προσπαθούν να (...) δούνε πως μπορούν να βοηθήσουν αυτούς τους γέροντες, τις γυναίκες και τα παιδιά που κλαίνε (...)
Φεύγουν στη Γερμανία, για να δουλέψουν.
-Για να δουλέψουν; Μα, με τα πιτσιρίκια; Αυτοί ακόμα και μωρά έχουν μαζί τους! (...)
Μέσα στο Ποδηλατοδρόμιο, ένας πατέρας προσπαθεί να εξηγήσει στον επτάχρονο γιο του τι συμβαίνει αλλά και να δώσει μιαν απάντηση στις ερωτήσεις του μικρού.
-Πες μου μπαμπά, πες μου γιατί είμαστε σ' αυτό το γήπεδο; Γιατί είμαστε έτσι στοιβαγμένοι, γιατί όλοι είναι θλιμμένοι, (...), γιατί δεν έχουμε τίποτα να φάμε; Πες μπαμπά, γιατί η μαμά και η αδελφή μου δεν είναι μαζί μας, γιατί μπαμπά;
-Αγόρι μου, είσαι επτά χρονών πια, πρέπει να σου εμπιστευτώ ένα μυστικό, είσαι σε θέση να το κρατήσεις; (...)
-Λοιπόν, τώρα αγόρι μου, νάτο το μυστικό: Η μεγάλη μέρα της αναχώρησης ορίστηκε για αύριο, θα φύγουμε όλοι μαζί, με το τραίνο μέχρι τη Μασσαλία, έπειτα με πλοίο για το Πιτσιπόϊ, την άγνωστη χώρα που μας περιμένει.
-Πιτσιπόϊ; Αστείο όνομα, μπαμπά.... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΔΟΡΔΑΝΑΣ
ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: Η ΠΡΩΤΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Η μετανάστευση Εβραίων και Χριστιανών από την Ελλάδα στη Γαλλία
Η πρώτη εγκατάσταση ελληνοεβραίων στο Παρίσι
Ασκεναζίμ και Σεφαρδίμ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΠΙΣΕΙΣ
Το ιστορικό των εκτοπίσεων
Πριν από τις εκτοπίσεις του Νοεμβρίου 1942
Οι πρώτες Αποστολές και τα πρώτα θύματα
Η Αποστολή Νο 44 της 9/11/1942
Η Αποστολή Νο 45 της 11/11/1942
Οι Μαρσεγιέζοι
Οι εκτοπίσεις των παιδιών
Οι Αποστολές και εκτοπίσεις του 1943
Οι Αποστολές και εκτοπίσεις του 1944
Η ανθρωπογεωγραφία των εκτοπισθέντων
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Η εβραϊκή Αντίσταση στη Γαλλία 1940-1944
Εβραίοι από την Ελλάδα στην γαλλική Αντίσταση
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4: Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ
Διασωθέντες και επιζήσαντες
Η διαφυγή στην Ελβετία
Διασωθέντες σε κρησφύγετα
Δυο οικογενειακές ιστορίες
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
Απελευθέρωση και επιστροφή των εκτοπισθέντων
Μετά την Απελευθέρωση
Τι απέγιναν οι θύτες;
Τελικά συμπεράσματα
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ευρετήριο Ονομάτων και Τοπωνυμιών
Πίνακες
Παραρτήματα
Πηγές
Βιβλιογραφία
ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΤΟΠΙΣΘΕΝΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

 H ΠAΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


- Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Ιστορικός, καθηγήτρια Ε.Α.Π.,
- Νίκος Δαββέτας, συγγραφέας, και ο
- Γιάννης Καρατζόγλου, συγγραφέας.


Τη συζήτηση συντόνισε ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος, εκδότης τού Επίκεντρο.

Δεν πας εσύ να γκρεμιστείς, είπε του αφέντη του, Που αγχόνη εγώ στη ζήση μου θα φτιάξω;

Μαρία Αρχιμανδρίτου*
 
Δύο ποιήματα από τη συλλογή Η κατίσχυση των ρόδων (2002)https://img.bookworld.gr/userfiles/books/75866-i-katischusi-ton-rodon.jpg
 
Tunisia is home to 2/3rds of the worlds roman mosaics, this is a fragment of a magnificent collection
 
1. Προσταγή αυτοκτόνος
[ή η βυζαντινή προέλευση της αράς «άει τσακίσου»]

[Από το Μέρος ΙΙ]

Το χρόνο σκίζαν αστραπές οργής
Άδειαζαν το σκοτάδι τους οι ώρες
Την αυτοκτόνο προσταγή ο αφέντης έστελνε:
Αγχόνη χρήσαι ή κρημνίσαι εαυτόν.
Ποιος ώμος μοίρα αντίθετη τη σήκωνε;
Και χέρι ποιο στη σκέψη
τ’ αγκάθι απ’ την πληγή το βγάζει;
Ήταν κι ο δρόμος που τα βήματα δεν άκουγε
Πιο λίγος απ’ τη ζήση σου να γεννηθείς αν τύχαινε.
Στο χρόνο λένε τσακιστήκανε πολλοί
Κι άλλων τα βήματα απ’ την κόψη του χαμού επιστρέψαν
Καιρός πολύς χειμώνιασε στη σκέψη τους
Ώσπου να μάθουν οι άνθρωποι
Πως στη ζωή τους να υπακούουν όφειλαν
και τέτοια προσταγή ν’ αδειάζουν από πράξη.
Γράψαν λοιπόν Νομομαθείς στη Βασιλεύουσα,
Ευρυμαθείς γραμματικοί φωνάξαν
Ουδείς επί τω κατακρημνισθήναι καταδικάζεσθαι.
Δεν πας εσύ να γκρεμιστείς, είπε του αφέντη του,
Που αγχόνη εγώ στη ζήση μου θα φτιάξω;

 
Byzantine mosaic from the Great Palace Mosaic Museum, which is located on the Sultanahmet Square in Istanbul, Turkey, just opposite to the Hagia Sophia. The museum houses mosaics from the Byzantine period, unearthed at the site of the Great Palace of Constantinople.
 
2. Τα χρώματα μιας ιστορίας

[Από το Μέρος ΙΙΙ]

Με υφάσματα δαμασκηνά της Προύσας χρυσοκέντητα
έγραψε μες στις λέξεις της το σώμα
σαν παραμύθι στις κινήσεις του ενέδωσε
και νίκη έδωσε στα βήματα κατακτητή.

                     *   
Να μ’ αγαπάτε, είπε,
με τα λόγια που φορώ για ν’ αντέχω στο κρύο.

Να μ’ αγαπάτε, ίσως, γιατί με λέξεις ανυπόδητες
Θ’ ανέβω τη ζωή μου ως την κορφή. 
 
 

Απροκάλυπτος ρατσισμός

Apartmenthaus Paradies in Arosa schickt Juden unter die DuscheΚατάφωρος και αδιανόητος  αντισημιτισμός στο πολυτελές ξενοδοχείο  Aparthaus Paradies , στο καντόνι Graubünden, στην Ελβετία

 Αποτέλεσμα εικόνας για aparthaus paradise pool kanton Graubünden

 Παρακαλώ  κάντε ένα ντους πριν πάτε για κολύμπι, όπως επίσης και μετά την κολύμβηση. Αν παραβιάσετε τους κανόνες, είμαι  αναγκασμένη να κλείσω την πισίνα για σας".
Ευχαριστώ για την κατανόησή σας
Ρουθ Τόμαν

Οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου επιχείρησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, λέγοντας ότι επρόκειτο για μια αφελή ανάρτηση, η οποία θα έπρεπε να έχει απευθυνθεί σε όλους τους πελάτες και συμπληρώνοντας ότι η ανακοίνωση έγινε διότι υπήρχαν πολλά παράπονα για πελάτες που έμπαιναν στην πισίνα χωρίς να έχουν προηγουμένως χρησιμοποιήσει το ντους, όπως απαιτούν οι κανονισμοί.
Το θέμα πήρε τόση έκταση, ώστε ο υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ απέστειλε επίσημη δήλωση διαμαρτυρίας προς τους υπεύθυνους του Aparthaus Paradies, ενώ το ελβετικό υπουργείο καταδίκασε το περιστατικό και οι πινακίδες αφαιρέθηκαν.

100 ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΟΥΣ


ΘΕΛΕΙ ΣΑΜΠΑ


Από τις Βρυξέλλες μέχρι τη Μαδρίτη, η ριζοσπαστική Αριστερά παίρνει το πάνω χέρι από τους σοσιαλιστές

των Jean-Pierre Stroobants, Philippe Ricard, Sandrine Morel και Raphaelle Besse Desmoulieres (*)


Στην αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο Αριστερές, η λεγόμενη «κυβερνητική» είχε πάντα το πάνω χέρι σε σχέση με τη ριζοσπαστική Αριστερά, την οποία αντιμετώπιζε με συγκατάβαση. Όπως δείχνουν όμως πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις σε ένα μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου, αυτός ο συσχετισμός δυνάμεων μοιάζει να ανατρέπεται.
Για τον Πασκάλ Ντελβίτ, πολιτικό αναλυτή στο ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και συγγραφέα του έργου «Οι ριζοσπαστικές Αριστερές στην Ευρώπη» (Editions de l'ULB, 2006), η τάση αυτή οφείλεται στην οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση. «Τα κόμματα αυτά γεννήθηκαν ή ενισχύθηκαν στις χώρες όπου η κρίση εκδηλώθηκε πιο βίαια», επισημαίνει. «Στη βόρεια Ευρώπη, η κρίση δεν είχε τις ίδιες επιπτώσεις και ευνόησε περισσότερο τη ριζοσπαστική Δεξιά».
Το φάσμα της «πασοκοποίησης» πλανάται σήμερα πάνω από ορισμένους σοσιαλιστές ηγέτες. Η ριζοσπαστική Αριστερά αποτελεί όμως μια πραγματική εναλλακτική λύση; Δεν είναι βέβαιο. «Ο "κινηματικός" δρόμος, που ανοίχτηκε μέσα από την κριτική της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι εύκολο να αποκτήσει θεσμική μορφή λόγω της δυσπιστίας πολλών πολιτών απέναντι στην πολιτική και της δυσκολίας να πειστούν οι οπαδοί της ριζοσπαστικής κουλτούρας να δείξουν μια συγκεκριμένη εκλογική συμπεριφορά», παρατηρεί ο Ντελβίτ.
Στη Γαλλία, ο αρχηγός της Ανυπότακτης Αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν αξιοποίησε τον μπαμπούλα της Ελλάδας ? τη στροφή του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στις δημοσιονομικές απαιτήσεις των Βρυξελλών ? και την κριτική της λιτότητας για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να πάρει τη θέση του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Οι προεδρικές εκλογές επιτάχυναν την αλλαγή των συσχετισμών. Ο αρχηγός της Ανυπότακτης Αριστεράς κέρδισε στις 23 Απριλίου την τέταρτη θέση με 19,6%, αφήνοντας πίσω τον σοσιαλιστή υποψήφιο Μπενουά Αμόν με διαφορά μεγαλύτερη των 13 μονάδων. Η δυναμική επαναλήφθηκε στις βουλευτικές εκλογές, όπου το κόμμα του Μελανσόν έλαβε 17 έδρες με τον ίδιο να εκλέγεται στη Μασσαλία, και συγκρότησε κοινοβουλευτική ομάδα.
Σήμερα, ο Μελανσόν και τα στελέχη του έχουν επιβληθεί ως η κυριότερη δύναμη της αριστερής αντιπολίτευσης, καθώς οι σοσιαλιστές βουλευτές μπορεί να είναι περισσότεροι, αλλά δεν έχουν κοινή γραμμή απέναντι στην πολιτική του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Συνειδητοποιώντας ότι ο μικρός τους αριθμός περιορίζει τα περιθώρια των κινήσεών τους, οι βουλευτές της Ανυπότακτης Γαλλίας σκοπεύουν να επεκτείνουν τη μάχη στο δρόμο. Το πρώτο ραντεβού εναντίον του «κοινωνικού πραξικοπήματος» της κυβέρνησης έχει δοθεί στις 23 Σεπτεμβρίου, στη Βαστίλλη.
Στο Βέλγιο, δύο δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο και τον Ιούλιο δίνουν στη Βαλονία την πρώτη θέση στο Εργατικό Κόμμα του Βελγίου, ένα κόμμα κομμουνιστικών αποχρώσεων. Το άλλοτε παντοδύναμο Σοσιαλιστικό Κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Ελιο Ντι Ρούπο χάνει έτσι τα πρωτεία και βρίσκεται στη δεύτερη θέση μαζί με το Μεταρρυθμιστικό Κίνημα του ομοσπονδιακού πρωθυπουργού Σαρλ Μισέλ.
Λαμβάνοντας και στις δύο δημοσκοπήσεις ποσοστό 20-25%, το Εργατικό Κόμμα με τις μαοϊκές ρίζες επωφελείται από το τοξικό πολιτικό κλίμα στο γαλλόφωνο τμήμα του Βελγίου. Στις εκλογές του 2014 είχε λάβει μόλις 5,5%. Ευνοείται όμως από τα σκάνδαλα που έπληξαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Βαλονία και τις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η ριζοσπαστική Αριστερά προσελκύει το 40% του παραδοσιακού κοινού του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο από το 32% πέφτει στο 20%, ή ακόμη και στο 16%.
Στην Ισπανία, η μάχη ανάμεσα στις δύο Αριστερές είναι σφοδρή. Το νεαρό κόμμα Podemos μπορεί να μην κατάφερε να ξεπεράσει το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα στις εκλογές του 2015 και του 2016, και τα δύο κόμματα να σταθεροποιούνται σήμερα γύρω στο 20%, αλλά το πλήγμα είναι βαρύ για το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που έχασε 6 εκατομμύρια ψηφοφόρους από το 2008, προς όφελος κυρίως της ριζοσπαστικής Αριστεράς του Πάμπλο Ιγκλέσιας.
«Η Αριστερά έχει χωριστεί σε δύο ίσα μέρη και είναι ακόμη νωρίς να πούμε ποιος θα κερδίσει», σημειώνει ο πολιτειολόγος Πάμπλο Σιμόν. «Το PSOE άντεξε χάρις στις ρίζες του σε τοπικό επίπεδο, γνωρίζει όμως ότι το 70% των ψηφοφόρων που το εγκατέλειψαν στρέφονται προς το Podemos».
Το κόμμα του Πάμπλο Ιγκλέσιας είναι ιδιαίτερα ισχυρό στους νέους και στις περιοχές της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων. Αυτό οδήγησε τον γενικό γραμματέα του PSOE Πέδρο Σάντσεθ να υιοθετήσει πολλές από τις θέσεις του Podemos και να κάνει μια στροφή προς τα αριστερά, που οδήγησε το 2016 σε μια εσωτερική ανταρσία. Όμως τον Ιούνιο ο Σάντσεθ επανεξελέγη γραμματέας. Και παρόλο που εξακολουθεί να δηλώνει σοσιαλδημοκράτης, υπερασπίζεται μια πιο μαχητική στάση του κόμματός του, εγκαταλείποντας προς το παρόν την ιδέα να ασκεί επιρροή στις πολιτικές αποφάσεις της συντηρητικής κυβέρνησης. Πρωταρχικός του στόχος είναι να αποστασιοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από τη Δεξιά, ώστε να καταρρίψει το επιχείρημα των Αγανακτισμένων που μιλούν για «PPSOE» (από το ΡΡ, το Λαϊκό Κόμμα, και το PSOE, τους σοσιαλιστές).
«Ο Σάντσεθ θεωρεί χρησιμότερο να διαπραγματευτεί με το Podemos μια αντιπολιτευτική γραμμή, ώστε αφενός να τοποθετηθεί στην Αριστερά και αφετέρου να επωφεληθεί από τις εσωτερικές διαιρέσεις του Podemos, πολλά στελέχη του οποίου δεν βλέπουν με καλό μάτι την προσέγγιση με τους σοσιαλιστές», τονίζει ο Σιμόν.
Στην Πορτογαλία, τέλος, η Αριστερά μοιάζει να έχει τετραγωνίσει τον κύκλο. Το 2015, το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Αντόνιο Κόστα επέστρεψε στην εξουσία συμμαχώντας με τα κόμματα κατά της τρόικας, δηλαδή τους κομμουνιστές και το Μπλοκ της Αριστεράς, που το υποστηρίζουν χωρίς να συμμετέχουν στην κυβέρνηση, με αντάλλαγμα ορισμένα μέτρα όπως η επιστροφή του 35ώρου στον δημόσιο τομέα και μια μικρή αύξηση του ελάχιστου μισθού.
Στις δημοσκοπήσεις, το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει σταθεροποιηθεί εδώ και μήνες στο 40%, με το Μπλοκ να παίρνει 10% και τους κομμουνιστές 6%. Τα δύο τελευταία κόμματα έχουν εγκαταλείψει προς το παρόν τον στόχο της αποχώρησης της χώρας από την ευρωζώνη.
(Πηγή: Le Monde
(*) Οι Ζαν-Πιερ Στρουμπάντς, Φιλίπ Ρικάρ, Σαντρίν Μορέλ και Ραφαέλ Μπες Ντεμουλιέρ είναι αρθρογράφοι της Le Monde
Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ-ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του Πρακτορείου.