Πέμπτη, Απριλίου 27, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας 
Το μυστικό του 7ου δωματίου

Σε σκηνοθεσία του μεγάλου αμερικανού σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ  ένα  υπέροχο φιλμ νουάρ, παραγωγής 1947, με θέμα τον έρωτα και τον θάνατο.
Διάρκεια: 98'
Παίζουν: Τζόαν Μπένετ, Μάικλ Ρέντγκρεηβ, Αν Ρεβήρ, Πωλ Κάβανο
ΥΠΟΘΕΣΗ :H Celia (Joan Bennett), μια όμορφη, ευκατάστατη κοπέλα, αποφασίζει να παντρευτεί έναν καλό της φίλο, αναζητώντας τη σιγουριά. Πριν το γάμο της ταξιδεύει στο Μεξικό, όπου γνωρίζει τον Mark (Michael Redgrave), έναν γοητευτικό και μυστηριώδη άντρα, τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα και τον παντρεύεται, χωρίς να υποψιάζεται τα σκοτεινά μυστικά του... Η συνέχεια της ταινίας του Fritz Lang επί της οθόνης.

Με τον δημοκράτη Κυριάκο στο τιμόνι μπορούμε να κοιμάμαστε ήσυχοι


ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΝΟΣ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΛΕΦΤΑ...


΄... ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΝΟΣ ΚΛΑΨΟΥΡΑ ΑΡΧΗΓΟΥ

Ένας επίγονος του Νταλί

Ο Marcel Caram είναι ένας εκπληκτικός ψηφιακός καλλιτέχνης από τη Βραζιλία,  ο οποίος λατρεύει να δημιουργεί ψηφιακές  σουρεαλιστικές συνθέσεις. Το στιλ του σουρεαλιστικού του τοπίου θυμίζει έντονα έργα του Σαλβαντόρ Νταλί  , όμως σε ένα πιο "προκλητικό" επίπεδο.


Mία δημοφιλής Ουβερτούρα στη μνήμη όσων έπεσαν για την υπεράσπιση της Ρωσικής γης

 

Ουβερτούρα 1812 - Βικιπαίδεια

Tchaikovsky The year 1812 Festival Overture in E flat major op.49

 NHK Tokio Symphony Orchestra

To Αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» απογειώνεται!

Είσοδοι αναχωρήσεων και αφίξεων του νέου κτιρίου (επίπεδα 1 και 0).  


Το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης δεν διαφέρει από τα περισσότερα αεροδρόμια της χώρας: μικρό, χωρίς κάποια αισθητική ή αρχιτεκτονική ταυτότητα, σε κάθε περίπτωση κατώτερο των περιστάσεων. Αυτό πρόκειται να αλλάξει μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, όταν η Fraport Greece, η θυγατρική εταιρεία που δημιούργησε ο γερμανικός κολοσσός για τη λειτουργία, τη συντήρηση και την ανάπτυξη 14 ελληνικών περιφερειακών αεροδρομίων, θα υλοποιήσει το επενδυτικό της πρόγραμμα, συνολικού ύψους 400 εκατομμυρίων ευρώ. Σχεδόν το ένα τέταρτο του προγράμματος (95 εκατ.) προορίζεται για τη Θεσσαλονίκη, όπου και προβλέπεται η κατασκευή νέου τερματικού σταθμού. Το κτίριο του σημερινού αεροδρομίου θα συνεχίσει να λειτουργεί (προφανώς αναβαθμισμένο, ύστερα από τις εργασίες που θα εκτελεστούν και εκεί), θα συνυπάρχει με το νέο terminal και θα συνδέεται μαζί του με δύο κλειστούς διαδρόμους-γέφυρες, πριν από τον έλεγχο επιβίβασης και αμέσως μετά τον έλεγχο.
Η φιλοδοξία των Γερμανών επενδυτών ήταν ο νέος τερματικός σταθμός του αεροδρομίου «Μακεδονία» να έχει μια διακριτή αρχιτεκτονική ταυτότητα που θα εγγράφει και το πέρασμα στη «νέα εποχή». Σε αυτό το πλαίσιο ανέθεσαν τον σχεδιασμό του σε ένα από τα πιο δραστήρια αρχιτεκτονικά γραφεία της Αθήνας (Bobotis Architects), γνωστό για τις ιδιαίτερα «δυναμικές» φόρμες. Οι αρχιτέκτονες Θεοφάνης και Λουκάς Μπομπότης επέλεξαν μια λιτή, γεωμετρική σύνθεση που αναπτύσσεται δυτικά του υπάρχοντος αεροσταθμού, με βασικά σημεία αναφοράς το διακριτό υαλοπέτασμα με διαγώνιο σκελετό και τους πρισματικούς όγκους που φιλοξενούν τις σκάλες των εξόδων προς επιβίβαση, καθώς και την αντίστοιχη πρισματική μορφή των κλειστών διαδρόμων-γεφυρών που συνδέουν τα δύο κτίρια. Το υαλοπέτασμα δεν έχει διακοσμητικό χαρακτήρα, αλλά «ελέγχει» την ηλιακή ακτινοβολία, όσο για την «τεθλασμένη» υπό γωνία ανάπτυξη του κτιρίου, επιλέχθηκε για να είναι εφικτή μελλοντικά η επέκτασή του. Νέος ρόλος επιφυλάσσεται για τον πύργο ελέγχου, ο οποίος στη νέα εποχή του αεροδρομίου θα λειτουργεί ως ένα ουδέτερο στοιχείο αρμονικής σύνδεσης των δύο κτιρίων.
«Το εξωτερικό κέλυφος του υπάρχοντος κτιρίου διατυπώνει μια ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική άποψη που εκφράζει αξιοπρεπώς τις προηγούμενες δεκαετίες», λένε στο «Κ» οι δύο αρχιτέκτονες. «Το νέο κτίριο που σχεδιάσαμε θέλουμε να αποτυπώνει εξίσου την εποχή του και αποδεσμεύεται ευδιάκριτα από την αρχιτεκτονική έκφραση του σημερινού αεροσταθμού».
O νέος τερματικός σταθμός θα είναι μεγαλύτερος σε σύγκριση με τον σημερινό (31.000 τ.μ. έναντι 26.500 τ.μ.) και θα φιλοξενεί, όταν τεθεί σε λειτουργία, τον κεντρικό χώρο ελέγχου επιβίβασης και την κυρίως εμπορική ζώνη. Πέρα από τις αυτονόητες αρχιτεκτονικές φιλοδοξίες, ο ανασχεδιασμός του υπάρχοντος και ο σχεδιασμός του νέου κτιρίου ανταποκρίνονται στα σύγχρονα λειτουργικά στάνταρντς σχεδιασμού αεροδρομίων, ώστε να υπηρετούν και τον βασικό στόχο του συνολικού πρότζεκτ της Fraport, που είναι η ποιοτική αναβάθμιση της ταξιδιωτικής εμπειρίας για τους επιβάτες. Αυτό μεταφράζεται σε μείωση του χρόνου ελέγχου, στη δημιουργία άνετων χώρων αναμονής στις εξόδους, στην ανάπτυξη μιας ελκυστικής εμπορικής διαδρομής με τους χώρους εστίασης, που σε συνδυασμό με τον γενικότερο εσωτερικό σχεδιασμό και τον κατάλληλο φωτισμό δημιουργούν ένα πολύ πιο σύγχρονο περιβάλλον αεροδρομίου.
Οι εργασίες για το νέο κτίριο αναμένεται να αρχίσουν μέχρι το τέλος του χρόνου και να έχουν ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι τις αρχές του 2021. ■

Περιοδικό "Κ" της Καθημερινής (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ) & ethnos.gr & typosthes.gr

Τετάρτη, Απριλίου 26, 2017

Leo Ferre - La Solitude 1971

ΛΕΟ ΦΕΡΡΕ : «Η ΜONAΞΙΑ»


Είμαι από μία χώρα αλλιώτικη απ' την δική σας
μία αλλιώτικη γειτονιά μία αλλιώτικη μοναξιά
ανακαλύπτω απόψε δρόμους που θα διαβώ
του δικού σας κόσμου πια δεν είμαι
μα προσμένω αποτελέσματα μεταλλάξεων
βιολογικά βολεμένος με την ιδέα που έχω
για την βιολογία κατουράω, χύνω και κλαίω
υπάρχει άραγε κάποια ανάγκη να φτιάξουμε τις ιδέες μας
λες και τάχα ήταν βιομηχανοποιημένα προϊόντα;
εγώ έτοιμος είμαι πάντως να σας προμηθεύσω τα καλούπια
μα...
η μοναξιά...
τα καλούπια αυτά είναι καινούργιου τύπου,
σας το λέω πως χύθηκαν αύριο το πρωϊ
κι αν δεν διαθέτετε απ' απόψε την σχετική αίσθηση διάρκειας
δεν κάνει να σας την μεταδώσω
και είν' ανώφελο να κοιτάζετε μπρος
γιατί το μπρος είναι τελικά πίσω και η νύχτα μέρα
και...
η μοναξιά...
είναι απόλυτη ανάγκη τ' αυτόματα πλυντήρια στις γωνίες των δρόμων
να μείνουν ελεύθερα σαν τους σηματοδότες
οι μπάτσοι της λευκότητας να σας υποδείχνουν
το σε ποιο κουτί σας επιτρέπεται να πλύνετε
εκείνο που εκλαμβάνετε για συνείδησή σας
αλλά δεν είναι παρά ένας εθισμός του όργανου του νευροφυτικού
που χρησιμεύει γα εγκέφαλός σας
και όμως...
η μοναξιά...
η απελπισία είναι η ύψιστη μορφή κριτικής
για την ώρα ας την πούμε συμβατικά «ευτυχία»
οι λέξεις που ξεστομίζετε δεν είναι πια «οι λέξεις»
μα κάποιο είδος αγωγού για ν' αποκτήσουν καλή συνείδηση
οι αναλφάβητοι, μα...
η μοναξιά...
ο αστικός κώδικας αλλά γι' αυτόν αργότερα ας τα πούμε
γιατί τώρα θα 'θελα να συστηματοποιήσω το ασυστηματοποίητο
θα 'θελα να μετρήσω τις δαναϊδες δημοκρατίες σας
θα 'θελα να κλειστώ στο απόλυτο κενό και να γίνω
το ανείπωτο, το μη πραγματοποιήσιμο
το μη αγνό μέσα στην έλλειψη κάθε διαύγειας.
Η διαύγεια κρύβεται μες στα παντελόνια μου.

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ "ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΥ" ΕΛΛΗΝΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για I AM GOING CRAZY ANIMATED GIFS 
ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ

Όλα τα έχει ο ελληνικός μπαξές . Χωράει ακόμα και τους «ελλάνιους  πολεμιστές» του φυγόδικου απατεώνα Σώρρα.  Υπάρχουν και αυτοί οι βαρεμένοι . Μιλάμε για ανθρώπους που φαίνεται ότι έχουν  άχυρα για μυαλά, άτομα που πιστεύουν στο ... Δωδεκάθεο, που έχουν την πανηλίθια άποψη πως εμείς είμαστε οι καθυστερημένοι και  χρειαζόμαστε πνευματική ...αφύπνιση , ενώ  αυτοί είναι οι χαρισματικοί απόστολοι ενός ημίθεου γίγαντα.

Οδηγώντας το επίπεδο του διανοητικού τους  «ψεκασμού» σε ασύλληπτα  ύψη, οι  τραγελαφικοί «ελλάνιοι πολεμιστές»  και θλιβεροί συμπολίτες μας παραθέτουν το πρόγραμμα με το οποίο θα πάνε τη χώρα μπροστά, μέσω της 5ης "Εθνοσυνέλευσής"  τους και μας καλούν όλους να πάρουμε μέρος, όχι φυσικά  φέρνοντας σάπια φρούτα και λαχανικά .

Κάντε τον κόπο να δείτε νέο σποτάκι το οποίο μόλις κυκλοφόρησαν , αλλά σας προειδοποιούμε πως υπάρχει ο κίνδυνος είτε να σπάσετε τον μόνιτόρ σας είτε να σπεύσετε με στομαχικά προβλήματα στην τουαλέτα...
 Δεν είμαστε "φυσιογνωμιστές" αλλά  μας προξενεί θλιβερή εντύπωση  η κωμικοτραγική μάσκα   του προσώπου τους , το  φανατικό βλέμμα τους, ο απίστευτος  ζηλωτισμός τους,  να μας εγκαλούν- αυτοί οι ανεγκέφαλοι-  για απάθεια και ιδιωτεία.
Ανάμεσά τους (φευ!) θα δείτε  και νέα άτομα, άλλος ένα παράδειγμα για τα αποτελέσματα  της παρεχόμενης Παιδείας  στους νέους μας, που βγάζει σωρηδόν ανιστόρητα και ανορθολογικά άτομα , που έρχονται να προστεθούν στους ήδη "μπαρουτοκαπνισμένους" νεαρούς  ναζιστοφασίστες της Χρυσής Αυγής.

Σχετική εικόνα 

Η επιστημονική εξήγηση πίσω από την αγάπη μας με τους σκύλους

Η επιστημονική εξήγηση πίσω από την αγάπη μας με τους σκύλους
Κάποτε ήταν βίαιοι κυνηγοί. Σήμερα είναι πιστοί σύντροφοί μας, που μας ακολουθούν στις βόλτες μας και μας κοιτάζουν με αγάπη στα μάτια. Πώς έγινε αυτή η μετάλλαξη όμως; Πώς ο σκύλος έγινε ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου;
Οι ρίζες των αγαπημένων μας τετράποδων παραμένουν ακόμα θολές. Δείγματα DNA μαρτυρούν ότι τόσο ο σκύλος όσο και ο λύκος προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν πάνω στη γη. Τα πρώτα του ίχνη ενός λυκοειδούς προγόνου τους εντοπίζονται 10-30 χιλιάδες χρόνια πριν, ο οποίος συν-εξελίχθηκε παράλληλα με τον άνθρωπο.
Δύο φίλοι από τα παλιά
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι σκύλοι μοιράζονται μια βαθιά βιολογική σχέση με τον άνθρωπο. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία οι πρόγονοι των ανθρώπων και των σκύλων βοήθησαν ιστορικά ο ένας τον άλλο. Οι πρώτοι σκύλοι φαίνεται να ακολουθούσαν τους αρχαίους κυνηγούς, έχοντας την ελπίδα ότι θα φάνε μια μερίδα κι αυτοί από την λεία τους. Από την άλλη, αυτά τα τετράποδα πλάσματα που ακολουθούσαν τους ανθρώπους φάνηκαν πολύ χρήσιμα καθώς τους βοήθησαν να επιβιώσουν: αφενός σαν λαγωνικά που εντόπιζαν τη λεία που θα κυνηγούσαν τα αφεντικά τους, αφετέρου αναλαμβάνοντας τον ρόλο του φύλακα τους.
Κάπως έτσι λοιπόν, τα δύο είδη μοιράζονταν ένα εξελικτικό πλεονέκτημα με το να συμβιώνουν. Όταν, δε, ο άνθρωπος ασχολήθηκε την καλλιέργεια της γης, περίπου πριν 10.000 χρόνια, τα λυκοειδή τετράποδα έγιναν τα εξημερωμένα σκυλάκια που μας συντροφεύουν μέχρι και σήμερα.
Μιλώντας τη γλώσσα της αμοιβαίας αγάπης
Όπως πολλές έρευνες έχουν αποδείξει, η συνύπαρξη ανθρώπου και σκύλου έχει αναπτύξει έναν εξελιγμένο δεσμό επικοινωνία μεταξύ τους. Οι σκύλοι έχουν αυξημένη ικανότητα να διαβάζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων.
Σε ένα πείραμα μάλιστα αποδείχτηκε το εξής: Οι άνθρωποι εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους περισσότερο με τη δεξιά πλευρά του προσώπου τους. Όταν ερευνητές έφεραν πρόσωπο με πρόσωπο κάποιους ανθρώπους με τους αγαπημένους τετράποδους φίλους τους, ένα μηχάνημα που ανιχνεύει την κίνηση του ματιού, «είδε» ότι οι σκύλοι πάντα κοιτούσαν πρώτα τη δεξιά πλευρά των αφεντικών τους, ώστε να αποκρυπτογραφήσουν τι νιώθουν. Σημειώνεται ότι δεν συμβαίνει το ίδιο με το βλέμμα τους όταν κοιτάζουν άλλα ζώα η άψυχα αντικείμενα.
Σε ένα άλλο πείραμα, ζητήθηκε από ανθρώπους να κατηγοριοποιήσουν τα γαβγίσματα σκύλων και να τους αποδώσουν συναισθήματα. Οι επιστήμονες που έκαναν την έρευνα εντυπωσιάστηκαν όταν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που συμμετείχαν στο πείραμα είχαν μία κοινή αντίληψη για το τι σήμαινε το κάθε είδος γαβγίσματος. Ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν, δε, το γεγονός ότι συνέκλιναν οι απόψεις τόσο αυτών που έχουν σκύλο όσο κι αυτών που δεν έχουν. Αυτό ήταν και η απόδειξη ότι η ικανότητα του ανθρώπου να καταλαβαίνει τον σκύλο είναι έμφυτη κι όχι επίκτητη.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο πιο στενός συγγενής του σκύλου, ο γκρι λύκος, έχει μόνο ένα ουρλιαχτό σε αντίθεση με τον εξημερωμένο «ξάδελφο» του που ανέπτυξε πλήθος διαφορετικών γαβγισμάτων στην προσπάθεια του να επικοινωνήσει με τον άνθρωπο.
Ξυπνάς μέσα μου… την ωκυτοκίνη!
Όταν μια μητέρα θηλάζει, το σώμα της απελευθερώνει την ορμόνη ωκυτοκίνη στο αίμα της, δημιουργώντας το συναισθήματα της ευτυχίας και του δεσίματος με το μωρό της. Εξελικτικά, η ορμόνη αυτή φαίνεται να αναπτύχθηκε για να ανάπτυξη ο άνθρωπος το ένστικτο να φροντίζει τους απογόνους του.
Σε μια σουηδική μελέτη μετρήθηκαν τα επίπεδα της ωκυτοκίνης των ανθρώπων πριν και μετά το παιχνίδι με τα σκυλιά τους. Ποια ήταν τα αποτελέσματα; Τα επίπεδα της ωκυτοκίνης ανέβηκαν με τα σκυλιά, σχεδόν ακριβώς όσο κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Μια άλλη μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι τόσο οι άνθρωποι όσο και οι σκύλοι, βλέπουν τα επίπεδα της ωκυτοκίνης τους να εκτοξεύονται μόνο και μόνο όταν κοιτάζονται στα μάτια.
Μια ρομαντική αγάπη…
Και για όποιον ακόμα αναρωτιέται αν οι σκύλοι είναι αληθινοί φίλοι μας ή μας αγαπάνε γιατί τους ταΐζουμε, η επιστήμη του λέει να μην έχει καμία αμφιβολία. Ναι, ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου!
Σε μια έρευνα του 2015, παρουσιάστηκαν σε ένα δείγμα σκύλων διαφορετικές μυρωδιές: Αυτή του αφεντικού τους, αυτή ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζουν, αυτή ενός γνωστού τους σκύλου κι αυτή ενός άγνωστου.
Σε ποια μυρωδιά αντέδρασε το νευρικό σύστημα που ενεργοποιεί το κέντρο της ρομαντικής αγάπης; Μα φυσικά σε αυτή του αφεντικού τους.
Έτσι οι σκύλοι και με επιστημονικές αποδείξεις, οι σκύλοι όχι μόνο αναγνωρίζουν τα αφεντικά τους… αλλά τα αγαπούν!

H Μαίρη Πόππινς με την κάμερα

Βίβιαν Μάιερ: Η μοναχική νταντά που αποδείχθηκε ιδιοφυής φωτογράφος

Βίβιαν Μάιερ: Η μοναχική νταντά που αποδείχθηκε ιδιοφυής φωτογράφος
Η Βίβιαν Μάιερ 

*Βίβιαν Mέγιερ - Βικιπαίδεια

**Αναζητώντας τη Βίβιαν Μάιερ - Deutsche Welle

***ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Βίβιαν Μάιερ: Μια φωτογραφική αποκάλυψη»



Αποτέλεσμα εικόνας για «Βρίσκοντας τη Βίβιαν Μάιερ»Η ιστορία της είναι ξεχωριστή. Η Βίβιαν Μάιερ δεν θεωρείτο τίποτα ιδιαίτερο: μία ακόμα νταντά που φρόντιζε τα παιδιά αμερικανικών οικογενειών. Μια μοναχική προσωπικότητα, κλεισμένη στον εαυτό της. Πίσω από τη στολή της γκουβερνάντας, κρυβόταν μία ιδιοφυής φωτογράφος. Ένα ντοκιμαντέρ «φωτίζει» την ιστορία της.

Πριν από περίπου οκτώ χρόνια, σε μια δημοπρασία, ο νεαρός Τζον Μαλούφ αγόρασε με μόλις 300 δολάρια μια κούτα με φωτογραφίες που φαινόταν να μην έχουν καμία ιδιαίτερη αξία.

Μέσα σε αυτήν την κούτα ανακάλυψε 100.000 αρνητικά, 700 ρολά έγχρωμου φιλμ και 2.000 ρολά ασπρόμαυρου φιλμ από τα χρόνια που η Μάιερ εργαζόταν ως νταντά για πλούσιες οικογένειες της Νέας Υόρκης και του Σικάγο.

Βλέποντας τις φωτογραφίες, ο Μαλούφ έμεινε έκθαμβος: επρόκειτο για αριστουργηματικές φωτογραφίες δρόμου τις περισσότερες από τις οποίες δεν είχε δει ποτέ κανείς.

Παιδιά που παίζουν, άνθρωποι αφηρημένοι και άλλοι που μοιάζουν να περιμένουν: κάτι, κάποιον. Εργαζόμενοι που επιστρέφουν από τη δουλειά κουρασμένοι, καλοντυμένοι Νεοϋορκέζοι έτοιμοι να μπουν σε κάποιο θέατρο ή σινεμά, να αφήσουν για λίγο τις έγνοιες. Άνθρωποι που την κοιτάζουν φιλικά, άλλοι με εχθρικό βλέμμα, παιδιά που κολλάνε το πρόσωπό τους στο τζάμι.

Αυτή η «Μαίρη Πόππινς» δεν κρατούσε στο χέρι της ομπρέλα, αλλά τη φωτογραφική της μηχανή.

Χωρίς να ξέρει τι να κάνει με τις φωτογραφίες, ο Μαλούφ ψηφιοποίησε κάποιες από αυτές και τις ανέβασε στο μπλογκ του, όπου τράβηξαν τα βλέμματα κοινού και κριτικών τέχνης.
Αποτέλεσμα εικόνας για «Βρίσκοντας τη Βίβιαν Μάιερ»
Σιγά-σιγά ανακάλυψε και άλλες κούτες με έργα της Μάιερ, σε αποθήκες της Νέας Υόρκης, λίγο πριν πεταχτούν στα σκουπίδια.

Αυτές περιλάμβαναν και άλλες φωτογραφίες (ανάμεσά τους και αυτοπορτραίτα), φιλμάκια Super 8 και ηχητικά ντοκουμέντα. Τελικά, ο Μαλούφ κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερες από 100.000 φωτογραφίες, τραβηγμένες ανάμεσα στις δεκαετίες 1950 και 1990.

Ένας θησαυρός τέχνης, άγνωστος στο κοινό, προορισμένος να μείνει στην αφάνεια.

Μέσα από αποδείξεις και επιστολές, προσπάθησε να βρει τη γυναίκα πίσω από τις φωτογραφίες. Μάταια, ωστόσο. Την «ανακάλυψε», τελικά, μέσα από τη νεκρολογία της το 2009.

Η Μάιερ πέθανε πριν προλάβει να δει το έργο της να αποθεώνεται από τους κριτικούς τέχνης και δεκάδες εκθέσεις να φιλοξενούνται στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Καλύτερα έτσι, δηλώνουν στο ντοκιμαντέρ «Βρίσκοντας τη Βίβιαν Μάιερ» όσοι την γνώρισαν.

Οι φωτογραφίες της Μάιερ είναι άμεσες, παράξενες και στοιχειωτικές. Διαθέτουν την αμεσότητα των εικόνων του Γουίτζι και την παράδοξη ευθύτητα των φωτογραφιών της Ντάιαν Άρμπους.

Η Μάιερ ασχολείται με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο «περιθώριο» της κοινωνίας, καθώς και με το ανοίκειο και το παράξενο.

Πώς κατάφερε, όμως, αυτό το σπουδαίο έργο να μείνει επί δεκαετίες κρυφό;

Αυτό οφείλεται στην ίδια την προσωπικότητα της Μάιερ. Η νταντά κυκλοφορούσε συνεχώς με μία κάμερα περασμένη στο λαιμό της (μία Rolleiflex παρόμοια με εκείνη της μητέρας της), αλλά έκανε μηδαμινές προσπάθειες να παρουσιάσει το έργο της (ή έστω να το εκτυπώσει).

Οι εργοδότες της έμοιαζαν να γνωρίζουν ελάχιστα γι' αυτή. Κάποιοι υπέθεταν ότι είχε γεννηθεί στη Γαλλία, εξαιτίας της γαλλικής της προφοράς. Τελικά, αποδείχθηκε ότι γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1926, αλλά μεγάλωσε στη Γαλλία. Στις ΗΠΑ επέστρεψε το 1951 και ξεκίνησε να φωτογραφίζει, σχεδόν μέχρι τον θάνατό της.Αποτέλεσμα εικόνας για «Βρίσκοντας τη Βίβιαν Μάιερ»

Η Μάιερ αγαπούσε τα παιδιά και τις περιπέτειές τους, αλλά μπορούσε να γίνει σκληρή -ακόμα και βίαιη- μαζί τους.

Στο δωμάτιό της συγκέντρωνε εκατοντάδες εφημερίδες με ειδήσεις που αποκάλυπταν το «σκοτεινό» πρόσωπο της κοινωνίας. Η ίδια ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος: με ελάχιστους φίλους, χωρίς σύντροφο, χωρίς οικογένεια.

Κανείς δεν ζητούσε να δει το έργο της, κανείς δεν την εμπόδιζε να φωτογραφίσει. Και η μοναχική αυτή «Μαίρη Πόππινς» συνέχισε ανενόχλητη να καταγράφει την πραγματικότητα των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, αποτυπώνοντας τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο πάνω σε τόνους φιλμ.

* Η ιστορία της Βίβιαν Μάιερ αποκαλύφθηκε στο ντοκιμαντέρ «Βρίσκοντας τη Βίβιαν Μάιερ» που προβλήθηκε, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος στο πλαίσιο του αφιερώματος «ART & DOCS: Επίμονα ταλέντα». Τις φωτογραφίες της μπορεί κανείς να τις δει σε μία ιστοσελίδα αφιερωμένη στο έργο της.

Αγγελική Στελλάκη
Πηγή: in.gr/ Newsroom ΔΟΛ


Ο Πρόεδρος Ταμέλης



Αποτέλεσμα εικόνας για ΠαττακόςΓιώργος Ιωάννου*, Ο Πρόεδρος Ταμέλης
(από τη συλλογή «Εφήβων και μη», εκδ. ΚΕΔΡΟΣ, 1982)

Το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου περιγράφει το πώς έζησε ο ίδιος αλλά και οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς, τη μέρα του πραξικοπήματος στις 21 Απριλίου 1967 - Παρασκευή του Λαζάρου.
Στις 21 Απριλίου 1967 το πρωί στη Θεσσαλονίκη ήταν ήλιος και ωραίος καιρός. Όμως δεν ξέραμε ακόμα τι μας γινότανε, ώστε να ψάλλουμε τον παλιό μας ύμνο «Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;». Κι έτσι αποδίδαμε τον καλό καιρό στην εποχή του και στο ότι – άλλη λογική αυτή– σε εννιά μέρες ήτανε Πάσχα. Αυτή η μέρα, δηλαδή η Παρασκευή, κι ακόμα μία, το Σάββατο των Βαΐων, απόμνεισκε για τα σχολεία. Μετά κλείνανε για τις διακοπές και για δεκαπέντε μέρες ησυχάζαμε.
Ντυνόμουν, σινιαριζόμουνα, με την ησυχία μου, δεν είχα μάθημα τις δύο πρώτες ώρες, μπορούσα να πάω λίγο αργότερα. Τώρα, καθώς ετοιμάζομαι το πρωί βάζω το τρανζιστοράκι, για ν’ ακούω τις ειδήσεις και να μαθαίνω τα νέα τραγούδια, να είμαι μέσα σ’ όλα, να μη μου διαφεύγει τίποτα. Είναι, βέβαια, και η ευχαρίστηση. Τότε δεν έβαζα – δεν βάζαμε, μάλλον – τίποτα. Θα πήγαινε πολύ να εξιστορούσα για ποιους λόγους αντιδρούσαμε ακόμα στα τρανζιστοράκια, αλλά μπορώ με συντομία να πω γιατί μισούσαμε το ραδιόφωνο. Ήταν η εποχή των «αποστατών», που ακόμα και η σκέψη τους μας έφερνε αναγούλα. Δεν μπορούσαμε, λοιπόν, να βάζουμε το ραδιόφωνο, γιατί διόλου απίθανο να ακούγαμε ακόμα και τους ίδιους, που ήταν, ως γνωστό, λαλίστατοι. Άλλωστε, περιμέναμε σε δυο τρεις μέρες και τον Παπανδρέου και λέγαμε πως θα τους δίναμε ένα αλησμόνητο μάθημα.
Ανύποπτος, λοιπόν, ετοιμάστηκα. Κατέβηκα από ένα στενοσόκακο, βγαίνω στην Καμάρα. Βλέπω στην Εγνατία μια σειρά θωρακισμένα, από αυτά που έχουν ρόδες όχι ερπύστριες, σταματημένα από τη μεριά της Καμάρας. Οι φαντάροι απάνω, ξεσκέπαστοι και όρθιοι. Μερικοί τούς κοιτάζουν από απόσταση. Δεν κατάλαβα τίποτε. Προχωρώ για να περάσω απέναντι. Εκεί που είναι τα απομεινάρια από τα τείχη του Θεοδοσίου, ένα τανκ με λυμένες τις ερπύστριες, απλωμένες, και οι στρατιώτες δήθεν να τις επισκευάζουν μες στο δρόμο. Κόσμος αρκετός κοίταζε, χωρίς να βγάζει άχνα. «Τί χαζεύουν έτσι πρωινιάτικα;» συλλογίζομαι. Και ξαφνικά σαν να φωτίζομαι×  «Αλλού αυτά, λέω. Αλλού οι προκλήσεις. Θέλετε να μας τρομάξετε για τη συγκέντρωση του Παπανδρέου και κάνετε πως χαλάσανε τα τανκς μέσα στους δρόμους, και στο Συντριβάνι μάλιστα, μπροστά στο Πανεπιστήμιο. Σας καταλάβαμε!».
Δρασκελώ τις ερπύστριες, περνώ την Εγνατία, πάω στον πάγκο των εφημερίδων. Το «Βήμα», λέω. Με κοιτάει ο εφημεριδοπώλης σαν χαζός. «Δεν ήρθε ακόμη; γιατί άργησε;» ρωτώ. Ήταν η εποχή που οι αθηναϊκές εφημερίδες έρχονταν απ’ το πρωί στη Σαλονίκη. «Όχι, κύριε» μου λέει. Και σαν να παρατόνισε εκείνο το «κύριε». Τώρα, βέβαια, βρίσκω πως το τονισμένο αυτό «κύριε» σήμαινε «κοιμισμένε», «απληροφόρητε» ή και τίποτε χειρότερο, αλλά τότε πού να καταλάβω. «Έχουμε τη ‘Μακεδονία’, μου λέει, κύριε». Και πήρα. Η «Μακεδονία», ήταν εντάξει, τα είχε όλα. Λόγο του Ανδρέα σε προεκλογική μικροσυγκέντρωση της Αθήνας, δηλώσεις διαφόρων, λόγους αλλουνών, πού να καταλάβεις;
Ανύποπτος προχωρώ, διαβάζοντας τη «Μακεδονία». Κατεβαίνω την Εθνικής Αμύνης. Κοντά στον Λευκό Πύργο, έξω απ’ τα δικαστήρια, συναντώ ένα δικηγόρο γνωστό μου, δεξιό στα φρονήματα. «Να δεις προκλήσεις που κάνουνε, του λέω για να τον πικάρω, να σκάσεις στα γέλια. Θέλουν να σταθούν ώρα έξω από το Πανεπιστήμιο και για να το δικαιολογήσουν, απλώσανε κάτω τις αλυσίδες από ένα τανκ, που δήθεν χάλασε». Αυτός με κοίταξε για λίγο και μετά, «Την κάνανε», μου λέει. «Ποιαν κάνανε;» του λέω. «Τη δικτατορία. Πιάσανε τους υπουργούς, τον Κανελλόπουλο, όλους». «Αμάν, μια καρέκλα, του λέω, λίγο νερό». Με πάει στο άθλιο καφενείο των δικαστηρίων. Υπήρχε σούσουρο, εδώ, και πολύ πηγαινέλα.
Λέω του γνωστού μου: «Δεν πάω εγώ στη δουλειά. Ο Ανδρέας είπε, αν γίνει κάτι τέτοιο, να φύγουμε από τις δουλειές και να κατεβούμε στους δρόμους. Θα πάω σπίτι ν’ αφήσω την τσάντα και θα κατεβώ στην πλατεία Αριστοτέλους». Εκεί θα γινόταν η συγκέντρωση του πατρός Παπανδρέου, εκεί φανταζόμουν ότι θα μαζευτεί ο κόσμος.
Πάω σπίτι για την τσάντα μου, αλλά και για να τους το πω. Μισοακούω από ένα καφενείο την ανακοίνωση για την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος. Στο τέλος, κατά την εντύπωσή μου, ο εκφωνητής είπε: «Ο πρόεδρος Ταμέλης». «Ποιος διάολος είναι αυτός ο Ταμέλης;» συλλογίζομαι. Φεύγω, πάω σπίτι, ξυπνώ τον αδερφό μου, που κοιμόταν μακαρίως. Μόλις είχε έρθει, για λίγες μέρες, από μια «Δημοκρατία» της Αφρικής. «Πες αλεύρι», του λέω. «Αλεύρι» μουρμουρίζει αυτός. «Ο πρόεδρος Ταμέλης σε γυρεύει». «Τί θα πει Ταμέλης;» μου κάνει. «Ταμέλης θα πει Ταμέλης, του λέω. Ξέρω εγώ ποιος διάβολος είναι αυτός πάλι;». Και του εξιστορώ όσα ήξερα περί Ταμέλη και των κατορθωμάτων του. «Λες να μου πάρουν το διαβατήριο;» μου λέει. «Ας βάλουμε το ραδιόφωνο», του λέω.
Βάζουμε το ραδιόφωνο, έπαιζε δημοτικά τραγούδια με νταούλια και πίπιζες. Ανατριχιαστικά πράματα. Ξαφνικά κάποιος με γλυκιά φωνή λέει: «Μην τηλεφωνείτε όλοι μαζί, θα επιφέρετε βλάβες στο τηλεφωνικό κέντρο». Κι εμάς κανένας κερατάς δεν μας είχε πάρει στο τηλέφωνο. Ήταν κάπως καινούριο, αλλά αρκετοί ξέρανε το νούμερο. Από το ράδιο ακούγεται μια μακαρονοειδής ανακοίνωση. Πάνω σ’ αυτό έρχεται η μάνα μας μ’ ένα κοντάρι. Από πίσω της μια γειτόνισσα κι αυτή με κοντάρι. Το ξέρανε κιόλας. «Τί συμβαίνει; Γιατί με τα κοντάρια;» λέμε. «Θα βάλουμε τις σημαίες. Έτσι θέλουν αυτοί». «Ποιοι αυτοί; Ο πρόεδρος Ταμέλης;». «Δεν ξέρω πώς διάβολο τον λένε, αλλά πρέπει να βάλουμε σημαίες, θα μας κάνουν κανένα κακό». «Αυτό δεν θα το κάνεις», λέω. Και για να την πείσω της εξηγώ πως από το δρόμο κάτω απ’ όπου θα κοιτάξουν, αν κοιτάξουν, δεν μπορούν να καταλάβουν σε μια τόσο μεγάλη πολυκατοικία ποιος έχει σημαία και ποιος δεν έχει. «Αυτό ποτέ», λέω με το κοντάρι στο χέρι. Απάνω εκεί ακούμε όλοι από το ραδιόφωνο: «Ο πρόεδρος Ταμέλης». «Ού που να σας πάρει ο διάβολος!» λέμε.
Φωνάζω από το μπαλκόνι, απέναντι σ’ έναν παλιό χωροφύλακα, που μπορεί να ήξερε: «Τι εστί Ταμέλης;». «Δεν ξέρω, απαντάει. Μήπως Νταβέλης;». «Νταβέλης και χειρότερα, αλλά, πάντως, Ταμέλης υπογράφει». «Κανένας καραβανάς θα ‘ναι», μου κάνει. Ήταν ευθυγραμμισμένος. Η χωροφυλακή, κατ’ αντίθεση προς την αστυνομία, είχε αντιδράσει κάπως. «Είναι πολλοί, μου φωνάζει, δεν είναι ένας ο Νταβέλης». Απάνω εκεί μια γειτόνισσα αρχίζει να ξεφωνίζει «Βαγγέλη! Βαγγέλη!» και διακόψαμε λόγω ομοιοκαταληξίας.
Έκλεισα το ραδιόφωνο, δεν μπορούσα ν’ ακούω τις αηδίες τους. Κάθισα και σκεφτόμουνα το χάλι μας. «Τί θα γίνει τώρα; πώς θα τα βγάλουμε πέρα; κι αν δεν μπορέσει να φύγει ο μικρός; κι αν γίνει τίποτα και πάρουνε τον γαμπρό φαντάρο;» Είχαμε γάμο σε λίγες μέρες. Και καθόμουνα κρατώντας το μάγουλό μου, όπου προχτές στη συγκέντρωση της Αριστεράς – ο Θεός να την πει συγκέντρωση, όλο χαφιέδες ήτανε γεμάτη – ένας αξιωματικός μου είχε δώσει μια με τα γάντια του στα μούτρα που μου τα άναψε. «Ο μπουρτζόβλαχος είχε μάθει να κρατάει και γάντια, από τον Βλαχοδήμο μάλιστα!». Πάνω εκεί ακούμε ομαδικές κραυγές απ’ την Κασσάνδρου: «Δεν περνά ο φασισμός!». Θα φώναξαν καμιά εικοσαριά φορές, δεν πρέπει να ’ταν πάνω από πενήντα άτομα. Πρέπει να φύγω.
Χαλασμένο το ασανσέρ, κατεβαίνω τις σκάλες. Μέγας αναβρασμός στα φοιτητικά διαμερίσματα. Μπαίνουν, βγαίνουν, μεταφέρουν δέματα. Άλλοι κατεβαίνουν τις σκάλες τρέχοντας. Κι αυτοί τώρα παίρνουν χαμπάρι, δεν έχουν τηλέφωνα ούτε και ραδιόφωνα. Μερικοί τους δεν έχουν ούτε καθρέφτη. Προχτές, ξεβίδωσαν και έκλεψαν τον καθρέφτη του ασανσέρ. Τώρα τους συμπαθώ, όπως τους βλέπω ταραγμένους, προχτές ήμουνα πυρ και μανία. Νοικοκυρές με τις ρόμπες τρέχουν στους διαδρόμους με τα κοντάρια στο χέρι. Θα βάλουν σημαίες, θεωρείται σταμπαρισμένο το σπίτι. Λαϊκή πολυκατοικία, τρομακτικό συνονθύλευμα.
Κάτω στην είσοδο δυο τρεις κολλούν στην πόρτα του ασανσέρ μια ανακοίνωση. Αλλάζει το συμβούλιο της πολυκατοικίας και προσλαμβάνεται νέος θυρωρός. Η παλιά θυρωρός είχε παιδιά στο παραπέτασμα, ο νέος αυτός είναι απόστρατος χωροφύλακας. Από καιρό μας πίεζε ο κύριος διοικητής. Ανάμεσα σ’ αυτούς που κολλούν είναι και ο επίσημος χαφιές της πολυκατοικίας. Προχτές ακόμα έλεγε στη συνέλευση πως αισθάνεται μεγάλη ευχαρίστηση να έχει σχέσεις με το τμήμα. Δεν του μίλησε κανείς. Μάλλον όμως δεν στεκότανε καλά στα μυαλά του. Τώρα, όλοι αυτοί, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, βάλανε για πρόεδρο έναν ταγματάρχη, που καθότανε σε κάποιο από τα διαμερισματάκια. Βάλαν, βέβαια, και τον εαυτό τους στην επιτροπή. Αλλά δεν κράτησε, γιατί όταν ο ταγματάρχης γύρισε από την επιφυλακή, αρνήθηκε τις τιμές και τις δόξες. «Ποιος είναι ο Ταμέλης;», ρωτώ τους έγκυρους αυτούς κύκλους. Ούτε κι αυτοί γνωρίζανε.
Προχωρώ, μπαίνω στο λεωφορείο. Ο οδηγός με τη στολή και το πηλήκιο, ο εισπράκτορας το ίδιο. Ο κόσμος φοβισμένος κρέμεται από τα τσιγκέλια. Μόλις ο εισπράκτορας βγάζει φωνή, όλοι σπεύδουν να συμμορφωθούν. Μόλις λέγει «Προχωρείτε μπρος!», όλοι τρέχουνε σαν τα ζωντανά. Θέλουν να δείξουν καλή διαγωγή ίσως. Περπατώ στην Τσιμισκή, οι διαβάτες ελάχιστοι. Γωνία Τσιμισκή και Αγίας Σοφίας βάφω σε λούστρο τα παπούτσια μου, για να καθυστερήσω κάπως. Δεν παρατηρώ κίνηση. Μόνο η ηθοποιός Αλέκα Κατσέλη περπατάει αργά έξω από το ξενοδοχείο «Αστόρια» και σαν να περιμένει κι αυτή να γίνει κάτι. Φοράει μαύρα. Μαύρη μπλούζα, μαύρο εφαρμοστό παντελόνι. Είναι πανέτοιμη, αλλά μόνη.
Περνάει η στρατιωτική μπάντα. Από το μπαλκόνι μιας εφημερίδας χειροκροτούν. Είναι ο πρύτανης του πανεπιστημίου και άλλοι παρόμοιοι. Πάω στα γραφεία του «Βήματος». Τα διευθύνει ο φίλος μου Βίκτωρ Νέτας, που σε λίγες μέρες θα συλληφθεί και θα εξοριστεί. Είναι εδώ ακόμα και ο δημοσιογράφος Δημήτρης Τσαλίδης. Είναι ακόμα ως επισκέπτης και κάποιος άλλος, που αργότερα επρόκειτο να λυγίσει και να κάνει κακό στη «Δημοκρατική Άμυνα». Αυτός είναι ο πιο δριμύς: «Τι περιμένεις από γιό συφιλιδικής;», λέει. Έχω την εντύπωση ότι κινδυνεύω, θα γίνει κανένα “ντου” και θα μας πιάσουν. «Ποιος είναι ο πρόεδρος Ταμέλης;». «Δεν υπάρχει κανένας πρόεδρος Ταμέλης, μου λένε. Θα κάνεις λάθος». «Πώς δεν υπάρχει;», λέω εγώ και φεύγω.
Γυρίζω σπίτι. Στο δρόμο συναντώ ένα φίλο μου μαζί με τον μακαρίτη Παπακώστα τον εκδότη του «Ηριδανού». Εγώ δεν τον ήξερα ακόμα. «Δεν έχει ούτε ταυτότητα μαζί του», μου λέει ο κοινός φίλος μας. Στεκόταν παράμερα, με κείνα τα μεγάλα μάτια του, μελαγχολικός και ήρεμος. Σαν να αποφασίζαμε για την τύχη του. Δυστυχώς, μόνο συμβουλές μπορούσα, σαν γνώστης του τόπου, να τους δώσω. Αυτά γίνονταν στην οδό Αγίας Σοφίας με Καστριτσίου, όπου μόλις είχε ανοίξει βιβλιοπωλείο ο εκδοτικός οίκος της Αθήνας «Θεμέλιο». Το βιβλιοπωλείο διηύθυνε ο γνωστός ζωγράφος Κώστας Λαχάς. Την προηγούμενη το βράδυ είχα πάρει την νεοαφιχθείσα «Αμερική» του Κάφκα και τα «Ανεμοδαρμένα ύψη», που ήθελα να τα έχω ως νεανικό μου ανάγνωσμα. Τα βιβλία τα είχα πάρει βερεσέ, δεν κρατούσα λεφτά μαζί μου. Ακόμα τα χρωστώ, είναι η αλήθεια. Άλλωστε, σε λίγες μέρες πιάσαν τον Λαχά και κατάσχεσαν όλα τα βιβλία.
Διαπιστώνω πως η νέα ευχή είναι «Καλή Ανάσταση». Στα μπακάλικα σκοτωμός, μολονότι η μέρα μοιάζει σαν Κυριακή. Παίρνω τυρί από κάπου και κάνω ένα τηλέφωνο. «Καλή Ανάσταση», λέω κι εγώ δυνατά. Πετιέται ως απάνω ο τυράς, δεξιός έμοιαζε. Η κίνηση είχε πέσει κιόλας, ο κόσμος μαζευόταν στα σπίτια του. Άλλωστε είχαν αρχίσει να περιτρέχουν την πόλη με ταχύτητα τανκς και θωρακισμένα. Ο καιροφυλακτών Ζωιτάκης, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, είχε για καλά προσχωρήσει. Περνάει ένα τζιπ της ΕΣΑ ξεσκέπαστο. Πίσω, ανάμεσα σε δυο φρουρούς, ένας υψηλόκορμος ασπρομάλλης με χειροπέδες. Κρατάει το κεφάλι του ψηλά και τα μαλλιά του ανεμίζουν. Το τζιπ τρέχει προς την Έκθεση όπου μαζεύανε τους πολίτες.
Πηγαίνω, βάζω ξανά το ραδιόφωνο. Προσέχω πιο πολύ. Δεν λέει «Ο πρόεδρος Ταμέλης», λέει «Ο πρόεδρος, τα μέλη», χωρίς ονόματα. Αυτό το βρίσκω ακόμα χειρότερο. Δεν ξέρουμε, λοιπόν, τίποτε απολύτως. Είναι σκοτάδι.
Κατά το απόγευμα ανακοινώθηκαν μερικά ονόματα. Σε όσους παρακολουθούσαν εφημερίδες εκείνον τον καιρό, τα ονόματα του Κόλια και του Παπαδόπουλου είναι γνωστά. Αλλά του Μακαρέζου και του Παττακού όχι. Του Παττακού κάνει την πιο πολύ εντύπωση. Μας φαίνεται αστείο. «Αυτός είναι, λέμε. Ο Παττακός! Αχ, τι μας έκανες βρωμόπαιδο, λέμε για τον βασιλιά. Ο Παττακός!».
Κι όπως μέσα στην έρημη νύχτα περιτρέχουν «κύκλω» την πόλη τα τανκς και τα κάρριερς, εμείς κλεισμένοι κατεβάζουμε το ένα μετά το άλλο τα ποτήρια με το ουίσκυ, από αυτό που έφερε ο αδερφός μου, το αφορολόγητο, και κάθε τόσο λέμε: «Ακούς Παττακός! Τι θα πει, Παττακός; Καλύτερα να ήτανε Ταμέλης, πιο στρωτό ερχότανε, λιγότερο επίφοβο. Άντε, καλή Ανάσταση!».


Αποτέλεσμα εικόνας για Γιώργος Ιωάννου*Γιώργος Ιωάννου (λογοτέχνης) - Βικιπαίδεια


Τα παγκόσμια βραβεία φωτογραφίας της Sony  για το 2017Οι 29 καλύτερες φωτογραφίες


Έψαξα το νόημα της ύπαρξής μου Έχασα την αθωότητά μου ψάχνοντας


Η μέρα που οι πολίτες ανέτρεψαν τον εκλογικό χάρτη


H 23η Απριλίου του 2017 θα μείνει στη μνήμη ως η μέρα που οι πολίτες έθαψαν τον παραδοσιακό δικομματισμό εξοβελίζοντας τον υποψήφιο των δεξιών Ρεπουμπλικανών και στέλνοντας στα Τάρταρα τον επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ξέραμε ότι οι Γάλλοι στην πλειονότητά τους απέρριπταν αυτό το διεστραμμένο τετ α τετ. Αυτή τη φορά, πέρασαν από τα λόγια στην πράξη.
* Tο κείμενο δημοσιεύτηκε το βράδυ της Κυριακής στην ιστοσελίδα του Marianne και αναπαράγεται κατ’ αποκλειστικότητα στην «Εφ.Συν.» |
Ο μεγάλος νικητής είναι προφανώς ο Εμανουέλ Μακρόν. Οσο κι αν το αποτέλεσμα είχε προβλεφθεί προ πολλού, πρόκειται για μια καλή επίδοση και συγχρόνως μια γκριμάτσα κοροϊδίας. Καλή επίδοση διότι σε ένα σύστημα «κλειδωμένο» από τα κόμματα, δεν είναι εύκολο να ξεκινήσεις μόνος για την περιπέτεια, όσο κι αν σε στηρίζουν πολιτικο-μιντιακο-οικονομικοί σπόνσορες που κατέχουν την τέχνη να ανοίγουν πόρτες. Οφείλουμε να πιστώσουμε στον υποψήφιο του κινήματος «Εμπρός» (En Marche) το γεγονός ότι, παρά το υπουργικό παρελθόν του και την εικόνα του τραπεζίτη, κατόρθωσε να καβαλήσει το κύμα της επιθυμίας για αλλαγή. Γκριμάτσα κοροϊδίας διότι ο Εμανουέλ Μακρόν αποτελεί μια καρικατούρα του συστήματος από το οποίο ισχυρίζεται ότι θέλει να χειραφετηθεί. Είναι η προσωποποίηση μιας ολιγαρχίας η οποία κατανόησε ότι έπρεπε να ποντάρει σε νέο άλογο για να γλιτώσει την καταστροφή.
Οταν σε υιοθετούν ο Κλοντ Μπεμπεάρ, ο πρώην ιδρυτής της ασφαλιστικής Axa, ο οποίος υπήρξε ο νονός του γαλλικού καπιταλισμού, ο Ζακ Αταλί, ο Αλέν Μενκ, ο Πιερ Μπερζέ, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, οι έγκριτοι αρθρογράφοι και άλλοι αστέρες της ορθής σκέψης, χωρίς να λησμονούμε και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, είναι δύσκολο να προσδώσεις αρετές στην «Επανάσταση», για να αναπαραγάγουμε τον τίτλο ενός βιβλίου του Εμανουέλ Μακρόν.
Ωστόσο, παρά το θολό πρόγραμμά του κι ένα ιδεολογικό προφίλ τύπου Τόνι Μπλερ, ο υποψήφιος της Κεντροαριστεράς πέτυχε το τρελό του στοίχημα. Εχει όλες τις προοπτικές να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας όσο κι αν η Μαρίν Λεπέν πέτυχε ένα αποτέλεσμα που τη διατηρεί στο επίκεντρο του πολιτικού παιχνιδιού.
Παρά τις ξενοφοβικές ακρότητές της, η υποψήφια του Εθνικού Μετώπου επιβεβαιώνει ως επί το πλείστον τη διείσδυσή της στα λαϊκά στρώματα, εξιλαστήρια θύματα μιας διπλής ανασφάλειας, κοινωνικής και πολιτισμικής. Αναμφίβολα, η κληρονόμος της οικογένειας Λεπέν θα υιοθετήσει τον ρόλο της Ζαν Ντ’ Αρκ απέναντι στον υποψήφιο της παγκόσμιας ελίτ. Αλλά δεν βλέπουμε τους Γάλλους να πέφτουν εύκολα στην παγίδα.
Κανένας δεν θα στοιχημάτιζε ούτε δεκάρα στις πιθανότητες του Εθνικού Μετώπου για το 2017 κι αυτό αποτελεί ευτυχές γεγονός. Το 2022, αν ο Εμανουέλ Μακρόν αποδειχθεί Φρανσουά Ολάντ νούμερο δύο και αν ο συσχετισμός των δυνάμεων παραμείνει ως έχει, τα ξαναλέμε. Ομως για φέτος, η Μαρίν Λεπέν μάλλον θα δει τη δημοκρατική Γαλλία να τη στέλνει στη δεύτερη θέση του βάθρου.
Οι δύο μεγάλοι ηττημένοι είναι σίγουρα ο Φρανσουά Φιγιόν και ο Μπενουά Αμόν. Για τον πρώτο, ο οποίος έβλεπε εαυτόν σε ρόλο εθνικού ηγέτη μετά την απρόσμενη νίκη του στις προκριματικές του κόμματός του, έχει σημάνει η ώρα της συνταξιοδότησης. Ο πρώην πρωθυπουργός, παρόλο που έδειξε πυγμή στον δημόσιο λόγο του και έπαιξε με τον φόβο, δεν κατάφερε τίποτα. Παρέμεινε ο άνθρωπος που είχε τη συνήθεια να κερδίζει ένα εκλογικό χρίσμα ύστερα από τόσες και τόσες δωρεές των πλούσιων φίλων του και να ψεύδεται μέχρι τελικής πτώσεως για τον ρόλο της συζύγου του.
Οταν έχεις επικροτήσει τόσο αίμα και τόσα δάκρυα για τους άλλους, είναι δύσκολο να διεκδικείς το ανώτατο αξίωμα με τόσα βαρίδια στην πλάτη σου. Μετά τον «αλήτη της δημοκρατίας» (Σαρκοζί), ιδού και ο «ψεύτης της δημοκρατίας» (Φιγιόν). Περιττό να πούμε ότι μερικοί βαρόνοι της Δεξιάς θα βγάλουν τα μαχαίρια κάτω από το τραπέζι πιο σύντομα από όσο νομίζουμε. Προειδοποίηση για τους ερασιτέχνες στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Στην περίπτωση του Μπενουά Αμόν, παρόλο που η ιστορία δεν είναι η ίδια, η έκβαση είναι εξίσου θλιβερή. Με τον Εμανουέλ Μακρόν στα δεξιά του και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν στα αριστερά του, ο υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος εξαφανίστηκε σύντομα από τα ραντάρ, υποκύπτοντας με τη σειρά του στον σκληρό νόμο της «χρήσιμης» ψήφου, όσο άδικος κι αν είναι.
Ανάμεσα σε εκείνους που ονειρεύονταν έναν σοσιαλφιλελεύθερο δρόμο με αμφίβολη ωστόσο έκβαση κι εκείνους που ήθελαν μια νέα αρχή, έστω και με το ρίσκο της αβεβαιότητας, δεν υπήρχε θέση για δεύτερη επιλογή.
Πάντως, αυτός που βγήκε αλώβητος είναι ο εκπρόσωπος της «Ανυπότακτης Γαλλίας». Οσο κι αν δεν κράτησε στα χέρια του το Ιερό Δισκοπότηρο του δεύτερου γύρου, αν και στο τέλος είχε αρχίσει να το πιστεύει, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν πέτυχε μια ώθηση που σβήνει τα απόνερα του 2012, τα οποία ωστόσο έδιναν ήδη σημάδια αισιοδοξίας.
Πριν από μερικές εβδομάδες, κανένας δεν θα φανταζόταν ένα τέτοιο σενάριο. Το πρώην σύμβολο του Μετώπου της Αριστεράς είχε την εξυπνάδα να ξεκινήσει πολύ νωρίς την καμπάνια, τραβώντας έτσι το χαλί κάτω από τα πόδια στους κομμουνιστές συμμάχους του. Εμφανίστηκε ως ο υποψήφιος του λαού και όχι ως εκπρόσωπος μιας Αριστεράς απαξιωμένης από την πενταετία Ολάντ.
Συμπεριέλαβε τον παράγοντα οικολογία στο πρόγραμμά του. Εδωσε απάντηση στη βούληση για αντίσταση απέναντι στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με την πρόταση για την Εκτη Δημοκρατία (συνταγματική μεταρρύθμιση), ξέφυγε από τις Συμπληγάδες ενός ξεπερασμένου θεσμικού πλαισίου. Τέλος, διεξήγαγε μια αποτελεσματική καμπάνια με άξονες την ειλικρίνεια και την ελπίδα, πετυχαίνοντας να επανακτήσει ένα μέρος του χαμένου εδάφους στα λαϊκά στρώματα, εκεί όπου κυριαρχεί το Εθνικό Μέτωπο, και μεταξύ των νέων.
Ωστόσο, ο υποψήφιος των Ανυπότακτων δεν κατόρθωσε να γκρεμίσει το νεοφιλελεύθερο τείχος που υψώθηκε μέσα σε τρεις δεκαετίες διαδοχικών παραιτήσεων. Να προσθέσουμε και τα βρόμικα χτυπήματα σε ορισμένα ζητήματα (Ρωσία, Συρία ή Βενεζουέλα) που τον τράβηξαν προς τα κάτω.
Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμά του μπορεί να είναι το πρελούδιο για μια νέα προσέγγιση στην πολιτική, πιο κοντά στον πολίτη, αρκεί οι βουλευτικές εκλογές να μη γίνουν η ξεπατικωτούρα μιας ψηφοφορίας (υπερβολικά) επικεντρωμένης στην προσωπικότητα του Ζαν Λικ-Μελανσόν. Τι θα κάνει όταν θα πρέπει να εκλέξει βουλευτές;
Κατά κάποιον τρόπο, το ίδιο ζήτημα ισχύει για όλους με εξαίρεση τη Μαρίν Λεπέν. Δεν θα είναι κακεντρεχής όποιος αναρωτηθεί σε ποια πλειοψηφία θα μπορέσει να στηριχθεί ο Εμανουέλ Μακρόν.
Ορισμένοι μάλιστα έχουν προσπαθήσει να σπείρουν αγκάθια στον δρόμο του επισείοντας την απειλή του αγνώστου και της αστάθειας. Αν όμως οι Γάλλοι αντιστάθηκαν σε αυτόν τον εκβιασμό σε σχέση με τον Μακρόν και σε κάποιο βαθμό και με τον Μελανσόν, είναι διότι η λογική της «απεμπλοκής» επικράτησε έναντι όλων των υπολοίπων.
* αρχισυντάκτης του γαλλικού περιοδικού «Μarianne»