Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2017

100 ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

Στο δολάριο μπλεγμένη σέρνεται η οικουμένη

ΡΙΦΙΦΙ

Σαν ένα τσαμπί σταφύλι μαζευτήκανε οι φίλοι
που μισούν τις κυριακές τους πιο πολύ απ' τις ενοχές τους
αγαπούν το μαύρο χρώμα και αντέχουνε ακόμα

Aντε να γίνεις ουζερί εσύ του κόσμου η τυχερή
κι εγώ να σπάω τα ποτήρια να κάνουν όλοι χαρακίρια

Στο δολάριο μπλεγμένη σέρνεται η οικουμένη
ένας κλέβει για να φάει κι άλλος για να τα σκορπάει
και κουτός όποιος παλεύει για να τ' αποταμιεύει


Aντε να κάνεις ριφιφί και στη δική μας τη γιορτή
να κλαίει το αφεντικό μας που δε χωράει στο ρεπό μαςμας

Αποτέλεσμα εικόνας για Παντελή Νταβανέλο 

Η αποκάλυψη του Παντελή

Τάκης Ψαρίδης

Η επίθεση στον Παντελή Νταβανέλο (Δείτε: Αγρια επίθεση σε εργαζόμενο στο ραδιόφωνο «Στο Κόκκινο - Iefimerida) εργαζόμενο στο ρ/σ «Κόκκινο» αποκάλυψε πολλά .  Αυτή είναι η μία πλευρά. Η άλλη είναι οι «φύλακες» τους συστήματος που δικαιολογούν χαιρέκακα οποιαδήποτε επίθεση και προπηλακισμό σε οτιδήποτε σχετίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, επικαλούμενοι ότι  οι συριζαίοι εισπράττουν αυτά που έκαναν όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Βεβαίως αποκρύπτουν συστηματικά πως αυτοί που τώρα επιτίθενται με απίστευτη λύσσα στους συριζαίους, είναι οι ίδιοι που προπηλάκιζαν ως «γερμανοτσολιάδες» και «δωσίλογους» τους λεγόμενους «σαμαροβενιζέλους», μαζί με διάφορους άλλους, αγανακτισμένους πρώην πασόκους και Χρυσαυγίτες, ακόμα και με νεοδημοκράτες, τότε που ο Σαμαράς ήταν αντιμνημονιακός.
Οι μόνοι που διαφοροποιήθηκαν και οφείλουμε να το παραδεχτούμε αυτό, είναι το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που, ενώ στα δύο πρώτα μνημόνια πρότασσαν τα στήθη τους μπροστά στους κουκουλοφόρους για να μην εισβάλουν στη Βουλή και σε δημόσια κτίρια, τώρα συνεργάζονται όλοι μαζί για τον ίδιο σκοπό, προφανώς γιατί η «επανάσταση» πρέπει να γκρεμίσει τα «χειμερινά ανάκτορα» του Τσίπρα και να αναλάβουν και πάλι την εξουσία οι «μπολσεβίκοι» του κου Μητσοτάκη..
Αυτές είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος και δεν είναι τυχαίο ότι τα διάφορα «κανάλια» του συστήματος προβάλουν ασυγκράτητα την «επαναστατική» δράση των «καθαρών» και «κανονικών» (κατά Άδωνη αριστερών) που αναπαράγουν τα fake news και προστατεύουν με τραμπουκισμούς από τους πλειστηριασμούς τις πολυτελείς βίλες των στρατηγικών κακοπληρωτών ως δήθεν λαϊκές κατοικίες.. 
Άλλα ας αφήσουμε την συστημική πλευρά του νομίσματος και αυτούς που, ενώ κατέχουν την εξουσία στους θεσμούς και κρατικούς μηχανισμούς, επιδιώκουν λυσσωδώς την παλινόρθωση τους και στην κυβερνητική εξουσία.

Τι ωθεί τους λεγόμενους «επαναστάτες» σε τέτοιες επιθέσεις;

Θα γίνει έτσι πιο γρήγορα η «επανάσταση» και θα πέσει η «αστική» δημοκρατία, αν κυκλοφορούμε στους δρόμους, στις δουλειές μας, παντού, με μια κομματική ταυτότητα καρφιτσωμένη στο κούτελο, ώστε οι «καθαροί» και «κανονικοί» αριστεροί να δέρνουν αλύπητα όσους είναι «συριζόσκυλα», ή έχουν στηρίξει «εγκληματικές» κατ αυτούς κυβερνήσεις, δηλαδή σχεδόν το 90% του ελληνικού λαού;
Μήπως αυτούς τους «επαναστάτες» τους «χτύπησε» περισσότερο απ όλους η ζωή, τα μνημόνια και οι «προδοτικές» κυβερνήσεις και υποφέρουν περισσότερο, δεν αντέχουν την φτώχεια, την εξαθλίωση, τον πόνο και αγανακτισμένοι και αμυνόμενοι δέρνουν οποιονδήποτε θεωρούν υπεύθυνο και ένοχο για το χάλι τους;
Ή μήπως γιατί αυτοί οι «καθαροί» και «κανονικοί» αριστεροί νιώθουν ως οι αποκλειστικοί κάτοχοι της μιας και μοναδικής αλήθειας που τους νομιμοποιεί ώστε να γίνονται οι «πορτιέρηδες» της ζωής μας και οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της αριστεράς στην πολιτική «αγορά» και στην κοινωνία;
Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι ο τραμπουκισμός έχει σχέση με τον ακτιβισμό και την επανάσταση, ή ότι αυτοί που δέρνουν είναι εξαθλιωμένοι και αγανακτισμένοι με τα μνημόνια;
Μάλλον η τρίτη εκδοχή είναι η πιθανότερη. Αυτό δηλαδή που αποκαλύπτει η επίθεση στον Παντελή, τόσο για τους επιτιθέμενους όσο και για τους υποστηριχτές τους, είναι ότι η ιδεολογία αποτελεί το πρόσχημα και το άλλοθι ώστε ορισμένοι να εκδηλώνουν τον τραμπούκο που έτσι και αλλιώς έχουν μέσα τους, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης και να μετατρέπονται σε ύψιστους δικαστές μας, δικάζοντας και καταδικάζοντας..
Δυστυχώς μέσα στον αριστερισμό υπάρχει και μπόλικος φασισμός και αυτό δεν το έκρυψε ποτέ η ιστορία. Το μίσος και η μισαλλοδοξία δικαιολογεί και νομιμοποιεί τα πάντα και η κατοχή της μιας και μοναδικής αλήθειας αποτελεί το διαβατήριο της επιβεβαίωσης της ύπαρξης μερικών, που οδηγεί ακόμα και στην πιο ακραία βαρβαρότητα. Όλοι οι φανατισμοί ίδιοι είναι. Και οι ποδοσφαιρικοί και οι πολιτικοί και οι θρησκευτικοί. Από την άποψη αυτή, ας μην αμφιβάλει κανείς, ότι σε διαφορετικές και κατάλληλες συνθήκες, τα άτομα αυτά, προκειμένου να επιβάλουν την «αλήθεια» τους, θα μπορούσαν να μετατραπούν ακόμα και στους πιο αιμοχαρείς τζιχαντιστές μας.

*Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος.

Σπουδαίες φωνές

Αποτέλεσμα εικόνας για ANDREAS SCHOLLAndreas Scholl - Wikipedia

0:00:00 Dowland - Go crystal tears 0:06:34 Ward - Fantasia no. 4 0:10:09 Dowland - Now, O now, I needs must part 0:14:46 Dowland - Go nightly cares 0:18:53 Ward - Fantasia no.3 0:21:53 Dowland - Sorrow, come! 0:25:57 Dowland - Semper Dowland semper dolens 0:29:33 Dowland - The Lady Rich her galliard 0:31:42 Johnson - Have you seen the bright lily grow 0:34:38 Byrd - Though Amaryllis dance in green 0:38:26 Bennett - Venus' birds whose mournful tunes 0:42:06 Johnson - Full fathom five 0:44:21 Johnson - Care-charming sleep 0:48:04 Mando - Like as the day 0:52:12 Dowland - A Fancy 0:55:46 Dowland - Time stands still 1:0:30 Ferrabosco II - Four-note pavan 1:5:24 Dowland - From silent night 1:9:35 Anon - O Death, rock me asleep 1:12:37 Mico- Fantasia no.13 1:16:0 Dowland - Come, heavy sleep

Μνημόσυνο στον Σπύρο Ασδραχά

Σπύρος Ασδραχάς Σπύρος Ασδραχάς (1933-2017)
Ο Σπύρος Ασδραχάς άσκησε αναμφίβολα πολύ μεγάλη επιρροή στη μεταπολιτευτική εποχή. Ενδειξη, η υιοθέτηση νεολογισμών που ο ίδιος δημιούργησε. Αλλά νομίζω ότι φορέας της επιρροής, που εκτεινόταν πέραν των ιστορικών, ήταν βέβαια η πολύ ισχυρή πρωτοτυπία της σκέψης του – δεν άκουγες συμβατικά πράγματα, τα «μυριόλεκτα», δηλ. τα χιλιοειπωμένα. Επιρροή και γοητεία. Εντός και εκτός του κύκλου των ιστορικών. Είτε τον καταλάβαιναν είτε όχι. Δεν έγραφε όμως για το πλατύ κοινό. Πού βρισκόταν επομένως η γοητεία που ασκούσε;
Τα κείμενα του Ασδραχά ξεχώριζαν από την πρώτη φράση. Η χρήση αυτής της γλώσσας, η οποία ανακυκλώνει λέξεις παλιές αλλά και ταυτόχρονα εισάγει νεολογισμούς, με ένα συντακτικό που δημιουργεί περισσότερο συνθετικές παρά αναλυτικές φράσεις, ήταν εμπρόθετη.
Ενα λεξιλόγιο πλούσιο, προϊόν μιας απέραντης ενδοχώρας πολυμάθειας, που δεν χρησιμοποιείται σήμερα, πολύ κοντά στις πηγές, αντιστοιχεί σε μορφές ζωής που έχουν εξαφανιστεί σήμερα και συνδυάζεται με τολμηρούς νεολογισμούς οι οποίοι διαδόθηκαν όχι μόνο ως όροι αλλά και ως σημαίνοντα μιας ιστοριογραφικής ταυτότητας.
Ο Ασδραχάς τόνιζε ότι θα έπρεπε κανείς να δει την Ιστορία ως τρόπο ανάγνωσης των πραγμάτων, μέσα από εμβρίθεια, μέσα από εκείνη τη γεφύρωση ανάμεσα στο eruditio και τη σημειολογία, ως τρόπο σκέψης.
Αλλά το ενδιαφέρον τού τι συνέβη στο παρελθόν, έχει σημασία όχι μόνο ως προς τη βιωματική του διάσταση, αλλά είναι οργανικά συνυφασμένο με το πώς προσεγγίζουμε εκείνο το διαφορετικό παρελθόν.
Η εμμονή με τη γλώσσα άγγιζε τον πυρήνα της ιστοριογραφικής θεωρίας του. Αν και δεν την κωδικοποίησε, η θεωρία αυτή συναρτά το παρελθόν με την εξιστόρησή του. Αυτή η συνάφεια εκφράζεται πρωτίστως στη γλώσσα.
Ανιχνεύει την πληροφορία όπως «αποδεσμεύεται» από τις πηγές με γλωσσική διατύπωση και την παρακολουθεί πώς εντάσσεται σε διαδοχικά εννοιολογικά πλαίσια, σε ένα σημειολογικό παιχνίδι το οποίο ενίοτε αποχωρίζει το σημαίνον από το σημαινόμενο. Και τα δύο φτάνουν ώς εμάς.
Η πληροφορία επομένως δεν «κείται», άρα εμείς τη βρίσκουμε με κατάλληλες ερωτήσεις στις πηγές, η πληροφορία «αποδεσμεύεται» από την κοινωνική πράξη. Υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στο γεγονός που παράγει την πληροφορία και στην ίδια την πληροφορία. Και η συνάφεια αυτή αφορά το σημασιολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο παράγεται.
Επομένως, η μέθοδός του είναι να αρχίσει μιαν αντίστροφη πορεία, η οποία ανιχνεύει την πληροφορία σε γλωσσικές μορφές, από εκφράσεις των αρχείων έως τοπωνύμια και ονόματα, και βέβαια τη δημοτική ρίμα.
Στην ιστοριογραφία του Ασδραχά δεν υπάρχει μια ιστορία των «όντως όντων», διαχωρισμένη από τη σημασιολογία και τη σημαντική των λέξεων, από την εννοιολογική ιστορία των υλικών με τα οποία κατασκευάζεται και ταξιδεύει η πληροφορία. Και αυτό ίσως είναι που ξεχωρίζει το έργο του, από το έργο της γενιάς του.
Αν και δυσκολοπροσέγγιστος από ένα μαζικό και λαϊκό κοινό, συμμετείχε σε κρίσιμες δημόσιες διαμάχες (Φάκελοι, Μακεδονικό, Ταυτότητες, και σε άλλες κρίσιμες στιγμές). Εκείνο όμως που μετρούσε περισσότερο είναι το συμβολικό του κύρος. Συμμετείχε σε μια διανόηση που στη Μεταπολίτευση επενδύεται με κύρος, και αυτό το κύρος το επενδύει στην Αριστερά. Για την επικαιρότητα, ο ίδιος δεν μιλάει άμεσα παρά έμμεσα, παραβολικά και υπαινικτικά για τα κοινά και τη σημερινή τους τροπή. Π.χ. «Μήπως τούτο μας θυμίζει τίποτε;».
Πιο άμεσος με ευθείες αναφορές γίνεται κατά τη διάρκεια της τελευταίας κρίσης, το δύσκολο φθινόπωρο του 2011, με τρία κείμενα που αναφέρονται στην καθολική ενοχοποίηση και στο χρέος. Βέβαια ο ίδιος σπεύδει να διευκρινίσει πώς «η υπεραναπληρωματική στάση της ιστορίας εκμηδενίζει την πολιτισμική της δυναμική».
Υπεραναπλήρωση, δηλαδή η αναζήτηση αναλογιών, συνεχειών, ψυχολογικής και συναισθηματικής στήριξης που προσφέρει η καταφυγή σε παρηγορητικές στιγμές του παρελθόντος εκμηδενίζει τον τρόπο να σκεφτόμαστε ιστορικά και να ιστορικοποιούμε το παρελθόν και το παρόν. Η ιστορική στιγμή φρενάρει την πολιτική στιγμή. Ο Ασδραχάς δεν είναι ιστορικός και πολίτης. Είναι ιστορικός ως πολίτης, ιστορικά προσδιοριζόμενος πολίτης.
«Αυτά που προσπαθώ να εκφέρω είναι επίκαιρα γιατί αφορούν τη φενακισμένη συνείδηση που έχουμε για τα τρέχοντα, οδυνηρά και αποδομητικά. Αποδομητικά ως προς την ιστορική κατασκευή της μνήμης, αλλιώς της αυτογνωσίας…»
Η σχέση του Ασδραχά με την Ιστορία ήταν βιωματική: «Η Ιστορία με τραβούσε από το μανίκι, με παραμόνευε, ήταν γύρω μου». «Γεννήθηκα σε μια περιοχή που το παρελθόν ήταν έκδηλο γύρω και πίεζε για κατανόηση», εξηγούσε ο ίδιος («Αυγή» 23.11.2014)
 Δηλαδή: βρισκόμαστε μέσα στο ρεύμα Ιστορίας, επομένως δεν ερχόμαστε ως επισκέπτες να την κατανοήσουμε αλλά μας επιβάλλεται πιεστικά. Με αυτή την έννοια η Ιστορία δεν αφορά μια συνάντηση κατ’ επιλογή των ιστορικών, αλλά μια ιστορικότροπη σκέψη.
Αν προεκτείνουμε τη σκέψη αυτή, αφορά την ανάγκη των ανθρώπων να δώσουν νόημα στο παρελθόν τους. Η ανάγκη της νοηματοδότησης του παρελθόντος, δηλαδή της πορείας από το παρελθόν στο παρόν, η νοηματοδότηση του κόσμου που ζουν. Δεν το κάνουν κατ’ επιλογή, τους επιβάλλεται.



Τελικά πόσο ελέγχει τη ζωή μας η Silicon Valley;

Αποτέλεσμα εικόνας για Silicon Valley 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ναταλία ΠετρίτηΝαταλία Πετρίτη


Πηγή:  tvxs.gr

12/12/17

Τα τελευταία χρόνια, σημαντικές εξελίξεις στο χώρο της τεχνολογίας και οι χρήσεις τους στην καθημερινότητά μας έχουν οδηγήσει ευρύτατα κομμάτια του παγκόσμιου πληθυσμού να αμφισβητούν το κατά πόσο η βιομηχανία της Silicon Valley εκμεταλλεύεται αυτές για να καλυτερεύσει τη ζωή μας ή για να εκμεταλλευτεί τελικά εμάς τους ίδιους ώστε να πολλαπλασιάσει τα κέρδη της.
Πολλοί θα αντιπαρατεθούν πως σκοπός της βιομηχανίας ήταν εξαρχής η διόγκωση της κεφαλαιακής της αξίας και πως είναι αφελές να σκέφτεται κανείς το παραπάνω, ωστόσο τα πρόσφατα παραδείγματα με τα οποία έχει έρθει αντιμέτωπη η ανθρωπότητα ξεπερνούν τη φαντασία ακόμη και των εξαρχής καχύποπτων.
Από τις πρόσφατες αποδείξεις ότι οι Ρωσικές δυνάμεις έπαιξαν τεράστιο ρόλο αναφορικά με τα αποτελέσματα των Αμερικανικών εκλογών μέσω των κοινωνικών δικτύων, μέχρι την πλημμύρα του διαδικτύου από διαφημίσεις ακόμα και σε σελίδες που δεν θα περίμενε κανείς, η τεχνολογία φαίνεται πως επηρεάζει τις ζωές μας αρνητικά σε βαθμό που δεν περιμέναμε ποτέ.
Με όπλο τους την πεποίθηση ότι "αν διαφωνείς με τη Silicon Valley εμποδίζεις την ίδια την πρόοδο", τεχνολογικές εταιρίες είναι πλέον ικανές να μανιπουλάρουν πολίτες ώστε να υποστηρίζουν online μονοπώλεια (η Amazon εξαγόρασε πρόσφατα την Whole Foods), να "καταναλώνουν" πολιτική προπαγάνδα και να χρησιμοποιούν υπηρεσίες όπως τα αυτοκίνητα χωρίς οδηγούς της Uber, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.
Για βαθύτερη κατανόηση του ζητήματος όμως, ας εξετάσουμε τον τρόπο λειτουργίας μιας σειράς από εταιρίες κολοσσούς της Silicon Valley από την ίδρυσή τους μέχρι και σήμερα.
Όταν ιδρύθηκε, η Google ήταν ένα από τα πιο αξιόπιστα search engines του διαδικτύου, αφού, σύμφωνα με εκπροσώπους της εταιρίας, αυτό στο οποίο δινόταν έμφαση ήταν ''η εμπειρία της αναζήτησης ενός λήμματος και όχι τα πιθανά κέρδη''. Σήμερα, οι χρήστες της μηχανής αναζήτησης θα έρθουν αντιμέτωποι με πληθώρα διαφημίσεων και πληρωμένου περιεχομένου με προτεραιότητα εμφάνισης στην πλατφόρμα, πρωτού ανακαλύψουν αυτό το οποίο πραγματικά αναζητούν με την είσοδό τους στο σάιτ.
Το πιο ανησυχητικό σε σχέση με τα παραπάνω είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με υψηλόβαθμα στελέχη της τεχνολογικής βιομηχανίας, οι χρήστες δεν αντιλαμβάνονται καν ότι τους διοχετεύεται διαφημιστικό περιεχόμενο ή αν το καταλαβαίνουν, το ξεχνούν άμεσα ή δεν το λάμβανουν υπόψη τους, τουλάχιστον άμεσα.
Αντίστοιχα, όταν ξεκίνησε το Facebook, ο ιδρυτής του, Μαρκ Ζάκερμπεργκ, έκανε λόγο για ένα μέσο η δύναμη του οποίου ήταν οι χρήστες του. Σήμερα η πραγματική δύναμη του μέσου είναι η πληθώρα διαφημίσεων και περιεχομένου που φτάνουν στους εκατομμύρια χρήστες του.
Η διάδραση μεταξύ υπολογιστών και ανθρώπων ήταν εξαρχής ένα περίπλοκο ζήτημα και οι προγραμματιστές της Silicon Valley δεν θα αργούσαν να την εκμεταλλευτούν περαιτέρω. Όσα συμβαίνουν μεταξύ του κοινού και αυτής είναι τόσο εκτός της αντίληψής μας, που οι αλγόριθμοι που υφαρπάζουν την υπεραξία της διαδικτυακής αλλά και πραγματικής μας ταυτότητας δύνανται να τη χρησιμοποιήσουν με τρόπους που δεν θα φανταζόμασταν ποτέ.
Οι tech leaders ανά τον κόσμο αντιλαμβάνονται την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους υπολογιστές τους και την εκμεταλλεύονται χρησιμοποιώντας push notifications, surge pricing, συμβουλεύοντάς τους να αποκτήσουν συγκεκριμένους φίλους και να δουν συγκεκριμένες ταινίες και ενημερώνοντάς τους για τις αγορές που έχουν κάνει χρήστες παρόμοιων ενδιαφερόντων. Σύμφωνα με τον Ζάκερμπεργκ μάλιστα, ο μέσος χρήστης χρειαζόταν να αποκτήσει 10 μόλις φίλους στο Facebook για να επιστρέψει στην υπηρεσία μοιράζοντας με αυτή τα δεδομένα του.
Δεν υπάρχει αμφιβολία στο ότι είναι επιτακτική η εύρεση ενός μέσου περιορισμού της ανεξέλεγκτης λειτουργίας της Silicon Valley, ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει την ίδρυση μιας νέας υπηρεσίας. Άλλωστε αν οι ίδιοι οι πολίτες δεν είναι σε θέση να ελέγχουν τον τρόπο που επικοινωνούν, ψωνίζουν και μαθαίνουν τις ειδήσεις, τότε ποιος έχει τον έλεγχο της ίδιας της κοινωνίας;

Το τραγούδι του λιγνιτωρύχου

Sixteen Tons - Wikipedia

  SIXTEEN TONS

ΔΕΚΑΕΞΙ ΤΟΝΟΙ

Some people say a man is made out of mud
A poor man's made out of muscle and blood
Muscle and blood and skin and bones
A mind that's a-weak and a back that's strong

Κάποιοι άνθρωποι λένε ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος από λάσπη
Όμως ο φτωχός είναι φτιαγμένος από μύες και αίμα
Μύες και αίμα και δέρμα και οστά
Μυαλό που δεν κόβει πολύ , αλλά η  σπονδυλική στήλη είναι γερή
 *
You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store
 

Φόρτωσες δεκαέξι τόνους, αλλά τι κέρδισες;
Μια μέρα πιο μεγάλος και πιο βαθιά  στα χρέη
Άγιε Πέτρο, μη με φωνάζεις γιατί δεν θα μπορέσω να έρθω
Χρωστάω και την ψυχή μου στο κατάστημα της εταιρείας.

*
I was born one mornin' when the sun didn't shine
I picked up my shovel and I walked to the mine
I loaded sixteen tons of number nine coal
And the straw boss said "Well, a-bless my soul"

Γεννήθηκα ένα πρωινό που ο ήλιος δεν έλαμπε
Βούτηξα  το φτυάρι μου και πήγα στο ορυχείο
Φόρτωσα δεκαέξι τόνους από άνθρακα  τύπου εννέα
Και το αφεντικό-ανθρωπάκι  μου είπε
"Λοιπόν, ευλόγησε την ψυχή μου"
 *
You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

Φόρτωσες δεκαέξι τόνους, αλλά τι κέρδισες;
Μια μέρα πιο μεγάλος και πιο βαθιά  στα χρέη
Άγιε Πέτρο, μη με φωνάζεις γιατί δεν θα μπορέσω να έρθω
Χρωστάω και την ψυχή μου στο κατάστημα της εταιρείας.
*
I was born one mornin', it was drizzlin' rain
Fightin' and trouble are my middle name
Raised in the Canebrake by an old mama lion
Ain't no a high-toned woman make me walk the line

Γεννήθηκα ένα πρωινό που ψιλόβρεχε
Οι καυγάδες και τα προβλήματα είναι το δεύτερό μου όνομα
Με ανέθρεψε στις καλαμιές η γριά  μου μάνα -λιονταρίνα
Γυναίκα που δεν αξίζει  δεν μπορεί να με βάλει στο σωστό δρόμο

*
You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

Φόρτωσες δεκαέξι τόνους, αλλά τι κέρδισες;
Μια μέρα πιο μεγάλος και πιο βαθιά  στα χρέη
Άγιε Πέτρο, μη με φωνάζεις γιατί δεν θα μπορέσω να έρθω
Χρωστάω και την ψυχή μου στο κατάστημα της εταιρείας.
 *
If you see me comin', better step aside
A lot of men didn't, and a lot of men died
With one fist of iron, and the other of steel
If the right one don't get you then the left one will

Αν με δεις να έρχομαι, καλύτερα θα είναι να κάνεις στην άκρη.
Πολλοί άντρες δεν έκαναν, πολλοί άντρες πέθαναν
Η μια μου γροθιά-από σίδηρο, η άλλη από ατσάλι
Αν δε σε ρίξει η δεξιά, τότε
Θα τα καταφέρει η αριστερή
 *

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

Φόρτωσες δεκαέξι τόνους, αλλά τι κέρδισες;
Μια μέρα πιο μεγάλος και πιο βαθιά  στα χρέη
Άγιε Πέτρο, μη με φωνάζεις γιατί δεν θα μπορέσω να έρθω
Χρωστάω και την ψυχή μου στο κατάστημα της εταιρείας.

 

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΤΟΠΙΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το χυδαίο παιγνίδι με το χρέος και η λεηλασία ενός λαού

Ένας Επονείδιστος Φάκελος


Η «κωλοτούμπα» της Λαγκάρντ για το χρέος επτά χρόνια μετά τη λεηλασία
Όταν, πριν από επτά χρόνια, ελληνικές κυβερνήσεις και τρόικα αντιδρούσαν λυσσαλέα σε αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, επίμονα και σχεδόν μοναχικά σε πέντε άρθρα παρουσίαζα τη διαδικασία αυτή ως μόνη λύση για την ανάπτυξη και τη δημοσιονομική προσαρμογή
Του Δημήτρη Στεργίου



Διάβασα τις δηλώσεις της επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) κυρίας Κριστίν Λαγκάρντ στην ιταλική εφημερίδα Il Sole 24 Ore και μελαγχόλησα, αλλά και αγανάκτησα, διότι πήγαν χαμένα επτά ολόκληρα χρόνια με εφιαλτικές συνέπειες στα ελληνικά νοικοκυριά, την ελληνική οικονομία, τις επιχειρήσεις και το κύρος της χώρας μας από τα καπρίτσια των δανειστών και τη δουλοπρεπή συμπεριφορά ή απίστευτη άγνοια περί τα οικονομικά των ελληνικών κυβερνήσεων. «Χρειάζεται αναδιάρθρωση του χρέους ώστε το μέλλον της ελληνικής οικονομίας να μπορεί να είναι βιώσιμο», τονίζει η κυρία Λαγκάρντ.
Δηλαδή, δήλωσε, χωρίς ένα «συγνώμη», τα αντίθετα που υποστήριζε ευθύς εξαρχής από την ένταξη της χώρας μας στο πρώτο μνημόνιο το 2010. Τότε, δηλαδή, όταν η τότε κυβέρνηση, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Πεταλωτής, ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο τότε σύμβουλος του πρωθυπουργού και μετέπειτα πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήμος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βροντοφώναζαν σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να γίνει και δεν είναι επιθυμητή μια τέτοια διαδικασία, ενώ, τότε, ο γράφων με πέντα άρθρα πρότεινε επίμονα και σχεδόν μοναχικά αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.
Έπρεπε, λοιπόν, να γίνει η λεηλασία της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών νοικοκυριών με τα γνωστά Μνημόνια και περιβόητα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα, να αποκτήσει μιαν εφιαλτική δυναμική το δημόσιο χρέος, να κατακλυσθεί ο προϋπολογισμός ξανά από ελλείμματα, να καλπάσει η ανεργία και να βαθαίνει ολοένα και περισσότερο η ύφεση επί 18 μήνες για να αντιληφθούν οι ντόπιοι και διεθνείς ολετήρες της χώρας μας στη Σύνοδο Κορυφής στις 26 Οκτωβρίου του 2011 αυτό που επί 18 μήνες μήνες συνεχώς προτείναμε, δηλαδή αναδιάρθρωση ή «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 50%, αλλά αντ΄ αυτού έχει «κούρεμα» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και των χρεών προς τους ιδιώτες!!!
Οι φίλοι αναγνώστες μας θα θυμούνατι ότι ο γράφων από την αρχή και με ντοκουμέντα υποστήριζε και πρότεινε ότι η μόνη λύση για τη δημοσιονομική προσαρμογή και την επιστροφή της χώρας μας σε αναπτυξιακή τροχιά είναι η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Ωστόσο, η πρόταση αυτή είχε προκαλέσει τότε λυσσαλέες αντιδράσεις τόσο από τον τότε ή τότε πρωθυπουργούς και όλα σχεδόν τα κυβερνητικά στελέχη όσο και από την τρόικα!
Με λύπη και αγανάκτηση και για τη δικαίωσή μας αυτή, επιτρέψτε μου να παραθέσω στη συνέχεια τα πλήρη κείμενα των σχετικών άρθρων μας που αναφέρονταν στην επίμονη πρότασή μας για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους:
Πρώτο άρθρο (αναρτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2010)
  • Γιατί, αντί της επωφελούς αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, προτείνουν μόνο επαχθή Μνημόνια!
Ας διαβάσουν οι «τρομολάγνοι» τις ευνοϊκές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους για τις δανείστριες τράπεζες και χώρες και τις οφειλέτιδες χώρες που επισημαίνει ο αείμνηστος καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος με έναν άλλο Αμερικανό συνάδελφό του (βραβείο Νόμπελ) σε άρθρο τους το 1989.
Αβάσιμες χαρακτηρίζει τις ανησυχίες για αναδιάρθρωση του χρέους ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ, Όλι Ρεν, σε άρθρο του στη Wall Street Journal με τίτλο «Ελληνική Αναγέννηση». «Γνωρίζω ότι οι ελληνικές μεταρρυθμίσεις δεν έχουν δώσει τέλος στις ανησυχίες πως η Αθήνα θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της. Όμως, για πολλούς αλληλένδετους λόγους, βρίσκω αυτές τις ανησυχίες αβάσιμες», επισημαίνει ο κ. Ρεν. Όπως αναφέρει η Ελλάδα πήρε δραστικά μέτρα για να αντιστρέψει την δύσκολη κατάσταση και τα μέτρα αυτά θα πείσουν. Έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στην πάταξη της φοροδιαφυγής, στην απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, στην περικοπή των συντάξεων, την αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης και στη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος με μείωση της γραφειοκρατίας. Σύμφωνα με τον επίτροπο, το πρόγραμμα της Ελλάδας είναι φιλόδοξο, αλλά και ρεαλιστικό, ενώ η πιστή εφαρμογή του είναι πολύ πιθανό να αυξήσει τον αριθμό ανάπτυξης από το αναμενόμενο.
Αλλά, προς τι οι ανησυχίες; Το ερώτημα, ύστερα και από πολλές αντιδράσεις που εκδηλώνονται εντός και εκτός της χώρας μας για το θέμα αυτό είναι: γιατί προκαλεί ανησυχίες μια αναδιάρθρωση του (υψηλού) δημόσιου χρέους; Η απάντηση, προφανώς, εντοπίζεται στη διαπίστωση ότι όλοι αυτοί οι «τρομολογάνοι» της αναδιάρθρωσης του (ελληνικού) δημόσιου χρέους επιδιώκουν με συνεχή Μνημόνια να καταλύουν οιονεί την εθνική κυριαρχία με τις ιταμές παρεμβάσεις τους και να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία και τη χώρα με τα «βάρβαρα» μέτρα που κάθε φορά προτείνουν. Διότι, η κακοδαιμονία του ελληνικού οικονομικού προβλήματος είναι γνωστή: δεν προωθούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις διότι δεν τις αντέχουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Κι εκεί «πατάνε» και μιλούν για ανησυχίες στην περίπτωση αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.
Την απάντηση σε όλους αυτούς «τρομολογάνους» την έχει δώσει ο καθηγητής μου και ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος με τη συνεχή διεθνή αρθρογραφία του για την ανάγκη και τις επωφελείς επιπτώσεις μιας απόφασης για αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους μιας (τριτοκοσμικής) χώρας. Το σχετικό τελευταίο δημοσίευμα του καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου, σε συνεργασία με τον Αμερικανό καθηγητή Lawrence R. Klein (βραβείο Νόμπελ) του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1989. Στο άρθρο αυτό, επισημαίνονταν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
«Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αδυναμία των χωρών του Τρίτου Κόσμου να εξοφλήσουν το εξωτερικό χρέος τους επιδεινώνει το χάος και απειλεί με κατάρρευση το παγκόσμιο τραπεζιτικό και πιστωτικό σύστημα με συνέπεια την έκρηξη μιας παγκόσμιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης σοβαρών διαστάσεων. Έτσι, ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσουμε το περιεχόμενο της παγκόσμιας στρατηγικής και να βρούμε ρεαλιστικές λύσεις προτού είναι πολύ αργά…»
Και οι δύο καθηγητές προτείνουμ πράγματι, ρεαλιστικές λύσεις, όπως αναστολή για δέκα χρόνια όλων των πληρωμών με ένα επιτόκιο 4%, παράταση της προθεσμίας εξόφλησης του κεφαλαίου μετά περίοδο χάριτος δέκα ετών για είκοσι χρόνια ακόμη κλπ.
Στο ίδιο άρθρο παρουσιάζονται και οι ευνοϊκές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους για τις δανείστριες τράπεζες και για τις οφειλέτιδες χώρες (περίοδος ανάπαυλας για ανάκαμψη της οικονομίας, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, λήψη από τις δανείστριες τράπεζες ή χώρες ολόκληρου του δανείου με τους τόκους κλπ).
Κι όμως, όλα αυτά ο κ. Ρεν τα χαρακτηρίζει ως … ανησυχίες. Και, φυσικά, προτείνονται κείμενα Μνημονίων, τα οποία συνυπογράφει ασμένως και η ελληνική κυβέρνηση…

Δεύτερο άρθρο (αναρτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2010)
  • Εξηγήστε μας, κύριε Παπαδήμο, γιατί δεν είναι «επιθυμητή» μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους
Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, δήλωσεσε διεθνές πρακτορείο ειδήσεων Market News International ότι η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της. «Αυτό δεν είναι ούτε επιθυμητό ούτε πιθανό», είπε, προσθέτοντας ότι «η ελληνική Κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκές αρχές το έχουν αποκλείσει».
Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος επί σειράν ετών, ήταν «ορκισμένος εχθρός» του υψηλού δημόσιου χρέους της χώρας μας και, συνεχώς, επεσήμανε τις δυσμενείς επιδράσεις του στη διαμόρφωση των δημόσιων ελλειμμάτων (υψηλά τοκοχρεολύσια) και τους περιορισμούς που συνεπάγεται στην προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Επίσης, διετέλεσε και επί σειρά ετών και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία κι αυτή είναι μόνιμος εχθρός του υψηλού δημόσιου χρέους σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης και, φυσικά, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τώρα που έγινε σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, δήλωσε διεθνές πρακτορείο ειδήσεων Market News International ότι η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της. «Αυτό δεν είναι ούτε επιθυμητό ούτε πιθανό», είπε, προσθέτοντας ότι «η ελληνική Κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκές αρχές το έχουν αποκλείσει».
Για να το πει αυτό ο κ. Παπαδήμος, ως έμπειρος οικονομολόγος και κεντροτραπεζίτης κάτι ξέρει. Ναι, αλλά δεν μας το λέει! Δεν εξηγεί γιατί δεν είναι επιθυμητή μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και προτιμά η χώρα μας ένα επαίσχυντο Μνημόνιο και απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Εμείς, σε προηγούμενα άρθρα μας είχαμε απαριθμήσει τις ευνοϊκές επιδράσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους στην οικονομία, τα δημοσιονομικά, τους φορολογούμενους και τα ελληνικά νοικοκυριά. Τις υπενθυμίζουμε γράφοντας τότε τα ακόλουθα:
Ας διαβάσουν οι «τρομολάγνοι» τις ευνοϊκές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους για τις δανείστριες τράπεζες και χώρες και τις οφειλέτιδες χώρες που επισημαίνει ο αείμνηστος καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος με έναν άλλο Αμερικανό συνάδελφό του (βραβείο Νόμπελ) σε άρθρο τους το 1989.
Αβάσιμες χαρακτηρίζει τις ανησυχίες για αναδιάρθρωση του χρέους ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ, Όλι Ρεν, σε άρθρο του στη Wall Street Journal με τίτλο «Ελληνική Αναγέννηση». «Γνωρίζω ότι οι ελληνικές μεταρρυθμίσεις δεν έχουν δώσει τέλος στις ανησυχίες πως η Αθήνα θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της. Όμως, για πολλούς αλληλένδετους λόγους, βρίσκω αυτές τις ανησυχίες αβάσιμες», επισημαίνει ο κ. Ρεν. Όπως αναφέρει η Ελλάδα πήρε δραστικά μέτρα για να αντιστρέψει την δύσκολη κατάσταση και τα μέτρα αυτά θα πείσουν. Έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στην πάταξη της φοροδιαφυγής, στην απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, στην περικοπή των συντάξεων, την αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης και στη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος με μείωση της γραφειοκρατίας. Σύμφωνα με τον επίτροπο, το πρόγραμμα της Ελλάδας είναι φιλόδοξο, αλλά και ρεαλιστικό, ενώ η πιστή εφαρμογή του είναι πολύ πιθανό να αυξήσει τον αριθμό ανάπτυξης από το αναμενόμενο.
Αλλά, προς τι οι ανησυχίες; Το ερώτημα, ύστερα και από πολλές αντιδράσεις που εκδηλώνονται εντός και εκτός της χώρας μας για το θέμα αυτό είναι: γιατί προκαλεί ανησυχίες μια αναδιάρθρωση του (υψηλού) δημόσιου χρέους; Η απάντηση, προφανώς, εντοπίζεται στη διαπίστωση ότι όλοι αυτοί οι «τρομολογάνοι» της αναδιάρθρωσης του (ελληνικού) δημόσιου χρέους επιδιώκουν με συνεχή Μνημόνια να καταλύουν οιονεί την εθνική κυριαρχία με τις ιταμές παρεμβάσεις τους και να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία και τη χώρα με τα «βάρβαρα» μέτρα που κάθε φορά προτείνουν. Διότι, η κακοδαιμονία του ελληνικού οικονομικού προβλήματος είναι γνωστή: δεν προωθούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις διότι δεν τις αντέχουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Κι εκεί «πατάνε» και μιλούν για ανησυχίες στην περίπτωση αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.
Την απάντηση σε όλους αυτούς «τρομολογάνους» την έχει δώσει ο καθηγητής μου και ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος με τη συνεχή διεθνή αρθρογραφία του για την ανάγκη και τις επωφελείς επιπτώσεις μιας απόφασης για αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους μιας (τριτοκοσμικής) χώρας. Το σχετικό τελευταίο δημοσίευμα του καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου, σε συνεργασία με τον Αμερικανό καθηγητή Lawrence R. Klein (βραβείο Νόμπελ) του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1989. Στο άρθρο αυτό, επισημαίνονταν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
«Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αδυναμία των χωρών του Τρίτου Κόσμου να εξοφλήσουν το εξωτερικό χρέος τους επιδεινώνει το χάος και απειλεί με κατάρρευση το παγκόσμιο τραπεζιτικό και πιστωτικό σύστημα με συνέπεια την έκρηξη μιας παγκόσμιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης σοβαρών διαστάσεων. Έτσι, ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσουμε το περιεχόμενο της παγκόσμιας στρατηγικής και να βρούμε ρεαλιστικές λύσεις προτού είναι πολύ αργά…»
Και οι δύο καθηγητές προτείνουμ πράγματι, ρεαλιστικές λύσεις, όπως αναστολή για δέκα χρόνια όλων των πληρωμών με ένα επιτόκιο 4%, παράταση της προθεσμίας εξόφλησης του κεφαλαίου μετά περίοδο χάριτος δέκα ετών για είκοσι χρόνια ακόμη κλπ.
Στο ίδιο άρθρο παρουσιάζονται και οι ευνοϊκές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους για τις δανείστριες τράπεζες και για τις οφειλέτιδες χώρες (περίοδος ανάπαυλας για ανάκαμψη της οικονομίας, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, λήψη από τις δανείστριες τράπεζες ή χώρες ολόκληρου του δανείου με τους τόκους κλπ).
Κι όμως, όλα αυτά ο κ. Ρεν τα χαρακτηρίζει ως … ανησυχίες. Και, φυσικά, προτείνονται κείμενα Μνημονίων, τα οποία συνυπογράφει ασμένως και η ελληνική κυβέρνηση…
Τρίτο άρθρο (αναρτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2010)
  • Δικαίωση από τον διάσημο οικονομολόγο Νούριελ Ρουμπινί για αναδιάρθρωση του χρέους
Ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στον Αθανάσιο Έλλις («Καθημερινή» 24 Οκτωβρίου 2010) ότι θα γίνει οπωσδήποτε η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδος, δικαιώνοντας τη (μοναχική) αρθρογραφία μας για το μείζον αυτό θέμα.
Στο άρθρο μας υπό τον τίτλο «εξηγήστε μας, κύριε Παπαδήμο, γιατί δεν είναι «επιθυμητή» μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και στη συνέχεια ένα άλλο υπό τον τίτλο « Γιατί, αντί της επωφελούς αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, προτείνουν μόνο επαχθή Μνημόνια!», επιμέναμε ότι είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα και τους δανειστές της (πλην των «διεθνών κερδοσκόπων») μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας. Την ίδια όμως στιγμή η κυβέρνηση, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Πεταλωτής, ο σημερινός σύμβουλος του πρωθυπουργού, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Λουκάς Παπαδήμος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βροντοφώναζαν σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να γίνει και δεν είναι επιθυμητή μια τέτοια διαδικασία. Τώρα, ο διάσημος οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στον Αθανάσιο Έλλις («Καθημερινή» 24 Οκτωβρίου 2010) ότι θα γίνει η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδος.
«Παρά την εφαρμογή σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στο τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή του», υποστηρίζει ο κ. Ρουμπινί. «Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε την αναδιάρθρωση υπό πίεση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί» επιμένει ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Ιρανοεβραίος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει την Ελλάδα «LehmaBrothers της Ευρώπης» και θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ και την Ε. Ε. το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα όταν γίνει αυτή να μην είναι πλέον ελεγχόμενη.
Ο κ. Ρουμπινί, τον οποίο το περιοδικό Time συμπεριέλαβε πέρυσι στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, οφείλει τη φήμη του στην πρόβλεψη που έκανε το 2005 περί επερχόμενης κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ και γενικευμένης οικονομικής καταστροφής. Το 2008 το περιοδικό Fortune ανέφερε ότι «όταν το 2005 ο Ρουμπινί έλεγε πως οι τιμές των ακινήτων επέπλεαν σε ένα κύμα εικασιών, το οποίο σύντομα θα βύθιζε την οικονομία, πολλοί τον περιέγραφαν ως Κασσάνδρα, αλλά τώρα αποδεικνύεται σοφός».
Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «άρα, επιμένετε ότι η πτώχευση είναι αναπόφευκτη», η απάντησή του είναι η εξής: «Για μένα είναι αναπόφευκτη. Θα συμβεί. Διότι είναι αδύνατον να επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που φθάνει στο 150% του ΑΕΠ. Να αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με δημόσιο, να μπορέσει να αποπληρώσει το ΔΝΤ και την Ε. Ε. ύστερα από τρία χρόνια, και να επιστρέψει στις αγορές με τα spreads να παραμένουν στο ζενίθ. Θα χρειαστεί μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε τη αναδιάρθρωση υπό πίεση. Εχει συμβεί τόσες φορές. Και κανείς δεν πιστεύει ότι δεν θα συμβεί και στην περίπτωση της Ελλάδας. Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Θα έχουμε, λοιπόν, ουσιαστικές πτωχεύσεις (effective defaults), ίσως όχι επίσημες, αλλά ακόμη και εάν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε την βρώμικη λέξη «πτώχευση», θα είναι ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρέους οι οποίες θα αρχίσουν από την Ελλάδα. Δεν έχω καμία αμφιβολία επ’ αυτού».
Τέταρτο άρθρο (αναρτήθηκε 1 Δεκεμβρίου 2010)
  • Τελικά, την «αναδιάρθρωση του χρέους» τώρα τη λένε … «επιμήκυνση»!
Πλήρης δικαίωση του διάσημου οικονομολόγου Νούριελ Ρουμπίνι και της αρθρογραφίας μας, σε πείσμα της κυβέρνησης και στελεχών της τρόϊκας που επέμεναν να λένε ότι «δεν είναι επιθυμητή» και «αναγκαία»!
Οι αναγνώστες μας θυμούνται την επίμονη αρθρογραφία μας για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, η οποία στηριζόταν στην εφιαλτική συσσώρευση τόκων και χρεολυσίων έως το 2015 εξαιτίας τν παλαιών δανείων και εκείνου των 110 δισ. ευρώ της τρόϊκας έως το 2014. Τότε, κυβέρνηση, στελέχη της κυβέρνησης και της τρόϊκας απέκλειαν μετά βδελυγμίας μια τέτοια περίπτωση, χαρακτηρίζοντάς την ως «μη επιθυμητή» και «ως μη αναγκαία»
Τώρα, ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, σε συνομιλία που είχε με Έλληνες δημοσιογράφους, στο περιθώριο της δεύτερης ημέρας της Συνόδου Κορυφής Αφρικής-ΕΕ, στην Τρίπολη της Λιβύης, μίλησε για «θετική απόφαση γύρω από τη δρομολόγηση της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του ελληνικού δανείου» που «ουσιαστικά αίρει ένα σημαντικό βάρος της γρήγορης αποπληρωμής»,, τόνισε.
Παραθέτουμε το σχετικό άρθρο μας υπό τον τίτλο «Δικαίωση από τον διάσημο οικονομολόγο Νουριέλ Ρουμπίνι για αναδιάρθρωση του χρέους»:
«Ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στον Αθανάσιο Έλλις («Καθημερινή» 24 Οκτωβρίου 2010) ότι θα γίνει οπωσδήποτε η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδος, δικαιώνοντας τη (μοναχική) αρθρογραφία μας για το μείζον αυτό θέμα. Στο άρθρο μας υπό τον τίτλο «εξηγήστε μας, κύριε Παπαδήμο, γιατί δεν είναι «επιθυμητή» μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και στη συνέχεια ένα άλλο υπό τον τίτλο « Γιατί, αντί της επωφελούς αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, προτείνουν μόνο επαχθή Μνημόνια!», επιμέναμε ότι είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα και τους δανειστές της (πλην των «διεθνών κερδοκόπων») μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας. Την ίδια όμως στιγμή η κυβέρνηση, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Πεταλωτής, ο σημερινός σύμβουλος του πρωθυπουργού, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Λουκάς Παπαδήμος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βροντοφώναζαν σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να γίνει και δεν είναι επιθυμητή μια τέτοια διαδικασία. Τώρα, ο διάσημος οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στον Αθανάσιο Έλλις («Καθημερινή» 24 Οκτωβρίου 2010) ότι θα γίνει η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδος.
«Παρά την εφαρμογή σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στο τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή του», υποστηρίζει ο κ. Ρουμπινί. «Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε την αναδιάρθρωση υπό πίεση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί» επιμένει ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Ιρανοεβραίος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει την Ελλάδα «LehmaBrothers της Ευρώπης» και θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ και την Ε. Ε. το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα όταν γίνει αυτή να μην είναι πλέον ελεγχόμενη.
Ο κ. Ρουμπίνι, τον οποίο το περιοδικό Time συμπεριέλαβε πέρυσι στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, οφείλει τη φήμη του στην πρόβλεψη που έκανε το 2005 περί επερχόμενης κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ και γενικευμένης οικονομικής καταστροφής. Το 2008 το περιοδικό Fortune ανέφερε ότι «όταν το 2005 ο Ρουμπινί έλεγε πως οι τιμές των ακινήτων επέπλεαν σε ένα κύμα εικασιών, το οποίο σύντομα θα βύθιζε την οικονομία, πολλοί τον περιέγραφαν ως Κασσάνδρα, αλλά τώρα αποδεικνύεται σοφός».[.......]

Συνεχίστε την ανάγνωση του άρθρου ΕΔΩ:

*Το χυδαίο παιγνίδι με το χρέος και η λεηλασία ενός λαού

Ποιος σκότωσε τον κύριο Σεληνόφωτο;

Who killed Mr. Moonlight?

Consider green lakes
And the idiocy of clocks
Someone shot nostalgia in the back
Someone shot our innocence
And all our colors have run

A broken arrow in a bloody pool
The wound in the face
Of midnight proposals
Someone shot nostalgia in the back
Someone shot our innocence

In the shadow of his smile
In the shadow of his smile
In the shadow of his smile
In the shadow of his smile

All our dreams have melted down
We are hiding in the bushes
From dead men
Doing Douglas Fairbanks' stunts

All our stories burnt
Our films lost in the rushes
We can't paint any pictures
As the moon had all our brushes

Extracting wasps from stings in flight
Who killed Mr. Moonlight?
Extracting wasps from stings in flight
Who killed Mr. Moonlight?
Extracting wasps from stings in flight
Who killed Mr. Moonlight?
In the shadow of his smile
In the shadow of his smil

Bauhaus (band) - Wikipedia


Να στηρίξουμε τον πολιτικό που το κόμμα του και οι υπουργοί του δεν γυροφέρνουν στα σαλόνια της διαπλοκής και της συναλλαγής



Αποτέλεσμα εικόνας για ΤσίπραςΓιατί πρέπει να στηριχθεί ο Τσίπρας ως τις εκλογές


Του Γ. Λακόπουλου
anoixtoparathyro.gr


Το 41,3% προτιμάει να γίνουν οι εκλογές στο τέλος της τετραετίας και το 43,7% το βλέπει κιόλας. Παρόλα αυτά το 30,7% σήμερα ψηφίζει ΝΔ, ενώ όσοι ταυτίζονται με τον συνταγματικό χρόνο των εκλογών ρίχνουν μόνο 21,3% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζει αυτό το ενδεχόμενο.
Τα υπόλοιπα τα αντιλαμβάνεται η εταιρία που διαμορφώνει την «εκτίμηση ψήφου» στο 35,2 έναντι 24,4%. Όσο για το «Κίνημα Αλλαγής» προτού καν υπάρξει, χωρίς πρόγραμμα και ιδεολογία, πάει πάνω από το 11%. Μπράβο.
Ήταν μια ακόμη δημοσκόπηση που τοποθέτησε τα ελληνικά πολιτικά πράγματα στο χώρο του παράλογου. Ενώ οι πάντες στον πλανήτη τοποθετούνται υπέρ της σημερινής κυβέρνησης, στην Ελλάδα οι «πίτες» των δημοσκόπων εμφανίζουν τους πολίτες να προτιμούν τη …ΝΔ.
Ενώ ο χώρος ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ βρίσκεται σε κρίση, οι δημοσκοπήσεις μας λένε ότι η συνένωση όσων βρίσκονται σε κρίση αποδίδει. Το άθροισμα της αποτυχίας βγάζει επιτυχία. Είδες ο Πόντας;
Όσο ο Νίκος Παππάς ως αρμόδιος υπουργός, καθυστερεί να νομοθετήσει ότι για τις δημοσκοπήσεις θα γίνεται γνωστός ο χρηματοδότης και το σώμα τους θα ελέγχεται από ανεξάρτητη αρχή, είναι εύλογη η υπόνοια ότι εντάσσονται σε ένα πολιτικό παιχνίδι που διευθύνουν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και μιντιάρχες. Όσοι επιδιώκουν να αντικαταστήσουν τη σημερινή κυβέρνηση που τους έχει βάλει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι με τους προθύμους της ΝΔ.
Με άλλα λόγια σε μια στιγμή που διακυβεύεται η πορεία της χώρας και για πρώτη φορά μετρά από χρόνια φαίνεται φως στο τούνελ κάποιοι στήνουν προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης. Η αντιπολίτευση απολύτως υπεύθυνη για τη χρεοκοπία, όχι μόνο δεν συνδράμει τη χώρα ούτε καν συντονίζεται με το διεθνές κλίμα.
Η Ελλάδα έχει υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα. Η αντιπολίτευση θέλει την εξουσία, για να την ασκήσει όπως και πριν: με την οικονομική εξουσία και τους μιντιάρχες που στράφηκαν και εναντίον της ΝΔ όταν ο Καραμανλής επιχείρησε εξυγίανση. Όποιος δεν παραδίδει τα κλειδιά της χώρας στους «νταβατζήδες» βάλλεται  -με αθέμιτα μέσα κατά κανόνα- από όποιο κόμμα και αν προέρχεται.
Αυτά είναι ένας ακόμη λόγος για να απαντήσει κανείς με καθαρή σκέψη στο ερώτημα; Γιατί πρέπει να στηριχθεί σήμερα ο Τσίπρας. Δεν είναι υπόθεση που αφορά την κυβέρνηση. Αφορά την πορεία της χώρας και το δημόσιο συμφέρον.
Ο σημερινός Πρωθυπουργός και το κόμμα του έχουν παρελθόν που σηκώνει πολύ κριτική, κάνουν ακόμη λάθη και η σύμπραξή με τον Καμμένο όσο και αν έχει την εξήγηση της- δεν καταπίνεται. Αλλά υπάρχουν περισσότεροι λόγοι για τους οποίους οι δημοκρατικοί πολίτες πρέπει να δώσουν την υποστήριξή τους στην κυβέρνησή τους, ως τις επόμενες εκλογές.  Αυτό δεν τους καθιστά  οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ. Τους καθιστά πολίτες μια συναίσθηση του ρολού τους.
Ο ένας λόγος είναι ότι ‘και για όσους δεν ακολουθούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως  κόμμα- δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο στο δημόσιο βίο. Βλέπει κανείς κανένα πιο ενδιαφέροντα πολιτικό από τον  σημερινό Πρωθυπουργό;
Μήπως οι γόνοι που συνασπίζονται για να τον ανταγωνιστούν έχουν περισσότερα προσόντα; Ή μήπως έχουν να προσκομίσουν τίποτε καλύτερο; Αντίθετα και ο Μητσοτάκης και η Γεννηματά εκπροσωπούν δυο κόμματα που φέρουν ευθύνη για την υστέρηση, την διαφθορά και τη χρεοκοπία.
Στη σύγκρισή τους με τον Τσίπρα έτσι κι αλλιώς δεν αντέχουν.  Υπάρχουν χάρη στην ταύτισή τους με τους μιντιάρχες. Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν την ήξεραν καν τη Γεννηματά σε κάποια συγκροτήματα.
Δεύτερος λόγος. Η σημερινή κυβέρνηση, πάρα το βαρύ παρελθόν της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, ανέλαβε να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα εξόδου από το Μνημόνιο με δημοσιονομική εξυγίανση και μεταρρυθμίσεις και το κάνει, όπως όλοι της αναγνωρίζουν.  Αυτό από μόνο του οδηγεί στην στην έξοδο από τη κρίση. Η Κυβέρνηση χρεώνεται το κόστος υλοποίησης μιας πολιτικής περιορισμών για την οποία δεν ειαι υπεύθυνη, αλλά τουλάχιστον ανοίγει δρόμο για το τέλος αυτής της πολιτικής. Οι άλλοι παρότι ψήφισαν στη Βουλή αυτή την πολιτική το 3ο Μνημόνιο- ως αναγκαία για την έξοδο, σήμερα την αντιπολιτεύονται υποκριτικά και μικροκομματικά.
Τρίτος λόγος είναι ότι ο Τσίπρας, αν μη τι άλλο, δεν κουβαλάει τις αμαρτίες του παρελθόντος, ως πολιτικός. Το κόμμα του και οι υπουργοί του δεν γυροφέρνουν στα σαλόνια της διαπλοκής και της συναλλαγής. Έχει ανοικτό μέτωπο με τους «νταβατζήδες» που χειραγωγούσαν το δημόσιο βίο για να απορροφούν τους οικονομικούς πόρους. Σκάνδαλα επί σκανδάλων για δεκαετίες- τα ξεχάσαμε;
Η εξάρτηση της πολιτικής από το χρήμα και τα ΜΜΕ είναι μια από τις πηγές της κακοδαιμονίας της χώρας. Ο βίος και η πολιτεία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι γνωστός. Ο Τσίπρας τέτοια εξάρτηση δεν έχει και αυτό είναι κέρδος για το δημόσιο βίο.
Οι Συριζαίοι έχουν κουσούρια, αλλά δεν κλέβουν ούτε αλλάζουν τρόπο ζωής με το κρατικό χρήμα. Οι εξωθεσμικοί παράγοντες δεν καλούν τον πρωθυπουργό για οδηγίες. Ούτε έχουν τη δική τους ΚΟ στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η Βουλή δεν νομοθετεί με υποδείξεις….
Δεν είναι λοιπόν θέμα ιδεολογικής ταύτισης η συμπάθεια στον ΣΥΡΙΖΑ η άποψη ότι πρέπει να στηριχθεί ο σημερινός Πρωθυπουργός για να ολοκληρωθεί αυτό που κάνει. Τα πράγματα έχουν μπει σε ένα δρόμο. Υπάρχει ελπίδα για πρώτη φορά. Υπάρχει διεθνής αναγνώριση και στήριξη.  Ως τις επόμενες εκλογές υπάρχει ένας στόχος που πρέπει να επιτευχθεί και να μην δοθεί ευκαιρία για πισωγυρίσματα.
Από εκεί και πέρα τα κόμματα θα καταθέσουν τις προτάσεις τους  μπροστά στην επομένη κάλπη και οι πολίτες θα αποφανθούν. Θα κάνουν τον απολογισμό για όλες τις φάσεις της κρίσης για όλους και για όλα και θα δώσουν στον καθένα αυτό που του ανήκει. Οι πολίτες, όχι τα συγκροτήματα συμφερόντων και τα ΜΜΕ.
Αν εμφανιστεί κάτι καλύτερο, πρώτοι οι πολίτες θα το διαισθανθούν όπως γίνεται πάντα. Δεν μπορούν να το επιβάλλουν οι μιντιάρχες νεκρανασταίνοντας πολιτικούς που κρίθηκαν ήδη, ή  επιμένοντας στην… κληρονομική δημοκρατία.
Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια αμοραλιστών που θέλουν εξουσία για την εξουσία. Παιχνίδια όσων θέλουν να σταματήσει η πορεία εξόδου από την κρίση. Θέλουν μια κυβέρνηση που θα ελέγχουν για να τους σώσει και να φέρει τα πράγματα στην προηγούμενη αμαρτωλή κατάσταση. Και ατυχώς υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που συντάσσονται μαζί τους. Από εξάρτηση ή από μωροφιλοδοξία.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2017

Oldsmobile: το θρυλικό αυτοκίνητο της General Motors σε ένα από τα πετυχημένα καρτούν του της δεκαετίας του ΄30

1940 Oldsmobile Series 60 Sedan.jpgRun time 6:28 Producer Fleischer Studios Sponsor Oldsmobile Motor Company Audio/Visual Sd, B&W Shotlist MUSICAL CARTOON. This Fleischer Studios sing-along cartoon contains a surprising amount of immodest imagery. Lovely "Lucille" is menaced by a mustachioed villain/voyeur but then is rescued by her pint-sized true love. Since both suitors own Oldsmobiles, there doesn't seem to be much of a point. Watch for the candy cane-licking sequence. "You can go as far as you like with me in my merry Oldsmobile....".

Μια ευτυχισμένη Εσμεράλδα

Το μπαλέτο Εσμεράλδα εκτυλίσσεται  σε τρεις πράξεις και πέντε σκηνές,  είναι  εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα Η Παναγία των Παρισίων* του Βίκτορα Ουγκό Hugo και   χορογραφημένο  από τον Jules Perrot,  σε μουσική Cesare Pugni, 
Η υπόθεση του μπαλέτου ακολουθεί χαλαρά ως ένα σημείο το  βιβλίο αλλά έχει διαφορετικό τέλος , με ευτυχή κατάληξη αντί της τραγικής τύχης που επιφυλάσσει ο συγγραφέας στους ήρωές του.

Η Παναγία των Παρισίων (βιβλίο) - Βικιπαίδεια

La Esmeralda (ballet) - Wikipedia

Ο  Murman Kutchava γεννήθηκε το 1962 στο Kutaisi της Γεωργίας. Το 1988 αποφοίτησε από την Κρατική Ακαδημία Τεχνών της Τιφλίδας. Από το 1998 είναι μέλος της Ένωσης Γεωργιανών Καλλιτεχνών και συμμετέχει ενεργά σε oμαδικές  εκθέσεις από το 1990. Το ύφος του είναι απλό, αν και μερικές φορές πολύ ανάλαφρο, έχοντας ως κύρια θέματά του νεαρά κορίτσια , κοπέλες , πανέμορφα τοπία και νεκρές φύσεις .
Πηγή:figurationfeminine.blogspot.gr





                           

Τα τελευταία (παιδικά βιβλία)  της χρονιάς 

 

της Μαρίζας Ντεκάστρο

Πηγή: oanagnostis.gr



H Μαρίζα Ντεκάστρο καταγράφει με λίγα λόγια  μερικά από τα παιδικά βιβλία που εκδόθηκαν στα όρια των γιορτών.

Ποίηση και ομορφιά
Στη μύτη του κουταβιού μια ακριδούλα (εκδ. Νεφέλη). Η συνεργασία της εκλεκτικής Ροδούλας Παππά με την εικονογράφο Seng Soun Ratanavanh, από το Λάος και πολιτογραφημένη Γαλλίδα, έδωσε ένα από τα ομορφότερα εικονογραφημένα βιβλία της χρονιάς που τελειώνει! Το βιβλίο της είναι ποίηση, ποίηση με τα χαϊκού για τις εποχές, ποίηση εικόνων που μας οδηγούν στην πολυχρωμία της γιαπωνέζικης ζωγραφικής, ποίηση που μπορούν να την καταλάβουν, να την πούνε τα μικρά αλλά και να δοκιμάσουν να συνθέσουν και αυτά με τη σειρά τους διαβάζοντας τις εικόνες. Ένα βιβλίο που όσο και αν το ψάχνεις δεν εξαντλείται με μια ανάγνωση!
Διακριτική ποίηση στο βιβλίο του Πάνου Κυπαρίσση, Το παραμύθι της μοναξιάς, (εικ. Μαρίνα Δημόπουλου, εκδ. Καλειδοσκόπιο). Δυο δέντρα, ένα φυλλοβόλο και ένα αειθαλές, παλιοί γνωστοί, φυτρώνουν πλάι πλάι και συζητούν για κινδύνους, χαρές και συντροφικότητα με τη σοφία που μόνο τα μεγάλα δέντρα έχουν… Άνοιξα το βιβλίο και νόμισα ότι διάβαζα αέρινες σελίδες. Μπορεί ποτέ ένα βιβλίο να είναι αέρινο; Είναι η διάφανη απεικόνιση των δυνατών δέντρων, οι χαμηλοί τόνοι των χρωμάτων, οι εικόνες που κυλούν απαλά προς τα λόγια τους; Το Καλειδοσκόπιο τίμησε και πάλι τους αναγνώστες του!
Η Ιστορία μπορεί να γραφτεί με χίλιους δυο τρόπους
… σαν συζήτηση,
όπως τη μεταφέρει ο Νίκος Ποταμιάνος από τις κουβέντες με την κόρη του όταν του είπε Γιατί οι πρώτοι άνθρωποι δεν ήξεραν τίποτα (εικ. Πέτρος Χριστούλιας, εκδ. Κέδρος). Ο συγγραφέας απαντάει σε ένα πραγματικό ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί όταν διδάσκουν την προϊστορία: να αποδείξουν και να πείσουν τα παιδιά ότι οι πρώτοι άνθρωποι ήταν πανέξυπνοι και εφευρετικοί και είναι αυτοί που έβαλαν τα θεμέλια για τον πολιτισμό.
… σαν συναρπαστικό ταξίδι,
όπως το σχεδίασε για τα εγγόνια του ο Giuseppe Zanetto, καθηγητής της ελληνικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Μιλάνου, σ’ έναν ταξιδιωτικό οδηγό των σημαντικότερων αρχαιολογικών χώρων (Δελφοί, Μυκήνες, Ολυμπία, Αθήνα). Ταξίδι στην Ελλάδα, χώρα των μύθων, των θεών και των ηρώων, (εικ. Camilla Pintonato, μτφρ. Γιάννα Σκαρβέλη, εκδ. Ελληνικά Γράμματα). Το διάβασα και είναι απολύτως κατατοπιστικό με πληροφορίες που θα ενδιαφέρουν τα παιδιά, χάρτες και εικονογράφηση που εμπνέεται από την αρχαία αγγειογραφία. Ωστόσο, παρόλο που είναι παιδικό βιβλίο, θα πρότεινα να το διαβάσουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί που θα επιχειρήσουν να ξεναγήσουν παιδιά ώστε να δούνε πώς δένονται οι γνωστικές πληροφορίες  μεταξύ τους, πόσες και τι είδους μπορεί είναι.
Στην ίδια σειρά Η Οδύσσεια του Ομήρου, του ίδιου συγγραφέα, όπως την αφηγούνται ‘αυτόπτες μάρτυρες’ των γεγονότων- η Αρήτη, ο Τηλέμαχος, ο Εύμαιος και ο ίδιος ο Οδυσσέας, μια Οδύσσεια όπου η μοντέρνα αφήγηση δένεται αρμονικά με τα αρχαιογνωστικά και μυθικά στοιχεία του έπους.
Καλή επάνοδο Ελληνικά Γράμματα!
… σ’ ένα εικονογραφημένο άλμπουμ συγχρονικής ιστορίας του κόσμου,
όπως των Υβάν Πομμό και Κριστόφ Υλλά-Σομέρ, στο Εμείς, η ιστορία μας (μτφρ. Κατερίνα Σέρβη, εκδ. Πατάκη). Οι χρονολογική ακολουθία, από την προϊστορία μέχρι τις μέρες μας, συσχετίζει τόπους και πολιτισμούς βοηθώντας τα παιδιά να κατανοήσουν το αλληλένδετο των ιστορικών φαινομένων. Η εικονογράφηση ενός τέτοιου βιβλίου, που καλύπτει ούτε λίγο ούτε πολύ 140.000 χρόνια ιστορίας, δεν αρκεί να είναι ακριβής. Στο συγκεκριμένο βιβλίο και ο εικονογράφος, εκτός από την ακρίβεια, εικονογράφησε ακολουθώντας το στιλ κάθε εποχής!
… μέσα από τις περιπέτειες ενός φανταστικού ήρωα,
όπως ο Τζερόνιμο Στίλτον στο Οι περιπέτειες του Μάρκο Πόλο (μτφρ. Ελένη Τουλούπη, εκδ. Κέδρος). Οι φανατικοί του Τζερόνιμο θα διαβάσουν μια ακόμα περιπέτεια στη μακρινή Κίνα. Ο πανέξυπνος ποντικός θα ξεκινήσει ως άλλος Μάρκο Πόλο από τη Βενετία, θα διασχίσει τον Δρόμο του Μεταξιού και μεταξύ αστείου και σοβαρού θα πλουτίσει τις γνώσεις των αναγνωστών του με όλα τα θαυμαστά του κινεζικού πολιτισμού.
… με χιούμορ,
όπως γράφει τις βιογραφίες των ανθρωπόμορφων θεών του Ολύμπου, ημίθεων και ηρώων ο Φρανκ Σβίγγερ, στο Εγώ, ο Δίας και η συμμορία του Ολύμπου (εικ. Ramona Wultschner, μτφρ. Τάνια Σταύρου, εκδ. Ψυχογιός). Για καθέναν και καθεμιά ένα δελτίο ταυτότητας όπου αναγράφονται η οικογενειακή τους κατάσταση, οι ιδιότητες, τα αγαπημένα τους και ο πιο γνωστός μύθος από τη ζωή τους.
Άνθρωποι σε κίνηση, ταξίδια γεμάτα ελπίδα για καλύτερη ζωή
… όπως στο Φτερό στον άνεμο της Maxine Trottier (εικ. Isabelle Arsenault, μτφρ. Σοφία Τζάλη, εκδ. Λιβάνη). Η συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία της από τις εποχικές μετακινήσεις εργατών γης από το Μεξικό στις ΗΠΑ όταν τους έβλεπε μικρή να έρχονται και να σκορπίζουν αργότερα σαν φτερά στον άνεμο… Ένα τρυφερό και ανάλαφρο βιβλίο χάρη στην μοναδική εικονογράφηση της επίσης βραβευμένης Isabelle Arsenault για ένα καθόλου εύκολο κοινωνικό πρόβλημα.
Συνήθως, όταν σκεφτόμαστε και μιλάμε για τους πρόσφυγες στεκόμαστε στο τελευταίο μέρος του ταξιδιού τους, όταν φτάνουν στα μέρη μας. Ο Νεκτάριος Στελλάκης, στο Είμαι πρόσφυγας από την Κερύνεια, (εικ. Αχιλλέας Ραζής, εκδ. Καλειδοσκόπιο) και οι  Όουεν Κόλφερ- Άντριου Ντόνκιν, στο graphic novel Πρόσφυγες (εικ. Τζοβάννι Ριγκάνο, μτφρ. Σπύρος Γιαννακόπουλος, εκδ. Πατάκη) γράφουν για το ίδιο το ταξίδι προς τη σωτηρία, που είναι εξίσου δραματικό με το ενδεχομένως αμφίβολο τέλος του. Δυνατές ρεαλιστικές εικόνες και στα δυο βιβλία οδηγούν τη σκέψη του αναγνώστη να κατανοήσει τις έκτακτες καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες.
Το εικονογραφημένο παραμύθι του Barroux, Καλωσήρθατε (μτφρ. Κατερίνα Κούλουρη, εκδ. Παπαδόπουλος) μπορεί να αποτελέσει μια καλή εισαγωγή στο θέμα ‘άνθρωποι σε κίνηση’ για τα πολύ μικρά παιδιά. Οι ήρωες, μια ομάδα από πολικές αρκούδες, πλέουν στον ωκεανό πάνω στο παγόβουνό τους που ολοένα  και λιώνει. Πλησιάζουν σε νησιά, αλλά οι κάτοικοι δεν τους δέχονται. Όταν επιτέλους βρίσκουν κάπου να εγκατασταθούν, καλωσορίζουν στο νησί τους τους καινούργιους μετανάστες.
Παραμύθια
… όπως Ο δέντρος, παραμύθια λαϊκά με δέντρα και φυτά  της Αγνής Στρουμπούλη(εικ. Αλεξάνδρα Μπάκαλου, εκδ. Καλειδοσκόπιο). Μια συλλογή παραμυθιών της προφορικής παράδοσης από την Ελλάδα και άλλες χώρες τα οποία ανασκαλεύουν ποιητικά αρχέγονες μνήμες. Ένα βιβλίο που ξεχωρίζει για την αισθητική του και δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά. Ο ενήλικος που θα τα διαβάσει στα παιδιά, ας αφεθεί στη μαγεία τους και θα τα συναρπάσει.
Η Μάγια στη ζούγκλα, της Γιολάντας Τσιαμπόκαλου (Sadahzinia) σε εικονογράφηση της Σοφίας Τουλιάτου (εκ. Καστανιώτη) είναι ένα όμορφο παραμύθι για την προετοιμασία του ύπνου. Η μικρή Μάγια, όπως η εγγονή μου, παίζει με τα ζώα της ζούγκλας, τα παρατηρεί, τα χαϊδολογάει, πλάθει ιστοριούλες για καθένα τους και στο βράδυ φροντίζει σαν καλή τρυφερή μαμά να τα βάλει να κοιμηθούν. Από τις πολύχρωμες σελίδες περνούν οι ώρες της ημέρας, από το φως στο σκοτάδι όπου όλα ησυχάζουν…
Μυθιστορήματα
Η Άννα και ο Χελιδόνανθρωπος, του Γκάβριελ Σάβιτ, (σε θαυμάσια μτφρ. της Αργυρώς Πιπίνη, εκδ. Ψυχογιός) είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο εκτυλίσσεται στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ. Εξαιτίας των διώξεων των Πολωνών διανοουμένων από τους ναζί, η επτάχρονη Άννα χάνει τον πατέρα της, μένει μόνη στην υπόδουλη Κρακοβία και ακολουθεί έναν παράξενο άντρα με το όνομα ‘Χελιδόναθρωπος’. Η πρώτη μου σκέψη, ήταν ότι διάβαζα ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα για νέους. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Αμερικανός συγγραφέας προχωράει τους προβληματισμούς του πέρα από του πώς επιβιώνει κανείς σε έναν πόλεμο. Εμβαθύνει πάνω στην ανορθόδοξη μυθοπλαστική κατάσταση που δημιούργησε (ένα παιδί να αφήνεται σε έναν άγνωστο), αναρωτιέται πώς χτίζεται η εμπιστοσύνη σε εκείνες τις έκτακτες συνθήκες ανάμεσα σε δυο ανόμοια άτομα-του κυνηγημένου ενήλικου και του επτάχρονου κοριτσιού, τι σημαίνει χάνω την ταυτότητά μου και παίρνω μια άλλη ανάλογα με τις συνθήκες, και τι περνάω από τη μια γλώσσα στην άλλη όπως διασχίζω μπρος πίσω τα ρευστά σύνορα που ορίζονται από την πορεία των μαχών… Η Άννα και ο Χελιδόνανθρωπος δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα από τα πολλά για τον Β’ΠΠ με ηρώα ένα παιδί. Είναι μακράν το πιο μεστό και ενδιαφέρον μυθιστόρημα που διάβασα το 2017!
Λίγοι γνωρίζουν, πόσο μάλλον οι νέοι, την ιστορία της εγκατάστασης των Μικρασιατών προσφύγων στην Αθήνα μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Αυτή την ιστορία πλέκει η Αγγελική Δαρλάση στο νέο της μυθιστόρημα, Το αγόρι στο θεωρείο (εκδ. Μεταίχμιο), στο θεωρείο-σπίτι, στο Εθνικό θέατρο. Οι δυσκολίες, οι πληγές, οι πραγματικές απώλειες αλλά και οι φαντασιώσεις που κατατρέχουν τον ήρωα, η καχυποψία ένθεν και ένθεν, η ανιδιοτέλεια και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των πολλών, καθώς και οι ελπίδες για καινούργιο ξεκίνημα στη νέα πατρίδα συγκινούν βαθιά τον αναγνώστη. Συγκινεί η προσπάθεια να γιατρευτούν μικροί και μεγάλοι με την παράσταση της Τρικυμίας του Σαίξπηρ που ανεβάζουν τα προσφυγόπουλα από τα σπαράγματα του έργου που ανακάλυψε σε μια αποθήκη ο ήρωας. Ένα εξαιρετικά σύνθετο μυθιστόρημα στο οποίο η συγγραφέας αναπλάθει με μαεστρία ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας σχετικά άγνωστο ρίχνοντας μια ασυνήθιστα ρεαλιστική και λυρική ματιά πάνω στους –δικούς μας- πρόσφυγες.
Η Λέσχη αλλόκοτων πλασμάτων του Γιώργου Παναγιωτάκη, (εκδ. Πατάκη) ένα μοναδικό μυθιστόρημα fantasy! Σε ένα ασυνήθιστο σχολείο, που βρίσκεται σε μια απροσδιόριστη τοποθεσία και το τυλίγει αρκετό μυστήριο, φοιτούν παιδιά αλλόκοτα στο σώμα- μ’ ένα πτερύγιο ψαριού ή φτερά στην πλάτη, ένα κορίτσι που φεγγοβολάει τη νύχτα, μια άλλη που έχει τη χάρη του αιλουροειδούς, ιδιαίτερα χαρισματικά, δυστυχισμένα όμως στο ‘φυσιολογικό’ κόσμο. Στο σχολείο τους, θα γνωριστούν μεταξύ τους, θα κάνουν φίλους, θα κινδυνέψουν να πέσουν στα νύχια των κακών, θα αγαπήσουν και τελικά θα αποδεχτούν τις ιδιαιτερότητές τους. Περιμένουμε τη συνέχεια!
Στο anti- princess μυθιστόρημα Νάνσι του Σπύρου Γιαννακόπουλου (εικ. Πέτρος Χριστούλιας, εκδ. Πατάκη), διαβάζουμε για μια πριγκίπισσα αλλιώτικη από τις άλλες. Η Νάνσι δεν είναι ούτε ψωροπερίφανη, ούτε κοκέτα, ούτε μυγιάγγιχτη, βαριέται τους όμορφους πρίγκιπες είναι όλα τα ανάποδα, γι’ αυτό και οι γονείς της είναι απελπισμένοι. Πάντως στο τέλος όμως παντρεύεται… έναν anti- princess γαμπρό! Καλογραμμένο και διασκεδαστικό.
Παιδιά και νέοι εναντίον κακοποιών
Οι συγγραφείς που γράφουν αστυνομικά για παιδιά και με ήρωες παιδιά ποντάρουν στο ότι τα παιδιά είναι εξαιρετικά παρατηρητικά, περίεργα, έχουν έντονο το αίσθημα του δικαίου και, καμιά φορά, άγνοια κινδύνου. Γι’ αυτό παίζοντας τους μεγάλους, ακόμα και όταν είναι έφηβοι, μπερδεύονται σε ιστορίες που δεν είναι της ηλικίας τους.
Η Λίνα Λυχναρά γράφει με συνέπεια αστυνομικά στα οποία η δράση πλέκεται γύρω από κάποιο τρέχον κοινωνικό ζήτημα, και τα γράφει με τρόπο που αναδεικνύει τους κοινωνικούς προβληματισμούς των έφηβων. Στο Διπλό χτύπημα (εκδ. Πατάκη) το θέμα είναι ο ρατσισμός και η δράση μιας παρακρατικής οργάνωσης με ιδεολογία παρόμοια με αυτή της Χρυσής Αυγής. Όλα συμβαίνουν σ’ ένα μαθητικό θεατρικό φεστιβάλ, όπου μια τάξη με την καθηγήτριά της σχεδιάζει να παρουσιάσει τον Έμπορο της Βενετίας, έργο φορτισμένο με σημασίες και το οποίο αναλύεται διεξοδικά στους μαθητές. Ωστόσο, το ίδιο το έργο δίνει την άφορη σε ένα από τα παιδιά να ετοιμάσει το δικό του χτύπημα και να καταγγείλει συμπεριφορές και στάσεις των υπόλοιπων. Όλα δυσκολεύουν όταν μπλέκονται άτομα της ρατσιστικής οργάνωσης τα οποία προσπαθούν να πάρουν κάποια παιδιά με το μέρος τους, πρακτική δυστυχώς συνηθισμένη απ’ ότι λέγεται στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας. Καταιγιστική δράση και προβληματισμός σε κάθε κεφάλαιο. Ένα στιβαρό μυθιστόρημα για εφήβους.
Πολύ πιο ανάλαφρα τα μικρά παιδικά αστυνομικά που επίσης θίγουν ποικίλα ζητήματα.
Ο Άρης Δημοκίδης, στο Οι μικροί αδιάφθοροι στο λούνα παρκ του τρόμου (εικ. Γιώργος Δημητρίου, εκδ. Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη), πραγματεύεται το δύσκολο θέμα της διαφθοράς, στην οποία πέφτει θύμα το αγαπημένο μέρος διασκέδασης των παιδιών και που τα παιχνίδια του καταλήγουν εφιάλτης. Όλα λοιπόν ήταν επικίνδυνα χαλασμένα στο λούνα παρκ και οι παρατυπίες είχαν κουκουλωθεί. Οι ανευθυνοϋπευθυνοι δεν είχαν υπολογίσει ένα πεισματάρικο δίδυμο που κατάφερε να τους ξεσκεπάσει. Το μυθιστόρημα ανήκει στη σειρά της ΠΝΒ η οποία πραγματεύεται νομικά θέματα στα μέτρα των παιδιών υποστηρίζοντας την καλλιέργεια της έννοιας ενεργός πολίτης.
Ο Γιόαχιμ Φρίντριχ, δημιούργησε την αγαπημένη αστυνομική σειρά 4 ½ φίλοι: τρία αγόρια, ένα κορίτσι και ο σκύλος τους, συνεργάτες στο γραφείο ντετέκτιβ ‘Κάλε και Σια’, (εικ. Ρεγγίνα Κεν, εκδ. Μίνωας). Και σ’ αυτά τα βιβλία οι μικροί ντετέκτιβ έχουν να λύσουν παράξενες υποθέσεις και μυστήρια που δημιουργούνται στο κλειστό περιβάλλον του χωριού τους. Εκείνο που χαρακτηρίζει τη γραφή του Φρίντριχ είναι,  εκτός από το χιούμορ, οι πάμπολλες αναφορές σε κοινωνικά κινήματα. Γερμανός γαρ.


Λίγες ακόμα προτάσεις διασκεδαστικών παιδικών αστυνομικών σειρών:
Ούρλικε Ράιλανς, Πένι Πέπερ, Σαμποτάζ τα Χριστούγεννα, εικ. Λίζα Χενς, μτφρ. Δαρεία Τζαννετάκη, εκδ. Μετάχμιο.
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Άπαιχτοι ντετέκτιβ: Υπόθεση εξαφανισμένα (υπέροχα) αγόρια), εικ. Λέλα Στρούτση, εκδ. Μεταίχμιο.
Χρήστος Δημόπουλος, Οι περιπέτειες του Ήπιου Θερμοκήπιου: Η έβδομη Καρυάτιδα, εικ. Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Ψυχογιός.
‘Αμπι Χάνλον, Ο φανταστικός κόσμος της Ντόρι: Ντόρι το μαύρο πρόβατο, μτφρ. Χαρά Γιαννακοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο.
Σερ Στιβ Στίβενσον, Αγκάθα Μίστερι: Το αίνιγμα του φαραώ, εικ. Στέφανο Τουρκόνι, μτφρ. Ελένη Τουλούπη, εκδ. Κέδρος.

Ποτέ δεν είναι αρκετό

Ποτέ δεν είναι αρκετό για μένα
Γιατί πάντα θέλω περισσότερα από σένα
Θα ήθελα να σε κάνω πιο ευτυχισμένο
Σήμερα, αύριο, πάντα, μέχρι το τέλος...


 

Ένας "ψύλλος" που εξακολουθεί να γοητεύει

αλλά και να... δημοσιογραφεί υπεύθυνα…

Αποτέλεσμα εικόνας για «Ο ψύλλος»
«Ψύλλος»  είναι ο τίτλος μια χειρόγραφης εφημεριδούλας, που συντάσσει  και εκδίδει  ένας δωδεκάχρονος μαθητής, σ' ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Ολυμπίας. ο Ηλίας Σεϊτανίδης. «Ψύλλος» είναι όμως κι ο ίδιος ο μικρός Ηλίας, γιατί είναι τόσο πολύ ταυτισμένος με την εφημερίδα του, ώστε κανείς πια να μην τον φωνάζει με το πραγματικό του όνομα. Κι όπως γράφει ο ίδιος σ' ένα φύλλο της εφημερίδας του, «ο Ψύλλος είναι ένα όνειρο, τα ταξίδια που θέλω να κάνω, είναι το σπάσιμο των συνόρων του μικρού χωριού μου, είναι τα φτερά που με βοηθούν να πετάξω μακριά...». Μια διεισδυτική ματιά στην ελληνική επαρχία στα τέλη της δεκαετίας του '60. Πολυβραβευμένη ταινία σε παγκόσμιο επίπεδο, και πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του σκηνοθέτη, με απολαυστικές ερμηνείες
Σήμερα, ο πιτσιρίκος του «Ψύλλου», είναι ο  γνωστός "σοβαρός"  δημοσιογράφος, Χρήστος Τσιγουρής, τον οποίο γνωρίζουμε από την πολύχρονη θητεία του στο MEGA . Σχετική εικόνα